GEURENGOEROE

DRIES VAN NOTEN BY FREDERIC MALLE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 13, 2013

Geplaatst in: GEURENALFABET D, NICHE. Getagd: dries van noten, karl lagerfeld, martin margiela. Een reactie plaatsen

SANDELWOOD REVISITED

DRIES ZONDER ZIJN KLEURRIJKE BLOEMEN- EN GESCHIEDENISMOTIEVEN

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 13/04/13

Neus: Bruno Jovanovic

Concept & realisatie: Frédéric Malle, Dries van Noten

Ik hoorde jaren geleden al in het geruchtencircuit dat Dries van Noten door verschillende grote jongens uit de industrie was benaderd voor een parfum onder zijn naam. Onder meer L’Oréal. Maar, zoals vaker gebeurt, lagen de wensen van beide partners te ver uiteen. Martin Margiela, of de mensen die het huis na vertrek van de oprichter voortzetten, vonden dat hun artistieke en ‘zwaar intellectuele’ uitgangspunt wel gewaarborgd kon blijven in een geur gemaakt door een grote jongen. Zo zag (untitled) het licht in 2010. Een topgeur in 2011 merkwaardigerwijze gevolgd door het Replicas-trio dat eigenlijk very mainstream verpakt is in ‘afstandelijk’ niche – om over de collectieve geurherinneringen waarop het was gebaseerd maar te zwijgen.

En toen klopte Frédéric Malle bij Van Noten (die in zijn Antwerpse boetiek al Malle’s geuren verkocht) op zijn privédeur. Die had namelijk een nieuw (en slim) idee: de wereld van mensen en merken die hij bewondert omzetten in geuren. Hoe noemen we deze categorie: new niche celeb fragrances? Wordt het een trend? Guerlain werkt al samen met lingeriemerk. Voor je het weet brengt Chanel (of Fendi) een olfactorische ode op Karl Lagerfeld. Krijgt hij eindelijk een parfum zijn naam waardig in plaats van wat er (niet echt succesvol) onder zijn naam bij Unilever en nu Coty verscheen – zijn klassiekers uit de jaren zeventig van de vorige eeuw niet meegerekend.

Dries van Noten is dus de eerste in de rij. Ik zou wel weten wat de verdeelsleutel is, of er meer geuren volgen en hoe het overleg is verlopen. Wat ik wel weet is dat Malle de essentie van de wereld van Dries van Noten de neus heeft toegelicht: ‘I spoke about the different themes and recurrent materials that my hero often uses’: Indian embroidery, 18th century engravings, or the very graphic and colorful prints that he juxtaposes to create unexpected harmony’.

En: ‘I also told him about the sober warmth of Flemish people, the softness of their cuisine and specifically of their desserts like waffles, speculoos biscuits or sugar tarts. I insisted that the sum of these elements generates the unique atmosphere that we needed to convey’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Wat ik me bij Dries van Noten voorstel? Wat Frédéric Malle nu presenteert gecombineerd met een felbloemige noot die refereert aan Van Notens zijdeprints. Het oordeel is dus geveld. Mooi, chic, beschaafd, understated, ‘gesloten’. Maar misschien iets te mooi, iets te beschaafd, iets te understated, enzovoorts en te sober. Nog wat: in de nichesector zijn recent een aantal ‘pure’ sandelhoutgeuren verschenen. En die ademen logischerwijze allemaal hetzelfde. De ene wat droger-houtiger, de andere wat romiger, boterachtig.

Dries van Noten kan zich in deze rij voegen. Leuk is dat je de noten in de opening en het hart bijna in volgorde van opkomst kunt ruiken: bergamot, citroen, vervolgens toefjes saffraan, nootmuskaat en kruidnagel, waar vanuit snel de ‘sustainable’ sandelhout – hoe heeft Malle dat voor elkaar gekregen gezien de ban op Indiaans sandelhout voor niet-religieuzen doeleinden? – te ruiken is.

Ik hoef niemand uit te leggen dat een goede kwaliteit sandelhout het vermogen heeft om alle noten in zich op te zuigen en daardoor sublimeert – een attar-effect. Ruik je zowel aan de kruiden, ruik je zowel aan de jasmijn en het viooltje (foto). In de nasleep ‘vergourmandiseert’ het sandelhout. Met dank aan sacraosol (dat ruikt naar vlees, noten, gist en brood), ondersteund door patchoeli en ‘vioolhout’, vanille, Perubalsem and musksoorten.

Met een beetje fantasie kun je dan de associatie maken met een Belgische wafel, niet met speculoos (de Vlaamse benaming voor speculaas) en wel wat mij betreft met gezoet korstdeeg… Maar is meer een kwestie van weten waardoor je het denkt te ruiken. Maar je kunt de geur ook als stof interpreteren: de ‘keerzijde’ van beige fluweel bewerkt met allerlei oplopende nuances en schakeringen tot een karamelkleur is bereikt. En waar geen plaats is voor een of twee spectaculaire bloemmotieven.

RUIK & VERGELIJK

Recent sandelhout als niche geïnterpreteerd:

Hermès – Hermessence – Santal Massoïa (2011)

Le Labo Santal 33 (2011)

Tom Ford – Private Blend – Santal Blush (2011)

Serge Lutens Santal Majuscule (2012)

MUGHETTO VERDE TORRE OF TUSCANY

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 11, 2013

Geplaatst in: GEURENALFABET M, NICHE. Een reactie plaatsen

MUGHETTO ITALIANO

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 11/04/13

Neus: Arturetto Landi

Concept & realisatie: Enzo Torre

Bij mij in de voortuin van het Brusselse appartementencomplex waar ik woon, steken elk jaar weer in april de in rolletjes gedraaide en nog ‘verpakte’ bladeren van het lelietje-van-dalen uit de grond om binnen een paar weken de kale ondergrond te veranderen in een groene miniweide vol takjes waaraan de witte klokjes bungelen die samen zo’n ongekend frisbloemig parfum verspreiden.

Dit geurgenot is altijd van korte duur en je moet de boel in de gaten houden wil ik er echt van genieten: voor je het weet gaan onbevoegden er met de oogst van door. Als was het alleen maar om op 1 mei een bosje te geven aan een geliefde, vriend of die aardige buurvrouw. Als ik de daders wel eens op heterdaad betrap, klop ik fanatiek op de ramen just to scare the shit out of them en met een ‘ik kom nu naar beneden’-gebaar. Wat ik niet doe, want eigenlijk begrijp ik deze muguet-dieven wel. Ze doen het uit noodzaak: wat de supermarkten en bloemenwinkels aan kitchy lelietje-van-dalenboeketjes verkopen rondom die tijd verkopen, daar maak je niemand echt blij mee.

Het alternatief, inderdaad een puur lelietje-van-dalenparfum. De snobs gaan hiervoor naar Parijs. De ‘waar-voor-je-gelders’ gaan naar Yves Rocher en de nichers naar Torre of Tuscany. De eersten kopen dus Le Muguet 2013 bij Guerlain, de tweeden Muguet en Fleurs (2013) uit de Un Matin au Jardin-serie (in de Rocherwinkels of op zijn site) en de laatsten Mughetto Verde, verkrijgbaar bij ‘uw nichespeciaalzaak’. Laatste verscheen ‘al weer’ in 2011. Torre of Tuscany is een van de weinige nieuwe nichehuizen die het ‘aandurft’ om het lelietje-van-dalen centraal te stellen in een geur.

En waar krijg je zin in als je de geur ruikt volgens Torre of Tuscany? ‘Om een tuin in de stad aan te leggen. Om naar het werk te fietsen. Om bloemen en fruit te plukken in een stadspark. Om in contact te zijn met moeder aarde. Aangemoedigd door de noten en kleuren van een geur, de essentie van optimisme en lichtheid, onderdeel te zijn van de wonderlijke schoonheid van het geheel’. Ach ja.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Toch zo interessant en lekker: je zit direct met je neus in de lelietjes-van-dalen… groen, fris-scherp, knisperend, bedauwd. En dan moet je weten dat je de geur ervan niet meer kunt extraheren uit de kleine bloemetjes. Het basisrecept voor lelietje-van-dalen is meestal een combinatie van roos-, jasmijn- en ylang-ylangmoleculen vermengd met fris-groene noten. In dit geval in de opening door bergamot, oranjebloesem en verbena, en in het hart rondom het ‘lelietje-van-dalen’ met narcis en fresia.

En laatste twee maken Mughetto Verde nèt even anders – frisser en tegelijkertijd een soort van zwoeler. Ook mooi: de zoetigheid van het geheel. Komt volgens op conto van de (te) weinig in de parfumerie gebruikte cyclaam. Steek je je neus heel diep in de geur, dan neem je een licht sensueel harsspoor waar van benzoïne en styrax.

Wel goed ruiken! Na zes uur blijft alleen witte musk en sandelhout achter op de huid. Hoogste tijd om Mughetto Verde weer opnieuw te sprayen, om die wonderlijke en zo aangename voorjaarsexplosie weer te ervaren. En weer. En Weer.

RUIK & VERGELIJK

Kan niet anders: pure lelietje-van-dalenparfums lijken op elkaar. Laat ze me blind ruiken en ik raak wellicht ook het geurspoor bijster. Muguet de Bonheur en Diorissimo lukt wel, maar die daarop volgden…

Caron Muguet de Bonheur (1952)

Dior – Les Créations de Monsieur Dior – 1957/2007)

Goutal Annick Le Muguet (2002)

Delrea Début (2004)

Van Cleef & Arpels – La Collection Extraoridinaire – 01341KX Muguet Blanc (2009)

Guerlain Le Muguet (2013)

Yves Rocher – Un Matin au Jardin – Muguet en Fleurs (2013)

FLASH BACK OLFACTIVE STUDIO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 10, 2013

Geplaatst in: GEURENALFABET F, NICHE. Getagd: cresp, kenzo. Een reactie plaatsen

‘RHUBARBE, RHUBARBE’: KENZO ALS NICHE, KENZO ALS HERINNERING

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 10/04/13

Neus: Olivier Cresp

Fotografie: Laurent Segretier

Concept & realisatie: Céline Verleure

Weer een heel verhaal bij de vijfde geur van Olfactive Studio die de wereld van de fotografie als inspiratiebron heeft. Flash Back is in dit verband een goed getroffen naam omdat het voor iedereen wel herinneringen oproept.

Ik zelf leg de associatie bij duistere en naargeestige gebeurtenissen die als een pijnlijke flits je gemoed doorboren, begeleid door akelige muziek, alsof je in je eigen film noir zonder uitgang bent beland.

Olfactive Studio interpreteert Flash Back positiever en in een literair kader. Dus zo: ‘Plotseling verschijnt het verleden op het podium van het heden. Het verleden geeft het heden een vastheid en scherpte die het anders had gemist. Als een personage in een roman, een held in een film, bezit de flashback een hardnekkige, verhalende charme, retrospectief en introspectief tegelijk. Het verknippen en weer samen plakken van de herinnering schept een wondere verrassing die de tijd misleidt. Een flashback zou haast verblinden, zo sterk zijn de sensaties die hij katalyseert. In dat opzicht is hij letterlijk een flits, explosie van licht, die een zo grote rol speelt in de fotografie. Maar het is niet de bedoeling het donker uit te bannen: de herinnering wordt belicht om ze centraal te plaatsen in de straal van het streven. Na de eerste verrassing, wanneer het landschap zich herstelt, wellen visioenen van vroeger op en grijpen ze ons aan’.

Toch wel goed en begrijpbaar omschreven, alleen ‘de straal van het streven’ daargelaten. Maar hoe verbeeld je letterlijk een flash back? Met een landschap, een interieur en of/ een persoon (die daarin rondloopt tussen heden en verleden). Céline Verleure riep de hulp in van Laurent Segretier. Waarom werkt zijn flash back-foto? Het persbericht beantwoordt deze vraag met een vraag: ‘Komt het door de geometrie van het mooie gezicht of door de analoge scherpte van zijn aura, die Segretier in pixels omzet en bewerkt? Het romantische, bekoorlijke beeld verzoent alle paradoxen, leunt en steunt op de poreuze wand van de toekomst vindt sereniteit in de beweging, kijkt ons met gesloten ogen aan. Het is Zen. Het kan zich morgen al herinneren’.

Om te vervolgen met: ‘De flashback is een ontzettend expressief, begeerlijk gegeven. We wensen dat het gezicht, los van zijn digitale vervlakking, het onze zou zijn: bezield door serene gedachten, ontdaan van de stigmata van de digitale cosmetica, tot leven gebracht door de vreugde van de pixels die de kunstenaar heeft geschapen. Een ogenblik wordt bevroren, het geheugen prent zich in het netvlies. En roept verre herinneringen op, een déjà-vu, misschien: een gezicht, een lichaam, een emotie die weer aanwezig wordt’.

Tja. Tjongejonge. Wat een pompeus ‘ins Blaue hinein’-interpreteren’. Wie zegt dat we wensen dat dit gezicht ons gezicht zou zijn? En wie verzint dit: ‘Ontdaan van de stigmata van de digitale cosmetica’. Voor mij is deze ‘tot leven gebrachte’ flash back eerder een herinnering aan die goede jonge tijd toen Apple-computerkunst nog in zijn kinderschoenen stond. Maar wat ik eigenlijk interessanter vind – heb dit al vaker vermeld – is de hoge Kenzo-factor. Ook nu weer: de foto had ook een limited edition-illustratie van Flower (2000) kunnen zijn. En wat de inhoud betreft…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… ik ruik een soort mixmatch van L’Eau par Kenzo (1996) en L’Eau par Kenzo pour Homme (1999) gecombineerd met Power (2008), met dien verstande dat Flash Back meer uitgesproken, meer verfijnd, dus meer niche is.

De geuromschrijving – weer erg literair: ‘Een vluchtige afwezigheid. En dan de terugkeer naar de toekomst. Een actief geheugen in beweging: ook dat is de magie en de bestaansreden van Flash Back. Een pittige, dynamische geur die herinneringen oproept. De combinatie van scherpe, lichtjes groene rabarber met citrus brengt een onvergetelijke geur uit de kindertijd tot leven: dat van rabarbertaart’.

En het zurige karakter hiervan is krachtig en ‘eigen’ doordat de bittere frisheid wordt versterkt door grapefruit en verzoet door sinaasappel. Mooi is de overloop naar het hart: een explosie van roze peper met appelnuance die de rabarbernoot op prikkelende wijze vasthoudt. De afronding is eerder mannelijk te noemen door cederhout en vetiver die niet aards, maar zeer transparant is en blijft ondanks de toevoeging van warme amber- en musknoten. Lekker en aangenaam, maar omdat dit nou niche te noemen? Voor mij is het eerder ‘niche in de parfumerieketen’.

RUIK & VERGELIJK

De niet alleen door mij herkende ‘Kenzo’-link verbaast eigenlijk niet, als je weet dat Céline Verleure en Olivier Cresp en elkaar in 1996 leren kennen, tijdens de creatie van:

Kenzo L’Eau par Kenzo (1996)

Kenzo L’Eau par Kenzo pour Homme (1999)

IDYLLE DUET JASMIN LILAS GUERLAIN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 8, 2013

Geplaatst in: GEURENALFABET I, NICHE IN DE PARFUMERIEKETEN. Een reactie plaatsen

IN EEN ‘GUERLAINBOUDOIR’

RAADSELACHTIG DUS TIJDLOOS

Jaar van lancering: 2012/2013

Laatst aangepast: 08/04/13

Neus: Thierry Wasser

Flaconontwerp: Ora-ïto

Illustratie: Maryse Dugois

Ik kreeg vanochtend van twee faceboekvrienden dezelfde link doorgestuurd. Het bericht: in Parijs is in 2010 een appartement ontdekt dat door een well to do-inwoonster werd gesloten omdat die moest (of wou) vluchten voor de Tweede Wereldoorlog naar Zuid-Frankrijk. Mademoiselle de Florian keerde nooit meer terug. Ze overleed op 91-jarige leeftijd. Het waren haar nabestaanden die de deuren na zeventig jaar weer openden. En wat zagen ze: een onaangetaste wereld, een wereld onder een stolp. De inrichting van het geheel was een melange van Napoléon III, belle époque en fin de siècle met als grote aandachttrekker een portret (uit 1898) van de grootmoeder van de oorspronkelijke bewoonster: Marthe de Florian. Actrice en socialite, muze en lover van Giovanni Boldini (1842-1931), een van de belangrijkste ‘high society schilders’ in Parijs rondom de eeuwwisseling.

Nu het verrassende: dit doek (zie afbeelding) werd door hem geschilderd. Nu het spectaculaire: Portrait de Madame de Florian werd volgens Wikipedia in hetzelfde jaar voor € 2,1 miljoen geveild. En terwijl ik de foto’s bekeek, dacht ik: het kan ook het appartement van gravin Ellen Olenska zijn geweest, een van de karakters uit Edith Whartons’ boek The Age of Innocence (1920) in 1993 gespeeld door Michelle Pfeiffer in de meesterlijke verfilming door Martin Scorsese.

Toeval of niet, ik loop al een paar dagen met een geur op mijn polsen en die op de een of andere manier bij bovengenoemde ‘gestolde’ werelden passen: Idylle Duet Jasmin Lilas. Ongelooflijk zacht, ongelooflijk bepoederd, ongelooflijk ‘boudoir’ maar dan chique geïnterpreteerd. Tenminste zo ‘voel’ ik het, terwijl bij Guerlain een andere inspiratiebron speelde: een jasmijnsoort bij toeval door Thierry Wasser in Calabrië ontdekt tijdens een bezoek aan een van zijn bergamotleveranciers die enkele struiken alleen ‘pour le plaisir et en souvenir de temps passé’ cultiveerde. Ooit was dat ‘de gewoonste zaak van de wereld’ in Calabrië, alleen heeft de jasmijn het in de loop der decennia moeten afleggen tegen bergamot.

Wasser was zo indruk van het fruitige accent en warme karakter van deze jasmijnsoort dat hij besloot die met de producent opnieuw te gaan kweken. Ik wist alleen niet dat jasmijn na aanplant al zo snel een bruikbare oogst oplevert, wetende dat Wasser pas in 2008 ‘hoofdneus’ van Guerlain werd. Maar dat doet in feit niet te zake, gezien het resultaat. En dit is trouwens de tweede jasmijn-seringvariatie op Idylle (2009), die van vorig jaar was wat groener en frisser.

En deze Idylle Duet Jasmin Lilas van dit jaar ‘doet’ iets meer met me: het bevestigt mijn overtuiging dat hoe minder spectaculair Guerlain geuren presenteert, hoe beter die inhoudelijk ruiken en je – ik durf het haast niet te schrijven, want zo cliché – laten dromen. Het is een geur die je wellicht in het appartement van Mademoiselle De Florian en/of Marthe de Florian tijdens hun hoogtijdagen had kunnen ruiken. Idylle Duet Jasmin Lilas heeft een vintage-toets, ruikt klassiek, verfijnd, maar overstijgt in feite alle rubriceringen, doordat het raadselachtig blijft – volgens mij een kenmerk van tijdloos.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Ik geloof dat dit een Thierry Wassers kernmerken is: de zachte, mooie poederige ondertoon van veel van zijn Guerlaingeuren die als kleine wolkjes al vanaf de opening komen aandrijven. Dit keer is het een muskmelange die is zich gedraagt als de verschillende, gekleurde poederbolletjes uit de Météorites-lijn van Guerlain – zoveel nuances komen af en aan.

Ik ruik ‘pure’ musk, ik ruik een beetje vanille, ik ruik een beetje heliotroop – die harmonieus de noten van sering verlengt – ik ruik amandel, die op een of andere manier ‘gourmand-verbrand’, gesmolten is. Het enige nadeel Idylle Duet Jasmin Lilas is voor mij dat je behoorlijk snel in deze poederwolk terechtkomt en dat de sering hierdoor niet echt de kans krijgt om zich naast de speciale jasmijnsoort te onderscheiden. Ik mis zowel het groene als het overweldigende sensueel-zonnige effect dat sering kan hebben. Beide had gekund, door de vage frisse openingsnoot die zweeft tussen citrus en groen te versterken en in het hart de jasmijn te temperen.

Maar dat was juist niet de bedoeling van Thierry Wasser: ‘I promised myself that I would revive calabrian jasmine and ad dit to my perfumer’s palette’. En anders had de geur wel Idylle Duet Lilas Jasmin geheten. Wel weer ‘geurenswaardig’: zit de geur langer op de huid dan ruik je zowaar de chyprenoot van Idylle waarvan de roosnoot juist weer werd onderdrukt ten faveure van de sering.

RUIK & VERGELIJK

Guerlain laat je dit voorjaar 2013 veel geurgenieten met, wel jammer dat de mannen weer vergeten worden, of moeten in ieder geval wachten tot het najaar voor een spiksplinternieuwe geur:

Guerlain Eau de Lingerie (2013)

Guerlain – travel retail – Flora Rosa (2013)

Guerlain La Petite Robe Noire Eau de Toilette (2013)

Guerlain Le Muguet 2013 (2013)

Guerlain L’Heure de Minuit (2013)

Guerlain – Acqua Allegoria – Nerolia Bianca (2013)

Guerlain Shalimar Parfum Initial L’Eau Si Sensuelle (2013)

DELICATE ROSE TRUSSARDI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 5, 2013

Geplaatst in: GEURENALFABET R. Getagd: bamboe, giorgio armani, stella mccartney, yves saint laurent. Een reactie plaatsen

ZO MOET EEN MODERNE ROZENGEUR IN DE KETENPARFUMERIE RUIKEN

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 05/04/13

Neus: Nathalie Lorson

Model: Anja Rubik

Fotografie: onbekend

Heel langzaam dringt bij Italiaanse mode- en luxelabels ook het besef door dat een rozengeur ‘gewoon’ in hun geurcollectie thuishoort. Hoef je de Fransen niet zeggen: bijna elk huis heeft er een of meerdere: Yves Saint Laurent, Givenchy, Dior, Guerlain, noem maar op. Heel merkwaardig in dit geval: Chanel niet. Zelfs niet in Les Exclusifs. Ook Engelse ontwerpers spelen graag op een moderne manier met pure roosgeuren: Stella McCartney, Paul Smith. In Italië zijn het eigenlijk alleen Dolce & Gabanna: The One Rose (2009) en Giorgio Armani: levert er een paar in zijn Privé-reeks: Rose Alexandrie (2008), Rose d’Arabie (2011). Oh ja, bijna vergeten, Ferré had, of heeft nog: Rose (2007). Oh ja bijna vergeten: Bvlgari’s Rose Essentielle (2005).

En nu Trussardi met Delicate Rose: ‘Een subtiel boeket van emoties dat een elegante, gracieuze vrouwelijkheid oproept. Modern geraffineerd en sensueel drukt deze geur intense, romantische gevoelens uit en wordt het geaccentueerd door subtiele reflecties van een rooskleurig licht’. Vreemd dan weer wel: de uitstraling van Anja Rubik. Beetje depri gothic chic, niet romantisch, niet gracieus, niet casual Trussardi-chic. Of zie ik dat verkeerd?

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Delicate Rose ruikt zoals een Europese roos nu ‘moet’ ruiken. Dus in tegenstelling tot de Arabische variant, niet ondergedompeld in hout en sensuele harsen, maar krijg je een roos aangeboden die sprankelt, waarvan de fruitzurige noten worden benadrukt, waaraan een milde ochtenddauw is blijven plakken.

De opening is als een duik in een exotisch citrusbad: yuzu (foto) en kumquat geven een bitterfrisse en friszoete sensatie ondersteund door groen-waterig bamboe. Deze frisheid wordt in de hart doorgegeven aan de appel, die gewoonlijk nogal ‘hard’ groen en extreem fris ruikt.

Maar dat wordt door Nathalie Lorson mooi en zacht opgevangen door toevoeging van lotus. En op dit alles begint de roos te bloeien geholpen door jasmijn. Alleen kun je je afvragen of het wel een echte rozengeur is, want de fris-klaterende noten uit de opening blijven behoorlijk persistent. Zelfs wanneer de roos en jasmijn zachter worden gemaakt door witte houtsoorten (inclusief ceder- en sandelhout) en witte musk, blijft de lichte zomerse toets lang overheersen, duurt het een tijdje voor je de roos als ‘single bloem’ goed kunt detecteren.

Kortom, Delicate Rose, presenteert zich in verschillende gradaties, voor je de roos exclusief ruikt.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Dit jaar is het 30 jaar geleden dat Yves Saint Laurent zijn klassiek rozenparfum voor de klassieke vrouw presenteerde: Paris. Dit jaar is het elf jaar geleden dat Yves Saint Laurent zijn eerste zomerse variatie op Paris presenteerde – Paris Eau de Printemps – die zoveel van invloed is geweest op de zomerse rozengeuren. Beide komen wederom samen dit jaar in:

Yves Saint Laurent Paris Premières Roses 30th Anniversary Edition (2013)

ACQUA ROBERTO CAVALLI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 3, 2013

Geplaatst in: GEURENALFABET A. Getagd: louise turner, mediterrane, roberto cavalli, steven klein. Een reactie plaatsen

WARM-ZWOEL WATER

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 16/02/13

Neus: Louise Turner

Model: Elisa Sednaoui

Fotografie: Steven Klein

Het laatste waarmee ik Roberto Cavalli associeer: water. En dat in combinatie met geuren: zijn parfums worden gemaakt om te verleiden, niet om te verfrissen. Maar toch, hoewel bij de Roberto Cavalli-vrouw ‘als geen ander glamour door haar aderen stroomt en verleiding zachtjes glanst op haar huid die afwisselend verborgen en onthuld wordt als ze met katachtige gratie loopt’, laat ze deze zomer een nieuw geurspoor achter: Acqua.

Die is geïnspireerd door de Middellandse Zee ‘waar het turquoise zee de azuurblauwe hemel ontmoet, verlicht een schitterende frisheid de zomerse dagen, als haar huid wordt gekleurd met het goud van de zon. Lopend naar de zee, tekent haar slanke lichaam tekent zich af aan de horizon af, die haar verwelkomt met een warme omhelzing van golven alsof ze terugkeert naar haar oorspronkelijke omgeving. Ze geniet van deze momenten van helderheid en sereniteit, net zoals ze uitkijkt naar de nacht die in het verschiet ligt. Spoedig verruilt ze haar sexy badpak voor een chiffonavondjapon om te genieten van het sprankelende glamouraspect’ dat de mediterrane cultuur ook biedt.

Gaat als volgt: ‘In een majestueuze kamer, overstroomd met mediterraans licht, waar haar goudkleurige huid omhuld is door een avondjapon met witte tijgerprint, kijkt ze sensueel over haar schouder. De zwoele blik is zowel uitdagend als uitnodigend. Wie durft haar door de deur te volgen naar het onbekende?’

Niemand? Nou vooruit, ik dan maar! Want dan kan ik haar vragen én Roberto Cavalli, als ik hem en passant toevallig tegenkom, waarom ze exact dezelfde japon draagt als tijdens onze eerste ontmoeting tijdens de lancering (2012) van het eerste Cavalli-parfum onder de Coty-vlag…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Soms vertrouw ik mijn eigen neus niet. Want blind ruik ik totaal iets anders dan wat het persbericht opgeeft aan ingrediënten: een eigenlijk simpele, maar effectief opgebouwde geur van hedione, lelietje-van-dalen en musk. Ik meen namelijk een duidelijk een ‘soort van’ kokos-noot te ruiken, want Acqua linkt het verfrissende aspect van water aan een exotisch-warme noot.

Misschien zit het in de musk van de basis verwerkt; musk is tegenwoordig zoveel meer dan alleen een dierlijke en/of katoenzachte noot, het is vaak een ‘parfum binnen een parfum’ opgebouwd uit talrijke geurnuances. Maar voor je hier de ware sensatie van kunt ervaren, word je eerst ondergedompeld in hedione.

Ofwel, waterjasmijn dat jasmijn (foto) laat wiegen door het water en stralen door de zon. Om het frisse aspect hiervan te versterken komt het lelietje-van-dalen – groen, dartel, ‘voorjaar’ – om de hoek kijken.

RUIK & VERGELIJK

Ik heb ooit eenzelfde ervaring gehad met onderstaande geur. De kokos werd hier opgeroepen door een rijke ylang-ylang-noot vermengd met frangipane:

Guerlain – Les Parisiennes – Mahora/Mayotte (2000/2006)

SUNDAY COLOGNE BYREDO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 28, 2013

Geplaatst in: GEURENALFABET F, GEURENALFABET S, NICHE. Getagd: eau de cologne. Een reactie plaatsen

GEUR VERANDERT VAN NAAM EN ‘EIGENAAR’

Jaar van lancering: 2009/2011

Laatst aangepast: 28/03/13

Neus: Jérôme Epinette

Concept & realisatie: Jop Van Bennekom, Ger Jonkers, Ben Gorham

Voor ik zijn nieuwe geur ga behandelen – Inflorescence – eerst deze ‘cologne’ die me een beetje is ontgaan ondanks de duidelijke Nederlandse link. Was naam van de geur (met toevoeging van eau de cologne) van het gelijknamige, in Nederland opgerichte, understated stylemagazine, Fantastic Man gelanceerd in 2005. Waarom het nu van naam en ‘huis’ is veranderd, is me onduidelijk. Fantastic Man bestaat nog steeds.

Anyway, leuk deze nieuwe naam. Heeft iets kwieks en tegelijkertijd iets parmantigs: ‘Alleen op zondag gebruik ik deze geur, maar dan alleen ook’. Dit is een. Twee: misschien volgen ook de andere dagen van de week, maar dat hoop ik eigenlijk niet: Byredo heeft al genoeg in zijn assortiment. Dit is drie: de naam Byredo komt volgens Ben Gorham van het oud Engelse woord redolence en dat betekent zoiets als ‘zoet ruikend parfum’.

Dit is vier: parfumcreatie is volgens hem nog steeds typisch Frans, vandaar die een enorme concentratie aan ongelooflijk talent en verfijning aldaar. Maar deze eerste plaats in de hiërarchie, heeft er ook voor gezorgd dat volgens hem Frankrijk stagneert (een parallelle ontwikkeling zie je ook sinds een jaar of twintig in de wijnindustrie).

Maar of het echt stagneert? Sterker, deze hang naar verfijning draait sinds het begin van het nieuwe millennium overuren – zie alle niche- en übernichelijnen van de klassieke leveranciers. Het adagium: more refinement is better. Het effect volgens Geurengoeroe: al dit raffinement wordt weliswaar meer inwisselbaar. En tegelijkertijd is de parfumindustrie – puur ingegeven door commerciële belangen – meer ‘open’ geworden: de grote geurproducenten willen omzetgroei, dus lenen ze ook hun (in vaste dienst zijnde) neuzen uit aan bijna iedereen die het maar wil: celebs, automerken, lingerielabels, confectieketens, Walt Disney, pizzeria’s, nieuwe nichehuizen en oude huizen die hun deuren weer openen. As long as they pay.

En dat geldt dus ook voor Byredo. En Ben Gorham voelt feilloos aan hoe je dat moet doen. Niet te moeilijk, maar de gebruiker wel een uniek en exclusief klantenbehandeling geven. En dat kan de gebruiker ook dus ook ervaren met Sunday Cologne. Maar niche? Nee, daarvoor is de geur toch…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… voor mij te crowdpleasing, te mainstream. Ik mis een noot, een idee dat deze zondagse cologne (in feite een eau de parfum) onderscheidend maakt. Maar misschien sloot het wel in 2009 perfect aan op de uitstraling van Fantastic Men.

Alhoewel: dit nichemagazine is qua uitstraling wel het tegenovergestelde van mainstream. De geur is aangenaam, zoals zoveel geuren aangenaam zijn. Het is een zachte chypre, die fris-zoet-kruidig opent met bergamot, steranijs en kardemon.

Moet gezegd: de combi van laatste twee is interessant, maar komt niet goed genoeg uit de verf. Het hart heeft een elegante bloemige nuance door geranium – ook wel de mannelijke roos genoemd – en lavendel dat door wierook (foto) een rokerige ondertoon krijgt die eveneens elegant meegaat in de sterke houtbasis van vetiver, mos en patchoeli. Als Byredo van Sunday Cologne een echte cologne maakt, dan zou volgens mij het geheel meer sprankelen.

RUIK & VERGELIJK

Nog meer eau de colognes die eigenlijk geen colognes in de klassieke zin zijn:

Guerlain Cologne du 68 (2006)

Maison Francis Kurkdjian Cologne du Matin (2009)

Maison Francis Kurkdjian Cologne du Soir (2009)

4711 Nouveau Cologne (2013)

Jo Malone Saffron Cologne Intense (2013)

RAJASTHAN ETRO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 27, 2013

Geplaatst in: GEURENALFABET R, NICHE, NICHE IN DE PARFUMERIEKETEN. Een reactie plaatsen

HET LANDSCHAP VAN DE ZIEL – VERBAZING, PASSIE, ELEGANTIE – ONTDEKKEN

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 27/03/13

Neus: onbekend

Flaconontwerp: Etro

Rajasthan is een deelstaat in het noordwesten van India, grenzend aan Pakistan, met als hoofdstad van Jaipur. De naam betekent ‘land van koninkrijken’ dat voor de Britse kolonisatie werd geregeerd door maharadja’s van 18 koninkrijken. Onmogelijk in kort bestek in te gaan op de enorme rijke geschiedenis van dit land. Ik heb het een keer, zij het kortstondig, bezocht.

Wat me altijd is bijgebleven – verwar de volgende woorden niet met een persbericht van de lokale VVV – de letterlijk gekleurde rijkdom aan landschappen (inclusief uitgestrekte woestijnen), historische landmarks (paleizen, tempels, je kent het wel) en steden. Maar vooral de manier van hoe deze Indiërs zich ‘bewegen’.

Zo sierlijk en charmant – dan voel je je als gecultiveerde westerling af en toe toch gewoon een boer -, zelfs op de scooter vol bepakt met dozen en boodschappentassen: vrouwen zaten achterop schrijlings in traditionele kleding en gesierd bloemenkransen, terwijl langs de kant van de weg mensen letterlijk wegkwijnden. Een vreemde gewaarwording. En toch: bij thuiskomst herinner je je voornamelijk de schone dingen.

De parfumindustrie herinnert in feite precies hetzelfde. Logisch. Dient een ver weg-oord ter inspiratie, dan is de ongerepte natuur en de rijke cultuur die olfactorisch vertaald worden. Geldt dus ook voor Rajasthan van Etro, getuige het persbericht: ‘Het suggereert een nomadische en verlangende vrouwelijkheid, een hypnotische dans van eeuwigdurend verlangen, een zigeunergedicht zich afspelend in de kleurrijke steden van de maharadja’s die eeuwig blijven, net als het ademen van de aarde en de energie van de woestijn’. En…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… ‘een parfum dat een nieuwe zomer aankondigt, een parfum dat een verhaal vertelt van op handen zijnde beloftes’. Typisch wel: Rajasthan wordt door de neus beleefd vanuit westers perspectief. De geur is opgebouwd uit louter klassieke ingrediënten: ‘typische’ Indische kruidige smaakmakers – die het de laatste tijd erg goed doen in de nicheparfumerie – ontbreken: koriander (niet het kruid, maar de zaden), komijn (idem), saffraan en het inmiddels zeer populaire gember.

Het geheim van Rajasthan: de elegantie van de fruitigzoete damascusroos gecombineerd met de zoete-poederige zonneweelde van mimosa (foto) voorafgegaan door een aura van de bloesem van wintercitroen die een beetje neigt naar oranjebloesem maar zoeter van karakter is.

Mooi is de link in de drydown van mimosa met amber, witte musk en cistus labdanum waardoor die als het ware sensueel smelt, met een honing- en vanilleachtig effect tot gevolg. De honingnoot wordt nog eens versterkt wordt door acacia. Ook ‘lid’ van de mimosa-familie alleen met een cederhoutachtig fond. En als je denkt: ‘Wat prikkelt daar zo in de basis, wat ‘lift’ het geheel?’ Daarvoor is de energieke roze peper verantwoordelijk. Klassiek-elegant, klassiek-vrouwelijk.

RUIK & VERGELIJK

India en omstreken inspireert de klassieke parfumerie:

Robert Piguet Baghari (1950/2006)

Lancôme Sikkim (1971, 2005)

Guerlain Samsara (1989)

Chopard Casmir (1991)

Boucheron Jaîpur (1997)

Van Cleef & Arpels Birmane (1999)

EROS VERSACE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 26, 2013

Geplaatst in: GEURENALFABET E. Getagd: de liefde, donatella versace. Een reactie plaatsen

VIRIELE VERSACE

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 26/03/13

Neus: Aurelien Guichard

Gladiator: Brian Shimansky

Fotografie/parfumclip: Mert & Marcus

Artistieke directeur: Donatella Versace

Ik weet: de Griekse goden waren ‘van nature’ bovenmenselijk. Daar kon de gewone sterveling zich niet aan meten. No way. Zowel qua streven als doel, zowel qua lichamelijke presentatie als ‘uitvoering’.

Alleen is de moderne geïncarneerde Eros – de Griekse god van de liefde – in deze Versace-campagne zo door de photoshop-mangel gehaald, dat je bijna medelijden met hem krijgt. Groot en ‘tegenopkijkend’ nog steeds, maar dan zijn goddelijke lange benen…

Als je de knik uit zijn goddelijke rechterknie, rechttrekt met zijn menselijke linkerknie, dan ontstaat er een wankelend beeld. Versace’s Eros blijkt fysiek uitgedaagd, is mank. Heeft niemand dat tijdens de productie gezien?

De promotieclip roept een totaal ander beeld op. Het is duidelijk geïnspireerd op de eerste en zeer invloedrijke campagne van de Franse nationale voetbalploeg waarin het elftal als moderne goden in het ‘Stade de France’ voor het wereldkampioenschap voetbal in 1998 voor de onsterfelijkheid werd gefotografeerd. Daarnaast zoekt het aansluiting met de beeldtaal van de film Gladiator uit 2000 met Russel Crowe in de hoofdrol die hiervoor een Oscar kreeg. Zover mijn eerste kanttekening.

Nu Donatella Versace aan het woord: ‘Ik creëerde deze geur voor de man die zowel heroïsch als gepassioneerd is, zoals de Griekse god Eros. Het is een geur die krachtige sensualiteit uitstraalt én benadrukt. Eros vertaalt de altijd aanwezige erotische spanning tussen de man en de vrouw, het symboliseert de onoverwinnelijke kracht van verleiding’. De wereld van Versace is sowieso erg ‘oud Grieks’. Medusa, dochter van Phorcys en Ceto – keek je in haar ogen dan versteende je – is het hoofdlogo van het luxelabel en het gebruikt daarnaast een klassiek Grieks decoratiemotief in veel van zijn accessoires, met name parfums.

In de Griekse mythologie richt Eros, de onsterfelijke god van de liefde, met zijn boog pijlen af op mensen. Heeft zijn vlammende pijl je hart doorboort, dan raak je op slag verliefd. Daarnaast is Eros ook het symbool geworden van het lichaam in perfecte harmonie gehouwen uit marmer, gegoten in brons. Versace combineert dit met de kleur die volgens Donatella verwijst naar de Griekse en Romeinse oorsprong van onze westerse cultuur: het turkoois van de Middellandse Zee en de daaraan gekoppelde levensstijl: dolce far niente.

Wat mij het meest charmeert in de visuele presentatie is de flacon. Mooi om te zien hoe een simpele vorm – het vierkant – ze gelaagd en bewerkt wordt uitgevoerd. Gehuld in turkoois en omringd door het ‘Griekse motief’ in verschillende reliëfniveaus, stralen naam en logo in goud gegraveerd op de voorzijde onder Medusa. Elegant afgewerkt in de dop keert Medusa terug.

Het heeft aldus Donatella Versace de elegantie van een kostbaar juweel. Vind ik eerlijk gezegd een beetje overdreven gesteld, zeker voor een vrouw die letterlijk aan haar lijf heeft ondervonden, wat voor een indruk echte juwelen – in overvloed – maken.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Mijn tweede kanttekening: jammer dat deze ‘liefdeslofzang’ je in de opening zo kort laat genieten van de turkooise gekleurde Middellandse Zee. Want (opgeroepen met) appel, munt en citroen, duurt dit frisse genot als een korte golf.

Je wordt eigenlijk direct ‘doorverwezen’ naar het hart van dit godenelixer van ‘sublieme mannelijkheid’: een overdosis aan noten, die afgezien van geranium, gewoonlijk in de basis van een geur worden verwerkt: tonkaboon (met zijn vanille-rumachtig parfum), het intens erotische ambroxan (een synthetische variant van ambergris dat ruikt naar aarde, zee en seks) dat een meeslepende ondertoon krijgt door vanille uit Madagaskar.

In de basis komt dit alles samen in een krachtige houtnuance van cederhout uit het Atlasgebergte en Virginia, vetiver en eikenmos (foto). Eros is klaar om te veroveren. Maar voor mij op een ouderwetse manier.

Niet zoals in oude Griekse en Romeinse tijden, maar zoals zoveel mannelijke krachtpatsergeuren in de jaren tachtig van de vorige eeuw roken: gelikt, ‘lik op stuk’ en direct. Aan Eros ontbreekt voor mij de nu-sensatie.

RUIK & VERGELIJK

Interessant om te zien (maar nog niet geroken) dat Donatella Versace met een andere, nieuwe geur wel begrijpt hoe de Versace-man anno 2013 verleid wil worden. Alleen werd onderstaande geur speciaal ontwikkeld voor de Arabische markt. Alsof oud een onbekende speler is op het Europese vasteland.

Versace Pour Homme Oud Noir (2013)

DEJA LE PRINTEMPS ORIZA L. LEGRAND

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 24, 2013

Geplaatst in: GEURENALFABET D, NICHE. Een reactie plaatsen

ROOK ZO TIJDENS 1923 (AL) DE LENTE?

Jaar van lancering: 1923/2012

Laatst aangepast: 02/04/14

Neus: Hugo Lambert

Concept & realisatie: Franck Belaiche en Hugo Lambert

Ik kijk vanuit mijn Brussels appartement naar buiten. Het sneeuwt, het is nog steeds niet Déjà le Printemps, de geur die samen met Oeillet Louis XV, Relique d’Amour en Rêve d’Ossian de revival is van een parfumhuis waarvan ik het bestaan alleen uit historische parfumboeken ken: Oriza L. Legrand. Interessant: de naam komt van ‘oryza sativa’, een rijstsoort dat werd/wordt gebruikt voor voornamelijk cosmetische doeleinden (poeder).

Het werd opgericht in 1720 door Jean-Louis Fargeon en sloot zijn deuren eind van de jaren dertig van de vorige eeuw. Meer info krijg je bij een volgende bespreking omdat ik enkele standaardwerken op dit moment niet bij de hand heb. Wat ik wel weet: veel van de hergelanceerde geuren werden ontwikkeld in de 20^ste eeuw, waaronder Déjà le Printemps – merkwaardig-grappig de oorspronkelijke advertentie. Maar, dat naast geldelijk gewin ook een oprechte interesse tot deze heropening heeft geleid, daaraan hoef je niet te betwijfelen.

Franck Belaiche en Hugo Lambert werden geholpen door Elisabeth de Feydeau, een Franse historicus met als specialiteit de geschiedenis van het parfum in al zijn facetten. Haar dissertatie in 1997 was getiteld: Van Hygiëne naar de Droom, de Franse parfumindustrie van 1830 tot 1945. Inmiddels heeft ze een bureau (ook geconsulteerd door de grote namen uit de industrie) dat veel manifestaties rondom het parfum creëert en ‘historische’ geurkaarsen produceert.

Haar passie voor de rijke Franse parfumgeschiedenis resulteerde eerder in 2005 tot Le Sillage de Reine. Een geur samengesteld door Francis Kurkdjian op basis van een recept afkomstig uit een geschrift van Jean-Louis Fargeon, ‘huisparfumeur’ van Marie-Antoinette (1755-1793) speciaal voor haar gemaakt. Al deze werkzaamheden werd haar door de Franse overheid zeer in dank afgenomen: de minister van cultuur (toenmalig Frederic Mitterand) benoemde haar in 2010 tot Chevalier des Arts et des Lettres.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE DEJA LE PRINTEMPS ORIZA L. LEGRAND OLD AD

Hoewel aan Déjà le Printemps letterlijk een oude, vervlogen ambiance hangt – een van de charmes van de geur – kan het bijna geen origineel recept zijn. Want vijgenblad was in 1923 nog niet bekend – wordt namelijk ‘nu’ synthetisch samengesteld. Wat munt betreft: twijfel. Maar ik denk van niet. Zeer aangename geur.

Het roept voor mij precies op wat je bij een voorjaarsgeur verwacht: knisperend, vochtig groen dat steeds droger en meer ‘verhooid’ wordt door de zon. Opvallend: de rol die galbanum krijgt toebedeeld. Deze extreme frisse groene hars met sensuele ondertoon begeleidt de geur op zijn hele traject en wordt mooi gekoppeld aan het anders frisse, maar niettemin even groene lelietje-van-dalen. Het ingrediënt dat vervolgens zijn aandacht opeist: vijg. En dan met name de houtachtige en groene nuances, niet de vrucht. Munt ruik je trouwens ook goed. Kamille idem. Klaver eveneens, alleen als je je concentreert op het honing-groene aspect van de geur.

Dit alles komt elegant samen in een gedoseerde houtbasis van vetiver, cederhout en ‘mos’. Maar het geheim dat volgens mij aan de geur zijn ‘vergeelde’, ‘vergane’ en ‘vergeten’ charme geeft is toch coumarine. Een van de eerste synthetische parfumingrediënten ontwikkeld in 1883. Met zijn hooiachtige en gedroogde grasnuance, maakt het Déjà le Printemps tot een nostalgisch parfum. Zo rook ooit de lente, zo ‘zag’ je ooit de lente.

RUIK & VERGELIJK

Op de een of andere manier doet de geur me denken aan:

Manuel Canovas Ballade Verte (2007)

GEURENGOEROE

P.O.P: POPE OF PERFUMES

DRIES VAN NOTEN BY FREDERIC MALLE

MUGHETTO VERDE TORRE OF TUSCANY

FLASH BACK OLFACTIVE STUDIO

IDYLLE DUET JASMIN LILAS GUERLAIN

DELICATE ROSE TRUSSARDI

ACQUA ROBERTO CAVALLI

SUNDAY COLOGNE BYREDO

RAJASTHAN ETRO

EROS VERSACE

DEJA LE PRINTEMPS ORIZA L. LEGRAND

Meest recente berichten

Archief

Categorieën

Meta