EAU DE LACOSTE LACOSTE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 13, 2013
Geplaatst in: GEURENALFABET E. Getagd: , . Een reactie plaatsen

COOLE ELEGANTIE: PUUR WIT PIQUE-KATOEN OP DE HUID

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 12/03/13

Neus: onbekend

Model: Amy Adams

Flaconontwerp: Christophe Pillet

Concept en realisatie: Felipe Oliveira Baptista

Muziek: City Girl, The Jezebels

Fotografie: Vincent Peters

Videoclip: onbekend

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE EAU DE LACOSTE LACOSTE MODELInteressant om te zien: de voortdurende stoelendans bij de luxemerken. De (jonge)man die Lacoste voorzag van een new fashion-allure, Christopher Lemaire, werkt inmiddels voor Hermès, en werd onlangs opgevolgd door de Portugees Felipe Oliveira Baptista, een ontwerper die sinds 2003 ook zijn eigen haute couture-label heeft. Ervaring met luxelabels deed hij op bij Cerruti en MaxMara.

En nu Lacoste. Zijn streven: het versterken van het ‘neo-androgyn’-imago van het, in eerste instantie, sportswearlabel, zonder uit oog te verliezen dat Lacoste staat voor kleding die in het echte leven gedragen wordt, door ‘echte’ mensen. Ofwel, zoals Baptista zegt: ‘Comfortabele elegantie met een urban en modern randje resulterend in soepel vallende A-lijn minirokjes, lange avondjaponnen en sensuele korte, ‘cut-out’- en ‘colour blocking’-jurken. Hoe vertaal je dit in geur? Hij zegt: ‘Het fashion-mantra van de Lacoste-vrouw bestaat uit verlangen naar eenvoud, een moderne look, coole elegantie versterkt met sensualiteit’. Het resultaat: een geur die de simpele, luxegevoel oproept van puur, wit petit piqué-katoen – denk aan de klassieke Lacoste-polo – op de naakte huid.

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE EAU DE LACOSTE LACOSTE BOTTLEDat verlangen naar eenvoud zie je, als het goed is, meteen in ‘de specifieke keuze voor een ronde flacon voor Eau de Lacoste. Ook dat het ‘een slimme en hedendaagse vertaling van het Lacoste-erfgoed’ is. De glazen bol – mijn eerste reactie was ‘golfbal’ – overlopend van huidkleur in wit, wordt gecompleteerd met een dop met petit piqué-structuur. Om de hals hangt een kettinkje met daaraan een bedeltje met het beroemde krokodillenlogo. Christophe Pillet: ‘De huiskenmerken van Lacoste zijn zo sterk – de krokodil,  het petit piqué katoen – dat het niet meer dan logisch was om dit samen te brengen’.

Ook in de campagne zie je het verlangen naar eenvoud terug, zegt Antoine Delgrange: ‘Heldere kleuren en een neutrale achtergrond; Amy draagt een wit katoenen overhemd. Het idee van een glazen bal die door de huid heen gaat, verwijst niet alleen direct naar de flacon, maar ook naar de interpretatie van de Lacoste-spirit’. De kijker wordt gehypnotiseerd hoe Amy – haar elegantie, spontaniteit en natuurlijke gevoel voor stijl belichamen op ultieme wijze de natuurlijke eenvoud Lacoste – de bal beheerst, verleidelijk en puur sensueel. Is er iets mooier en vrouwelijker?’ Ja, zegt Geurengoeroe, maar dat heeft hij het een andere keer over.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE JASMIJNHet mag inmiddels duidelijk zijn: Eau de Lacoste is de filosofie van Lacoste – ‘verlangen naar eenvoud’ – en het basismateriaal van het merk – wit petit piqué-katoen – vertaald in een geur. Om het frisse, pure en strelende gevoel van katoen op te roepen, is gekozen voor een wit boeket van oranjebloesem en sambacjasmijn (foto).

Ik zou het eerder een sluier willen noemen, want daarvoor ruiken de bloemen toch te bescheiden wat wordt nog eens versterkt wordt door de persistente opening. Die is vanzelfsprekend fris, maar anders. Want aan de klassieke openingsakkoorden van bergamot en mandarijn werd (witte) ananas toegevoegd met zijn sensuele, overzoete maar fris-prikkelende noot. Voor de overloop naar het hart, zit er in de sluier nog een andere bloemachtige noot.

Witte ananasbloem – ‘voor een heerlijk puur en natuurlijk vrouwelijk karakter’. Neem dat met een korreltje zout. Naar mijn weten verspreidt deze bloem geen noemenswaardige geur. De helderheid van de bloemen, krijgt in de basis een zachte, crèmeachtige aura met sandelhout en vanille. Heel bescheiden, maar aanwezig is Peru-balsem, geliefd om zijn intense sensualiteit dat versterkt met de aardse noot van vetiver die aan Eau de Lacoste een zekere mate ‘voluptueuze sensualiteit’ geeft.

RUIK & VERGELIJK

Het gevoel van witte katoen vertalen in een geur wordt veel gedaan alleen wordt het niet vaak bij naam genoemd. Geuren met een flinke witte musk-basis hebben vaak een katoenpluizerig, zacht en strelend effect. Enne: deze Lacoste kende ik nog niet, zie foto rechtsonder.

Geef’m van katoen voor man en vrouw:

Marc Jacobs Cotton (2006)

United Colors of Benetton Unisex (2006)

Geef’m van katoen voor de man:

Tommy Hilfiger T (2002)

United Colors of Benetton Man (2006)

Geef’m van katoen voor de vrouw:

Celine Dion Belong (2005)

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE FEMME DE LACOSTE COLLECTION VOYAGE

YERBAMATE LORENZO VILLORESI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 11, 2013
Geplaatst in: ACHTERGROND, GEURENALFABET Y, NICHE, PORTET. Getagd: . Een reactie plaatsen

IN NAAM VAN HET PARFUM

Jaar van lancering: 2001

Laatst aangepast: 11/03/13

Neus: Lorenzo Villoresi

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE LORENZO VILLORESI YERBAMATEIk had afgelopen vrijdag een interview, of eerder gezegd, een gezellig en zeer informatief onderhoud met Lorenzo Villoresi. Hij was door Tanja Deurloo van Annindriya Perfume Lounge uitgenodigd om overdag journalisten te woord te staan en tijdens een soirée diehard parfumsfans te ontmoeten. Maar goed dat ik gegaan ben, want het gebeurt niet elke dag dat een van de betere neuzen naar Nederland komt voor een informele meet and greet. Villoresi is waarschijnlijk de minst trendy onder zijn collega’s. Aan hem kleeft geen lifestyle, hippigheid en celebrity. Hij is gewoon een vakman. Gewoon niet in de zin van alledaags, wél in de zin van zonder toeters en bellen. Hij presenteert zich quasi bescheiden als wetenschapper die min of meer door toeval het metier is ingerold: door zijn universitaire filosofie- en bijbelstudie, raakte hij gefascineerd door de geurgeschiedenis van oude culturen – de Egyptenaren, de Romeinen.

Hij is eigenlijk de Umberto Ecco onder de neuzen: erudiet, onderzoekend, zich vragen stellend die zonder effectbejag het mooiste uit ingrediënten wil halen – in naam van het parfum. Dat ontbreken van een zekere geliktheid en ‘klassieke’ parfumversiertrucs, is een van de redenen dat ik hem redelijk laat heb ontdekt.

Ik wist van zijn bestaan, maar vond/vind zijn huis er zo saai en sec uitzien. Ik weet dat het bij goede parfums om de inhoud draait, maar mijn andere zintuigen willen ook geprikkeld en verleid worden. Ik dacht dus een tijdje als hij weer eens voorbijkwam: ‘zal wel’. Mea culpa, mea ultima culpa. ‘Achteraf’ is het interessant te zien en te ruiken dat Lorenzo Villoresi onderdeel is van de eerste generatie niche-parfumhuizen, die zijn deuren opende – anno 1990 – toen deze kwalificatie nog niet werd toegepast in de parfumerie.

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE DONNA LORENZO VILLORESI HIMSELFHij ziet zichzelf niet als niche. Als ik hem hiermee associeer, dan kijkt hij een beetje neerbuigend en laatdunkend. Hij vertegenwoordigt: artistic perfumery. Ik geef hem gelijk. Sterker, doordat op een gegeven moment zoveel nichehuizen – zoals L’Artisan Parfumeur, Dyptique – couturiers en andere luxemerken met neo-nichelijnen – zoals Chanel, Hermès – teruggingen naar de essentie van het parfum, vroeg ik me af wat voor echte parfumeurs de kwintenssens was.

Zo kwam ik bij hem terecht. Het verschil tussen niche en artistic perfumery volgens mij: de eerste is wat succes betreft grotendeels afhankelijk van een interessant verhaal (hoewel dat steeds minder wordt verteld) en, als het even kan, een dito geschiedenis. En als je die niet echt hebt, verzin je die gewoon (gebeurt steeds meer). Ruikt het allemaal prettig, prachtig of onverklaarbaar wonderlijk schoon, dan is dat mooi meegenomen. Bij artistic perfumery is dat laatste eigenlijk het enige uitgangspunt en streven: het je verwonderd laten zweven tussen hemel en aarde ondertussen zoekend naar verklaringen waarom dingen met je gebeuren.

Nu zijn er wel meer neuzen die vinden dat ze artistic perfumery beoefenen, alleen kunnen vele het niet echt waarmaken, gezien hun ‘belangen’ in de parfumindustrie. Villoresi heeft die niet echt. Dat wil zeggen, hij maakt zelden geuren voor de grote jongens. Wat hij wel inmiddels ‘erbij’ doet: grondstoffen leveren aan de parfumindustrie en verzorgingslijnen voor hotelketens. En dit sluit naadloos aan bij zijn eerste successen begin jaren negentig van de vorige eeuw: geurkaarsen en potpourri voor Fendi en Giorgio Armani. Zijn Italiaanse roots en inmiddels onbetwistbare reputatie – in 2006 werd Villoresi onderscheiden met Prix François Coty, zie foto – zorgde er ook voor dat Gucci hem vorig jaar contacteerde. Of hij een geur wou maken die alleen te koop wordt aangeboden in het Gucci-museum? Het resultaat: Forever Now – bespreek ik binnenkort.

FRANCE-PERFUME-PRIZE-COTY-VILLORESIVilloresi maakt twee soorten geuren. De eerste: zijn visie op een klassiek parfumconcept, die hij dan ook zo noemt: onder meer Musk (1995), Sandalo (idem), Patchouli (1996) en Acqua di Colonia (idem). De tweede: parfums die een stemming, een verlangen, een droom, een herinnering verbeelden. Zoals: Teint de Neige uit 2000 (de eerste van hem die mij, louter door de naam, pas echt nieuwsgierig maakte), Alamut (2006) en Theseus (2011).

Tijdens ons onderhoud, concentreerden we ons op Yerbamate: een geur die tussen deze twee soorten balanceert. De reden: omdat hij deze geur artistiek het meest geslaagd vindt én omdat het een groene geur is – mijn favoriete familie – die volgens hem eigenlijk niet zo geliefd is bij consumenten – contrary popular belief. Dat verwondert me nog steeds, want als er één familie die het voorjaar in al zijn ziel en zaligheid oproept…

Zijn uitgangspunt: niet origineel, maar dat hoeft ook niet; een lentewei waar je alle sensaties van gras – vers geplukt voor een boeket, gemaaid tot gedroogd door de zon – ruikt. Zijn ‘geheime’ ingrediënt in deze: reukgras (anthoxanthum odoratum). Als je door een wei loopt met alleen dit geparfumeerde gras, dan lijkt het volgens Villoresi net of je door papaverveld loopt, de plant verantwoordelijk voor het ‘tot slaap brengende’ roesmiddel en/of medicijn opium…

WAT RUIK IK EIGENLIJK

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE REUKGRASNiet dat reukgras (foto) dit effect in Yerbamate – herba en maté samengetrokken – heeft. Alhoewel, als alle frisse groen-knisperende noten zijn vervlogen, heeft de geur een zekere rustgevende werking. De compositie laat in de top, hart en basis een aantal ingrediënten terugkeren: groene noten, thee (maté volgens mij) en gras (vers en gedroogd). Wat ik direct door de citrusnoten ruik, is galbanum die vervolgens een dartel en vrij en blij spelletje gaat spelen.

Dit frisgroene en sensuele hars rollebolt als het ware door een weiland waardoor andere groenmakers aan hem blijven kleven. Eerst speelt het in de schaduw van omringende bomen om vervolgens te jongleren in de volle zon, waardoor de groene noten (gras, munt, dragon) en de bloemen (lavendel en ylang-ylang) steeds droger, hooiachtiger worden. En dat is toch het knappe aan Yerbamate: het geeft je het gevoel dat je daadwerkelijk in een weide ligt. Je voelt de zon schijnen, je hoort de vliegen en bijen zoemen, je ziet de – tegenwoordig helaas te weinig – vlinders ronddartelen, je ruikt de rijke schakeringen van gras: groen, fris, droog, stro-achtig, honingachtig, ‘verbrand’.

Het meest eigenaardige: in de basis van vetiver, patchoeli en cistus labdanum bespeur je ook een poederachtige, ‘verdroogde’ verfijning. Je komt bijna een winters landschap terecht, de ‘wereld’ die Villoresi zo prachtig heeft opgeroepen met Teint de Neige.

RUIK & VERGELIJK

Lorenzo Villoresi had nog zoveel ander interessante dingen te melden, zoals zijn plan voor de Academy of the Art of Perfume en de mogelijkheid om ‘bespoke’-fragrances bij hem te bestellen. Daar heb ik het nog een keer over. Twee dingen wil ik niet onvermeld laten: zijn favoriete geur wat dragen betreft uit zijn eigen collectie: Uomo (1993). En de geur die op hem onwisbare indruk heeft gemaakt: de vintage-versie van Eau de Rochas (1970).

Waar ik ondertussen nog steeds van aan het bijkomen ben: Villoresi liet me ruiken aan een puur natuur-extract van narcis die hij heeft verwerkt in zijn, al door mij besproken, Aura Maris (2012). De naam die ‘men’ aan dit bolgewas heeft gegeven maakt zijn naam meer dan waar: narcotisch. Zwoel, intens, diep, ‘bijna eng’; een sleutel tot een andere wereld die me weer eens liet realiseren hoe krachtig en bijna letterlijk meeslepend de wereld van geuren kan zijn. Ik was gewoon even van de wereld (noem het opium-effect) en mijn vinger waarop ik de narcisessence had gesmeerd, kleurde tot gisteren nog geel.

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE EN LORENZO VILLORESI

DANGEROUS WOMAN BRUNO BANANI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 9, 2013
Geplaatst in: GEURENALFABET D. Getagd: , . Een reactie plaatsen

NATUURLIJKE CHARME EN EEN KNIPOOG

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 09/03/13

Neus: onbekend

Model: Amanda Brandao

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE DANGEROUS WOMAN BRUNO BANANI 2Bruno Banani is geen Lorenzo Villoresi, geen Jo Malone, By Kilian, geen Chanel, geen Guerlain, geen Hermès en wil het ook niet zijn: parfumhuizen die zich als zeer serieus presenteren en die het geld dat ze er mee verdienen – heel, heel veel – eigenlijk als een toevalligheid, een ongepland iets zien. Wat Bruno Banani wel is: een vrolijk onderbroekenlabel dat met zijn geuren de wereld van romantiek, verleiding en liefde vrolijk op de korrel neemt. Merk je ook weer aan de vijfde geur voor vrouwen: Dangerous Woman. Het persbericht spreekt zelf van damesparfum, maar dat vind ik niet echt passen bij Banani: te tuttig, te burgelijk.

De vrolijke korrel dit keer: het is echt niet moeilijk de man van je dromen te versieren. Banani stelt zich hier bij een vraag die veel jonge meiden bezighouden: hoe komt het toch dat sommige onweerstaanbaar aantrekkelijk zijn voor alle soorten mannen? Wat doen ze wat jij niet doet? Banani weet het: zij nemen de juiste beslissingen.

Zij weten a: hoe ze er sexy uit moeten zien, b: waar de hipste clubs zijn, c: wat je moet zeggen en d: hoe je moet verleiden. Het effect van al deze ‘beslissingen’: je wordt onweerstaanbaar gevaarlijk. En dan niet met blingbling en andere poeha. Nee, je laat je natuurlijke charme werken, je laat je ogen twinkelen waardoor je je concurrentes automatisch naar de achtergrond duwt zonder echt een bad girl te zijn. Ondertussen moet je niet vergeten a: extravert te zijn, b: spontaan te zijn, c: te genieten van de leuke dingen in het leven (dansen, feesten, flirten), d; dol op mode te zijn, e: stijlvolle outfits te dragen en f: hoe je een onvergetelijke avond kunt creëren.

En je raadt het al: al deze inspanningen werpen nog meer vruchten af als je Dangerous Woman draagt. Want dan je zit nog lekkerder in je vel, voel je je nog zelfverzekerder en benadruk je je sexy en uitdagende kant, waardoor je onweerstaanbaar wordt voor mannen. Met een knipoog welteverstaan, maar dat is vaak het begin van…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Ongecompliceerd parfumplezier met vier basisvoorwaarden die het nu erg goed doen in jonge meisjesgeuren: rood fruit, diffuse bloemen, exotiek en gourmand. Het eerste ruik je in de opening: zwarte bes. En niet een paar, wel een paar manden zo lijkt het: fris, zoet met een groen randje. Hier tussen mengt zich een abstracte witte bloemen-nuance.

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE DANGEROUS WOMAN BRUNO BANANI 1

Niet dat je echt een specifieke bloem kunt benoemen, het is meer een sfeer van waarvan het effect is: ‘dit ruikt naar bloemen’. En het wordt niet makkelijker om bijvoorbeeld jasmijn of roos te detecteren, omdat de bloemen zijn verpakt in ‘exotiek’. Ofwel, kokos. Warm, zwoel, zomers. Wordt in de basis versterkt met een gourmandn-effect. Ofwel, heliotroop, de bloem die ruikt naar vanille met een poederige amandeltoets en heel vanille. Lekker, niet moeilijk en niet echt duur. Dangerous Woman is er ook in een (ongebruikelijke) 20ml-versie: € 18,00.

En kan nog goedkoper, aangezien de uiteindelijke verkoopprijs door de retailer bepaald. Misschien moet je hem onweerstaanbaar diep in de ogen kijken, misschien helpt gewoon knipogen.

RUIK & VERGELIJK

Lees je tegenwoordig steeds vaker: dat in een parfum een bloemenharmonie, een bloemensfeer, een boeket van witte bloemen zit. Wat is dat? Meestal een combinatie van geurmoleculen die samen naar bloemen ruiken, zonder dat er een natuurlijke essence is verwerkt. En dit onderga je niet alleen in goedkope geuren. Ook het prestigsegment levert vaak deze raadselachtige boeketten. Is het nu jasmijn, is het nu oranjebloesem, is het nu roos, is het nu lelietje-van-dalen… of van alles wat? Of gewoon een synthetisch molecuul. Onderga het ook in:

Hermès Le Jour d’Hermès (2013)

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE DANGEROUS WOMAN BRUNO BANANI MODEL

LA PETITE ROBE NOIRE EAU DE TOILETTE GUERLAIN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 8, 2013
Geplaatst in: GEURENALFABET L. Een reactie plaatsen

DANCING QUEEN IN PARIS

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 08/03/13

Neus: Thierry Wasser

Film en illustraties: Kuntzel+Deygas

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE LPRN EDT GUERLAIN ILLU-1Ik dacht dat door het succes van de ‘geconfectioneerde’ versie van La Petite Robe Noire (2012), Idylle (2009), meer ‘mijn’ geur, door Guerlain zou worden vergeten. Gelukkig niet: dit jaar verschijnt een nieuwe Duet-versie: Jasmin Lilas – bespreek ik weldra. Daarnaast volgt Guerlain het courante parcours van een succesnummer. Na het eau de parfum volgt er dus nu een eau de toilette van La Petite Robe Noire.

Volgens Guerlain bij voorkeur gedragen ‘als de nacht over het magische Parijs valt’ en de draagster kan niet wachten tot het feest begint. De lichtstad is haar speelplaats, één grote disco. Maar het liefst verblijft deze Franse dancing queen onder de Arc de Triomphe, die ze ziet als haar jukebox. Maar voor je het weet walst ze met haar dancing king richting Pont des Arts. Helaas heeft ze geen tijd voor romantische ontwikkelingen – dat is voor later, want hoe dieper we in de nacht duiken, des te maffer ze wordt: met haar vriendinnen bekrast ze met haar stilleto’s vinyl platen. En dan verschijnt ze ineens voor de Bastille. Ja inderdaad, zoals ze het zelf omschrijft, is haar enthousiasme hartverwarmend. Ik zou bijna zeggen vermoeiend… waar wil ze nú weer naar toe? Maar ik, haar dansende cavalier, kan haar niet weerstaan, moet haar volgen. Al was het alleen maar om haar de eau de toilette in te ademen…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… die niet sensueel is, want deze eau de toilette is als een sprankelende fontein van vruchtenlimonade die geleidelijk transformeert naar een krokante macaron met warme, romige en poederige toetsen. Het fruit klatert je eerst tegemoet. Kers, pruim, appel en zwarte bes. Goed in balans: de volle zoetheid van de eerste twee wordt fris gemaakt door de laatste twee – omringd door een krans voor groene noten.

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE LPRN EDT GUERLAIN FLACON2Dan heel langzaam beginnen de bloemen te ontwaken: roos, jasmijn en oranjebloesem. Neem wel tijd deze te ontdekken, ook als de basis zich aandient. Voor mij het mooiste gedeelte van de geur: witte amber en witte musk. Slechts twee ingrediënten die beide een afzonderlijke wereld van geuren kunnen oproepen. Het is aan de neus hoe deze basis-smaakmakers te interpreteren.

Thierry Wasser koos voor poederige, warme sensaties. Ik ruik amandel, ik ruik heliotroop, ik ruik vanille, ik ruik honing, ik ruik suiker, ik ruik sandelhout. Een macaron, die als je hem wil opeten, pas zijn bloemige noten echt vrijgeeft, waardoor deze eau de toilette niet te banketbakkerachtig wordt. Ook goed in balans. Hoe komt het toch dat ik de eau de toilette-versie van vrouwengeuren vaak prettiger in de omgang vindt…

RUIK & VERGELIJK

‘Banketbakkersluchtjes’ lijken een doorstart te maken. Nu is het niet vette cacao en chocolade, maar de knisperende ‘frou-frou’-noten van het luchtige deeg dat de neuzen inspireert. Jo Malone lanceert dit jaar The Sugar & Spice fragrances. Vijf stuks. Dank u wel. Reminiscence startte zijn Les Notes Gourmandes in 2008, Marc Jacobs had in 2010 zijn Biscotti-splash. Heb er natuurlijk een paar over het hoofd gezien. En de volgende is…

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE LPRN EDT GUERLAIN ILLU-2

LA FILLE DE BERLIN SERGE LUTENS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 7, 2013
Geplaatst in: GEURENALFABET L, NICHE. Getagd: . 1 reactie

EEN BERLIJNSE ROOS VAN NA DE OORLOG

VERPAKT IN EEN ‘OUD BONTJE’

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 07/03/13

Neus: Christopher Sheldrake, Serge Lutens

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE LA FILLE DE BERLIN SERGE LUTENSZit ik dus effe lekker mis. Na Une Voix Noire (2012), de geur opgedragen aan Billy Holiday (niet geroken), dacht ik automatisch dat La Fille de Berlin een hommage was aan haar beroemdste, voormalige inwoonster: Marlene Dietrich. Niet dus. Serge Lutens plaatst de geur iets breder: het blijkt een ode op de bewoonsters van deze stad tijdens de bezetting van de (voormalige) Soviet Unie vlak na de Tweede Wereldoorlog. Dat deze vrouwen het niet makkelijk hadden, is mij duidelijk geworden uit talrijke documentaires hier aan gewijd.

En Billy Wilders’ filmklassieker A Foreign Affair (1948) met Marlene Dietrich in de hoofdrol, toont quasi humoristisch hoe wrang vrouwen tijdens deze Trümmer-jaren leefden. Ik vraag me alleen af: kun je dergelijk leed, dergelijke ontberingen, want dat was het toch, wel in een geur stoppen? En wat is de volgende stap: een parfum dat de miljoenen herdenkt die de Holocaust niet hebben overleefd? Of wat dacht je van de slachtoffers van het Pol Pot-regime? Sommige dingen doe je gewoon niet.

Serge Lutens vergelijkt ‘het meisje van Berlijn’ met een bloem die onder de ruines afgesneden van de wereld bloeit en zich voor onze ogen opent. En dan, volgens het Engelstalige persbericht: ‘I took courage in both hands, in her flowing Rheingold hair. On the lips, I tasted blood. My girl from Berlin showed combative, more beautiful than ever – and so I broke my contempt and even my shame, hiding under the guise of my pride. Through the power of criticism, of love and hate, God and the devil, death and life, I drew a furrow in which she disappeared. And while the maelstrom beats on me, I pay homage to her beauty enraged’. Ik zeg: ‘Waarom – weer – zo literair doen, Serge?’

Het idee van de vrouw als symbool voor een bloem die opbloeit in een gebombardeerde metropool waar ooit de avant-gardistische kunsten bloeiden en het nachtleven tot een ongekend hoogtepunt kwam (zie de film Cabaret uit 1973) is toch voldoende. En haar vergelijken met een roos… dat is een van de oudste literaire en ‘parfumaire’ clichés denkbaar. Maar dit is waarschijnlijk te makkelijk en te ‘on-niche’ voor de estheet die Lutens is.

En bedenkt dat ook nicheparfum puur marketing is: de lancering van La Fille de Berlin valt niet geheel ontoevallig samen met het door Serge Lutens in het legendarische en beroemdste hotel van Berlijn – Adlon – gepresenteerde Berlin à Paris. Een (coffeetable)boek vol van door hem geschoten herinneringen van 1967 tot 2008.

Fijn dan weer wel: voor de niet-intellectuelen en ‘niet-literairen’ onder ons heeft Lutens een ander (verkoop)praatje klaar – wederom in het Engels: ‘She’s a rose with thorns, don’t mess with her. She’s a girl who goes to extremes. When she can, she soothes; and when she wants… her fragrance lifts you higher, she rocks and shocks’. Lijkt wel of ik luister naar de nieuwste hit van Lady Gaga, Madonna of was het nu…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE ROOS ILLU Lekker en vreemd die ongekende scherpe, koude opening die doet denken aan een apotheek: clean, sec met een kruidige achtergrond. Kunnen aldehyden zijn, zoals in Parisienne (2009) van Yves Saint Laurent. Dit duurt slechts heel even om de roos te laten bloeien, wat zeg ik, te laten openbarsten, te exploderen – moet even denken aan Tea Rose van The Perfumer’s Workshop (1976).

Dit is een roos die een aantal niche-kwaliteiten van nu combineert: uitgepuurd en vol, maar dan wel zonder een Arabische oud-onderlaag à la Montale. Daarvoor is deze roos te glad, te gelakt, te geconfectioneerd en te fruitig (men neme een ruime hoeveelheid zwarte bes). Hoe langer ik aan La Fille de Berlin ruik, hoe meer ik in een boudoirsfeer wordt getrokken. Komt op conto van het viooltje. Die maakt de roos zoetiger en dus gladder en gelakter, zonder te verstikken.

Want ze is geplant in een sterke houtbasis en wordt omringd door een opvallende gepeperde nuance die zeer vasthoudend is en af en toe ‘groen’ wordt en zelfs slightly animaal met behulp van een ‘vuile’ musk, met het effect van een versleten te lang gedragen bontje of vosje (door een Berlijnse).

Mooi, vilein-elegant. Dit is zo’n geur waaraan ik nog een tijd moet blijven ruiken om te achterhalen of La Fille de Berlin anders of een van de vele niche-rozen is.

RUIK & VERGELIJK

Deze Berlijnse roos bloeit voor mij tussen twee onderstaande rozen van Lutens. Rechts van haar staat de eerste, overvallen door een nachtelijke, zwoele sluier. Links de tweede, volop beschenen door de zon.

Serge Lutens Rose de Nuit (1993)

Serge Lutens Sa Majesté la Rose (2000)

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE SERGE LUTENS LOGO

CARBON, HELIUM, HYDROGEN, LITHIUM, OXYGEN NU_BE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 4, 2013
Geplaatst in: GEURENALFABET C, GEURENALFABET H, GEURENALFABET L, GEURENALFABET O, NICHE. Een reactie plaatsen

IN JE ELEMENT ZIJN:

PRACHTIGE GEUREN OOK ZONDER DE ELEMENTEN

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 04/03/13

Neus: diverse

Concept & realisatie: Alberto Borri, Andrea Giammetti, Serena Ghidini

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE NU_BE 1 FLACONVind het knap dat je nu nog de moed hebt een parfumlabel op te zetten, zonder dat je wordt gesteund door een cosmeticareus of stille vennoot. Het betekent in eerste instantie je eigen geld investeren of je parfumdroom realiseren met behulp van crowd funding. En hoe, for the sake of perfume, denk je je nog te onderscheiden? Alles is al gedaan. De Parmezanen Alberto Borri, Andrea Giammetti en Serena Ghidini dachten daar anders over.

Hun collectie is geïnspireerd op de elementen van de kosmos en de oorsprong van het leven op aarde. Weet dan dat de naam – nu_be – Italiaans voor wolk is en dat het parfumlabel hiermee in het bijzonder de stofnevels bedoelen – waarin zich de vijf elementen bevinden – die worden geassocieerd met de vorming van planeten en sterren. Daarom staat de naam ook voor nieuw leven omdat deze elementen – in het Engels geschreven – de draagstenen er van zijn.

Hydrogen [1H], Helium [2He], Lithium [3Li], Carbon [6C] en Oxygen [8O] . Ofwel, waterstof, helium, lithium, koolstof en zuurstof. En de bedoeling, afgezien van geldelijk gewin: ‘Mensen  aan het denken zetten met deze geuren, die het resultaat zijn van netwerken, ontmoetingen en botsingen tussen verschillende persoonlijkheden en creatieve stemmen’. Afgezien van botsingen allemaal ‘mots du jour’ in parfumland. De opdracht die ze aan de neuzen gaven, heeft veel overeenkomsten met Etat Libre Orange: ze worden uitgedaagd om, met maximale vrijheid, hun mening te uiten in creaties die ongewoon en stoer zijn…want nu_be kent geen grenzen tussen kunstmatig en natuurlijk, risicovol en onschuldig, mysterieus en evident, alles en niets’. Toe maar, alsof de neuzen gevangen zitten.

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE NU_BE BOTTLESHet effect: ‘Substanties die rusteloos, magnetisch en allesomvattend zijn. Maar ook opmerkelijk speels en weerbarstig, gracieus en raadselachtig. Parfums die verrassen maar die ons ook de ogen laten sluiten en laten dromen. Geuren die een olfactieve wereld creëren, alleen toegankelijk voor hen die op zoek zijn naar de oorsprong, voor hen die geen angst hebben de korst, de schaal, het oppervlak open te breken, de drempel naar de nieuwe wereld over te gaan’. Toe maar.

Nu wordt het me toch te zweverig, aanstellerig en ‘nieuwe parfums voor de keizer’. Dus op naar de geuren die zijn ‘verborgen in grijs monoliet polystyren die – om de filosofie van het merk te benadrukken – ‘in tweeën gebroken moet worden om de flacon te vinden. Want: ‘Door de regels te breken word je beloond met een prachtig parfum!’

De geuren zijn samengesteld door neuzen die hun sporen hebben verdiend én nieuwkomer Nicolas Bonneville, na zijn studie ingelijfd door Takasago om zich onder begeleiding van Francis Kurkdjian te ontwikkelen. Het probleem met heel veel abstracte parfumideeën: om die om te zetten in ‘echte’ geuren ben je toch aangewezen op de klassieke, courante parfumingrediënten. Met andere woorden: de vijf geuren ruiken, hoe je het ook wendt of keert, vertrouwd. Accenten mogen dan verlegd worden, toch ruikt het eindresultaat bekend, niet direct als een element.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE GINGEMBREZegt Françoise Caron over Carbon [6C]: ‘Ik wilde het mysterieuze begin van leven op aarde vangen. Een cocktail van koude specerijen, kardemom en ijzige gember (foto), versmolten met zwarte peperkorrel en -bloesem, om een onweerstaanbare kracht neer te zetten tot het eind aanwezig. Iris, aromatische kruiden en sensuele harsen voegen elegantie en frisheid toe, die, gecombineerd met de romige geur van vers gesneden sandelhout, de luxueuze basis van dit parfum vormen. Voor een diepe duik naar de wortels van het leven’.

Voor mij in ieder geval de leukste en meest ‘inleefbare’ uitleg. De ingrediënten kondigen zich aan zoals opgegeven. Prachtig deze helder-kruidige intro. Je ruikt ze overheersend vaak in een opening met een zekere vlakheid tot gevolg. Hier lijken ze elkaar te versterken, ontwikkelen zich tot één geur die vervolgens versmelt met de harsen – ik ruik lichtjes opoponax, mirre en cistus labdanum – die worden opgezogen door sandelhout en iris. Melkachtig, poederig en toch blijft het geheel transparant doordat je de opening op de achtergrond blijft ruiken. Zweeft voor mij tussen Dyptique en Serge Lutens.

Zegt Sylvie Fisher over Helium [2He]: ‘Ik heb me laten inspireren door een heteluchtballon en rook… ik zag een meditatieve geur voor me, een zen-sfeer. Italiaanse bergamot voor een frisse opening. Iris en (Damascus)roos geven een vrouwelijk effect. Benzoïne, Turkse styrax en kaneel geven een mysterieuze sfeer, terwijl patchoeli, guaiac, muskaatsalie en tabaksblad een verdovend effect bewerkstelligen, spiritueel en intens. Vetiver tekent voor het rokerige element’.

Het effect: ook deze animale geur ontwikkelt zich precies zoals de opgegeven ingrediënten… lekker om te ruiken, die kaneelwolk even opgelicht door bergamot die vervolgens een leerspoor (benzoïne, styrax) trekt ondersteund door bosachtige en aardse noten. Doet me denken aan Serge Lutens.

Zegt Antoine Lie over Hydrogen [1H]: ‘Het element van energie, daarom een sprankelende geur. Waterstof is het begin van alles, een explosie van specerijen, vanille, musk-akkoorden, het begin van sensualiteit en seksualiteit. Basilicum, eikenmos en korstmos voor de aardse sfeer; mandarijn en meloen fruitig en waterig tegelijkertijd. Jasmijn voor de bloemige noot en aldehyden voor de puurheid en transparantie’. Het effect: een transparant-kruidige geur met fruitaccenten – met name meloen – die neigt naar cologne maar het niet wordt door de aldehyden. Doet me denken aan de kruidige colognes van Dyptique.

Erik-Zwaga-Geurengoeroe-Pierre-Joseph-Celestin-Redout-Iris-PallidaZegt Nicolas Bonneville over Lithium [3Li]: ‘Voor mij het element van het contrast. Ondanks de Griekse betekenis ‘steen’, is dit het lichtste metaal. Deze dualiteit heb ik speels vertaald in een harmonie van uitersten: de vastheid van cederhout en patchoeli, de zachtheid van musk, de energie van specerijen en het subtiele karakter van de roos, versus de intense beleving van iris (tekening) en de saffraan. Zowel sterk als delicaat, een olfactieve beschrijving van lithium’.

Wat ik ruik: een nicheroos, zoals een nicheroos nu moet ruiken. Dus vol, sensueel, met ‘verplicht’ saffraan en ondersteund door hout met een oud-effect. Heel mooi gedaan. Musk, in samenwerking met iris, speelt hier inderdaad een verzachtende rol, zonder te overheersen. Doet me denken aan Montale.

Antoine Lie over Oxygen [8O]: ‘Zuurstof verrijkt hout. Steamy en verfrissend tegelijkertijd, nog complexer dan zuurstof op zichzelf. De inspiratie was vloeibare zuurstof waar hout in ondergedompeld wordt. Als alles kookt en je je neus erboven houdt… dat is het, een geur die je noch kunt vangen noch uitleggen. Saffraan, wierook en peper, veel aldehyden en musk, en een diep, aards vetiver. Droog, crisp, met een zacht fluwelen spoor’.

Het effect: dit is de meest eigenzinnige geur en komt in de buurt van de inspiratiebron, en dat terwijl ik (ben vast niet de enige) een andere voorstelling heb van zuurstof. Dan denk je toch eerder aan een ozonachtige noot. Want ik in eerste instantie ruik is karton en papier, dat is natuurlijk ook hout, maar zachter, schoner. Het merkwaardige: het heeft een zeer zachte uitwerking die doet denken aan suède. Is hier waarschijnlijk de combi van saffraan en wierook zacht gemaakt door musk. Op de achtergrond ruik je heel mooi vetiver die ondergedompeld in aldehyden alle ingrediënten in harmonie brengt. Doet me denken aan de eerste ‘vreemde’ geuren van Etat Libre Orange.

RUIK & VERGELIJK

Ik heb al aangegeven waar de verschillende geuren me qua karakter aan doen denken. Waar ze me helemaal niet aan doen denken: de inspiratiebronnen. Ik ruik mooie nichecomposities – met name door de kwaliteit aan ingrediënten – die ik al vaker geroken heb, maar zich nu anders, als elementen presenteren. Koop je het hele kwintet, dan heb je een goede olfactorische staalkaart van de niche-parfumerie anno nu.

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE NU_BE PACKAGE

DAISY SUNSHINE EDITIONS MARC JACOBS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 2, 2013
Geplaatst in: GEURENALFABET D. Getagd: , , . Een reactie plaatsen

MAAR DIE MADELIEF IS LIEF EN ERG ZOET

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 02/03/13

Neus: Harry Fremont

Flaconontwerp: Coty Prestige en Marc Jacobs

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE DAISY OH SO FRESH 2013Ik zag het vorig jaar al aankomen: de drie colognes (twee nieuw, een ‘oudje’) van Marc Jacobs verschenen slechts in een 100ml-variatie. Dat beloofde niet veel goeds. En dit jaar schitteren ze door afwezigheid. Is hiermee een definitief een einde gekomen aan de 21 splashes die vanaf 2006 de wereld met een nieuwe kijk de klassieke eau de cologne verraste? Hiervoor in plaats twee zomerse variaties op zijn, volgens sommige berichten op internet ‘niet aan te slepen’, Daisy (2007) en Daisy Eau So Fresh (2011).

Het grote verschil tussen de splashes en ‘daisies’: de funfragance-factor. Want dat ontbrak aan de colognes, die hadden door hun Chanel-look-a-like-presentatie een wel erg saaie en serieuze uitstraling. Nee, dan de gestyleerde ‘pop art, plastic fantastic’-vrolijkheid van de op madelief geïnspireerde, geuren. Die zou je alleen al om de flacon kopen.

Dus ook Daisy Sunshine en Daisy Eau So Fresh Sunshine. Want ik ben niet echt gecharmeerd van de inhoud, die is gelijk de glimmende bloemen, behoorlijk synthetic fantastic. Maar ik behoor dan ook niet tot de doelgroep: ik ben niet meer jong, ik ben geen meisje.

En die schijnt nog steeds weg te lopen met geuren die overlopen over van fruit en in feite het hele karakter bepalen. Ook opvallend: deze fruitmanden raken steeds meer verwijderd van de klassieke interpretatie van parfum. Je krijgt in één keer de volle zoete laag als een onverdunde vruchtenlimonadesiroop. Je moet heel goed ruiken om de verschillende nuances en ingrediënten te ruiken. En de klassieke knisperende citrusnoten – het ijs in de siroop – die voor een zomers en natuurlijk gevoel zorgen ontbreken ook. Maar misschien ben ik wel een oude geurzeur.

Toch geef/gaf ik voor een zomers gevoel ‘binnen’ de Marc Jacobs-geuren de voorkeur aan de splashes, met name het klassieke Orange (2007) en Grapefruit (2008). Maar ook de moderne ‘alternatieve’ interpretaties van de cologne – met name Cucumber (2007) en Ginger (2011).

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Direct vanaf de eerste spray, dompelt Daisy Sunshine je onder in fruit: rode bes, guave, mandarijn, abrikoos en lychee. Vooral laatste tropische vrucht ruik je in al haar exotische zoetheid. En zoals het geval is met zoveel andere overgedoseerde fruitgeuren: moeilijk om de bloemen in het hart te ruiken. Heel eerlijk gezegd: ik kan het lelietje-van-dalen niet detecteren. Het viooltje enigszins, maar dat komt alleen omdat dit bloemetje van zichzelf zo zoet is. De afronding van blonde houtsoorten en musk, houdt deze vruchtencocktail vast. Die ruik je ‘op het einde’ wel. Met name witte musk, die ruik je ‘achter het fruit’ ruikt en geeft Daisy Sunshine een frisse, cleane, katoenzachte toets.

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE FRAMBOOSDaisy Eau So Fresh (voor mij de lekkerste madelief van Jacobs) is, zoals de naam aangeeft, een frisse variatie op Daisy en die krijgt nu een, ja hoe moet je dat goed omschrijven, een ‘door de zon gesmolten fruit’-behandeling. Ik vind Daisy Eau So Fresh Sunshine, zoals de Vlamingen het zo mooi kunnen omschrijven, meer ‘gesofitikeerd’: meer parfum, minder fruit. Het is allemaal wat minder ‘hupsakee-een-twee-drie-klaar’.

Dat komt doordat de overzoetheid van de framboos (foto) in opening in balans wordt gebracht met roze grapefuit en je in het hart daadwerkelijk een bloemige sfeer ruikt die de zachtheid en onschuld van het madeliefje moeten verbeelden: appelbloesem, jasmijn, roos en lelie omringd door groen en fris-krokant viooltjesblad. Ook de afronding is meer ‘parfum’: een melange van eikenmos, amber en hout. En denk je: ‘Maar waarom kent mijn favoriete Jacobsgeur, Oh Lola uit 2011, geen variatie?’ Nou, die is er wel – Oh, Lola Sunsheer Edition – maar wordt niet geleverd in de Benelux. Hiervoor moet je het internet op.

RUIK & VERGELIJK

Blijft toch fascinerend dat een bloem die een nauwelijks waarneembare geur verspreidt symbool staat voor onschuld en puurheid: het madeliefje. Dat gevoel letterlijk in een geur vertalen, is ‘bijna niet te doen’. Onderstaande geur komt voor mij het dichtste in de buurt, terwijl het hiervoor kamille ‘in stelling brengt’.

Bvlgari Petits et Mamans (1997)

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE DAISY 2013

HEGOA TEO CABANEL

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op februari 26, 2013
Geplaatst in: GEURENALFABET H, NICHE. Getagd: , , . Een reactie plaatsen

EEN ALLEMANSVRIEND OP NIVEAU

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 26/02/13

Neus: Jean-François Latty

Concept & realisatie: Carolina Moncouqut

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE HEGOA TEO CABANEL FLACONSoms wordt het me droef te moede, denk ik te stoppen met mijn ‘uit de hand gelopen’ meer journalistieke interesse voor geuren. Want de tsunami aan middelmatige onzinluchtjes die als je goed ruikt niet meer dan goede verklede shampoos zijn gaat maar door. De consument slikt het als zoete koe en weet bijna niet meer hoe een ‘echt’ parfum moet ruiken.

Maar dan, plotseling zie ik licht aan het einde van de tunnel, begint de zon te schijnen omdat je iets ruikt waarvan je denkt: ‘zo hoort het, dit is de bedoeling van parfum’. Ik heb met de nieuwe versies van Julia (2005) en Alahine (2007) van Teo Cabanel. Die bleken te zijn aangepast ten goede, net zoals Cabanels andere geuren (ook de flacons werden vernieuwd). Vertelde Maria van Geuren me tussen neus en lippen terwijl ik haar parfumbar bezocht onlangs. Ik was getriggerd omdat beide parfums vanaf de lancering een blijvende indruk op me gemaakt hebben en me bijna niet kon voorstellen dat ze voor verbetering vatbaar waren. Ik bedoel dan niet aanpassingen zoals is gebeurd met bijvoorbeeld Hermès’ Ambre des Merveilles (2004) en Alien (2005) van Thierry Mugler, dat zijn eerder variaties verkocht als nieuwe geuren.

Ik bedoel wel: dat de neus vindt dat de geur net iets meer sillage nodig heeft, net iets meer verfijning, net iets meer ‘diepgang’. Dat de verhoudingen van de smaakmakers onderling worden aangepast. Het effect: Julia wordt groener en spankelender, Alahine rijker en sensueler, en behoudt toch een luchtige ondertoon. Knap. En fijn om te weten dat een neus/huis zichzelf verplicht dit te doen vanuit hun beroepsethiek.

Daar staat dan weer tegenover dat nieuwste geur Hegoa, met evenveel liefde gemaakt, net zoals Early Roses (2010) toch meer mikt op de minder veeleisende neus. Dat wil zeggen: de geur doet ‘minder moeilijk’, is een allemansvriend en hoef je als man, als vrouw niet echt leren te begrijpen omdat het een geliefd en inmiddels herkenbaar parfumingrediënt naar een hoger niveau tilt: groene thee. Hegoa is genoemd naar een wind waarvan ik nog nooit van had gehoord en die blaast over Zuid-Frankrijk. Iets preciezer gelokaliseerd: in de buurt van Spanje, gezien Haize Hegoa zuiderwind in het  Baskisch betekent. En of deze wind warmte (zoals de Mistral of Chergui) aanvoert of koelte is onduidelijk. Ik hou het op het laatste, gezien de ontzettende frisse en verkwikkende tinteling die geur heeft.

Olfactorisch doet Hegoa me denken aan de Acqua Allegoria-reeks van Guerlain: met de beste ingrediënten denkbaar een zomers, ongedwongen en fris gevoel oproepen.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE GROENE THEENatuurlijk al honderden malen gebruikt voor een opening, maar in Hegoa ruik je citroen, bergamot en mandarijn van de opperbeste kwaliteit: een licht cologne-effect dat schuurt en prikkelt maar direct overloopt in prachtige groene theenoot: fris, waterachtig en die de citrusnoten tempert waardoor je goed de rustgevende werking van groene thee (foto) ervaart. Hierachter schuilt een roos die als het ware in de schaduw van de thee blijft, slechts een licht zoetbloemig accent.

Ook prettig: de transparante aqua-toon blijft ondanks witte musk en ambernoten gewaarborgd. De thee is namelijk zo goed gedoseerd, wordt niet te donker waardoor je al ruikende het idee hebt dat je een kop, gekoelde groene thee met citroen drinkt. Ongecompliceerd maar uitgelezen.

RUIK & VERGELIJK

Groene thee, daar kom je een heel eind mee. Is van een avant-gardistisch ingrediënt tot een crowd pleaser van de eerste orde uitgegroeid. De bekendste:

Bvlgari Eau de cologne au Thé Vert (1992)

Elizabeth Arden Green Tea Scent (1998)

L’Occitane Thé Vert (1999)

Roger & Gallet Eau de Thé Vert (2000)

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE TEO CABANEL

CHERRY IN THE AIR ESCADA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op februari 25, 2013
Geplaatst in: GEURENALFABET C. Getagd: . Een reactie plaatsen

‘MON CHERI’ – KERSEN IN DE LAK GEZET MET GOURMAND

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 25/02/13

Neus: onbekend

Illustratie: Margot Mace

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE CHERRY IN THE AIR ESCADA BOTTLEDenk je dat de kersen(bloesems) nu wel uitgebloeid zijn in parfums, verschijnen ‘zo maar’ twee geuren die daar anders over denken. Cherry Blossom van Floris (nog niet geroken) en (moet gezegd iets creatiever wat naamsinvulling betreft) Cherry in the Air, de limited edition lente- en zomergeur van Escada. Jammer dat er maar één bloeit – geintje.

En deze geur roept precies op wat alle vorige Cherry Blossom-geuren hebben gedaan en toekomstige ook zullen doen: ‘De onmiskenbare, friszoete geur van kersenbomen in volle bloei. Een glimp van rijpende kersen in de bomen, het eerste fruit van de zomer, neemt je onmiddellijk mee naar heerlijk lange, warme, zorgeloze zomerdagen. Het verleidelijke aroma van deze felgekleurde, overheerlijke vruchten zet je zintuigen op scherp en dan gebeurt het volgens Escada…

… ‘laten je dagdromen over fietstochtjes met vrienden door Zuid-Franse boomgaarden en picknickmanden vol fruit onder kersenbomen’. Dit inspireerde Margot Mace – door haar ‘authentieke creativiteit geroemd door fashionistas en art directors van Tokio tot Parijs’ – tot een illustratie getekend in ‘Parijse chic’-stijl. Volgens Escada ‘een perfecte belichaming van de jeugdige uitbundigheid van de geur’. Ook de flacon is honderd procent kers: bedrukt merkt kersen, voorzien van satijnen strik en er hangt ook nog een bedeltje (met kers) dat – ja, ja – als sieraad kan worden gedragen.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE GRIOTTE KERSCherry in the Air is een ‘grappige’ geur. Dat wil zeggen: het stelt niet de geur van kersenbloesems centraal (meestal het geval bij cherrygeuren), maar de rijpe vrucht zelf én combineert dit met een intense gourmandnoot met een exotische variatie op de Mon Chérie-bonbon tot gevolg.

De eerste pluk: je zit direct in het fruit met ‘superrijpe zwarte kers’, zomerse framboos en een vleugje frisse mandarijn. Dat laatste geeft het net wat lucht en dat is ook wel nodig, want in het hart wordt deze volle fruitigheid ondersteund door één en al warme, en exotische zoetigheid: (nauwelijks te ruiken) gardenia omringd door ‘kokosorchidee’ en vanille. En alsof dat nog niet genoeg is: marshmallow. De ‘napluk’ van sandel- en eikenhout, musk (‘via een bloemmolecuul opgewekt’) en witte suède zorgt ervoor dat deze ‘gourmandkers’ (Mon Chérie) beklijft. Zoet-fruitig blijft het wel.

RUIK & VERGELIJK

Guerlain heeft van de kersenbloesem bijna ‘per ongelijk’ het grote succes gemaakt zoals we dat nu kennen: de eerste Cherry Blosssom, als taxfree-geur, werd eenmalig speciaal voor de markt in het Verre Oosten ontwikkeld. Het succes was enorm: met veel variaties van Guerlain en andere huizen tot gevolg. Maar kies je nu voor kersenbloesems of kersen in parfum? Heel veel keuze.

Guerlain Cherry Blossom (2000)

Cartier Délices Eau Fruitée (2007)

L’Occitane Cherry Blossom (2007)

Guerlain – Aqua Allegoria – Cherry Blossom (2009)

Nina Ricci Nina Fantasy (2012)

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE CHERRY IN THE AIR ESCADA TEKENING

IN THE GARDEN OF GOOD AND EVIL BY KILIAN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op februari 22, 2013
Geplaatst in: GEURENALFABET G, GEURENALFABET I, KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN, NICHE. Getagd: , . Een reactie plaatsen

‘SEX AND THE CITY’

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 22/02/13

Neus: Calice Becker, Alberto Morillas

Model: Kilian Hennessy

Fotografie: onbekend

Concept & realisatie: Kilian Hennessy

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE KILIAN SERPENTHij blijft me verbazen. Ik heb bewondering voor het feit dat Kilian Hennessy perfect aanvoelt hoe de moderne über-luxe consument ‘verlangt’ naar parfums die hem/haar bevestigt in zijn/haar exquise smaakgevoel. Ik moet lachen om de strenge verkoopvoorwaarden – een refill kun je alleen kopen, als je aantoont dat je letterlijk de sleutel bezit van het originele parfum.

Hoewel ik sommige geuren zeer knap vindt, blijven de meeste voor mij toch ‘parfumerieketen-plezier’ verpakt in niche ondanks zijn streven parfum terug te plaatsen op zijn piëdestal. Laatste doet hij vooral in presentatie en daarin verschilt hij niet veel van de concurrentie: monotoon. Een standaardflacon waarin alle ideeën worden gegoten. Dan zijn inspiratiebronnen: geliefde onderwerpen die de parfumindustrie al eeuwenlang inzet. Ofwel, alle variaties op de liefde telkens gezien van uit een andere cultuur.

Europees: L’Oeuvre Noir. Het Nabij Oosten: Arabian Nights. Het Verre Oosten: Asian Tales. En nu met In The Garden of Good and Evil een onderwerp dat veel van deze culturen als ‘het begin’ zien: Adam en Eva letterlijk en figuurlijk onwetend in het paradijs om tijdens een wandeling tegen de boom der kennis op te lopen met daarin een slang met appel in zijn bek als symbool voor ‘meerwetendheid’. Die slang hoeft niet veel moeite te doen om ze in het verboden fruit te laten bijten. Het gevolg: zondeval geboren, paradijs verloren.

ERIK ZWAGA GEUENGOEROE IN THE GARDEN OF GOOD AND EVIL BY KILIAN TRIOKilian Hennessy geeft aan deze fatale verleiding een bling bling Sex and the City-invulling: In the City of Sin, Good girl gone bad en Forbidden Games lezen als (hopelijk gaat het niet gebeuren) sequels van de populaire tv-serie/films waarin we ‘voor het eerst’ ooggetuige waren van 35+vrouwen tijdens hun vrije en soms niet zo blije escapades hoe de prins op het witte paard als (one night stand of voor ‘eeuwig’) voor hun luxe karretje te spannen. En ondertussen zich meer druk makend of die hoog gehakte Jimmy Choo’s wel of niet goed besteed waren. Misschien heb ik een episode of sequel gemist: toch vreemd dat Carrie Bradshaw, Miranda Hobbes en Charlotte York nooit dit soort gewetenskwesties hadden ten opzichte van hun parfum.

Een gemiste kans voor parfumhuizen, afgaande op de toegenomen populariteit van luxelabels die in de serie/films betaald de revue passeerden. Kan zo maar gebeuren, ik zie het helemaal voor me: Sex and the City Paris waarin Kilian Hennessy – met levende slang om zijn nek en in Adams kostuum – het fun shopping-trio ontvangt om een keuze te maken tussen…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE CALICE BECKER… voor mij het beste uit dit paradijselijke trio: In the City of Sin gemaakt door Calice Becker (foto) die de meeste geuren voor By Kilian samenstelt. De reden: de overduidelijke niche-toets. Het roept de sfeer op van een Arabische souk. Een zwoele wind vol sensaties. Na een fris-prikkelende opening van bergamot, roze peper en kardemon, word je ondergedompeld in een sfeer van gedroogd fruit en kruiden. Ik ruik alleen een ondertoon die niet wordt vermeld: poederig zoet kaneel en droog-stroef komijn die prachtig opgaan in pruim en abrikoos (zonder ‘confiture’ te worden). Mooi is ook de roos die zich vervolgens meldt, het geeft In the City of Sin een bloemig-sensuele toets, zonder ‘fruit en kruid’ te laten verdwijnen. De basis is krachtig, houdt alles goed samen: een houten raamwerk van wierook, cederhout en patchoeli. Het roept een Serge Lutens- en Amouage-achtige Arabische verfijning op die, geloof het of niet, ‘zwoele verleiding belichaamt die uiteindelijk leidt tot basale, dierlijke lust’. Als ‘de deur naar het grenzenloze, een zoektocht naar extase’. Maar echt ‘sinnelijk’ wordt In the City of Sin voor mij deze sensual gourmand niet, daarvoor ontbreekt de animale toets.

Good girl gone bad is voor mij de meest verrassende geur van het trio, voornamelijk omdat je niet krijgt wat de naam suggereert. Het is eerder andersom: Bad girl gone good. Ben ook verrast dat Kilian Hennessy voor Alberto Morillas koos, de neus die het niet zo heeft op de cliché-sensuele boodschap van parfum. Het moet gezegd: ik ruik op elegante wijze osmanthus die in zijn meest verraderlijke vorm bedwelmend kan werken. Gebeurt niet. Ondanks dat deze werking wordt versterkt door narcis en tuberoos en ‘verzoet’ door roos, ruik ik een heldere en transparante osmanthus met een lichte thee-en pepernuance, waardoor Good girl gone bad beter in de Asian Tales had gepast. Helemaal als je de geschiedenis van osmanthus kent.

ERIK ZWAGA GEUENGOEROE IN THE GARDEN OF GOOD AND EVIL BY KILIAN SINGLEForbidden Games – ook Caliche Becker – ‘belichaamt de geest van verleiding die leidt tot complete verlating’. Weet niet wat ik precies bij het laatste moet voorstellen, ik vraag me alleen wat deze geur te zoeken heeft in een nichehuis als By Kilian. Heeft alles van een schets (van In the City of Sin), ‘een spelletje’ in plaats van een afgeronde compositie. Dit moet je allemaal ruiken. Eerst een potpourri van appel, perzik en pruim besprenkeld met kaneel. In het hart Bulgaarse roos, geranium en sambacjasmijn. Dit alles komt samen in een amberbasis van vanille, honing en opoponax. Logisch om een van deze zondeval-geuren te koppelen aan de verboden appel. Maar gevaarlijk: de indruk kan te fris, te granny smith, te shampoo zijn.

Becker voorkomt dit door het te koppelen perzik en pruim, maar dat levert geen ‘appelparfum’ op. Ook niet door het rijkelijk te bestrooien met kaneel (appeltaart!). Het is voornamelijk pruim. De kaneel vindt wel mooi aansluiting bij de amberbasis die een soort van diepte oproept doordat de vanille wordt opgewaardeerd met honing en opoponax, maar had voor mij intenser had gemogen. Echt verboden wil het maar niet worden. Ik mis een volwassen, zinnelijke en vileine toets à la Guerlains Shalimar (1925). Dat Forbidden Games niet te sticky, niet te kermisachtig wordt komt door de heldere bloemennoot in het hart. ‘Het overschrijden van grenzen was nog nooit zo spannend’ krijgt de geur als slogan mee. Maar net hoe je het interpreteert. En: deze geur is eerder geschikt voor kinderen van de beoogde doelgroep.

RUIK & VERGELIJK

Toeval of niet, In The Garden of Good and Evil doet me denken aan Replicas van Maison Martin Margiela. Omringd door een aura van niche en ‘grote verhalen’, staat de prijs toch niet in verhouding tot de gesuggereerde exclusiviteit. Voor veel minder kun je zeker gelijkgestemde geuren kopen.

Maison Martin Margiela – Replicas – Funfair Evening (2012)

Maison Martin Margiela – Replicas – Beach Walk (2012)

Maison Martin Margiela – Replicas – Flower Market (2012)

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE BY KILIAN LOGO