GEURENGOEROE

RAJASTHAN ETRO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 27, 2013

Geplaatst in: GEURENALFABET R, NICHE, NICHE IN DE PARFUMERIEKETEN. Een reactie plaatsen

HET LANDSCHAP VAN DE ZIEL – VERBAZING, PASSIE, ELEGANTIE – ONTDEKKEN

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 27/03/13

Neus: onbekend

Flaconontwerp: Etro

Rajasthan is een deelstaat in het noordwesten van India, grenzend aan Pakistan, met als hoofdstad van Jaipur. De naam betekent ‘land van koninkrijken’ dat voor de Britse kolonisatie werd geregeerd door maharadja’s van 18 koninkrijken. Onmogelijk in kort bestek in te gaan op de enorme rijke geschiedenis van dit land. Ik heb het een keer, zij het kortstondig, bezocht.

Wat me altijd is bijgebleven – verwar de volgende woorden niet met een persbericht van de lokale VVV – de letterlijk gekleurde rijkdom aan landschappen (inclusief uitgestrekte woestijnen), historische landmarks (paleizen, tempels, je kent het wel) en steden. Maar vooral de manier van hoe deze Indiërs zich ‘bewegen’.

Zo sierlijk en charmant – dan voel je je als gecultiveerde westerling af en toe toch gewoon een boer -, zelfs op de scooter vol bepakt met dozen en boodschappentassen: vrouwen zaten achterop schrijlings in traditionele kleding en gesierd bloemenkransen, terwijl langs de kant van de weg mensen letterlijk wegkwijnden. Een vreemde gewaarwording. En toch: bij thuiskomst herinner je je voornamelijk de schone dingen.

De parfumindustrie herinnert in feite precies hetzelfde. Logisch. Dient een ver weg-oord ter inspiratie, dan is de ongerepte natuur en de rijke cultuur die olfactorisch vertaald worden. Geldt dus ook voor Rajasthan van Etro, getuige het persbericht: ‘Het suggereert een nomadische en verlangende vrouwelijkheid, een hypnotische dans van eeuwigdurend verlangen, een zigeunergedicht zich afspelend in de kleurrijke steden van de maharadja’s die eeuwig blijven, net als het ademen van de aarde en de energie van de woestijn’. En…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… ‘een parfum dat een nieuwe zomer aankondigt, een parfum dat een verhaal vertelt van op handen zijnde beloftes’. Typisch wel: Rajasthan wordt door de neus beleefd vanuit westers perspectief. De geur is opgebouwd uit louter klassieke ingrediënten: ‘typische’ Indische kruidige smaakmakers – die het de laatste tijd erg goed doen in de nicheparfumerie – ontbreken: koriander (niet het kruid, maar de zaden), komijn (idem), saffraan en het inmiddels zeer populaire gember.

Het geheim van Rajasthan: de elegantie van de fruitigzoete damascusroos gecombineerd met de zoete-poederige zonneweelde van mimosa (foto) voorafgegaan door een aura van de bloesem van wintercitroen die een beetje neigt naar oranjebloesem maar zoeter van karakter is.

Mooi is de link in de drydown van mimosa met amber, witte musk en cistus labdanum waardoor die als het ware sensueel smelt, met een honing- en vanilleachtig effect tot gevolg. De honingnoot wordt nog eens versterkt wordt door acacia. Ook ‘lid’ van de mimosa-familie alleen met een cederhoutachtig fond. En als je denkt: ‘Wat prikkelt daar zo in de basis, wat ‘lift’ het geheel?’ Daarvoor is de energieke roze peper verantwoordelijk. Klassiek-elegant, klassiek-vrouwelijk.

RUIK & VERGELIJK

India en omstreken inspireert de klassieke parfumerie:

Robert Piguet Baghari (1950/2006)

Lancôme Sikkim (1971, 2005)

Guerlain Samsara (1989)

Chopard Casmir (1991)

Boucheron Jaîpur (1997)

Van Cleef & Arpels Birmane (1999)

EROS VERSACE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 26, 2013

Geplaatst in: GEURENALFABET E. Getagd: de liefde, donatella versace. Een reactie plaatsen

VIRIELE VERSACE

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 26/03/13

Neus: Aurelien Guichard

Gladiator: Brian Shimansky

Fotografie/parfumclip: Mert & Marcus

Artistieke directeur: Donatella Versace

Ik weet: de Griekse goden waren ‘van nature’ bovenmenselijk. Daar kon de gewone sterveling zich niet aan meten. No way. Zowel qua streven als doel, zowel qua lichamelijke presentatie als ‘uitvoering’.

Alleen is de moderne geïncarneerde Eros – de Griekse god van de liefde – in deze Versace-campagne zo door de photoshop-mangel gehaald, dat je bijna medelijden met hem krijgt. Groot en ‘tegenopkijkend’ nog steeds, maar dan zijn goddelijke lange benen…

Als je de knik uit zijn goddelijke rechterknie, rechttrekt met zijn menselijke linkerknie, dan ontstaat er een wankelend beeld. Versace’s Eros blijkt fysiek uitgedaagd, is mank. Heeft niemand dat tijdens de productie gezien?

De promotieclip roept een totaal ander beeld op. Het is duidelijk geïnspireerd op de eerste en zeer invloedrijke campagne van de Franse nationale voetbalploeg waarin het elftal als moderne goden in het ‘Stade de France’ voor het wereldkampioenschap voetbal in 1998 voor de onsterfelijkheid werd gefotografeerd. Daarnaast zoekt het aansluiting met de beeldtaal van de film Gladiator uit 2000 met Russel Crowe in de hoofdrol die hiervoor een Oscar kreeg. Zover mijn eerste kanttekening.

Nu Donatella Versace aan het woord: ‘Ik creëerde deze geur voor de man die zowel heroïsch als gepassioneerd is, zoals de Griekse god Eros. Het is een geur die krachtige sensualiteit uitstraalt én benadrukt. Eros vertaalt de altijd aanwezige erotische spanning tussen de man en de vrouw, het symboliseert de onoverwinnelijke kracht van verleiding’. De wereld van Versace is sowieso erg ‘oud Grieks’. Medusa, dochter van Phorcys en Ceto – keek je in haar ogen dan versteende je – is het hoofdlogo van het luxelabel en het gebruikt daarnaast een klassiek Grieks decoratiemotief in veel van zijn accessoires, met name parfums.

In de Griekse mythologie richt Eros, de onsterfelijke god van de liefde, met zijn boog pijlen af op mensen. Heeft zijn vlammende pijl je hart doorboort, dan raak je op slag verliefd. Daarnaast is Eros ook het symbool geworden van het lichaam in perfecte harmonie gehouwen uit marmer, gegoten in brons. Versace combineert dit met de kleur die volgens Donatella verwijst naar de Griekse en Romeinse oorsprong van onze westerse cultuur: het turkoois van de Middellandse Zee en de daaraan gekoppelde levensstijl: dolce far niente.

Wat mij het meest charmeert in de visuele presentatie is de flacon. Mooi om te zien hoe een simpele vorm – het vierkant – ze gelaagd en bewerkt wordt uitgevoerd. Gehuld in turkoois en omringd door het ‘Griekse motief’ in verschillende reliëfniveaus, stralen naam en logo in goud gegraveerd op de voorzijde onder Medusa. Elegant afgewerkt in de dop keert Medusa terug.

Het heeft aldus Donatella Versace de elegantie van een kostbaar juweel. Vind ik eerlijk gezegd een beetje overdreven gesteld, zeker voor een vrouw die letterlijk aan haar lijf heeft ondervonden, wat voor een indruk echte juwelen – in overvloed – maken.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Mijn tweede kanttekening: jammer dat deze ‘liefdeslofzang’ je in de opening zo kort laat genieten van de turkooise gekleurde Middellandse Zee. Want (opgeroepen met) appel, munt en citroen, duurt dit frisse genot als een korte golf.

Je wordt eigenlijk direct ‘doorverwezen’ naar het hart van dit godenelixer van ‘sublieme mannelijkheid’: een overdosis aan noten, die afgezien van geranium, gewoonlijk in de basis van een geur worden verwerkt: tonkaboon (met zijn vanille-rumachtig parfum), het intens erotische ambroxan (een synthetische variant van ambergris dat ruikt naar aarde, zee en seks) dat een meeslepende ondertoon krijgt door vanille uit Madagaskar.

In de basis komt dit alles samen in een krachtige houtnuance van cederhout uit het Atlasgebergte en Virginia, vetiver en eikenmos (foto). Eros is klaar om te veroveren. Maar voor mij op een ouderwetse manier.

Niet zoals in oude Griekse en Romeinse tijden, maar zoals zoveel mannelijke krachtpatsergeuren in de jaren tachtig van de vorige eeuw roken: gelikt, ‘lik op stuk’ en direct. Aan Eros ontbreekt voor mij de nu-sensatie.

RUIK & VERGELIJK

Interessant om te zien (maar nog niet geroken) dat Donatella Versace met een andere, nieuwe geur wel begrijpt hoe de Versace-man anno 2013 verleid wil worden. Alleen werd onderstaande geur speciaal ontwikkeld voor de Arabische markt. Alsof oud een onbekende speler is op het Europese vasteland.

Versace Pour Homme Oud Noir (2013)

DEJA LE PRINTEMPS ORIZA L. LEGRAND

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 24, 2013

Geplaatst in: GEURENALFABET D, NICHE. Een reactie plaatsen

ROOK ZO TIJDENS 1923 (AL) DE LENTE?

Jaar van lancering: 1923/2012

Laatst aangepast: 02/04/14

Neus: Hugo Lambert

Concept & realisatie: Franck Belaiche en Hugo Lambert

Ik kijk vanuit mijn Brussels appartement naar buiten. Het sneeuwt, het is nog steeds niet Déjà le Printemps, de geur die samen met Oeillet Louis XV, Relique d’Amour en Rêve d’Ossian de revival is van een parfumhuis waarvan ik het bestaan alleen uit historische parfumboeken ken: Oriza L. Legrand. Interessant: de naam komt van ‘oryza sativa’, een rijstsoort dat werd/wordt gebruikt voor voornamelijk cosmetische doeleinden (poeder).

Het werd opgericht in 1720 door Jean-Louis Fargeon en sloot zijn deuren eind van de jaren dertig van de vorige eeuw. Meer info krijg je bij een volgende bespreking omdat ik enkele standaardwerken op dit moment niet bij de hand heb. Wat ik wel weet: veel van de hergelanceerde geuren werden ontwikkeld in de 20^ste eeuw, waaronder Déjà le Printemps – merkwaardig-grappig de oorspronkelijke advertentie. Maar, dat naast geldelijk gewin ook een oprechte interesse tot deze heropening heeft geleid, daaraan hoef je niet te betwijfelen.

Franck Belaiche en Hugo Lambert werden geholpen door Elisabeth de Feydeau, een Franse historicus met als specialiteit de geschiedenis van het parfum in al zijn facetten. Haar dissertatie in 1997 was getiteld: Van Hygiëne naar de Droom, de Franse parfumindustrie van 1830 tot 1945. Inmiddels heeft ze een bureau (ook geconsulteerd door de grote namen uit de industrie) dat veel manifestaties rondom het parfum creëert en ‘historische’ geurkaarsen produceert.

Haar passie voor de rijke Franse parfumgeschiedenis resulteerde eerder in 2005 tot Le Sillage de Reine. Een geur samengesteld door Francis Kurkdjian op basis van een recept afkomstig uit een geschrift van Jean-Louis Fargeon, ‘huisparfumeur’ van Marie-Antoinette (1755-1793) speciaal voor haar gemaakt. Al deze werkzaamheden werd haar door de Franse overheid zeer in dank afgenomen: de minister van cultuur (toenmalig Frederic Mitterand) benoemde haar in 2010 tot Chevalier des Arts et des Lettres.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE DEJA LE PRINTEMPS ORIZA L. LEGRAND OLD AD

Hoewel aan Déjà le Printemps letterlijk een oude, vervlogen ambiance hangt – een van de charmes van de geur – kan het bijna geen origineel recept zijn. Want vijgenblad was in 1923 nog niet bekend – wordt namelijk ‘nu’ synthetisch samengesteld. Wat munt betreft: twijfel. Maar ik denk van niet. Zeer aangename geur.

Het roept voor mij precies op wat je bij een voorjaarsgeur verwacht: knisperend, vochtig groen dat steeds droger en meer ‘verhooid’ wordt door de zon. Opvallend: de rol die galbanum krijgt toebedeeld. Deze extreme frisse groene hars met sensuele ondertoon begeleidt de geur op zijn hele traject en wordt mooi gekoppeld aan het anders frisse, maar niettemin even groene lelietje-van-dalen. Het ingrediënt dat vervolgens zijn aandacht opeist: vijg. En dan met name de houtachtige en groene nuances, niet de vrucht. Munt ruik je trouwens ook goed. Kamille idem. Klaver eveneens, alleen als je je concentreert op het honing-groene aspect van de geur.

Dit alles komt elegant samen in een gedoseerde houtbasis van vetiver, cederhout en ‘mos’. Maar het geheim dat volgens mij aan de geur zijn ‘vergeelde’, ‘vergane’ en ‘vergeten’ charme geeft is toch coumarine. Een van de eerste synthetische parfumingrediënten ontwikkeld in 1883. Met zijn hooiachtige en gedroogde grasnuance, maakt het Déjà le Printemps tot een nostalgisch parfum. Zo rook ooit de lente, zo ‘zag’ je ooit de lente.

RUIK & VERGELIJK

Op de een of andere manier doet de geur me denken aan:

Manuel Canovas Ballade Verte (2007)

FLEUR D’ORANGER FRAGONARD

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 22, 2013

Geplaatst in: GEURENALFABET F. Getagd: fragonard, petit grain. Een reactie plaatsen

NICHECOLOGNE VOOR DOORSNEEPRIJS?

Jaar van lancering: 2005

Laatst aangepast: 22/03/13

Neus: onbekend

Flaconontwerp: onbekend

Het was natuurlijk zeer toepasselijk geweest: op de eerste lentedag een geur bespreken die de hoopvolle boodschap van dit favoriete jaargetijde bij uitstek symboliseert. Maar, koning Winter heerst nog steeds en we zijn voorlopig nog niet van hem af. Maart roert zijn staart. Ik merk aan mezelf dat ik er recalcitrant, humeurig en besluiteloos van wordt.

Uiteindelijk deed ik een dag later een blinddoek voor en de eerste beste flacon die ik pakte uit mijn ‘nog niet besproken’-collectie, werd mijn ‘parfum du jour’. Alsof de duvel er mee speelt: blijkt het een die honderd procent voorjaar is: Fleur d’Oranger van Fragonard.

Ligt al een tijdje in mijn kast te wachten – ongeopend op een rommelmarkt in Brussel gekocht – maar nog niet echt in verdiept gezien ik een beetje soliflor oranjebloesem-moe ben en me daardoor nog nauwelijks kan laten overtuigen, door wéér een variatie die doet wat alle pure oranjebloesemgeuren in feite doen: een ongecompliceerde frisbloemige sensatie schenken met klassieke cologne-achtige ondertoon. Merkwaardig: ik ken een paar pure oranjebloesemfans die juist Fragonard Fleur d’Oranger prefereren boven al die andere. De reden is me eigenlijk onduidelijk. Op een gegeven moment is het moeilijk ze blind van elkaar te onderscheiden.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Misschien is het de zeepachtige noot – ook eigen aan oranjebloesem, door de cologne-link, zie foto – die in de basis wordt benadrukt door een stevige witte musk-injectie. Misschien de honing die aan oranjebloesem een mooie, zon-zoetige allure geeft. Verder blijft het voor mij lekker-fris, fris-lekker. Opvallend wel dat alleen oranjebloesemwater (bijproduct tijdens de neroli-olieproductie) lijkt gebruikt en geen neroli (destillaat uit de bloesem), geen absolue (extract van de bloesem) en geen petit-grain (essentiële olie uit tak en blad), waardoor Fleur d’Oranger dicht bij eau de cologne blijft.

Want de geur is vlak, mist een gelaagdheid. Verder zeer voorspelbaar en/of vertrouwd de opbouw: dus na een citrusopening van bergamot en mandarijn, wordt de bloemige kant van de oranjebloesem gekoppeld aan jasmijn. Klaar. Het grote verschil: het huis – anno 1926 en genoemd naar de Franse rococoschilder Jean-Honoré Fragonard om de Franse uitstraling te benadrukken – is het tegenovergestelde van pretentieus en heeft een zeer prettig prijsbeleid.

Daarom kun je je afvragen of je bij veel niche-oranjebloesemgeuren voornamelijk voor de naam betaalt – niets op tegen. Daarnaast doet het huis veel moeite om de basiskennis van geuren bij boeren, burgers en buitenlui op een laagdrempelige manier te vergroten in hun musea in Parijs en Grasse en door het geven van cursussen.

RUIK & VERGELIJK

Toch een interessante ontwikkeling: terwijl het eeuwenlang zo’n eenvoudig cologne-ingrediënt is geweest, maakt de nichesector er in het nieuwe millennium vooral goede sier mee… tuigen haar op. De laatste jaren, herontdekken hierdoor ook ‘gewone’ parfumlabels weer oranjebloesem. Ook opvallend: er zijn weinig geuren waarin de zwoele, bijna animale kant van oranjebloesem wordt benadrukt, wel bij: Néroli van L’Occitane.

We beginnen en eindigen met Guerlain – somewhere in between zit vast en zeker jouw favoriet. Trouwens, Tunesië – zie sfeerimpressie – is een van de belangrijkste producenten. Bij Nabeul beschikte Guerlain ooit – misschien nog steeds – over een eigen oranjebloesemplantage.

Guerlain – Aqua Allegoria – Flora Nerolia (2000)

Frederic Malle Bigarade Concentrée (2002)

Annick Goutal Néroli (2003)

Jo Malone Orange Blossom (2003)

L’Occitane Néroli (2003)

Dior Pure Poison (2004)

Serge Lutens Fleur d’Oranger (2004)

Prada – The Exclusive Collection – N°4 Fleur d’Oranger (2004)

L’Artisan Parfumeur Fleur d’Oranger 2004 (2005)

Gap Spun Orange Blossom (2005)

Giorgio Armani Armani Code (2006)

Givenchy – Harvest Collection – Organza Fleur d’Oranger de Nabeul (2006)

Tom Ford – Private Blend – Neroli Portofino (2007)

Jil Sander Stylessence (2007)

Giorgio Armani – Armani Privé – Oranger Alhambra (2008)

Dior Escala à Portofino (2008)

Diptyque L’Eau de Neroli (2008)

Zara – Agua Parfumada – Flor de Azahar (2008)

Maison Francis Kurkdjian APOM (2009)

Prada Infusion de Fleur d’Oranger (2009)

Roger & Gallet Bois d’Orange (2009)

Cartier Eau de Cartier Essence d’Orange (2010)

Chloé – Eau de Fleurs – Neroli (2010)

Lush Orange Flower (2010)

L’Occitane Fleur Chérie (2010)

Givenchy – Harvest Collection – Organza Le Néroli d’Égypte (2011)

Elie Saab Le Parfum (2011)

Guerlain Aqua – Allegoria – Neroli Bianca (2013)

BOIS D’ASCESE NAOMI GOODSIR

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 20, 2013

Geplaatst in: GEURENALFABET B, NICHE. Getagd: coco chanel, holy smoke. 1 reactie

HOLY SMOKE! HABEMUS PROFUMO!

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 20/03/13

Neus: Julien Rasquinet

Creative Director: Renaud Coutaudier, Naomi Goodsir (foto onder)

‘Bijna’ niemand meer in het Westen gelooft nog daadwerkelijk in de paus en de kerk die hij vertegenwoordigt. De aandacht die de verkiezing van de nieuwe ‘Plaatsbekleder van Jezus Christus op aarde’ krijgt, staat niet in verhouding tot het aantal van zijn daadwerkelijke belijders. Justin Bieber heeft volgens mij meer trouwe ‘bebebiers’.

Maar ja, oude gebruiken in een ‘sprookjesachtig’ decor vinden we ‘best wel gezellig’. Nostalgie viert hoogtij in deze getroebleerde dagen. Valt me nog mee dat geen enkel parfumhuis het heeft aangedurfd – jammer! – om naar aanleiding van de verkiezing en inauguratie van Franciscus een gezegende geur te (her)lanceren. Of zou dat toch teveel ruiken naar heiligschennis. Had je het als huis serieus gedaan, dan ontkom je niet aan het ingrediënt dat vele (ook inmiddels afgehaakte) katholieken associëren met (sporadisch) kerkbezoek: wierook.

Als een geschenk uit de hemel komt in dit verband Bois d’Ascèse die samen met Cuir Velours het parfumdebuut is van Naomi Goodsir. Een van oorsprong Australische flamboyante hoedenontwerpster. Misschien dacht je (ik dacht het ook): ‘Why?’, maar vergeet dan niet (ik doe het ook) dat Coco Chanel ooit ook ‘zo’ is begonnen. Ik werd op haar geattendeerd door Maria van Geuren. Telkens als ik haar parfumbar in (of all places) IJsselstein bezoek, zakt me de moed in mijn schoenen: al die ‘nieuwe’ huizen die ze weet binnen te halen. ‘Erik, ik weet dat je gek bent op volle wierookgeuren, moet je echt aan deze ruiken’. Bois d’Ascèse dus. Van alle geuren die ik tijdens de onze laatste ontmoeting in haar scentbar heb geroken, is deze me het duidelijkst bijgebleven. Sterker, dit parfum walmde nog dagen na op mijn rechtermouw van de trui die ik toen droeg.

Bois d’Ascèse laat je op twee manieren wierook beleven: zowel itens ‘kerkelijk’ als vrij ‘contemplatief’. Het opent als het ware – om in Happinez-jargon te spreken – het bewustzijn waardoor je geest helder en rustig wordt. Maar het leuke en frappante: dit is geen ouderwetse, ‘bevooroordeelde’ wierookwalm omdat het wordt gekoppeld aan een not so holy, hippe stemmingmaker: warm en vanille-achtig whisky. Toch is Bois d’Ascèse op het lijf geschreven voor de 226-ste paus.

Want, er gloort nog hoop, omdat hij eenvoud verkondigt en gelooft dat je alleen God bereiken kunt via streven naar of het beoefenen van een reine levenswandel door de eigen hartstochten en begeerten te beteugelen en zelftucht toe te passen. Voor je het weet, raak je via Bois d’Ascèse als wierookparfumfan in een transcendente stemming die je ‘schenkt’ waarnaar zoveel gelovigen en ongelovigen verlangen: ‘elkaar’ met rust laten om daardoor nog meer van innerlijke rust kunnen genieten, die ‘al uitstralend’ aanstekelijk werkt op anderen – zeikcollaga’s, zeurburen, zuurklanten.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Wierook dus, maar, hoe moet ik het zeggen, helder en transparant gedoseerd. Het geheim, afgezien van de overdosis wierook, volgens mij: jeneverbes (foto) die met zijn peperige, dennenspar-achtige en etherische noot de verstikkende kracht van wierook een lichtere, meer etherische toets geeft. Maar het mooie, na de opening van sprankelend mandarijn en groen-aards engelwortel: deze wierookmelange is ‘ondergebracht’ in zoetkruidige noten van nootmuskaat en kaneel.

En gecombineerd met balsemachtige noten van ‘whisky’, cistus labdanum, tabak en musk geeft het een warme, geborgen niet-kerk-aura.

De basis is behoorlijk heavy, mannelijk so to speak: eikenmos en ‘gerookt’ eikenhout waaraan de ‘heilige’ en ‘verbrande’ wierooknuances goed blijven plakken. Gewaagd debuut voor een hoedenmaakster, die je – leve het vooroordeel – meer associeert met luchtige, dartele, ongecompliceerde en elegante parfumchic.

RUIK & VERGELIJK

Pure wierook is nog steeds ‘niche-gerelateerd’. Voor velen toch te bedwelmend, te puur en daardoor teveel ‘kerk’:

Serge Lutens Encens et Lavande (1996)

Etro Messe de Minuit (2000)

Giorgio Armani – Armani Privé – Bois d’Encens (2004)

Annick Goutal – Les Orientalistes – Encens Flamboyant (2007)

Parfum d’Empire Wazamba (2008)

Parfums Générale L’Eau Geurrière (2008)

CK ONE SUMMER 2013 CALVIN KLEIN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 19, 2013

Geplaatst in: GEURENALFABET C. Getagd: ck one. Een reactie plaatsen

ONDERDUIKEN

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 19/03/13

Neus: onbekend

Creatief directeur & fotograaf: Raymond Meier

Een van de leukste en tegelijkertijd meest mysterieuze dingen om te doen: de onderwaterwereld verkennen. Het is alsof je in een andere dimensie terechtkomt waar de tijd lijkt stil te staan en de aarde is opgehouden met draaien.

Ik deed het een keer rondom de tropische wateren van Curacao: daar probeerde mijn duikbegeleider mij wijs te maken dat er heel veel zeepaardjes waren. We kwamen er vier tegen die achteraf een en dezelfde bleek te zijn. Ik deed het keer in de Stille Oceaan bij het zuidereiland van Nieuw Zeeland. Daar zag ik naast scholen van vissen ook een haai – hij mij gelukkig niet.

Wat me van beide is bijgebleven: het gevoel dat je ronddobbert in een geruisloze azuurblauwe luchtbel, de zon die zijn stralen als bliksemschichten door het water boort.

Dit ‘andere dimensie’-gevoel heeft Calvin Klein op een eigengereide manier gevangen in zijn versie van ck One Summer 2013. Weer een mooi voorbeeld van hoe ingrediënten die, afgezien van de aqua-noten, in feite niets met verkwikking van de (onder)wereld van zeeën en oceanen ‘te maken hebben’, toch weten op te roepen.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Dit is voor mij een moderne zomerse splash pur sang omdat ck One Summer 2013 meer doet dan alleen een klassiek tonic-cologne-effect oproepen, door de toevoeging van ongebruikelijke smaakmakers. De uitbarsting is er niet minder om: de in een aqua-wolk gehulde citrusnoten tintelen als de vochtdruppels van de flacon. Ik noem het lekker maf wat nu volgt, want verzin het maar: twee optimale dorstlessers – watermeloen (foto) en komkommer.

Die worden geplet en gekneusd met groen gebladerte (waaronder watermunt) met op de achtergrond de lichtzoete en lichtbloemige noot van waterlelie. Dit alles wordt vastgehouden door ‘blond hout’, musk en mos. En als je deze onderwaterwereldgeur helemaal goed hebt opgesnoven, bespeur je ook nog een lichte noot van karwijzaad – pittig, stroef, hooiachtig en zonnig. Ik ben dus echt benieuwd naar de neus die dit voor elkaar heeft gekregen.

RUIK & VERGELIJK

Je kunt natuurlijk ook deze zomer op een frisse manier verkennen met – to name a few:

Zij:

Giorgio Armani Acqua Di Gioia Eau Fraîche (2013)

Robert Cavalli Acqua (2013)

Salvador Dali Sun & Roses (2013)

Jean Paul Gaultier Le Classique Summer (2013)

Calvin Klein Eternity Summer (2013)

Issey Miyake L’Eau D’Issey Summer (2013)

Jil Sander Sun Day (2013)

Yves Saint Laurent Paris Premieres Roses Edition Anniversaire (2013)

Shiseido: Zen Sun for Women (2013)

Hij:

Dior Homme Cologne (2013)

Jean Paul Gaultier Le Mâle Summer (2013)

Calvin Klein Eternity Summer (2013)

Issey Miyake L’Eau D’Issey pour Homme Summer (2013)

Loris Azzaro Pour Homme Summer Edition (2013)

Loris Azzaro Chrome Summer Edition (2013)

Jil Sander Sun Day Men (2013)

Shiseido: Zen Sun for Men (2013)

Voor allebei:

Niets in de ketenparfumerie volgens mij

ETERNITY SUMMER, ETERNITY SUMMER FOR HIM CALVIN KLEIN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 19, 2013

Geplaatst in: GEURENALFABET E. Een reactie plaatsen

SCHELPEN ZOEKEN OP HET STRAND

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 19/03/13

Neus: onbekend

Ik kan het natuurlijk mis hebben, maar ik ‘voel’ het in ieder geval zo: interessant te zien bij Calvin Klein: slaat een geur niet echt aan dan wordt snel daarna direct een nieuwe gepresenteerd. Dus toen Beauty (2010) en de flanker Sheer Beauty (2011) niet wereldwijd met gejuich werd ontvangen, verscheen vorig ‘plotseling’ Eternity Aqua (2012). Alsof Calvin Klein een voorraadkast heeft. Daaruit werd onlangs Dark Obsession (voor de man) gepakt, wel erg snel na Encounter (2012).

Komt dit misschien omdat Calvin Klein zelf niets meer in zijn parfums te brokkelen heeft: via zijn vorige licentiehouder Unilever werd hij aan het begin van het nieuwe millennium doorverkocht aan Coty. En dat is een inmiddels een fast forward fragrance-expert geworden die geen ‘medelijden’ kent als blijkt dat household namen geplakt op parfumflacons een minder lange uiterste verkoopdatum hebben dan gehoopt: Sarah Jessica Parker, Gwen Stefani – ‘Oh, perfume sisters where art though?’ Daar heeft de naam Calvin Klein nog geen last van, alhoewel hij wel zijn early perfume-glans heeft verloren, blijft hij goed voor een omloopsnelheid die sinds een aantal jaren wordt gedragen door de zomerversies van zijn klassiekers Eternity (1988), Eternity for Men (1989) en natuurlijk ck One (1994).

Dit jaar kunnen we voor de achtste keer ‘tijdelijk’ eeuwig van de zomer genieten. Hoewel de zomerversies van ck One innovatiever en maffer van inhoud zijn – dit jaar voor de zevende keer – vielen sommige versies op door hun onorthodoxe ingrediëntengebruik. Wat ze allemaal gemeen hebben: opvallend ver verwijderd van de oorspronkelijke versies.

In 2013 geldt dat het meest voor de vrouwelijke versie: is zelfs geen echo van het ooit zo geliefde rozenparfum. Wat de mannenversie betreft: ik herken de groene aqua-noot. Wat Eternity Summer en Eternity Summer for Men samen oproepen: schelpen die schitteren in de zon, meegevoerd door de golven, wachtend in het zand tot ze gevonden worden door haar, door hem, samen…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Eternity Summer is ontspannen geur die opvalt door een ongewone bloemencombinatie. Ik dacht, na het optrekken van de zee- en aqua-akkoorden eerst sering te ruiken, maar het blijkt een sierlijke fusie tussen blauwe regen en osmanthus. Het levert een warme bloemenweelde op versterkt door ‘katoenbloem’. En toch blijft de waterige noot present, ook wanneer de zomer overgaat in een poederige basis van witte musk, ‘witte’ amber en sandelhout. Anders zomers fris, niet cliché – bloemetjesjurk met slippers.

Sprankelt en schaterlacht Eternity Summer, in Eternity Summer for Men lijkt storm en ‘groene’ onweer op komst. Voor een zomergeur een beetje onrustig als je dat zo kunt zeggen. Deze ‘frisse fougère’ opent met een uitbarsting van bergamot en oranjebloesem die een groene en ‘natte zomerige’ ondertoon krijgen door respectievelijk dragon en aldehyden. Het hart verenigt ‘cederblad’, viooltjesblad en zeegras – denk wederom groen, van knisperend tot waterig – die als een krans de voor mannengeur verrassende bloemenmelange van mimosa (foto) en lavendel omringen.

De basis meldt zich snel, en die is best wel heftig, bijna ouderwets mannelijk, deze donker houtachtige melange met sensuele ondertoon: patchoeli, witte amber, musk, ‘kasjmier’-, drijf- en ebbenhout. Alsof je voeten in het warme, blubberige strandzand verdwijnen.

RUIK & VERGELIJK

Ik ben toch meer een fan van de zomerversies van:

Calvin Klein ck One Summer (2013)

SUGAR & SPICE JO MALONE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 17, 2013

Geplaatst in: GEURENALFABET B, GEURENALFABET E, GEURENALFABET L, GEURENALFABET R, GEURENALFABET S, NICHE. Getagd: christine nagel, jo malone, robe noire. Een reactie plaatsen

HOME (M)ALONE WITH ENGLISH PUDDINGS

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 17/03/13

Neus: Christine Nagel

Model: onbekend

Fotografie: Tim Walker

Styling: Charlotte Stockdale

Cupcakes en recepten: Natalie Seldon

Heb veel te melden wat dit nieuwe limited edition-kwintet betreft. Maar eerst aansluitend op mijn Jo Malone-recensie van eergisteren – ik heb nu al via verschillende kanalen gehoord door wie en waarom de gourmandgeuren ooit zijn ontwikkeld: de zo streng voor zichzelf zijnde petite parisienne pr-dames van parfumhuizen, die denken dat elk extra grammetje zich manifesteert als een opvallend dansende vetrol in hun petite robe noire. Hun grootste passie en troost-eten in het geniep, als een geur toch tegenviel in de verkoop, hun lover liever een ander petite parisienne het hof maakte: chocolade. Als we dat nou eens in geuren stoppen, dan hoeven we het in ieder geval niet meer te eten, alleen maar te ruiken…

Of het waar is? In ieder geval anekdotisch. En: aan de Sugar & Spice-collectie van Jo Malone hebben ze een goede: die is zo rijk gourmandgeschakeerd dat de parfumpr-dames zeker op hun streefgewicht zullen blijven. Alleen, toch voor mij een ‘probleem’: wéér gourmand, zij het dan nu geïnspireerd op ‘quintessential british puddings’. Houdt het dan nooit op. Of als het dan toch moet: waarom niet meer richting salty gourmand? De geuren van pizza, hamburger, gebakken vlees, schimmelkaas? Die kant gaat het volgens mij op… en is ook weer leuk voor deze petite parfumpr-dames: hoeft dat ook niet meer op brood – van zichzelf ook al zo’n vetrol potential.

De presentatie van Sugar & Spice: net een fotoshoot uit Elle Girl, gelijk bijvoorbeeld Malone’s Wild Bluebell uit 2011. Heel modieus, heel fashion en eerlijk gezegd een beetje kinderachtig en too girly voor een degelijk en volwassen parfumhuis. Voor je het weet gaat Malone accessoires en sieraden leveren – iets wat Guerlain en Annick Goutal hebben geprobeerd (en niet echt is gelukt). En tegelijkertijd een beetje passé – net als de inspiratiebron – deze nichterige boudoirachtige Lolita-styling. Of is dit een indirecte marketingmanier van Jo Malone – lees The Estée Lauder Companies – om de belangrijke consumentengroep (de jeugd van nu) alvast aan zich te binden. Geeft mama, al Malone-fan, het aan haar dochterlief. Samen genieten. De man verantwoordelijk voor dit überstyling-offensief, James Gager, was de senior vice president creative director van MAC. Je weet wel dat ultra-überhippe urban cosmeticamerk (ook onderdeel van The Estée Lauder Companies).

Nu de geuren: Elderflower & Gooseberry (Vlier- & Kruisbes), Lemon Tart, Ginger Biscuit, Red Currant & Cream en Bitter Orange & Chocolate. Ze werden me afgelopen december in Brussel gepresenteerd. De eerste was voor mij onverwacht, maar weet niet meer ‘uit mijn hoofd’ hoe die ruikt. De andere vier juist wel: het zijn variaties op het gourmandconcept al vaker geroken. Met dit verschil: Sugar & Spice gooit er een flinke schep bovenop: wat je ruikt, lijk je ook te proeven.

Het lijkt of de zintuigen reuk en smaak een spelletje met elkaar én met je ratio spelen: ‘At of rook ik ze zonet? Het nadeel van veel gourmandgeuren: vaak eendimensionaal. Voor Christine Nagel was het dan ook belangrijk en een uitdaging ‘to translate the sophisticated facets of the puddings into high-end fragrances. It is easy to recreate the smell of food but these fragrances are so much more complex and chic’. Het grappige: het hoge ‘happen maar’-gehalte…

Lemon Tart en Ginger Biscuit hebben naast hun frisheid ook iets zachts, poederachtigs en krokants. Red Currant & Cream is voor mij een coutureversie van al die roodfruitgeuren voor meisjes met hun bijna killing (witte) muskbasis. Bitter Orange & Chocolate maakt op mij de meeste indruk. En die kreeg ik dus (met een nieuwe Cologne Intense – bespreek ik bij verschijning in juni) van Jo Malone toegestuurd. Diegenen die deze geuren ook willen omzetten in tast- en smaakbare genoegens: http://blog.estellacupcakes.com.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Waarom de meeste indruk? Ik dacht dat het na Thierry Muglers Angel in de Taste of Fragrance-variatie (2011) onmogelijk was nog meer chocolade en cacoa in een geur te stoppen. Bitter Orange & Chocolate voert de productie op, maar geeft de zoet-warme noot (die meer en meer en droog-poederiger wordt) een mooie tegenhanger met sprankelend sinaasappel. En wel in de vorm van de gesuikerde bittere schil zoals je die ook proeft in zoveel marmelades, bonbons en repen. Ruiken, proeven. Ruiken, proeven.

Op de bodem rust een zachte, sensuele kokosmelange zacht gemaakt door vanille- en muskachtige noten (niet vermeld als ingrediënt). En door dit alles heen een zomers-heldere noot die geur zowel extra sensueel als een beetje hooiachtig maakt: coumarine. Mooi gedaan. En dat zonder patchoeli. Alleen, meer crowd pleasing in plaats crowd challenging – ook de ‘functie’ van een nichehuis: de consument niet alleen bevestigen in hun smaak, ook uitdagen. Dus Jo Malone, dus Christine Nagel kom op met die geuren geïnspireerd op het Engelse ontbijt: baked beans, eggs, bacon. Ik geef de naam: Sunny Side Up! Dat Nagel geuren al letterlijk met een korreltje zout kan nemen, bewijst haar Womanity Eau Pour Elles van Thierry Mugler uit 2012.

RUIK & VERGELIJK

Voor Christine Nagel ‘nose in residence’ bij Jo Malone werd, heeft zal al veel ervaring in de parfum-banketterij opgedaan. Enkele recepten:

Mauboussin Mauboussin (2000)

Christian Dior Miss Dior Chérie (2005)

Thierry Mugler – A Garden of Angels – Lily Angel (2005)

Cartier Délices (2006)

Guerlain – Elixirs Charnels – Gourmand Coquin (2008)

EARL GREY & CUCUMBER JO MALONE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 15, 2013

Geplaatst in: GEURENALFABET E, NICHE. Getagd: christine nagel, earl grey, jo malone. Een reactie plaatsen

EEN NIEUWE MANIER OM TE ZEGGEN ‘HET IS VOORJAAR’

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 15/03/13

Neus: Christine Nagel

Soms vraag ik me af: ‘Waarom is men hier niet eerder op gekomen, het ligt zo voor de hand?’ Ik heb het met Earl Grey & Cucumber van Jo Malone. Het Engelse landschap, de Engelse rozentuin, de Engelse punkbeweging en de Engelse royalty zijn reeds in talloze parfums verwerkt, maar het fameuze Engelse ontbijt en high tea – not really. Ze komen samen in deze geur die met Assam & Grapefruit, Fresh Mint Leaf, Sweet Lemon en Sweet Milk onderdeel is van de limited edition met ‘de kunst van thee’ als verbindende factor.

Als ik het goed heb begrepen is Earl Grey & Cucumber zo geliefd dat-ie in het basisassortiment is opgenomen. Een wijs besluit. Hoewel je kunt inbrengen dat thee in geur de laatste jaren wel genoeg is gezet, linkt Christine Nagel het zeer origineel aan… komkommer. Ook typisch Engels als je je sandwich er mee belegt. Een leuk besluit, voor mensen die Relaxing Fragance (1997) van Shiseido zo missen, want van de markt gehaald en vernieuwend door de zo anders-frisse noot van komkommer.

Earl Grey & Cucumber is mooi voorbeeld hoe op een nieuwe manier klassieke geurconcepten worden geïnterpreteerd. In dit geval voor mij: voorjaar. Ruikend aan deze geur, zie ik de zon opgaan en dauwdruppels parelen op bloemen bij een gazon in een English countrygarden waarin ik wordt getrakteerd op thee met komkommersandwich. Aquatisch, groen, ‘gesuikerd’ met een prachtige, dorstlessende theenoot op de achtergrond.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Terwijl de geur pure natuurlijkheid en ongekunsteldheid suggereert, is Earl Grey & Cucumber behoorlijk synthetisch van samenstelling. Dit is geen punt van kritiek, ik wil alleen maar aangeven dat je vele nieuwe geursensaties – water, komkommer, appel – niet aan de daarvoor gebruikte ingrediënten kunt onttrekken. Sterker, ik zie het als een compliment naar de zich constant innoverende parfumindustrie die dit mogelijk maakt.

Een goede earl grey-thee kan niet zonder bergamot. Er heerst in Groot Brittannië nog steeds een dispuut welke theeproducent als eerste bergamotessence aan Chinese thee toevoegde – Twinings was in ieder geval de eerste die deze thee als merknaam is gaan gebruiken. Wat wel duidelijk is: de naam is vernoemd naar voormalig prime minister van Engeland, de tweede Earl of Grey (1764-1845) die deze ‘geparfumeerde’ thee als diplomatiek geschenk uit China ontvangen zou hebben.

Hoe het ook zij deel een: Earl Grey & Cucumber begint met bergamot – een van de meest klassieke openingsingrediënten – vermengd met appel en een waternoot. Met het effect van een klaterende, cascade-achtige citruszoete frisheid die de bloemige noot van bergamot versterkt met een heldere jasmijnnoot. En dan volgt de thee. Heel eerlijk gezegd: ik weet nog steeds niet of je thee-essence aan het blad zelf kunt onttrekken of dat het wordt nagemaakt in het parfumlaboratorium.

Hoe het ook zij deel twee: de rustgevende werking (want dat ‘doet’ thee) mist zijn doel niet die – ik zeg het niet vaak – subliem wordt gebalanceerd met komkommer. Knap aan de geur is dat Christine Nagel de groene en frisse noot hiervan versterkt met davana-gras. Dit alles moet natuurlijk wel op de bodem van de theepot indalen, waardoor je langer van deze vluchtig-verkwikkende noten kunt genieten. En thee zonder suiker is voor velen nog niet te pruimen. Dus in plaats van suiker, honing en vanille vastgehouden door cederhout en musk.

Een Belgische en ‘hopelessly addicted’ Jo Malone-fan, omschreef Earl Grey & Cucumber als de geur waarmee je wakker wilt worden: ‘Je krijgt direct zin in de dag, zin in een Engels ontbijt. Scones, thee, toast, marmelade… en natuurlijk baked beans, sausages en ontbijtspek. Erik, kun je niet aan Jo Malone vragen of ze dat laatste ook in geuren kan verwerken, lijkt me ook lekker. Hoef je het ook niet te eten – scheelt weer’. Maar hierover meer in mijn bespreking van de Sugar & Spice-geuren van Jo Malone…

RUIK & VERGELIJK

Ik hou het toch op:

Bvlgari Eau de cologne au Thé Vert (1992)

NOUVEAU COLOGNE 4711

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 14, 2013

Geplaatst in: GEURENALFABET N. Getagd: eau de cologne, marc jacobs, tom ford. Een reactie plaatsen

IS DIT WEL EEN COLOGNE? NEE, HET IS EEN NIEUWE COLOGNE

MAAR EIGENLIJK EEN FRISSE BLOEMENGEUR

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 14/03/13

Neus: in samenwerking met Alexandra Kalle

Model: onbekend

Fotografie: onbekend

Regisseur: onbekend

Hoe moet een eau de cologne ruiken in het tweede millennium? Traditioneel klassiek maar gemaakt van de beste citrusoogsten denkbaar en geleverd in eau de parfum? Klop aan bij Tom Ford, Acqua di Parma en Torre of Tuscany – to name a few. Warm, ‘curieus’ en het liefst gemaakt van hippe, voornamelijk ‘colognevreemde’ ingrediënten? Marc Jacobs is een goed adres – tenminste als je zijn gediscontinueerde splashes nog kunt vinden.

Die van Guerlain – Cologne du 68 uit 2004 – is wat dat betreft ook een aanrader. En dan is er nog de nieuwe optie: eau de cologne gecombineerd met een in eerste instantie niet geschikt geacht ingrediënt: witte musk. Deze katoenpluizerige zachte wegbereider van zoveel geuren is wel het laatste hetgeen je associeert met de instantfrisheid die een eau de cologne moet oproepen. Het effect kort door de bocht: extreme frisheid gecombineerd met de zachtheid van zeep. Wordt door steeds meer parfumeurs serieus genomen.

Ook een van de oudste eau de cologne-leveranciers: Müelhens. Want naast de colognes der colognes – 4711 uit 1792 – verschijnt er nu Nouveau Cologne. Het is een, aldus het persbericht, ‘de herbewerkte erfenis van 4711 original eau de cologne’. De bedoeling: ‘Een duik in een intense frisheid, een verlangen naar rust, naar een persoonlijke herleving, een ik-moment in het gejaagde leven van een generatie op zoek naar stabiliteit en traditie’.

Leuk is dat het merk zijn historische waarden kent en dus Nouveau Cologne presenteert in dezelfde klassieke flacon, zij het dat het typische ‘bremerblauw’ nu wordt gecombineerd met patina. Dit voor een eigentijdse look. Merkwaardig dan wel weer: eau de cologne doet niet aan geslachtsdiscriminatie, maar in de begeleidende promotieclip zien we alleen maar een jonge vrouw verzonken in de wereld van Nouveau Cologne.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Heel merkwaardig, of verrassend: in Nouveau Cologne schitteren de typische en ‘schurende’ citrusvruchten door afwezigheid. Hiervoor in de plaats een klassiek ‘gelaagde’ geur. In plaats van citrussprankeling opent deze nieuwe cologne met fruit: wrang-zoete zwarte bes gecombineerd met het nog zoetere lychee. Nou vooruit, yuzu levert een bescheiden citrusbijdrage. Het hart is zoetbloemig: vanille-amandel-achtig heliotroop krijgt een rozentoets met kruidige pioenroos (foto) en geraniumblad (geliefd om zijn roosaccent). Deze bloemenkrans is voorzien van een ongebruikelijk ingrediënt die ik echter niet als zodanig bespeur: evodia, een boom/struikgewas die nauw verwant is met citroen, grapefruit, sinaasappel en limoen. Maar ook dat geeft niet een cologne-toets. Want de basis neemt vervolgens de overhand. En die is so not/not so cologne: sandelhout, tonkaboon en witte musk.

Voor mij is Nouveau Cologne hybride: een frisse bloemgeur – geen cologne – die uitmondt in een katoenachtige sillage. Vreemd: 4711 beweert dat Nouveau Cologne een andere uitwerking heeft op de draagster dan de drager. Bij haar ‘treedt de fruitige en sprankelende topnoot de voorgrond’, bij hem ‘de zoet en houtachtige basis’. Ik geloof dit niet, de ph-waarde van de huid ‘bepaalt’ hoe een geur zich ontwikkelt, niet of je vrouw of man bent.

RUIK & VERGELIJK

Meer nieuwe colognes op basis van witte musk:

Thierry Mugler Cologne (2001)

Hermès Eau de Gentiane Blanche (2009)

GEURENGOEROE

P.O.P: POPE OF PERFUMES

RAJASTHAN ETRO

EROS VERSACE

DEJA LE PRINTEMPS ORIZA L. LEGRAND

FLEUR D’ORANGER FRAGONARD

BOIS D’ASCESE NAOMI GOODSIR

CK ONE SUMMER 2013 CALVIN KLEIN

ETERNITY SUMMER, ETERNITY SUMMER FOR HIM CALVIN KLEIN

SUGAR & SPICE JO MALONE

EARL GREY & CUCUMBER JO MALONE

NOUVEAU COLOGNE 4711

Meest recente berichten

Archief

Categorieën

Meta