GEURENGOEROE

THE GAME DAVIDOFF

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op februari 20, 2013

Geplaatst in: GEURENALFABET T. Getagd: ellena, rianne ten haken. Een reactie plaatsen

EEN DRANKJE, EEN GOKJE, EEN GEURTJE WAGEN

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 20/02/13

Neus: Bernard Ellena

Model: Joshua Kloss, Rianne Ten Haken

Fotografie: Jonas Akerlund

Regisseur: onbekend

Toen ik het persbericht van The Game las en zag, begonnen mijn ogen te knipperen en mijn gedachten holden achteruit en stopten bij de jaren tachtig van de vorige eeuw. Alles ademt deze periode: de kijk op de man. Stoer, vol bravoure en dadendrang, strak in het pak, zeer carrièregericht plus een ‘trophy wife’ als accessoire. En het heeft daarnaast een hoog James Bond-gehalte.

Deze held, door welke acteur ook gespeeld, wordt door velen gezien als summum van klassieke mannelijke chic. En net zoals agent 007 weet de man van The Game dat hij – zo lezen we – ‘nooit onderschat wat er op het spel staat. Hij speelt een eerlijk spel. Beheerst de regels en laat niets aan het toeval over. Want het leven is een spel en de winnaar krijgt alles.’ Zo.

Ik zeg in al mijn bescheidenheid: ik geloof niet dat het leven voor iedereen een spel is, is een reclameplaatje die de consumenten moet prikkelen, laten dromen. Want volgens mij nemen de meeste mannen het leven gewoon zoals het is. Staan ’s ochtends op en roepen dan verwonderd, blij of depressief uit ‘Weer een dag’ om vervolgens verder te gaan waarmee ze even waren opgehouden: werken en leven.

Van deze afwachtende visie moet The Game-man niets hebben. Voor hem ‘staat vast dat het leven een spel is, dat gespeeld moet worden om te winnen. Vertrouwen leidt tot meer succes en inspireert tot respect en bewondering. Want aan het eind, zal alleen de waaghals het spel winnen en de koningin van zijn hart veroveren’.

Daarom is hij vanzelfsprekend ‘een man van de wereld, charismatisch en volledig bewust van het feit dat elk gebaar telt. Hij heeft zichzelf volledig onder controle en weet wanneer hij alles moet inzetten. Hij speelt zonder limiet en is, van het eerste oogcontact tot de eindstrijd, de meester van het spel. Als een echte winnaar is hij niet bang om op te vallen. Dit geeft hem een natuurlijke onderscheiding, een aura van elegantie waarmee hij iemands respect kan afdwingen en het hart van een vrouw kan veroveren’. En ook wat het liefdesspel betreft: ‘Als deskundige op het gebied van verleiding, kan hij de slimste tegenstander er uit spelen’. Zo kan-ie wel weer!

Opvallend is ieder geval de flacon: een opeenstapeling van fiches die The Game-man, dat is zeker, aan het einde van zijn bezoek aan het casino in klinkende munt weet om te zetten. Opvallend ook: de promotieclip heeft een treffende gelijkenis met een recente van Giorgio Armani’s Armani Code: stuk komt binnen op happening en verbaast iedereen door zijn woest aantrekkelijke presence, maar vooral een erg knappe vrouw, hun ogen ontmoeten elkaar, de vonk slaat over, dit is het begin van een avontuur dat na het verplichte soozing & smoosching wordt gecontinueerd door een ontmoeting between satin sheets… of ben ik nu de synopsis aan het schrijven van mijn tweede Boeketreeks, Roulette van de Liefde?

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Verwacht geen jaren tachtig-geur. Hoewel mannelijk (niet echt macho) is deze aromatische, houtachtige geur van deze tijd. Dat ruik je direct in de opening: een bruisend en sissende noot geïnspireerd op ginn fizz, een cocktail geschud op basis van gin, citroensap, suikersiroop en sodawater die volgens wikipedia behalve na het avondeten bijna de gehele dag door gedronken worden. Dus ook tijdens ‘the game’.

En dat mannelijke elegantie van nu anders dan is de jaren tachtig, bewijst ook de hoofdnoot in het hart: poederig en ‘zachtgestemd’ iris (foto) waarvan de wortel ook een aardse, houtachtige noot heeft die in de basis niet wordt versterkt, maar eerder verzacht door rozenhout (dat inderdaad ruikt naar roos, maar met een frisse ondertoon).

Ik benieuwd zeer benieuwd wat The Game gaat doen, want het heeft net zoals de vorige Davidoffmannengeur Champion (2010) een gadget-uitstraling. Het is de vraag of de consument dergelijke speeltjes leuk vindt en doorheen kan kijken om vervolgens uit te komen waar het toch om draait: de inhoud.

RUIK & VERGELIJK

Cocktails in alle maten en soorten inspireren sinds een jaar of tien heel veel neuzen. De klassieke Engelse cocktails op basis gin ook. Zoals:

Lubin Gin Fizz (1955/2007)

Wolfgang Joop Freigeist (2008)

Carolina Herrera 212 Vip Men (2011)

Penhaligons’s Juniper Sling (2011)

Frapin L’Humaniste (2012)

JOUR D’HERMES HERMES

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op februari 19, 2013

Geplaatst in: GEURENALFABET J, NICHE IN DE PARFUMERIEKETEN. Een reactie plaatsen

EEN GEUR ALS EEN BLOEMENAQUAREL

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 19/02/13

Neus: Jean-Claude Ellena

Model: ‘vage schone’

Flaconontwerp: Pierre Hardy

Fotografie: Ryan Mc Ginley

Concept & realisatie: Pierre-Alexis Dumas

Rare gewaarwording: van het luxemerk dat vanaf zijn eerste geur (Eau d’Hermès uit 1951) continu de meeste aandacht heeft besteed aan presentatie en afwerking, interesseert me het ‘hoe en waarom’ van een nieuwe geur eigenlijk nauwelijks: ben meer benieuwd naar de compositie. En deze snelle nieuwsgierigheid is toegenomen sinds Jean-Claude Ellena in 2004 ‘in house perfumer’ van Hermès werd – een kunstenaar in de ware betekenis van het woord. Ik zou ook wel weten wat zijn inspiratiebronnen echt zijn: de creatieve input van Pierre-Alexis Dumas (sinds 2005 artistiek directeur ‘de la création et de l’image’ van Hermès) of zijn eigen pure fascinatie voor parfums?

Jour d’Hermès is een interpretatie van een geliefd parfumthema: de geboorte van een nieuwe dag met alle hoop en verwachtingen die daarin besloten ligt. Alsof je – in dit geval als vrouw – een nog ongerepte wereld betreedt: ‘Je lacht naar engelen, barstend van vreugde… je opent je armen wijd, voelt een zacht briesje, je volgt je eigen weg, niet gehinderd door obstakels… koestert een droom, stapt het onbekende binnen… je houdt van je medemensen, je raakt iemands hart… concentreert je op wat echt telt… bereikt je doel, je celebreert schoonheid, maakt anderen gelukkig… je plukt de dag’. En dit alles quasi nonchalant gepresenteerd. Geen strak omlijnde sfeer, maar aquarelachtige, schetsmatige impressies, waardoor de associatie met de stijl van Patrcick Guedji (voor Kenzo-parfums) en de sfeer van Marc Jacobs’ Daisy (2007) zich opdringt.

Over de (navulbare) flacon: die is verdomd lekker zwaar, kloek, ligt lekker in de hand en toch vrouwelijk als je dat zo wilt stellen, en waarin je de Hermès’ standaardflacon herkent die in elkaar lijkt gedrukt. De bovenkant van de ‘verzegelde’ dop verbaast me eigenlijk. En ik ben niet de enige. Very bling bling voor Hermès. Alsof Donnatella Versace op bezoek is geweest.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Hoe meer ik me verdiep in de geuren die Jean-Claude Ellena – met name – voor Hermès maakt, hoe duidelijker het me wordt: hij begint steeds meer te lijken op de ‘beste neus van de twintigste eeuw’: Edmond Roudnitska (1905-1996) die er ook zo mooi in slaagde om niet de natuur te imiteren met parfums, maar eerder zocht naar impressies en stemmingen vaak opgeroepen met synthetische moleculen.

De flacon lijkt met opzet een zwaargewicht, om de lichtgewicht inhoud op de aarde te houden, want bij opening ontsnappen, vervliegen alle noten als vrolijke en zonnige stippen als op een pointillistisch schilderij van Georges Pierre Seurat (zie foto onder). En toch blijven ze hangen omdat Jour d’Hermès als basis een sterke, maar niet te opdringerige musk-laag heeft. Ellena heeft niet echt specifieke noten willen vrijgeven omdat hij, zo las ik op internet, wou ‘dat we onze eigen keuze van bloemen ontdekken, ruiken wat we willen ruiken’.

Ik ruik een wolk van oranjebloesem (foto) die eerst wordt begeleidt door een groene, krokante noot – citroen, en limoen gewikkeld in eigen blad. In deze wolk neem ik vervolgens voorjaarsbloemen waar – lelietje-van-dalen, hyacint – die begeleid door de zomerse bloeiers, zoeter (lathyrus, jasmijn, tuberoos) en zoeter (viooltje, roos) worden. En dat geldt ook voor de oranjebloesem. Die verliest geleidelijk zijn cologne-achtige toets, wordt voller om in de basis van houtige en musky te verankeren. En toch blijft Jour d’Hermès zonnig en sprankelend en behoudt het zelfs in de basis een waterige toets, alsof de bloemen tijdens het ochtendgloren zijn besprayd met dauwdruppels.

RUIK & VERGELIJK

Jour d’Hermès heeft voor mij een erg hoog ‘Edmond Roudnitska voor Christian Dior’-gehalte. Met name als ik ruik aan het volgende bloemenaquarel:

Christian Dior – Les Créations de Monsier Dior – Diorama (1949/2011)

VIRGIN ISLAND WATER CREED

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op februari 18, 2013

Geplaatst in: GEURENALFABET V, NICHE. Getagd: mojito cocktail. Een reactie plaatsen

TROPISCH PARADIJSPARFUM

Jaar van lancering: 2007

Laatst aangepast: 18/02/13

Neus: Olivier en Erwin Creed

De naam: een treffend gekozen variatie op een verlangen dat in veel mensen huist en de parfumindustrie dus vaak inzet: het vertoeven in de vrije natuur in een sfeer van puur- en ongereptheid. Virgin Island Water is geïnspireerd op een zeiltrip van de Creeds naar het onbewoonde Ginger Island – paradijselijker kan bijna niet – in het Caribische gebied, geliefd om zijn bijzondere ‘duiklokaties’ genaamd Alice in Wonderland en Ginger Steppes. Het eiland vormt onderdeel van de Maagden Eilanden die door Christopher Columbus als eerste Europese ontdekkingsreiziger op de kaart werd gezet. En über klantvriendelijk als hij was – het fanatieke katholieke Spaanse koningspaar Isabella en Ferdinand van Aragon maakte zijn reizen mogelijk – vernoemde Columbus het naar de heilige Ursula en de – heeft u even? – 11.000 maagden (Santa Ursula y las Once Mil Vírgenes).

Afgekort tot de Maagden (las Vírgenes). Ik ben er helaas nooit geweest, en weet dus ook niet of er kokospalmen groeien. Afgaande op de foto (zie onder) niet. Maar op de omringende eilanden vast en zeker en zeker en vast ook andere typische Caribische smaakmakers – limoen, rum, suikerriet – die de toon van Virgin Island Water bepalen.

De geur is een goed voorbeeld van hoe een oud en klassiek huis meevaart op populaire trends in de ketenparfumerie: geuren waarvan de smaak is gebaseerd op hippe cocktails. Toeval of niet: ongeveer tegelijkertijd lanceerde Guerlain de mannengeur Homme geïnspireerd op de mojito-cocktail met witte rum, limoen en munt ooit geproefd – inspiratie! – door hoofd parfumontwikkeling van dit parfumhuis, Sylvaine Delacourte, in Henry’s Bar in Havanna.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Hou je van kokos, dan heb je aan Virgin Island Water een goede. Want na de frisse uitbarsting van bergamot, limoen en mandarijn begeleidt het alle andere ingrediënten. Sterker, kokos neemt de overhand waardoor je de bloemen in het hart – jasmijn en hibiscus – bijna niet met je blote neus kunt detecteren. Afgezien van ylang-ylang die van zichzelf een romige, kokosachtige ondertoon heeft. Ruik maar eens aan Mayotte in de Les Parisiennes-reeks van Guerlain. Voorheen Mahora (2007) genoemd.

Nog een nadeel van teveel kokos: een geur krijgt voor mij hierdoor snel de associatie met cosmeticaproducten die je huid moeten beschermen tegen de zon. Veel mensen vinden dit heerlijk. Gelukkig – voor mij – wordt de kokos getemperd door een prettige gembernoot. Die blijf je goed ruiken, ook als de basis ondergaat in een exotische zoet-zwoele weelde van rum, musk en suikerriet.

Virgin Island Water is een echt ‘vakantieparfum’. Tenminste als je wilt dat je ruikt naar een ‘tropisch eiland’ waar je je vrije dagen doorbrengt. Maar ik kan me ook indenken, dat je juist een aangenaam water wenst dat hiermee contrasteert. Als ik zou vertrekken voor een tropical cruise naar Ginger Island – nog steeds te koop voor particulieren by the way – dan gaat Silver Moutain Water (1995) van Creed mee in de bagage.

RUIK & VERGELIJK

‘Hé schat, moppie van me. Waar spreken we af. En gaan we ruiken naar wat we plan zijn om te gaan drinken?’. Ofwel, cocktail time in een parfumbar:

Escada Island Kiss (2004/2012)

Sarah Jessica Parker Lovely (2005)

Guerlain Homme (2008)

Carolina Herrera 212 Vip Men (2011)

Donna Karan DKNY Woman Energizing (2011)

L’Artisan Parfumeur Batacuda (2011)

Frapin Speakeasy (2012)

Calvin Klein ck One Street Edition for Him (2013)

1932 – LES EXCLUSIFS – CHANEL

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op februari 17, 2013

Geplaatst in: GEURENALFABET CIJFERS, NEO NICHE. Getagd: coco chanel, serge lutens. Een reactie plaatsen

EEN ‘SCHIJN BEDRIEGT’-PARFUM

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 17/02/13

Neus: Jacques Polge

Concept & realisatie: Chanel

Ik weet niet wat de invloed van Christopher Sheldrake – sinds 2005 directeur research & ontwikkeling parfum bij Chanel – bij de ontwikkeling van 1932 is geweest. Feit is dat de neo-nichegeuren – Les Exclusifs – die hij samen met Jacques Polge voor Chanel heeft ontwikkeld meer prêt-à-porter zijn dan de vele parfums die hij maakte voor Serge Lutens.

Laatste zijn artistieke exercities die je doen blijven verwonderen over de oproepkracht van geuren. Er even aan ruiken is heerlijk, maar vanzelfsprekend dagelijks gebruiken is een tweede. Daarvoor zijn te vaak toch te uitgesproken, te veel parfum, te weinig gemaakt met het idee van draagbaarheid.

Toch herken ik in 1932 een Sheldrake-toets: een onverwachte nieuwe samenhang van ingrediënten – in dit geval bloemen – die eigenlijk zo voor de hand ligt. Als ik het goed heb begrepen, was 1932 al langer in roulatie, maar alleen voor klanten die de haute jouaillerie van Chanel kochten in de boetiek op Place Vendôme Parijs. De naam refereert aan het jaar waarin Coco Chanel haar echte juwelencollectie presenteerde die ze had gemaakt op verzoek van Internatonial Guild of Diamond Merchants.

Meer weten: zie mijn beschrijving van N°18 – de allereerste geur die de huidige eigenaren van Chanel hebben gelinkt aan deze legendarische art deco-juwelen. Meer weten: zie de clip die Chanel vorig jaar de wereld instuurde naar aanleiding van het tachtigjarig jubileum van deze collectie.

Maar hoe vertaal je juwelen gevormd naar hemellichamen die schijnen tijdens de nacht in een geur? Moeilijk. En is natuurlijk al vaker gedaan. Pak je schittering van de sprookjesachtige en oneindige sfeer? Vertaal je de transparante facetten van de edelstenen? Of benadruk je het koele temperament van het edelmetaal waarin ze zijn gezet? Het geraffineerde: met een beetje fantasie ruik je het allemaal. Voor Chanel was vanaf het begin duidelijk dat 1932 rondom jasmijn moest worden gecomponeerd, want wat diamanten voor de haute jouallerie zijn, is deze rijke bloem voor de haute parfumerie volgens het couturehuis.

Opgelet: sinds kort verkrijgbaar de Fresh Body Cream voor alle Les-Exclusifs-geuren, met aldus Chanel ‘een hydraterend netwerk dat de geurmoleculen van het parfum dat erover wordt gesprayd, vasthoudt. Een subtiele basis met een discreet, lichtbloemig en musk-achtig gefluister dat zichzelf op elegante wijze doet vergeten om plaats te maken voor het parfum van je keuze’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

1932 is een ‘schijnt bedriegt’-parfum. De eerste indruk is ongekunsteld en eenvoudig, maar als vervolgens alle ingrediënten beginnen samen te werken, valt je pas de gelaagdheid en de rijke schakeringen op. Telkens wordt een andere ster opgelicht in dit juweel. De ‘komeetachtige’ opening van aldehyden, bergamot en neroli doen me denken aan een zuurtje.

Fris, fruitig (met een perzikachtige nuance) en bloemige ondertoon. Dan begint de jasmijn (foto) als een stralend sterjuweel te schijnen die zijn eigen frisse en zonnige toets behoudt terwijl zijn bloemige diversiteit wordt opgelicht – eerst – door zonnig sering en kruidig anjer, vervolgens door roos en ylang-ylang. Heel klassiek, heel elegant. De afwerking vindt ik het allermooist.

Terwijl de bloemen blijven bloeien, openbaart zich geleidelijk de rijke basis in facetten. Zowel houtachtig, poederig als zoet omringd door een lint van sensuele nuances. Duidelijk waarneembaar eerst de vetiver en het sandelhout die steeds zachter, zoeter en zelfs melkachtig worden door opoponax, iris, ambrette, musk, wierook en vanille. Er zit zelfs een viooltje verborgen in de constellatie, opgeroepen met iralia – een door Firmenich gepatenteerde formule die poederig noten van iris combineert met het zoete viooltje.

RUIK & VERGELIJK

Chanel – Les Exclusifs – N°18 (2007)

MAN EXTREME BULGARI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op februari 16, 2013

Geplaatst in: GEURENALFABET M. Getagd: alberto morillas, peter lindbergh. Een reactie plaatsen

VITAAL LEVENSGEVOEL

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 16/02/13

Neus: Alberto Morillas

Model: Eric Bana

Fotografie: Peter Lindbergh

Regisseur: Metteo Garrone

Een uitspraak van de Griekse filosoof Plato ligt ten grondslag aan deze mannengeur. Dit schijnt deze ‘wijsneus’ ooit gezegd te hebben: ‘De eerste en meest nobele overwinning voor een man is de overwinning op zichzelf’. Denk je hier wat langer over na, dan wordt duidelijk dat je dit heel breed kunt interpreteren. Want een dergelijke overwinning kan klein en groot zijn. Ook als je het toepast op geuren. Klein: ‘Ik spreek met mezelf af dat ik vandaag geen geur opdoe’. Groot: ‘Vanaf nu gebruik ik slechts één geur’. Bulgari plaatst het in een breder parfumperspectief. Want het ‘gezegde’ van Plato is ‘de drang van de man het extreme op te zoeken en het willen beleven van sterke, onalledaagse emoties’.

Voel je dat deze drang in jezelf zit, dan beschik je volgens de Italiaanse juwelier over een vitaal levensgevoel. Dit moest de neus vertalen in een geur. Hiervoor contacteerde het de man die je bijna de ‘in house nose’ van Bulgari kunt beschouwen: Alberto Morillas. Van de meer dan dertig Bvlgari-geuren, creëerde hij er tien. Over nummer elf zegt hij: ‘De uitdaging bestond eruit een nieuwe frisheid te vinden met een modern sensuele achtergrond in de typische Bulgari-signatuur. Ik koos voor de beste natuurlijke ingrediënten die samen een Romeinse sfeer oproepen’. Het eerste lijkt me vanzelfsprekend, het tweede: niet makkelijk. Want dat kun je ook heel breed interpreteren.

Toch een nobel en interessant streven, alleen moet je dit eerst vertalen in een aantrekkelijk scenario waardoor mannen geprikkeld worden in de parfumerie naar Man Extreme te vragen. Hiervoor schakelde Bulgari de voor mij totaal onbekende regisseur Metteo Garrone in. Het resultaat: in sfeervol zwartwit zien we acteur Eric Bana wandelen door een neo-klassieke setting, terwijl een slang, een adelaar en het symbool van Bulgari – de leeuw – zijn pad kruizen. Hij heeft zo’n zelfverzekerde uitstraling waardoor deze best wel gevaarlijke roofdieren hem in alle rust laten verder wandelen. Is dit een teken dat Eric Bana zichzelf overwonnen heeft…?

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Het fijne van Alberto Morillas: zijn Bulgari-creaties zijn goed. Alleen zouden ze voor mij wel wat meer uitgesproken mogen zijn. Want voor mij heeft Bvlgari nog steeds een ‘sort of’ van nichelink. Anders gezegd: de ‘extreem’ verfijnde juwelen die Bvlgari maakt, ruik je niet echt. Toch moet gezegd: de frisheid van Man Extreme is onverwacht.

Het geheim: ‘mannelijk’ kardemom met zijn fris-bittergroene noot (als symbool voor een open Italiaans landschap dat zich eindeloos uitstrekt) wordt zeer origineel gecombineerd met de ‘vrouwelijke’ fresia, geliefd om haar ‘extreme’ bloemige frisheid. Het effect volgens Morillas: ‘Een onconventionele aantrekkingskracht die onmiddellijk helderheid schept’. En om deze frisheid aan te scherpen, voegde hij roze grapefruit, bergamot en cactuspulp toe.

Dus een tintelende olfactorische ervaring die barst van de energie. Heel ‘lekker’ en heel vanzelfsprekend verloopt de overgang van fris, via bloemig-fris, naar de basis met mannelijke vibraties én oosterse warmteglans. Morillas roept het op met aardse en houtachtige noten van balsahout en Haïtiaans vetiver, plantaardig amber en benzoïne uit Laos. Elegant en chic, dat is zeker. Maar voor mij was de geur meer overtuigend geweest, dus meer niche, wanneer het contrast tussen de kardemon- en fresiacombi en de houtachtige, licht-sensuele basis meer geprononceerd was geweest. Met andere woorden: Man Extreme Intense.

RUIK & VERGELIJK

Ik kan er niets aan doen, maar dit is toch mijn favoriete mannengeur van Bulgari, ook samengesteld door Alberto Morillas:

Bulgari Blv pour Homme (2001)

L’AMBRE DES MERVEILLES HERMES

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op februari 14, 2013

Geplaatst in: GEURENALFABET L, NICHE IN DE PARFUMERIEKETEN. Getagd: ambre, elixir des merveilles, gourmand. Een reactie plaatsen

LES IN AMBER RUIKEN

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 14/02/13

Neus: Jean-Claude Ellena

Concept & realisatie: Hermès

Terwijl ik dit schrijf vriest het dat het kraakt. Dan schijn je ‘parfumtechnisch’ behoefte te hebben aan een security blanket-geur (bij voorkeur gemaakt van kasjmier) die je om je schouders slaat. Wat sfeer en styling betreft zoek je het dan volgens de woonglossies nu in gedempt licht, bruin- en beigetinten en oranje.

Geen ‘Ik-hou-van-Holland’-oranje (te schreeuwerig), geen ‘koninklijk huis’- oranje (te fel), maar Hermès-oranje: warm, met een sterk ‘fond’ en vonkend als smeulend haardvuur. Sinds Jean-Claude Ellena zich heeft ontfermd over Eau des Merveilles (gemaakt door Ralf Schwieger en Nathalie Feisthauer) is deze geur langzaam maar zeker getransformeerd tot zo’n security blanket-geur verkrijgbaar in diverse smaken.

Is deze oorspronkelijke versie kaal, ‘hard’, ‘mannelijk’ (door het ontbreken van bloemen) en hoe vaker ik er aan ruik aards, mineraal en zoutig (door ambergris), Ellena heeft Eau des Merveilles steeds meer warmte gegeven en de wereld van gourmand binnengeleid. Dat begon heel voorzichtig met Parfum des Merveilles – daar stopte hij een cognacnoot in – bereikte een hoogtepunt met Elixir des Merveilles (verrijkt met gesmolten chocolade gelardeerd met sinaasappelschil, karamel, vanille) om nu met L’Ambre des Vermeilles weer dichter bij het haardvuur, de warmtebron te komen.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Het grote verschil wat amber betreft: is Eau des Merveilles gebaseerd op ambergris, in L’Ambre des Vermeilles is het alleen ‘amber’ (foto). Ofwel een mix van delicate warme noten (vaak harsen, vanille en hout) die samen voor een sensuele sensatie zorgen zonder ‘sexy’ te worden. En dat kan ook niet bij Hermès, want als het luxelabel één ding niet is… De geur flikkert eerst heel even oranje door zoetfrisse mandarijn waarachter als een sierlijk lint de amber zich in verschillende gradaties openbaart.

Zowel warm (benzoïne) als zoet (vanille met een rozijn-nuance) zowel kruidig (door een lichte, gemberachtige injectie, door een beetje tabak) als vol (cistus labdanum) zonder te verdrinken ‘in zichzelf’. Met andere woorden: het wordt geen kleffe boel omdat de amber niet plakt, maar rust op een stevige houtbasis – een echo van Eau des Merveilles – waardoor het droog, aards en prachtig poederachtig wordt.

Oriëntaals dat zeker, maar het is eerder amber verdwaald in een woestijn dan amber die als zweetdruppels parelt op de huid van een schone in een harem – het vaak gebruikte cliché voor een oosterse geur. En: L’Ambre des Vermeilles is voor mij niet een typische wintergeur, ook tijdens de warme dagen zeer aangenaam en met een andere uitwerking.

RUIK & VERGELIJK

Wil je je verdiepen in de wereld van geuren, dan heb je aan de Merveilles-geuren een goede leerschool. Ze tonen hoe gefraseerd en gedetailleerd goede parfums zijn. Je ervaart hoe en waardoor een ambernoot van accent kan verschuiven, wat hout, kruiden, bloemen en sterke drank doen. En als je dat goed onder de knie hebt, ben je klaar voor het amber gemaakt als couture. Ofwel Ambre Narguilé (2004) uit de Hermessence-serie.

Hermès Eau des Merveilles (2003)

Hermès Parfum des Merveilles (2005)

Hermès Elixir des Merveilles (2006)

Hermès Eau Claire des Merveilles (2010)

Hermès L’Ambre des Merveilles (2012)

L’EAU D’ISSEY ABSOLUE ISSEY MIYAKE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op februari 13, 2013

Geplaatst in: GEURENALFABET L. Getagd: issey miyake. Een reactie plaatsen

‘WARM’ WATER

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 13/02/13

Neus: Olivier Cresp

Zegt Issey Miyake: ‘Absoluut… zoals de wellust van een honingzoete bloem bij zonsondergang. Absoluut… zoals ambergeel licht op een flacon. Absoluut zoals de intensiteit van een kostbaar vleugje hout en vanille… Voor dat we hem verder laten mijmeren, haalt eerst de neus ons – even – uit Miyake’s droom.

Olivier Cresp: ‘Absolue heeft op geen enkele manier te maken met een samenstelling of toegenomen concentratie qua ingrediënten. Het vertaalt daarentegen de aanwezigheid en kracht van de rijke en getextureerde grondstoffen. Net zoals de nachtbloeiende jasmijn die de atmosfeer vult met zijn geur – helder, warm wellustig’.

Nu weer dromen: ‘L’Eau d’Issey Absolue roept een nieuwe emotie op, gebaseerd op intensiteit, warmte en licht. Een heel speciaal subtiel goudgeel licht dat je gewoonlijk alleen ziet bij zonsondergang. De weerspiegeling verandert op een zachte wijze de bloemblaadjes van de nachtbloeiende jasmijn’.

Nu geurengoeroe: ik heb de nachtbloeiende jasmijn een paar keer in India geroken – een onvergetelijke want zeer intense ervaring. Inderdaad, zoals Cresp zegt helder, warm en wellustig. Maar vooral het laatste met een soms narcotische uitwerking.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Hoewel wordt beklemtoond dat L’Eau d’Issey Absolue een geheel nieuwe interpretatie is, ben ik blij dat je toch iets van het origineel – L’Eau d’Issey – ruikt: lotus en fresia. Geeft herkenning in de opening, een vertrouwd gevoel dat je voorbereidt op de verandering.

En deze herkenning houdt lang aan om lang maar zeker te ondergaan in de rijke en volle jasmijnnoot die om het wellustige karakter ervan te benadrukken gezelschap krijgt van de al even broeierige tuberoos, alleen wordt geen wellustige jasmijn zoals je die ‘live’ in de natuur kunt ervaren. De reden: een ronde, gouden honingnoot die de wellust als het ware temt én zoet maakt. Wat in de basis nog eens versterkt wordt met vanille. En al dit zoets – jasmijn, honing, vanille – hecht zich in de basis aan ‘zeldzaam houtakkoord’.

RUIK & VERGELIJK

The one and only:

Issey Miyake L’Eau d’Issey (1992)

COLONIA ESPERIDEA TORRE OF TUSCANY

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op februari 12, 2013

Geplaatst in: GEURENALFABET C, NICHE. Een reactie plaatsen

EEN NICHE COLOGNE ZOALS EEN NICHE COLOGNE HOORT TE ZIJN:

INSTANTFRISHEID MET EAU DE PARFUM-WERKING

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 12/02/13

Neus: Arturetto Landi

Concept & realisatie: Enzo Torre

Ik heb me toch een mooie cologne geroken: Colonia Esperidea. Doet alles wat een klassieke cologne moet doen: op ongekunstelde wijze instantfrisheid oproepen die je gemoed opbeurt en tevens bewijst dat ‘Keuls water’ ook in de winter zijn ontspannen boodschap kan verspreiden, want elke goede casual cologne draagt het voorjaar in zich.

Colonia Esperidea wordt geleverd door Torre of Tuscany. Als ik het goed heb begrepen, werd dit parfumatelier in 2007 opgericht door Enzo Torre. Zijn bedoeling: de traditionele geurgeschiedenis van Italië (in het bijzonder die van Toscane) met een moderne twist in de etalage zetten. En dat die rijke geschiedenis hem volop inspireert bewijst inmiddels het aantal geuren die hij – voor mij overbodig – heeft voorzien van het predikaat ‘Art Perfume’.

In 2011: Corpi Caldi, Muschio Marino, Vetiver Moderno, Mughetto Verde en Colonia Toscana. In 2012: Berkane, Dolce Narciso, Savane Oud en Colonia Esperidea. Afgaande op de namen, zie ik bij veel geuren geen directe link met het turbulente verleden van Toscane – de streek ‘verantwoordelijk’ voor de Europese renaissance. Eerder een hele commerciële invalshoek. Niets verkeerd mee. Als de geuren maar goed zijn. En die zijn goed, zeer aangenaam, maar niet echt ‘Art Perfume’ afgaande op de vier die ik heb geroken waaronder Colonia Esperidea.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Wat aan de charme van bijdraagt is de vasthoudendheid, en dat komt omdat het een eau de parfum betreft. Neem daarbij het feit dat Colonia Esperidea inderdaad zeer klassiek ruikt, maar dat de moderne noten voor een ‘nu’-belevenis zorgen. Het klassieke in de opening: een enorme scherpe uitbarsting van citrusnoten die alle kanten opvliegen. Knisperend, ‘schurend’, vol vitaliteit. Je bent direct wakker, je bent direct goed gemutst.

Terzijde: Esperidea is afgeleid van ‘il giardino delle esperidi’, ofwel de mythologische tuin der hesperiden. En in de parfumwereld is hesperide een verzamelnaam voor een ‘citrusvruchtencocktail’ gemaakt van fruitige, lichtzure tonen met citroen, oranjebloesem, neroli, sinaasappel, grapefruit en bergamot als smaakmakers.

Het moderne in de opening: ananas die de citrusnoten versterken en tegelijkertijd ‘verzoeten’. Op de achtergrond neem je een groene nuance waar. Verantwoordelijk hiervoor: gardeniablad, maar had voor mij ook een ander blad kunnen zijn. Dit loopt mooi over in het hart waarin nog zo’n klassieke cologne-noot ronddartelt: oranjebloesem die een bloemige ondersteuning krijgt door roos en lavendel.

De basis is voor een cologne modern en verrassend: witte musk. Dit ingrediënt met katoenpluizerig en clean effect, maakt heel veel geuren plat en ‘kapot’, maar wordt in Colonia Esperidea met mate opgediend en mooi in balans gebracht met het houtige, marine-achtige en dierlijke ambergris (die hoe langer op de huid, zich duidelijker manifesteert). Het effect: een sprankelende cologne met een aangename schoongewassen uitwerking. Alsof je een met een colognezeep hebt gewassen én afgespoeld maar waarvan de citrusnoten aangenaam op je huid blijven tintelen.

RUIK & VERGELIJK

Nog een geur waarin witte musk een klassieke cologne een moderne toets geeft. Je kunt ook zeggen waarin een klassieke cologne van witte musk een haute parfumerie-ervaring maakt.

Hermès Eau de Gentiane Blanche (2009)

HUGO RED HUGO BOSS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op februari 11, 2013

Geplaatst in: GEURENALFABET H. Getagd: hugo boss, jared leto. Een reactie plaatsen

ROOD VOOR RABARBER, ROOD VOOR AMBER

IN EEN TEMPERATUURGEVOELIGE FLACON

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 11/02/13

Neus: Will Andrews P&G Fragrance Creation Team

Model: Jared Leto

Hugo Boss viert dit jaar feest. Het luxemerk staat niet stil bij, maar is vol in beweging door het feit dat Hugo twintig jaar bestaat. Hugo Boss klopt zichzelf volop de borst, want Hugo is ‘altijd wars geweest van traditionele regels en idealen’ en dat heeft geresulteerd in een ‘innovatieve en onconventionele blik op mode met progressieve looks en een hedendaagse uitstraling’. De geuren, inclusief Hugo Red, sluiten hierbij vanzelfsprekend aan en – het borstkloppen gaat nog even door – ‘is ook een perfect voorbeeld van de creatieve en experimentele geest van Hugo’. En dit alles wordt gepersonifieerd door ‘een modern icoon van originaliteit, een buitengewone creatieveling met een uniek talent’: Jared Leto, muzikant, regisseur van muziekvideo’s en filmacteur. Hij zegt hierover: ‘Creativiteit en het verleggen van grenzen gaan hand in hand, originaliteit komt van mensen die risico’s durven te nemen, die de uitdaging met zichzelf willen aangaan’.

Dit alles ruik je natuurlijk ook in Hugo Red. Want zo zegt Will Andrews: ‘Een innovatieve geur vereist een innovatieve inspiratiebron. We wilden een mannengeur creëren die het idee van grenzen verleggen in zich draagt en om dit te bereiken hebben we een onverwachte overeenkomst ontdekt tussen koud en warm metaal. Het resultaat is een hedendaagse mix van contrasterende ingrediënten, vol spanning tussen koud en warm. De geur geeft energie en inspiratie; je bent klaar om de uitdaging met jezelf aan te gaan’.

Dit grensverleggende, innovatieve kun je letterlijk voelen en zien in een aan de flacon: die heeft een coating van thermochrome inkt die reageert op warmte. Als je de flacon Hugo Red oppakt verandert hij van kleur en ‘toont hij de unieke afdruk die de gebruiker heeft achtergelaten’.

Overbodig te vermelden dat Hugo Boss voor rood heeft gekozen omdat deze kleur ‘overal gezien wordt als de meeste intense kleur die staat voor macht, kracht en vastberadenheid. Er wordt zelfs beweerd dat rood een stimulerende werking op ons kan hebben, net zoals de geur’. Vreemd in dit opzicht: niet wordt vermeld dat rood ook al millennia symbool staat voor passie (vuur), liefde (hart) en leven (bloed).

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Hugo Red is opgebouwd uit een ‘solid chill’- en een ‘liquid heat’-akkoord. Dat is op zichzelf goed getroffen, gezien die akkoorden voornamelijk synthetisch zijn, worden nagebootst van de geuren die voor deze akkoorden staan maar grotendeels niet geëxtraheerd kunnen worden uit de gekozen ingrediënten. Dat ruik je heel goed in de extreem frisse en extreem lang aanhoudende opening van rabarber (synthetisch) waarvan de zuur-wrange frisheid wordt ondersteund door een natuurlijke grapefruit-essence. En om dit chill-effect te versterken werd een ‘metaal’-noot toegevoegd. Ik gok op een aldehyde. Hiermee contrasteert de basis opgebouwd uit warm amber en stralend en droog cederhout en die symbool staan voor vlammend metaal. Moet gezegd: het idee is goed gerealiseerd, maar uiteindelijk hebben we toch met een frisse en ongecompliceerde houtgeur vandoen. En daar is niets mee gezien de doelgroep.

RUIK & VERGELIJK

Rabarber als symbool voor nieuwe frisheid ruik je steeds meer in geuren. Ook bij mannen. De eerste die de ons hier in de ketenparfumerie op trakteerde was:

Thierry Mugler B*Men (2003)

EAU POUR HOMME GIORGIO ARMANI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op februari 10, 2013

Geplaatst in: GEURENALFABET E. Getagd: donatella versace, gianni versace, giorgio armani. Een reactie plaatsen

EEN NIEUWE KLASSIEKER VOOR EEN NIEUWE GENERATIE

Jaar van lancering: 1984/2013

Laatst aangepast: 10/02/13

Neus: Roger Pellegrino

Modellen: onbekend

Italië was wat mannenmode betreft decennialang de leverancier van de klassieke look. Voor een echt goed zittend terwijl je staat driedelig ging je naar onbekende en iets meer in kleine kring bekende kleermakers: Kiton, Zegna en Canali. To name a few. Midden jaren zeventig van de vorige eeuw kwam daarin verandering. Een nieuwe generatie ontwerpers presenteerden collecties die eigentijdser, modieuzer en meer ‘lifestyle’ waren en die ook over de grens op een warm onthaal konden rekenen. De belangrijkste vernieuwers: Cerruti, Ferré, Valentino, Versace.

En natuurlijk Giorgio Armani. Ze waren niet de eersten van Italiaanse origine die een parfum op de markt zetten, wel de merken die door de massaconsument in de jaren die volgden direct met parfum werden gelinkt. De grote winnaar op dit gebied is onbetwist Giorgio Armani.

Hij is inmiddels een parfum powerhouse. Sinds 2000 op z’n minst elk jaar één aanvulling, ook voor de mannen. Zijn Armani Privé-reeks niet meegerekend 21 stuks volgens mij. Twee daarvan worden beschouwd als moderne klassiekers: Acqua di Giò pour Homme (1996) en zijn debuut Eau Pour Homme (1984). Ik kan me de laatste nog goed herinneren omdat ik a: de geur gebruikt heb (twee flacons) en b: die tegelijkertijd verscheen met L’Homme, de eerste mannengeur van Gianni Versace (ook twee leeggespoten). Ik wist eigenlijk nooit welke nu de lekkerste was. Allebei kruidig en licht-sensueel, zij het dat L’Homme complexer en gelaagder was.

Opvallend voor beide: ze worden nog steeds geproduceerd. Wellicht voelt Donatella Versace zich binnenkort verplicht L’Homme te restylen, gezien Armani dat nu doet met Eau Pour Homme (voor de gelegenheid is de flacon opgestrakt en geflankeerd door Eau de Nuit die ik binnenkort bespreek).

Zo denkt Giorgio Armani over Eau pour Homme die volgens het persbericht ‘in de loop der jaren is uitgegroeid tot symbool van Italiaanse elegantie in parfum’ en volgens de ontwerper zijn ‘filosofie van mannelijke elegantie is vertaald in een geur. Krachtig, sereen en stralend. Klassiek, maar geïnjecteerd met een hint van nonchalance. Spontane frisheid gecombineerd met viriele warmte’.

Wat ik vooral leuk vindt aan deze herlancering is dat het begrip vintage hierdoor steeds meer opgerekt en dus dichterbij komt. Maar ook dat een nieuwe generatie kan kennismaken met de geur die hun vader wellicht ooit heeft gebruikt. Als ‘we’ niet oppassen, krijgt door de enorme fast forward fragrance-trend de geur die je gisteren kocht over 365 dagen hetzelfde predikaat.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Volgens het persbericht kunnen we authentiek van Eau pour Homme genieten omdat de receptuur onveranderd is. Dankzij Erwin de Groot van parfumerie.nl kan ik de proef op de som nemen. En: in eerste instantie geen verschil. Maar los daarvan valt me nu ‘terugruikende’ op hoe klassiek, elegant, puur en krachtig de geur is – dat ruik je in de ketenparfumerie steeds minder. Je zou het conservatief kunnen noemen. Want geen weirdo en überhippe ingrediënten.

Eau pour Homme combineert prachtig de krachtige frisheid van een citruscologne met een stevige houtbasis. En terwijl ik dit schrijf heeft de ‘vintage’-versie zich op mijn linkerhand verder ontwikkelt en de nieuwe versie op mijn rechter. Ik ruik een minimaal verschil met name nadat de openingsnoten – een stevige fris-zonnige mix van oranjebloesem (tekening) en clementine (ondersteund door pittig koriander) zijn verdwenen.

Want daarna bespeur ik (denk ik) in de nieuwe versie een aldehydennoot die aan het geheel een vollere toets geeft. Waardoor het hart, die mooi de droog-kruidige noot van koriander oppikt met nootmuskaat en komijn (omringd door een fris-groene noot van neroli – tekening), sterker naar voren komt.

En dat geldt ook voor droog-warme en houtige onderlaag van cederhout en patchoeli die van een excellente kwaliteit zijn. Zit Eau pour Homme langer op de huid, dan geeft de aldehyden-toets een licht, zeepachtig, schoongewassen feel.

RUIK & VERGELIJK

Afgezien van toen alleen lokaal bekende en eeuwenoude ‘nichehuizen’, Gucci (Pour Homme uit 1976) en de couturiers Oleg Cassini (Reporter uit 1978) en Capucci (Punjab uit 1979) was het parfumlandschap lange tijd ‘Italië-vrij’. Maar dan…

Nino Cerruti Nino Cerruti (1979)

Lamborghini Convertible (1979)

Lancetti Uomo (1982)

Morabito Or Black (1982)

Krizia Uomo (1983)

Missoni Uomo (1983)

Trussardi Uomo (1983)

Borsalino Borsalino (1984)

Enrico Coveri Pour Homme (1984)

Gianni Versace L’Homme (1984)

Capucci R de Capucci (1985)

Lamborghini Lamborghini (1985)

Gianfranco Ferré Uomo (1986)

Basile Uomo (1987)

Sergio Tacchini Uomo (1987)

G.M.Venturi Uomo (1987)

GEURENGOEROE

P.O.P: POPE OF PERFUMES

THE GAME DAVIDOFF

JOUR D’HERMES HERMES

VIRGIN ISLAND WATER CREED

1932 – LES EXCLUSIFS – CHANEL

MAN EXTREME BULGARI

L’AMBRE DES MERVEILLES HERMES

L’EAU D’ISSEY ABSOLUE ISSEY MIYAKE

COLONIA ESPERIDEA TORRE OF TUSCANY

HUGO RED HUGO BOSS

EAU POUR HOMME GIORGIO ARMANI

Meest recente berichten

Archief

Categorieën

Meta