GEWOON GOED, GEWOON LEKKER
NEW YORK MUSK STATE OF MUSK
Jaar van lancering: 2012
Laatst aangepast: 19/06/17
Neus: onbekend
Geurengoeroe werd gisteren all of a sudden getroffen door een zonnesteek, moest afkoeling zoeken bij zijn eau de cologne-infuus. Hard nadenken over geuren zat er niet meer in waardoor hij zijn ‘Vaderdagobservatie’ niet kon posten. Bij deze. Not interested: sla eerste twee alinea’s over.
Stelling van de dag: zolang geur nog wordt geassocieerd met een Vader- en Moederdagcadeautje neem je parfum an sich niet serieus. Volgende stelling: moeten we deze feestdagen afschaffen (dan maar)? Ik vrees de toorn van de VP (Verenigd Parfumbelang) en mijn conservatieve inschatting is dat mijn amendement in deze tijdens de jaarlijkse vergadering van MiddenstandNederland het niet zal halen. Sterker, uitgejoeld en bespuugd moet ik de zaal verlaten met een royement in mijn broekzak.
En dat terwijl de meeste geuren inmiddels niet meer verkocht – of dat ook voor online geldt weet ik niet – worden bij de ‘eenmanszaakparfumerie’ maar bij de ketens (sta er even bij stil in het kader van ‘Nederland eerst’) waarvan de meeste geen enkele Hollandse link meer hebben, want onderdeel van multinationals. Douglas: Duitsland. Ici Paris XL: China. Pour Vous: overgenomen door Ici Paris XL. DA: dat mensen daar nog geuren kopen dat terzijde, maar heeft inmiddels wel Mooi overgenomen.
Voor de rest: http://www.skins.nl en her en der over het land verspreide niche-online-winkels. Die zetten natuurlijk in aanloop naar en/of tijdens Vaderdag de bloemetjes buiten om (groot)mamma’s en bijbehorend kroost aan te sporen tot aankoop. Nu denk ik zelf: niche-overgroot-vaders kopen wel- en doelbewust hun eigen geuren, gaan echt niet wachten tot Vaderdag als ze zin hebben in iets nieuws.
En wellicht – hier het bruggetje – genieten die inmiddels al sinds de lancering van New York Musk. Vreemde naam en/of makkelijke naam, ik bedoel: je kunt echt álles achter (en voor) een plaatsnaam zetten en daar een geur aan koppelen. New York Mist, New York Trump, New York Bloom, New York Spring, New York Rose, New York Rain, New York AbFab, New York Jasmine, New York Fuck Off, New York Bla-di-Bla, New York Springtime, New York State of Mind, New York State of Musk and so on and so on. Maar dat doet, zoals bekend, Bond No 9 al, alleen het refereert in naam op andere manieren aan The Big Apple.
Snap niets bijna niets van de omschrijving van New York Musk op de site: ‘An alpha perfume for New York. It’s part of our Notes series for serious connoisseurs – but that’s not stopping it from having carnal smarts’. Het wordt er niet duidelijker op met: ‘A take-no-prisoners alpha perfume, packed with carnal smarts, for true scent connoisseurs – male and female alike’.
Wat ik ook niet begrijp: de prijs die Bond No 9 vraagt. In dit geval 50 ml $ 295,00, 100 ml $ 375.00. En dan nog een limited edition – $ 1000,00 – besprenkeld met Swarovskikristallen. Wel een leuke gedachte: waarschijnlijk hebben de kopers een ketenparfumerie à la Douglas en Sephora nog nooit vanbinnen gezien: ‘Mamma, ik hou niet van Perfume for the Poor-shops en shoppingmalls, ook niet voor de leut, kunnen we alsublieft weer normaal doen, echt niet te doen… ?
WAT NEW YORK MUSK IK EIGENLIJK?
Heb in der loop heel wat Bondjes geroken, maar echt kapot en verdomd onder de indruk was ik niet echt. Maar dat heeft voor een groot deel met mijn vooroordeel te maken. Het ligt er allemaal te dik bovenop, ik ‘voel’ bij het merk niets. Enne: het label lanceert net als de rest te veel waardoor het ‘gewoon niet meer leuk wordt’.
Dit dan weer wel: had niet verwacht met zo’n rijkgeschakeerde geur ‘geconfronteerd’ te worden. Het allerleukste: hoe de musk zich vanaf de opening slingert door de geur, als een dartel muskushert, als een sierlijke antilope. En dit alles in een groene setting – de flacon kleurt niet voor niets zo.
Het hert raakt met zijn staart alle ingrediënten even aan waardoor de musk (eerder donker dan wit) niet te overheersend wordt. En wat een prachtige en slimme combi: de door grapefruit nog sprankelender gemaakte zwarte bes die zich hecht aan de osmanthus (foto) die omringd wordt door ‘groene lelie’. Die groeit natuurlijk nergens, maar ik snap de bedoeling: een groenbloemige kick. Maar ook niet te, want de musk dartelt door en krijgt een ‘soort van’ poederig, maar pittig accent van nootmuskaat. Moe van het rennen, zoek het rust in een beschaduwd bedje van patchoeli, sandelhout en vetiver.
En deze drie zijn in mooie harmonie voor een ‘droog hout’-gevoel. En de bloemen blijf je lichtjes ruiken. En de musk natuurlijk: eerder aards, beetje gezoet, droog, stoffig (met dank aan het hout) dan dierlijk. Eindeffect: chic. Met een beetje fantasie wandel je door Central Park op een zomerse dag.
Dat was leuk: Hiram Green was onlangs bij mij op bezoek in (het voor hem verre) Drenthe waar Geurengoeroe sinds januari zijn habitat heeft. De reden: praten, lullen, discussiëren, oudehoeren, analyseren over de stand van zaken in parfumland. Dat leverde interessante info op. Voor hem en voor mij.
Ken je dat nummer I want to break free van Queen? Freddy Mercury als besnorde, stofzuigende desperate housewife die de ketens van haar beknellende burgertruttige suburbia wil verlaten om verkleed als faun spelend op een fluit door de bossen te huppelen. Hieraan moet ik weleens denken wanneer een nieuw nichemerk blijkt te zijn opgericht door ontgoochelde marketeers die genoeg hebben om aan de lopende band geurente maken voor de big boys van de parfumindustrie: de oprichters van Atelier Cologne, Le Labo waren het, zelfs By Kilian.
Zoals Geza Schoen, Mark Buxton en Bertrand Duchaufour. Die hebben vorig jaar hun neuzen gebundeld onder de naam Project Renegades. Renegade betekent: iemand die deserteert uit zijn organisatie, zijn land en zijn principes verraadt. Heftig man! Maar met knipoog want het doel is: samen iets geks doen, iets heel geks.
Ik zeg: ‘Bingo!’, ik zeg: ‘Kon het begin maar langer duren’. Want niet weirdo, maar juist heeeeeeerlijk deze spetterende mix. En toch eigenlijk zo klassiek de verhouding tussen de overgedoseerde roze peper en kardemon, de ‘relatie’ tussen bergamot en ‘gin’ (ik denk jeneverbes). Gaan parallel op (effect: ijl, spicy, groen) om vervolgens samen te eindigen in een galbanum-essence beplakt met zwarte bes (foto).
Patrick Munsters, oprichter van het modemerk Scotch & Soda, kiest met zijn nieuwe label voor een hoger niveau. Salle Privée is voor mannen op zoek naar de elegantie en tijdloze waarden van de klassieke herenkleding.
De eerste geur van Salle Privée, samen met parfumontwerper Tanja Deurloo ontwikkeld, huldigt dezelfde ‘waarden’ zoals je dat tegenwoordig in luxe jargon noemt. Naam: Le Temps Perdu. Maar, jeetjeohjehemeltjemarialief, die naam kan echt niet meer anno 2017. Zoveel mensen in parfumland die ernaar gezocht hebben en maar naar blijven zoeken. Maar de volledige romancyclus waaraan gerefereerd wordt lezen, ho maar!
Zal wel aan mijn liggen, maar Bracken doet me denken aan fracking – een ‘nieuwe’, controversiële manier van aardolie winnen in vooral Amerika met een funeste invloed op de omgeving en de natuur als je de tegenstanders onder aanvoering van Leonardo di Caprio mag geloven.
Wat een verschil met de geurprofessor-parfumchemicusanalyticus van 
Préparation Parfumée (2001) is waarschijnlijk een van de eerste ‘arti-farty’-parfums. Hiermee bedoel ik mee: geuren van mensen die beroepsmatig weinig tot niets met geuren te maken hebben, maar juist in de loop der decennia door hun werk een vanzelfsprekende status – ook buiten hun vakgebied – hebben gekregen, en waarvan sommige lucky devils al tijdens hun leven met het etiket icoon zijn onderscheiden. Eén ding zijn ze niet: celebs in de parfumerie. Voor eendagvliegprutparfums – gedenk Lady Gaga’s 
Door haar werk voor hotels in Amerika, werd ze vanaf de jaren tachtig door iedereen in Parijs gevraagd die hielden van minimal chic of vonden dat het tijdelijk goed was voor hun naam: Karl Lagerfeld, Guerlain, Alaïa, Balenciaga, Bally – zelfs mocht ze enkele musea verbouwen in Parijs. Dat deed ze vanuit haar Studio Putman.
Erg leuk en voor velen wellicht vreemd aandoend: de opening van Formidable Man. Ik ruik geen citroen, geen bergamot, en als daar al sprake van is dan hebben die een tijdje liggen weken in de terpentijn. Scherp, medicinaal, etherisch waar je neus een beetje scheef van gaat staan. Dat is wat ik ruik, en dat vind ik aangenaam – deze natuurlijke hars (afkomstig van de conifeer) ruik je tegenwoordig nog maar zelden. En dan gebeurt er iets wonderlijks – deze etherisch-frisse noot wordt doorgegeven aan de osmanthus die hierdoor niet lieflijk, maar eerder een karaktervolle, pittige uitstraling krijgt.
WAT TAN D’ÉPICES IK EIGENLIJK?
‘Altijd’ moeilijk met een naam. Laat je je erdoor leiden, afleiden of verleiden? Brengt een naam treffend de boodschap van de geur over? Difficult. Difficult. Toen ik van Jardin Secret hoorde, begon ik te lijden, dacht geen aandacht aan besteden, gewoon vermijden. Want kan het truttiger en jeetjeminahalelujahupsakee dit is wel een van de meest gebezigde clichés in lalalaparfumland.
Is het nu een poederregen of een bloemenregen? Wat in ieder geval opvalt: als de bloemen in de wind zijn verdwenen, resteert een guirlande van diverse soorten musk die samen een warm gevoel oproepen. Want de witte musk is slim ingepakt met een ‘warme’ variant plus sandelhout en ambrette – versterken samen het poederige karakter van de iris in het hart. Kan er niets aan doen: Lorenzo Villoresi’s 
Ik dacht dat het een geurgrap was toen ik voor het eerst de naam vernam. Toen ik de collectie in real life voor me zag kon ik wederom een lach niet onderdrukken. Mijn hi-hi-hi-ha-ha-ha-verbazing: hoe haal je het anno nu nog hemelsnaam ‘in je hoof’ een parfumhuis op te richten dat oud als zijn fetisjingrediënt proclameert en het ook nog in zijn naam stopt: Amouroud? Ha! Ha! Ha! Ha!
Nou, een volle overrompelende creatie die helemaal voldoet aan straight forward niche. Dus duidelijk, right in the face, die je de tijd moet geven om zich te ontplooien. Want achter het ‘direct binnen’-effect ruik je een ‘soort van’ gelaagde verfijning. Wil zeggen: het is niche door zijn volheid, maar tegelijkertijd wel een ‘weet je wel oudje’-herkenning want al zo vaak geroken.
Bij Montale is de productie zo ff*f (fastfragance-fuckingforward) snel dat het schier onmogelijk is voor de piepeltjes achter het label om met elke nieuwe geur met een leuk en overtuigend hoe-en-waarom-verhaal te komen. Geen beginnen aan. Dat zou ongeloofwaardig overkomen zoals het hele oprichtingsverhaal van Montale zelf is.
Ik had dus nog nooit van Satori Osawa gehoord. Mea culpa, mea ultima culpa. De reden? Te veel om op te noemen gecombineerd met een soort van geurwintermoeheid. Maar Hana Hiraku – ‘de bloesem bloeit’ – kwam als geroepen, want ik was op zoek naar een parfum dat de nu overvloedig bloeiende magnolia oproept. En dat doet Hana Hiraku dus.
Hana Hiraku roept ook dit beeld op alleen nog meer intens in de zin van anders en verfijnd. Mijn eerste spontane notities bij het blind ruiken: fully fruity, vreemd ‘stoffig-onbestemd’, zeker groen, honing, stroperig, fluweel, sierlijk. Hiervoor verantwoordelijk blijkt bergamot, meloen en galbanum in de opening. In het hart witte bloemen (magnolia, jasmijn, tuberoos) gecombineerd met iris, ylang-ylang, blauwe kamille en miso. In de afronding guaiac, opoponax, sandelhout en bijenwas.
GEURENGOEROE 