FAN DI FENDI POUR HOMME FENDI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 9, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET F. Een reactie plaatsen

VIRIEL-SIERLIJK

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 09/10/12

Neus: François Demachy ism Benoit Lapouza en Delphine Lebeau

Model: Mark Ronson (Anja Rubik)

Flaconontwerp: Fabien Baron?

Een aanstekelijk duo in de wereld van glamour en lifestyle voor mannen: geur en beroemd popster/acteur. Om de zoveel tijd wordt de rode loper uitgelegd voor zo’n ster die alle – veronderstelde – eigenschappen heeft waar de gewone man – verondersteld – jaloers op is: ‘Zijn presence valt onmiddellijk op, hij betovert en verleidt met zijn krachtige en viriele uitstraling. Als elegant en ongedwongen mode-icoon symboliseert hij de tijdloze elegantie op zijn Italiaans. Een moderne dandy met een onnavolgbare stijl’.

Zegt Fendi over Mark Ronson. Meer specifiek: ‘Deze Engelse muzikant, opgegroeid in een familie van muzikanten en kunstenaars, is componist en producer (Adele, Lily Allen en Amy Winehouse) die zijn tijd verdeelt tussen Londen en New York’. En is ook nog eens ‘een van de beste dj’s ter wereld’.

Hij is dus ‘een van de vaste waarden in de muziekwereld die ook wordt beschouwd als mode-icoon’. Daar is dus de link met Fendi. ‘Hij is de aanhoudende nummer één wat elegantie betreft en weerspiegelt perfect mannelijkheid, de gestileerde en elegante verleider’.

Hij is quasi verrast als hij na een concert ‘wordt overrompeld door fans’. Maar hij weet ook dat hij de ster is waar ‘fans di Fendi’ op hebben gewacht: ‘Fotografen houden hun apparaten in aanslag, hij schermt zich af tegen de flitslichten’. En, dat is nou echt heel toevallig, tussen de fans ziet hij niemand minder dan Fendi’s topmodel en ambassadrice. Dan gebeurt het: ‘Buiten het bereik van iedereen vleien ze zich tegen elkaar aan, Anja Rubik laat zich betoveren door zijn parfum’. En hij door Fan di Fendi uit 2010 die zij draagt, veronderstel ik.

En dat laatste is was natuurlijk een uitdaging voor Fendi. Want: het Italiaanse bont- en leerhuis is niet echt een mannenmerk. Niet in de beleving van vrouwen en zeker niet in die van de mannen (alhoewel Silvia Fendi, artistiek leidster van de mannenafdeling hier verandering in wil brengen). Een van haar tools: de nieuwe mannengeur. Ik ben dus blij dat Fan di Fendi pour Homme, ondanks het clichéscenario, een krachtig statement is geworden en goed aansluit bij de ‘wereld van Fendi’ omdat het één van zijn ‘fetish-ingrediënten heeft verwerkt in de geur: leer.

Jammer alleen dat sinds Fendi onderdeel is van het LMVH-concern, de tot dan toe gelanceerde geuren heeft gediscontinueerd. En dat geldt vooral wat mannen betreft voor Life Essence (1996). Volgens mij een van de eerste citrusgeuren met een warm-zwoele basis. Ik zeg LMVH, breng hem met de andere vervlogen geuren onder de naam Vintage Fendi weer op de markt. Zal zeer gewaardeerd worden. Niet alleen door mij.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Wat je direct ruikt: de zuiverheid aan ingrediënten die garanderen dat je Fan di Fendi pour Homme heel puur ervaart. In de opening is dat een enorme zoete mandarijn (Sicilië) die iets getemperd wordt door bergamot (Calabrië). Dan krijgt de geur een donker-kruidig en groen-aromatische toets door basilicum, kardemon en geraniumblad die samen een energieke injectie ondergaan door roze peper.

Maar waar het om draait is de basis van strak en droog cederhout, bosachtig patchoeli en – daar is-ie eindelijk – de leernoot (foto). Die geeft het geheel een viriel-sierlijke en daardoor karaktervolle toets. Tonkaboon werkt als verzachtende omstandigheid. Nu hoop ik dat er snel een intense leerinterpretatie verschijnt, want leer kan voor mij nooit te sterk ruiken. Maar dat is dus gezegd heel persoonlijk.

RUIK & VERGELIJK

Popster en acteur over de rode loper richting première en succes, richting droom wachtend op een mooie schone:

Tommy Hilfiger True Star Men (2005)

Giorgio Armani – Emporio Armani – Diamonds for Men (2008)

Givenchy Play (2007)

Dior Homme Sport (2008)

Chanel Blue de Chanel (2010)

LE SENS DU PLAISIR ANTONIO VISCONTI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 8, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET L, NICHE. Een reactie plaatsen

PARFUMPLEZIER: LE SENS DU N°5

Jaar van lancering: 2005

Laatst aangepast: 08/10/12

Neus: Antonio Martino

Het blijft een rare gewaarwording: je opent zonder enig gevoel, geheel neutraal een geur en bij de eerste moleculen die vrijkomen, denk je: ‘Jezus, want een aldehydenbom!’ en dus direct ook ‘wel heel erg Chanel N°5’. Dat is nog steeds de standaard wat een aldehydenparfum betreft, dus logisch dat de vergelijking zich opdringt. Heb ik dus met Le Sens du Plaisir van het huis met die merkwaardige ontstaansgeschiedenis. Ruik je langer, dan ruik je de subtiele verschillen. De boodschap die dit gevoel van plezier moet overbrengen aan de draagster, aldus Visconti: ‘Je overgeven aan hun emoties, niet bang zijn je te uiten en je uit te leven’. En daar verschijnt in mijn gedachten een vrouw uit de jaren zestig.

Geen hippy, geen ‘natuurmens’, geen tuinbroekfeministe maar een dame van top top teen smaakvol gekleed zonder een tut te zijn, zoals je ze ziet rondflaneren en rondflirten in de tv-serie Mad Men. Eigenlijk is Le Sens du Plaisir een ouderwetse, maar zeer aangename geur helemaal gevrijwaard van moderne smaakmakers. En deze ouderwetsheid heeft iets ongekend vertrouwds – ik noem het dan maar de N°5-link.

En trouwens wat invulling van zijn metier betreft, is Antonio Martino behoorlijk klassiek. Zoals valt te lezen op de Duitse niche-verkoopsite Aus Liebe zum Duft: ‘Ik meen dat een het scheppen van een parfum is zoals een droom. Stel je de reuk, de smaak en de toon voor dat het moet hebben… dan kom je in de buurt van het schrijven een muziekcompositie. Elk component heeft een bepaalde waarde, waarmee ik een hemelse melodie of een treurmars componeren kan’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Raar dat de aldehyden niet als ingrediënt worden opgegeven. Want vanaf het begin is er die volle, onbestemde bloemige sensatie (die veel mensen door Chanel associëren met een klassiek parfum) die als de geur wat langer in de lucht zit, het mogelijk maakt om de verschillende ingrediënten te ervaren. Maar alles blijft super-bloemig doordat tegelijkertijd met de aldehyden ook bergamot en neroli (beide fris-bloemig) vrijkomen met engelenzaad.

De musky-groene toon van laatste ruik ik niet echt. In ieder geval begeleiden die in het hart een very klassieke parfumontmoeting van roos en jasmijn. En die bloeien om het hardst en het schoonst om in de basis ondersteund te worden door poederig iris, zwoel vanille (foto) en een volle ambernoot. Chic, strak, klassiek. Leuk om te geven aan iemand die Chanels N°5 als haar all time favorite beschouwt. Het verschil: minder ‘soapy’, zwoeler en voller in de dry down.

RUIK & VERGELIJK

Er zijn natuurlijk meer geuren die een Chanel N°5 Aha-erlebnis veroorzaken. Niet echt populair tegenwoordig, maar sommige merken trekken zich daar niet van aan. Zoals:

Agent Provocateur Maîtresse (2006)

En in de vintage-categorie:

Robert Piguet Baghari (1950, 2006)

RED SIN CHRISTINA AGUILERA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 7, 2012
Geplaatst in: CELEB FRAGRANCES, GEURENALFABET R. Getagd: . Een reactie plaatsen

PIN UP-GLAMOUR IN ROOD

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 07/10/12

Neus: onbekend

Concept & realisatie: idem

Model: haar lippen hadden wel roder gekund gezien de boodschap

Ben je het nog niet, maar wil je het oh zo graag zijn – een krachtige en onweerstaanbare persoonlijkheid –  dan moet je gewoon de nieuwe geur van Christina Aguilera proberen. Want: ‘Red Sin is gemaakt om vrouwen een verleidelijke en betoverende uistraling te geven’. Maar voor je dit ondergaat, doe je er goed aan eerst je lippen up te graden met een rode lippenstift die er niet om liegt.

Want, net zoals rode lippen Aguilera’s trademark zijn volgens het persbericht, is het ‘ook een tint die vrouwen onmiddellijk een ander gevoel over zichzelf geeft. Rood staat voor de overgang van zacht en onschuldig naar krachtig en verleidelijk – iedere vrouw in het rood trekt op iedere plek onmiddellijk de aandacht’. Maar er is zoveel meer aan de hand met rood volgens de popster: ‘Meer dan een kleur, wekt het bepaalde emoties op en kan je het een sexy en zelfverzekerd gevoel geven. Red Sin heb ik ontwikkeld op basis van mijn liefde voor rood…

… het geeft je een krachtig, begeerlijk en simpelweg onweerstaanbaar gevoel’. Nog niet overtuigd? Foei! Christina: ‘Red Sin is de perfecte finishing touch – gras is groen 😉 – voor vrouwen die de verleidelijke femme fatale – gras is groen 😉 – in zichzelf wil onthullen. Meteen bij het aanbrengen krijg je het gevoel dat alles mogelijk is’. Niet? Nog een cliché en dan stopt geurengoeroe er mee: ‘Red Sin geeft je dat krachtige zelfvertrouwen dat je trots bent vrouw te zijn’.

En over de flacon: ‘Versierd met rood kant, benadrukken de prachtige rondingen een vrouwenlichaam. Samen wekken ze associaties op met aantrekkingskracht en onweerstaanbaarheid. Een chique zwarte strik maakt het luxueuze en puur vrouwelijke design af’. En dan ga ik het niet hebben over dat rood in combinatie met vrouw en parfum vaak een stiekem, hoerige en ‘oh-la-la’-connotatie heeft. Weet Aguilera als geen ander. Remember de promo-clip van de film Moulin – inderdaad – Rouge waarin in 2001 ze naast Pink, Mya en Lil’ Kim her red stuff was showing…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Rode appel, rode cyclaam (foto), rode gember; alles is rood in de geur. Idee of werkelijk? In ieder geval is het raar dat in de opening ‘de knapperige noten van rode appel een gevoel van sensualiteit creëren. En een sexy touch krijgt door het fluweelzachte en vurige kaneel; een mix van warmte en pit’. Geurengoeroe schrijft: welke kleur de appel ook heeft, de vrucht geeft altijd een frisse toets, met name in de opening van geuren. Dat kaneel er bij wordt gevoegd, is leuk omdat het hierdoor het een gourmand-effect heeft van appeltaart.

Deze zoete lekkernij gaat in het hart over in dus rode cyclaam. Nieuw voor mij, maar volgens Aguilera ‘de heilige bloem van de liefde die wordt gebruikt in verschillende liefdeselixers’. Er volgen geen voorbeelden. In ieder geval geeft het aan Red Sin een onbestemde bloemennoot die ik niet kan typeren als cyclaam. Wil je ‘echt’ cyclaam ruiken, ga dan eens op zoek naar Sotto Voce (1996) van Laura Biagiotti. Ga ik binnenkort bespreken in het kader van een goede, maar helaas uiteindelijk jammerlijk mislukte geur. Musk ‘het kenmerkende van alle Christina Aguilera’s geuren, biedt een onweerstaanbare basisnoot verrijkt met crème-achtig, exotisch sandelhout en rijke, kruidige rode gember’.

Moet zeggen: die combi van sandelhout en (rode) gember geeft Red Sin een origine drydown. Alleen, zoals wel vaker gezegd: hoe zou de geur geroken hebben, als er voor de beste ingrediënten was gekozen…

RUIK & VERGELIJK

Nog een ding gezegd. In tegenstelling tot zoveel andere celebs, is de hele ‘collectie’ van deze pin up-glamour celebgirl nog steeds te koop.

Christina Aguilera Christina Aguilera (2007)

Christina Aguilera By Night (2009)

Christina Aguilera Royal Desire (2010)

Christina Aguilera Secret Potion (2011)

IVOIRE BALMAIN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 7, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET I, KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN. Getagd: . 1 reactie

SOEVEREINE SCHOONHEID

Jaar van lancering: 1980

Laatst aangepast: 07/10/12

Neus: Michel Hy

Model: onbekend

Flaconontwerp: Pierre Dinand

Bijna alle klassieke Parijse parfumhuizen (inclusief couturiers) hebben een ‘overgangsgeur’ in de collectie. Wil zeggen: een geur waarin voor de laatste keer inspiratie en niet marketing het uitgangspunt vormt, en je als koper het idee geeft dat er niet alleen maar aan geld verdienen wordt gedacht. Bij – Pierre – Balmain is dat Ivoire dat aan het einde van het leven van de oprichter (1914-1982) van het huis verscheen. De geuren die volgden (waarvan velen snel verdwenen) werden gedicteerd door marketing. Beste bewijs: La Môme. Gelanceerd in 2007 ter gelegenheid van de gelijknamige biopic én een hommage aan Edith Piaf – die klant schijnt te zijn geweest van de couturier toen hij net zijn deuren had geopend. Ivoire: elegant uitgangspunt voor een geur. Want chic, exclusief, de kleur – warmer en ‘sensueler’ dan beige – en natuurlijk de exotische wereld die het woord oproept.

Ver weg, ‘iets’ in Afrika, die ‘goede, oude koloniale tijd’, oerwoud. Door de dichte, altijd ‘benevelde’ vegetatie – de opening van de geur – heen, ruik je exotische bloemen – het hart – die vertrappeld worden door de dieren die je hoort in de rimboe en, als je niet oppast, op je afstormen – de sensuele, lichte animale afronding voor de geur.

Volgens Pierre Balmain himself, was Ivoire de naam die hij ‘aan een droom gaf, een vrouw gezegend met een soevereine schoonheid gehuld in ultra-lichte zijde. We passeerden elkaar op de trap van de Opéra voor ze in de nacht verdween…’ Hij vervolgt: ‘Ivoire is de schaduw van een vervliegende illusie. Ivoor is omringd door legenden, door een aura van een onbekend gebied, van gevoelens niet eigen aan onze cultuur. Zo werd Ivoire geboren; een hommage aan schoonheid en vrouwelijkheid, heilig, ontembaar zoals het puurste ivoor’.

Leuk is ook dat het huis drie jaar later een mannelijke tegenhanger presenteerde even verbeeldingsvol van naam, Ebène. En het huis neemt de geur in 2012 weer serieus. Tenminste, het is verpakt in een nieuwe flacon. Wel een heel povere flacon. Het nadeel van dit al: het originele parfumextract is niet meer verkrijgbaar. En het nieuwe model mag van mij trouwens een keer gratis naar een restaurant. Of is al haar ‘overtollige’ vet subtiel weggesneden, geretoucheerd door de vakkundige fotograaf? De geur is trouwens ook – weer – ‘geretoucheerd’. Gaan we binnenkort eens ruiken.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Is Ivoire nu wel of geen chypre? Het heeft alles in huis het te zijn, toch maakt de ‘zepige’ introductie en dito nasleep van Ivoire eerder een groene, volzachte bloemengeur. Dit zijn de ‘officiële’ ingrediënten volgens de Balmain-site.

En dan valt op dat de oorspronkelijke samenstelling is veranderd – geen geranium, hyacint, narcis, cederhout en kaneel – wat resulteert in een minder krachtig, minder kruidig effect. Heel vreemd dat ook geen aldehyden worden vermeld, want die geven de geur iets crèmerigs, romerigs en zeperigs – iets wat je je bij de naam kunt voorstellen. Clean, maar met diepte – zoals licht vergeelde pianotoetsen gemaakt van ivoor. Deze aldehyden gaan prachtig samen met het groen-sensuele galbanum (tekening) die fris worden ondersteund door mandarijn en bergamot.

Aan deze groen-frisse wolk kleven zich de bloemen in het ivoren hart: donker-kruidig anjer en koppig ylang-ylang harmoniëren met roos, jasmijn, lelietje-van-dalen en iris. Voor de pittigheid zorgt peper en nootmuskaat. De vermelde framboos ruik in geen velden of wegen. Dan de basis: ‘best wel’ chypre: eikenmos extra donker en groen gemaakt door vetiver en patchoeli. Vergeet niet de sensuele toets van sandelhout, cistus labdanum en tonkaboon. Samen creëert het een hout-wierokerig aura. En toch dat zeperige gevoel, en toch die aanhoudende frisheid. Ivoire is een perfecte tegenhanger van de talloze frisgewassen muskgeuren die je de laatste jaren zoveel ruikt. Het heeft sillage, verfijning en is eigenlijk – als je goed doorruikt – ‘best wel’ modern.

RUIK & VERGELIJK

Heel raar, maar ik moet toch heel erg denken aan:

Halston Halston (1975)

En wil je galbanum – een ‘herontdekt ingrediënt’ op dit moment; denk ‘untitled’ van Martin Margiela (2010) – op zijn allergroenst ervaren ‘chez Balmain’, ruik dan:

Balmain Vent Vert (1945)

En de neus van deze geur heeft, voor zover bekend, alleen maar klassiekers op zijn naam staan:

Robert Piguet Cravache (1963) ism Jacques Bercia

Yves Saint Laurent Y (1964) ism Jacques Bercia

Nina Ricci Fille d’Eve (1952) ism Jacques Bercia

Paco Rabanne Calandre (1969)

Yves Saint Laurent Rive Gauche (1970) ism Jacques Polge

Nina Ricci Farouche (1974)

Nina Ricci Signoricci 
(1975)

LE VETIVER LUBIN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 7, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET L, NICHE. Getagd: . Een reactie plaatsen

‘UN PEU DANDY, UN PEU ANIMAL’

Jaar van lancering: 2007

Laatst aangepast: 07/10/12

Neus: Lucien Ferroro

Model: onbekend

Concept & realisatie: Gilles Thévenin

Elke keer als een vetivergeur wordt gelanceerd, denk ik: ‘Moet ik die óók bespreken?’ Want met welk verhaal/inspiratie het desbetreffende merk ook komt, het komt toch neer op hetzelfde: de nog steeds fascinerende combinatie van fris groen en droog hout wederom gevangen in een flacon. Zo ook Le Vétiver van Lubin.

Het leuke en ‘gevaarlijke’ aan de naam: door het te voorzien van ‘zijn’ lidwoord – le – wekt het de indruk – waarschijnlijk (on)bedoeld – dat het le (dus dé) absolute vetiver is tot nu toe verschenen. In mijn geurendatabase kom ik geen ‘oude’ vetiver van Lubin tegen. Le Vétiver is dus ‘nieuw’ en logisch, gezien elk huis (vintage, niche of massmarket) er nu een in zijn assortiment moet hebben. De reden: mannen blijven er verzot op. Lubin presenteert niet zo maar weer een vetiver.

Het legt de lat dus hoog. Het moest een andere vetiver worden, geen interpretatie van het bekende thema of variatie daarop. Sleutelwoord: winter. Een ‘Vétiver d’Hiver’ dus. Het idee volgens de man die het huis nieuw leven in heeft geblazen; Gilles Thévenin: ‘Een aristocraat die na een dag jagen op weg naar huis een tussenstop maakt om een kathedraal te bezoeken waar hij de geur van wierook in zich opneemt’.

Toen de geur klaar was, kreeg hij een ander beeld voor ogen: de herinnering aan een ‘groene’ man, een mysterieus persoon uit Keltische sagen. Een soort oerman, voor wie vrouwen bang waren maar er zich ook tot aangetrokken voelen. Waarom? Het betrof wél de god van de vruchtbaarheid. Die zou dus een naam moeten hebben, maar die wordt niet gegeven. En ik heb geen zin om dat op te zoeken.

Maar hoe vertaalt zich dat nu echt in de geur? In overdrachtelijke zin: de christelijke aristocraat versus de ontembare heiden. Ofwel, ‘un peu dandy et u peux animal’, zoals de neus Le Vétiver beschrijft. In ‘geurlijke’ zin: het aardse vetiver (animal) verrijkt met rokerige noten (dandy).

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Opvallend: zonder het achtergrondverhaal gelezen te hebben, moest ik bij de eerste spray denken aan iets koel, koud en ijs-achtig. Vetiver net uit de bevroren aarde getrokken, wat in principe niet kan – gezien de natuurlijke habitat van vetiver. Dit coole gevoel wordt opgeroepen met grapefruit, sinaasappel, mandarijn en neroli. Ofwel bitterfrisse, zoetfrisse en bloemigfrisse noten geassembleerd tot een ‘vries’-effect. Geholpen volgens mij door een aldehyde- en ozonakkoord.

Dan de opkomst van vetiver (foto). Mooi en elegant en zoals je vetiver wil ruiken: droog, zonnig, fris en aards. Voor mij is het vooral het droog-houtige aspect dat de overhand neemt. Moet zogezegd een ‘animaal’ spoor krijgen door een kruidenmelange van kruidnagel, nootmuskaat en peper. Ruik je inderdaad goed, maar of dit nu animaal is? De afronding is ‘dandy’ zoals je wilt: strak cederhout, melkachtig mirre, rokerig wierook en stoer tabak. En dat ruik je pas goed als Le Vétiver langer op je huid zit.

De geur wordt mooi warm en rokerig zonder afbreuk te doen aan de de houtachtige frisheid van vetiver. By the way: leuke flacon die op de een of andere manier een soort sixties-touch heeft, terwijl op dat moment pure vetiver niet echt geliefd was bij mannen (behalve de klassiekers van Carven, Givenchy en Guerlain). Althans bij mannen die geuren gebruikten voor de ruik, niet in de vorm van een aftershave, want dat was toen echt nog een ‘dandy-ding’.

RUIK & VERGELIJK

En natuurlijk heb ik Le Vétiver al eerder geroken bij andere huizen. Kan niet anders. Vetiver als ingrediënt verspreidt, hoe je het ook verpakt toch dezelfde boodschap. Voor mij is Le Vétiver een samengaan van de volgende vetivers:

Roger & Gallet Vetiver (1992)

Creed Original Vetiver (2004)

SANTAL MAJUSCULE SERGE LUTENS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 6, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET S, NICHE. Getagd: , , . Een reactie plaatsen

HET HANDSCHRIFT VAN SERGE LUTENS GESCHREVEN IN SANDELHOUT

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 06/10/12

Neus: Serge Lutens, Christopher Sheldrake

Concept & realisatie: Serge Lutens

Als je met name Franse parfumblogs volgt, dan wordt duidelijk dat die allemaal zo onder de indruk zijn van Serge Lutens’ literaire kwaliteiten. En hoe ouder hij wordt, hoe persoonlijker zijn geuren worden, hoe meer die vertalingen zijn van zijn door parfums doordrenkte en ‘getekende’ jeugd.

Wordt zelfs de vergelijking gemaakt met Marcel Proust (1871-1921). De schrijver van de cyclus A la Recherche du Temps Perdu hoefde ook maar aan een madeleine, een takje vetiver te ruiken, om vrij baan te geven aan zijn bijna vergeten herinneringen. Hij kon zich er zo in verliezen dat één mijmering goed was voor één zin die één bladzijde vulde.

Serge Lutens gaat gelukkig nog niet zo ver. Ik ben een tijdlang gevoelig geweest voor deze fijnzinnige, ‘stream of conscious’-analyses zo beeldend geschreven, maar de laatste tijd als ik probeer een boek van Proust te lezen, dan wordt ik na een paar bladzijden kriegelig. Om één gevoel, om één ervaring te verklaren door aan één stuk (excusez les mots) te blijven kabbelen en brabbelen, maakt me ongeduldig: ‘Zeg het nu eens een keer kort en krachtig!’ De beschrijvingen van Lutens bereiken dus ook snel dit effect, te meer omdat het alleen maar over parfum gaat. Maar als je je er niet goed in verdiept, begrijp je de geur wellicht niet.

Had ik me niet gebogen over de achtergrond van Santal Majuscule, dan was ik er nooit achtergekomen dat mijn interpretatie niet klopte: sandelhout zo bijzonder dat die daarom in hoofdletters is geschreven (majuscule is Frans voor hoofdletter). Want wat blijkt: ooit werd de kleine Serge door een onderwijzer gekapitteld omdat hij de eerste letter van sommige woorden met een hoofdletter schreef, terwijl dat grammaticaal niet hoorde.

Dat deed Serge in een opstel die ging over de middeleeuwen, de periode waarin hij geestelijk zo graag vertoeft. Hij verbeeldde dat hij ‘als een Page gezeten op een Paard de Kerk binnen Galoppeert’ op het moment suprême: als ‘de Pastoor de Hostie omhoog houdt naar Hem die was genageld aan het Kruis’. En dat hij niet van de straat is, onderstreept Lutens met een aan Teresa van Avila toegedichte ‘quote’ waarmee hij zijn middeleeuwse sprookje eindigt: ‘Gehoorzaam niet aan mijn bevelen, gehoorzaam aan mijn stilte’.

Ja, zo kan-ie wel weer. Je moet het maar durven om deze sacrale setting om te zetten in iets zo profaans als parfum. Neemt niet weg dat Santal Majuscule een prachtcompositie is. En geen herhalingsoefening, hoewel je het met een beetje fantasie kunt bestempelen je als een signatuur-parfum van Lutens omdat in de geur alles zo kenmerkend voor hem samenkomt: gedroogd fruit, bloemen, ‘heilig’ hout en een lichte gourmandnoot in een oriëntaalse setting.

Ik ruik in Santal Majuscule zoveel andere Lutens-geuren. Om een paar te noemen: Sa Majesté la Rose, Arabie (beide 2000), Chergui (2005) en natuurlijk zijn geuren waarin sandelhout ook de hoofdrol speelt: Santal de Mysore en Santal Blanc (beide 2001).

Tenslotte: interessant Serge Lutens die sandelhout uitlegt. Kwam het tegen op internet: ‘Zoals je weet is er een brede variëteit van sandelhout. Sandelhout uit het Mysore-gebied is tegenwoordig nauwelijks meer voorhanden. Alleen illegaal. Niet toen ik het gebruikte voor Santal de Mysore en Santal Blanc. Wat Santal Majuscule betreft, het is gemaakt van Australisch sandelhout, die ik zo heb bewerkt dat op het einde het onmogelijk was om te achterhalen of het nu afkomstig was uit India, Australië of waar dan ook. Wat mij interesseert is, wat ik er mee kan doen. Als je Australisch sandelhout alleen gebruikt dan krijg je een treurig en armoedig sandelhout’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Dit zijn de hoofdingrediënten van Santal Masjuscule: sandelhout, honing, cacoa, kruiden en de Arabische ‘attarroos’. Maar je ruikt zoveel meer. In de opening is er fris-droge toets van gesuikerd gedroogd fruit. Ofwel het idee van Turks fruit (foto): beetje mandarijn, beetje perzik, beetje ananas, beetje citroen met een vanille-achtige ondertoon. Zoet, maar ook een beetje zurig (alsof je geraniumblad langs je gezicht strijkt).

En dan komen hand in hand sandelhout en een enorme zoete roos op het toneel. Doen ze ongelooflijk sierlijk. Want de roos-ondertoon, eigen aan sandelhout, wordt hierdoor benadrukt. En het ‘treurige en armoedige sandelhout’ zelf krijgt een enorme luxebehandeling van Lutens.

Hij bepoedert het met cacao, lakt het met honing. En door over dit alles legt hij een voile van kaneel, kruidnagel en volgens mij ook steranijs. Maar het mooie: de geur wordt niet te gourmand. De melkachtige noot sandelhout verandert door de cacao en kruiden niet in ‘chocoladehout’, chocolademelk. Je blijft klassiek sandelhout en een klassieke roos ruiken, ‘actueel’ gemaakt door het gedroogde fruit en gourmandnuances.

RUIK & VERGELIJK

Vorig jaar verschenen ook twee pure geuren gemaakt van Australische sandelhout die zo rijk, droog, vol en ‘vloeibaar’ zijn dat je bijna het idee hebt dat je het echte sandelhout uit India ruikt.

Hermès – Hermesessence – Santal Massoia (2011)

Tom Ford – Private Blend – Santal Blush (2011)

HABANOS ROYAL CROWN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 5, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET H, NICHE. Getagd: , . Een reactie plaatsen

TABAC ROYAL, TABAC TOTAL

Jaar van lancering: 2012

Laatst bijgewerkt: 05/10/12

Neus: Antonio Martino

Misschien heb je het inmiddels gemerkt: ben niet zo’n fan van flacons die ‘met opzet’ er heel erg duur uitzien en ‘duur kosten’ omdat ze gemaakt zijn van echt kristal en ingelegd met echte stenen. Met name als dit door een merk zo benadrukt wordt. Neem het huis dat zo graag vermeldt dat het het duurste parfum ter wereld in zijn collectie heeft: Clive Christian. Het geld en de bling-bling spat je tegemoet. Voor mij geldt: je doet het of doet het niet, en als je het dan echt moet doen, dan vind je het in ieder geval vanzelfsprekend (en/of een noodzaak).

Zoals Fontaine Impériale van Guerlain uit 2009. Slechts 35 exemplaren. Echt kristal, echt statig, echt indrukwekkend. In het persbericht wordt de prijs bijna als noodzakelijk kwaad vermeld: € 6000,00.

Hoewel goedkoper, kan het nieuwe huis Royal Crown er ook wat van wat bling-bling betreft en prijzen: 100 ml € 435.00. Opgericht door Antonio Martino. Tevens de neus. Ik lees op de introductie van zijn site dat hij ‘de erfgenaam is van de familie Visconti’. Dat kan dus niet: erfgenaam zijn van een familie. En lekker vaag: daar heb je diverse takken van in Italië. Zijn familie had dus als ‘beroep’ handschoenmaker-parfumeur die aan het begin van de twintigste eeuw een winkel in Parijs had. Adressen, foto’s en dergelijke krijg je niet te zien.

Dan volgt er een verhaal over hoe zorgvuldig de ingrediënten worden geselecteerd en geëxtraheerd (vanzelfsprekend lijkt me) om te eindigen met de constatering dat het klassieke parfum een voorbeeld is van menselijk vernuft waar veel ‘waarden’ aan vastzitten: ‘Het is een geliefd bezit, embleem van liefde én statussymbool gebaseerd op emotionele factoren’. Tja. En, waarom niet, zes geuren in één keer. Drie voor hem Tabac Royal, Musk Ubar, Rain. Drie voor haar: Poudre de Fleurs, Tenebra, Noor. Inmiddels uitgebreid met My Oud en Habanos. Wil je ze allemaal: ‘En dat is dan € 3480,00. Anders nog iets?’

Maar zijn de geuren het waard? Ik begin met Habanos. Rijk is het zeker en niet alleen wat uitstraling betreft. Dit parfum is een ode aan het oude pre-Fidel Castro Cuba. Toen de hoofdstad Havana een soort Parijs van het Caribische gebied was. Iedereen in Noord en Zuid Amerika met een beetje snobgevoel en nog meer geld, bezocht het op zijn minst een keer per jaar voor in ieder geval de casino’s.

Cuba stond/staat bekend om zijn sigaren en rum. De eerste (in de vorm van tabak) wordt vol overgave verwerkt in Habanos en door de toegevoegde andere noten krijgt het op het eind een drankachtig effect dat zweeft tussen cognac en rum. En het moet gezegd: de compositie klopt. Klassiek, maar met een twist. Vol, warm, sensueel, stroperig met ondertussen een stoere (tabak) en een zachte (roos) toets. En je ruikt van het begin tot het eind tenminste een statement, iets wat je van veel andere nieuwe nichehuizen niet vaak kunt zeggen.

Nog even over de naam: ‘habanos’ betekent letterlijk ‘(iets) van Havanna’ en wordt in de Spaanstalige landen gebruikt voor havannasigaren en sigaren in het algemeen. Daarnaast is het ook de naam van het Cubaanse staatsbedrijf dat de tabaksproductie reguleert en distribueert.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

In de opening is het direct raak: achter een flits van limoen ruik je de eerste tabaksnoot. Die is nog bescheiden doordat die ondersteund wordt door galbanum. Het lijkt hierdoor of de tabaksbladeren net geplukt zijn; krijgt hierdoor een groene streling om vervolgens in het hart nog meer tabak te ruiken. Maar dan anders. Met een beschaafde uitwerking omdat het wordt gelinkt aan een zoete, maar sterk ruikende roos.

Bijzonder: je blijft zowel de galbanum als de roos waarnemen, ook als de tabak zich in de basis voor de derde keer manifesteert. Nu ondergedompeld in cederhouten vat gevuld met heel veel vanille en ambergris. Ongelooflijk krachtig. Raar maar verrassend: de tabak heeft ook een soort turfachtige en vochtige ondertoon.

En dat is een compliment. Maar er wordt geen oud opgegeven als ingrediënt. Alsof de tabak een tijdje in de aarde is gestopt. En tegelijkertijd is er het contrast van de tabak-vanille-link die voor mij een soort rum-effect heeft. Drie keer tabak in één geur. Heel mooi gedaan.

RUIK & VERGELIJK

Qua vage ontstaansgeschiedenis en verantwoording doet dit nieuwe huis me erg denken aan – dat is nou toevallig – Antonio Visconti. Sterker, ik vermoed dezelfde met trots gepresenteerde, maar historisch twijfelachtige familie-achtergrond. Ga ik een keer uitzoeken. Heb ik al twee geuren heb besproken. De eerste is trouwens ook erg tabak.

Antonio Visconti Tabarom (2005)

Antonio Visconti Bois de Gaiac (2005)

BLACK SAFFRON BYREDO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 3, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET B, NICHE. Een reactie plaatsen

CAN SAFFRON BE BLACK?

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 03/10/12

Neus: onbekend

Concept & realisatie: Ben Gorham (foto onder)

Als je een ingrediënt (of geur) zwart maakt, dan is het meestal de bedoeling dat het donkerder, intenser en vaker ook sensueler gaat ruiken. En zo verschenen er jaren de afgelopen jaren, pak’m beet, zwarte amber, zwart lelietje-van-dalen, zwarte iris, zwarte jasmijn, zwarte lelie, zwarte roos, zwarte orchidee, zwarte patchoeli, zwarte vanille, zwart viooltje. En zonder blozen wordt van sommige ingrediënten door merken beweerd dat ze ‘in het echt’ echt bestaan en dus speciaal voor die ene geur werden geëxtraheerd. Ik zeg samen met het ingrediënt dat zich echt zo mag noemen – zwarte bes – : ‘Dikke doei’. Het is gewoon interessantdoenerij. Byredo heeft van dit ‘verdonkermanen’ een klein beetje last. Zo had hij al Rose Noir (2008). Nu Black Saffron.

Toen ik ervan hoorde gingen mijn neusvleugels trillen. Want het is gewaagd zoiets te doen en je moet het maar zien waar te maken. Volgens Byredo (die via zijn moeder Indiase wortels heeft) is saffraan heilig voor alle hindoes, het is de kleur van boedhistische gewaden en een symbool van India geworden. De geur, smaak en kleur bepaalde zijn jeugd. Black Saffron is een geur die deze inspiratie tot een sublieme eenheid brengt. Jeugdherinneringen via een omweg dus.

Alleen hoe maak je saffraan (komt van het Arabische za-faran wat geel betekent) zwart? Ik denk met een flinke dosis wierook, portie civet, een vette leerinjectie en een volle lading ‘klassieke’ patchoeli. Byredo denkt daar duidelijk anders over, want…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… hij laat Black Saffron openen met (Chinese) grapefruit, jeneverbes en saffraan (foto). Gaat in het hart over een bloemige melange van zwart (!) viooltje en leer. Ben Gorham sluit af met cashmeran, vetiver en framboos. Bij de laatste vraag je je in eerste instantie af wat die hier heeft te zoeken, maar het geeft wel een mooie extra zoets toets aan het geheel. Het effect alleen voor mij: geen zwart saffraan, maar eerder zonnig en zeer zacht saffraan.

Denk aan een saffraangekleurde kasjmiershawl. Want de saffraan bespeur je trouwens heel licht en dat geldt ook voor de leernoot. Kortom ik vind dat de naam de lading niet echt dekt. En de lading is, zoals ik wel vaker over de geuren van Byredo heb geschreven, te weinig onderscheidend voor een nichegeur.

RUIK & VERGELIJK

Geuren waarin saffraan beter tot zijn recht komt:

Donna Karan Black Cashmere (2002)

L’Artisan Parfumeur Safran Troublant (2002)

Libertin Louison Safran Nobile (2008)

Montal Saffran Aoud (20??)

PHILOSYKOS DYPTIQUE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 3, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET P, NICHE. Getagd: . Een reactie plaatsen

MAGNI-FIGUE!

FIJNE VIJG!

Jaar van lancering: 1996

Laatst aangepast: 03/10/12

Neus: Olivia Giacobetti

Zat tot mijn grote verrassing in de rijk gevulde goodie-bag van Skins die me werd overhandigd tijdens de opendeurdag afgelopen september: Philosykos van Diptyque. Goede reden deze ‘vijg-der-vijgen’-geuren eens te beschrijven. Merkwaardig: ik heb deze klassieker al in mijn bezit, maar door de constante stroom aan nieuwkomers gewoon vergeten. Terwijl ik er af en toe graag aan ruik. Maar wat een groot verschil in presentatie wat de oude en de nieuwe flacon betreft.

En niet alleen wat Philosykos betreft. Dyptique heeft het vieren van het veertigjarig jubileum in 2011 volgens mij aangegrepen voor een complete make-over van de huisstijl. En dat is slim en precies op tijd om het niche-imago dat het heeft ‘geloofwaardig’ te houden en zich duidelijk te onderscheiden van alle nieuwer-de-nieuw nichehuizen die hun geuren ondanks de exclusieve claim voornamelijk bottelen in saaie standaardflacons.

Zoals de oude van Dyptique. En wat is het mooi deze transformatie: nog steeds zwart-wit maar rijker: meer zwart, meer ‘schaduw’. Zachter: ronde flacons met aan de achterkant een leuk ‘doorkijkje’ dat illustratief en vooral uitgekiend is; een sfeertekening gedrukt op de achterkant van het etiket van de voorkant. Het klopt helemaal en opvallend: Dyptique krijgt hierdoor meer ‘geschiedenis’ en meer autoriteit.

Het verhaal achter Philosykos. Twee van de oprichters Desmond Knox-Leet en Yves Coueslant waren ooit op vakantie in Griekenland. Het was zomer. Je kent het wel. Op weg naar het strand, moesten ze door een ‘natuurlijke’ boomgaard van wilde vijgenbomen. Desmond plukte enkele bladeren, stopte die in een doosje en die bleken jaren later nog niets van hun geur te hebben verloren. Idee voor een geur geboren.

Ze vroegen Olivia Giacobetti de vijg in al zijn diversiteit – de scherpe frisheid van het blad, het door de zon verwarmde hout, de melkachtige smaak van de vrucht – te vangen in een geur. En daar kunnen alle vijgvrienden sinds 1996 van genieten. Ten overvloede: Philosykos betekent vriend van de vijgenboom. Ten overvloede: het is de eerste geur waarin de vijg de hoofdrol speelt. Correct me if i’m wrong.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

En hoe knap gedaan. Ik zat tijdens mijn vakantie in een tuin waar een vijgenboom fungeerde als parasol. Niet dat er een enorme geur van vrijkwam, maar je hoefde alleen maar even over de bladeren te wrijven, de vrucht maar even in te drukken, en de wrang-groene en kokosmelkachtige verspreiden zich. Het wordt helemaal knap als je bedenkt dat je de geur van het blad, het hout, de vrucht niet kunt destilleren. Is een kwestie van plaatsnemen in het parfumlab en geurmoleculen verzamelen die samen de geur van vijg oproepen.

Zo lijkt in de opening galbanum gecombineerd met groene noten die zweven tussen munt, gras en bamboe. Prachtig anders groen: wrang, bitter, zoet. In het hart wordt de rijpe en zoete melknoot van vijg benadrukt met een kokos-nuance (die ook weer nagebootst moet worden door vanille te vermengen met roodfruitachtige en lactose-noten).

De basis is minder moeilijk te verwezenlijken: gewoon ‘parfumhout’, in dit geval cederhout gecombineerd met abstracte lichte houtsoorten. Eindresultaat: honderd procent vijg. Philosykos is een prachtig voorbeeld van hoe een natuurlijke geur perfect geïmiteerd kan worden in het laboratorium.

Dan wel weer heel merkwaardig of ha-ha-grappig: vlakbij bij mijn vakantievilla kocht ik bij Yves Moreau (een thee- en parfumwinkel) in Perpignan ook een vijggeur (€ 11,00 100 ml) die was ingekocht in Grasse. En die rook /ruikt als ‘twee vijgen’ naar Philosykos.

RUIK & VERGELIJK

Na het trendsettende Philosykos werden ook andere merken ‘vriend van de vijgenboom’. Een persoonlijk iets: bij het ruiken aan vijggeuren, kom je automatisch in een positieve stemming. Met ‘andere middelen’ roept het een gevoel van zomer op. Droog en warm, fris en groen, zacht en sensueel. Alleen, voor mij hebben ze toch een hoog geurkaars- en roomspraygehalte. Aangenaam om door vijg omringd te zijn, het is wat anders dan dat een vijg je te dicht op de huid zit.

Door mij al geplukt:

Miller Harris Figue Amère (2002)

Hermès Un Jardin en Mediterranée (2003)

Marc Jacobs For Men (2002)

Marc Jacobs Fig (2008)

Nog niet door mij geplukte vijgoogst:

Jovoy L’Arbre de Connaissance (2011)

Giorgio Armani – Armani Privé – Figuier Eden (2012)

Officina delle Essenze Puro Fico (2012)

MY LAND TRUSSARDI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 1, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET M. Een reactie plaatsen

DE GEUR VAN TOMASO TRUSSARDI’S STAD WAAR HIJ LEEFT

DE GEUR VAN JOUW STAD WAAR JIJ LEEFT

Jaar van lancering: 2012

Laatst bijgewerkt: 01/10/12

Neus: Alexandra Kosinski

Model: Tomaso Trussardi

Flaconontwerp: Antonio Citterio

Advertentie-filmcampagne: Wim Wenders

Toch opvallend aan de geuren van Trussardi: bij elke lancering lijkt het of het Italiaanse luxelabel weer een nieuwe creative director in dienst heeft genomen. Want één kernmerk van de Trussardi-parfums: de enorme verscheidenheid aan concepten. Dit is positief gesteld, want spannend, want elke keer weer een verrassing. Interpreteer je het met een kritische kanttekening, dan kun je stellen: er ontbreekt een duidelijk lijn, het DNA van het merk blijft toch te ver op de achtergrond.

En het vreemde: het merk heeft zoveel in huis om één duidelijke handtekening te zetten, namelijk meer dan honderd jaar ervaring. Misschien is My Land een nieuw begin of blijkt het bij de volgende Trussardi-geur toch een van de zovele te zijn geweest. Ik ben benieuwd.

De intenties liegen er niet om: ‘My Land bezit en geeft de ziel en de waarden van het merk weer. De internationale naam vertaalt het gevoel van ergens bij te horen, de band die iemand met zijn geboortestad heeft, het trots zijn op de kosmopolitische geest van je stad die je waardeert met een symbolische relatie, zoals Trussardi dat met Milaan heeft. My Land gaat over thuiskomen na een lange reis vol ervaringen, ontdekkingen, verhalen en emotionele bagage die je hebt opgedaan tijdens een zoektocht naar jezelf.

Wim Wenders, wereldberoemd van zijn films over steden, regisseerde de campagne (met Tomaso – vierde generatie – Trussardi in de hoofdrol), omdat hij ‘als geen ander het concept van reizen weet te vertalen als een zoektocht naar zelfontplooiing en voortdurende terugkeer naar de oorsprong’. Dus als Tomaso thuiskomt in Milaan, ‘His Land’, geeft hij zich over aan dagelijkse bezigheden die hem terugbrengen naar zijn wereld waar hij objecten van thuis vindt op verschillende, bekende hoeken van de stad. De liefde voor zijn stad groeit wanneer hij de symbolen ervan herkent.

Gaat zo in zijn werk: ‘Hij staart in de verte, turende uit een raam alsof hij zijn stad overziet. Zijn zicht is helder en vastberaden: klaar voor een nieuw avontuur als een kosmopolitisch en succesvol man, zoekt hij een persoonlijk, uniek en universeel parfum’. Dat is – u had het al geraden – My Land, dat de wereld waarvan hij – en iedere man – houdt, representeert.

En dat wordt heel geestig gesymboliseerd door een schemerlamp (en andere persoonlijke spullen) van Tomaso die je ‘overal’ in Milaan ziet schijnen waar hij ook is. Tenminste als ik het goed begrepen heb: de film is nog niet te zien op het internet – http://www.mylandtrussardiparfums.com.

Wereldberoemd architect Antonio Citterio ontwierp een ‘sensationeel designobject dat Trussardi’s unieke ambachtelijk vakmanschap laat fuseren met de eisen van de moderne industrie’. De randen worden omlijst door een met de hand verwerkte band van echt, plantaardig gekleurd Italiaans leer. Het toont het Trussardi-wapen vergezeld van Genuine Leather Made in Italy – een garantie dat het een 100 procent in Italië ambachtelijk vervaardigd product betreft. Elegant detail: de kleur en nuance van het leer verschillen per flacon waardoor – u raadde het ook al – ieder exemplaar uniek is.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

My Land is een moderne fougère die levendig opent met een hesperidenoot van bergamot en groene mandarijn die in het hart overloopt in een zachte bloemennuance van lavendel en viooltje ondersteund door calone (een molecuul dat perfect de geur van zeekusten imiteert). ‘Samen benadrukken ze de unieke, mannelijke kenmerken’ die in de basis uitmonden in een intense houtnoot – cashmeran en vetiver – draaiend om een geraffineerd leerakkoord (foto).

Dat wordt op zijn beurt sensueel ondersteund door tonkaboon. Mooi én elegant. Mannelijk én sensueel. Zalvend is het woord. Alleen wat hier ook opvalt: de masstigesector is nog steeds bang voor te geprononceerde leergeuren. Het volgende parfum van Trussardi mag van mij dan ook een geur zijn die honderd procent is geïnspireerd op het handelsmerk van het merk: leer.

RUIK & VERGELIJK

Trussardi en de man door de jaren heen:

Trussardi Uomo (1982)

Trussardi Action Uomo (1990)

Trussardi Action Sport Uomo (1993)

Trussardi L’Uomo (1995)

Trussardi L’Uomo Fresh (1999)

Trussardi Python for Men (2001)

Trussardi Jeans Men (2004)

Trussardi Inside Man (2006)

Trussardi Inside Man Iced (2009)

Trussardi Uomo (2011)

Speciale vermelding verdient het eerste slow-parfum voor hem (en haar):

Trussardi Essenza del Tempo (2008)