FRESH MAN JAGUAR

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 31, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET F. Een reactie plaatsen

DISCRETE LUXE

Jaar van lancering: 2005

Laatst aangepast: 31/10/12

Neus: Harry Frémont

Flaconontwerp: Thierry de Baschmakoff

De teller staat nu op 16. Het aantal geuren van Jaguar dat is verschenen sinds 1988. Hiermee is het Engelse automerk (anno 1935) de meest populairste parfumproducent onder de luxe automerken. Het is wel een echt mannenmerk gebleven. Ook wat gebeuren betreft. En dat ondanks het feit dat steeds meer vrouwen niet meer vanzelfsprekend naast de bestuurder zitten, maar zelf achter het stuur van deze snelle en elegante (gelijk een jaguar) auto plaatsnemen: slechts vier.

Waaronder Fresh Woman (bespreek ik binnenkort) dat in hetzelfde jaar verscheen als Fresh Man. Waarom ik deze geuren nu pas behandel en niet eerder, heeft verschillende redenen. A: Jaguar is niet de enige die geuren maakt. B: ik me bij veel geuren afvraag of ze het uiteindelijk wel zullen redden.

Dus wacht ik vaak ‘even’ af om ze vervolgens te vergeten. C: Jaguar is en blijft een goed voorbeeld van een merk dat je niet direct met geuren associeert, maar dat wil niet zeggen dat de kwaliteit minder is. Integendeel, Jaguar maakt gebruik van dezelfde neuzen en flaconontwerpers in het masstige- en prestigesegment. D: Fresh Man is zo’n typische moderne geur die gemiddelde man verwacht van een chique label.

Het verschil met de Diors, Chanels, Calvin Kleins, Armani’s en al die andere grootgeurleveranciers: wat ingrediënten betreft is het allemaal wat braver en veiliger. Geen gemberkoek, geen komkommer, geen rum, geen geknakte spercieboontjes, wel vertrouwde smaaksmakers. En dat levert in dit geval een geur waar volgens de Jaguarsite ‘elke Jaguar-man van droomt: origineel, onafhankelijk, discrete luxe gecombineerd met kracht en sensualiteit’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Fresh Man is een ‘feest der herkenning’ omdat hierin twee trends samenvloeien die het nog steeds goed doen: ‘aqua’ en groene melanges die samen opgaan in een hout-muskbasis. Dat merk je direct in de opening: op een oceanische, beetje zilte golf van enorme frisheid zoeken mandarijn en grapefruit aansluiting bij de diffuse, onbestemde groen noten omschreven als ‘aquatische planten’ versterkt met aloë vera.

Het hart versterkt deze groene stemming met salie (foto) die zacht, maar krachtig wordt ondersteund door koriander en nootmuskaat. De basis van rozenhout, patchoeli en vetiver zorgen voor het mannelijke gevoel die, ondanks alles, toch een frisgewassen totaalindruk achterlaat. Dat komt op conto van witte musk en de ‘citrus-aqua’-noten uit de opening, want die blijven ook in de basis hun frisheid verspreiden. Fresh Man is een beschaafde geur die niemand zal storen én verbazen. Discrete luxe is eigenlijk een hele goede omschrijving.

RUIK & VERGELIJK

Harry Frémont is een veel gevraagde neus, ondanks het feit dat hij veel kritiek op de branche heeft. Hij pleit er al jaren voor dat merken meer moeten investeren in de geur zelf, dan het gedoe er om heen.

Ralph Lauren Polo Sport (1993)

Valentino Very Valentino for Men (1999)

Michael Kors Michael for Men (2001)

Nautica Latitude Longitude (2000)

Gant Adventure (2005)

Hij is ook verantwoordelijk voor een echte klassieker:

Calvin Klein ck One (1994) met Alberto Morillas

En in het niche-circuit overtuigde Frémont met:

Tom Ford – Private Blend –  (2007) Noir de Noir met Jacques Cavallier

Tom Ford – Private Blend –  (2007) Tuscan Leather met Jacques Cavallier

NUIT ETOILEE ANNICK GOUTAL

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 30, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET N, NICHE. Een reactie plaatsen

EEN ANDER SCHILDERIJ VAN VAN GOGH

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 29/10/12

Neus: Isabelle Doyen, Camille Goutal

Ik bezocht vorige week tijdens een vakantieverblijf in het Duitse Kaiserstuhl een paar keer Frankrijk. Naast Colmar stond ook Straatsburg op het programma. Gezien hier ook een gedeelte van het Europees parlement zetelt, verbaasde me het niet dat in de zijstraatjes die uitmonden op het centrale plein (door Unesco op het de werelderfgoed-lijst gezet) met de wereldberoemde kathedraal (gaat dat zien, gaat dat zien) veel parfumwinkels zaten.

Naast L’Occitane, Sephora en winkels met een niche-aanbod, liep ik ook langs de boetiek van Annick Goutal. En toen weer terug. En toen weer verder. En weer terug. Ik wou even binnenwippen om nóg een keer te ruiken aan Nuit Etoilée. Had ik al een paar keer gedaan in Brussel aangezien de importeur ‘vergeten’ was me een flacon toe te sturen en de geplande introductie aldaar door Camille Goutal op het laatste moment werd afgelast. Maar iets weerhield me: de uitstraling.

De boetiek zit namelijk in een nogal sombere hoek. Dat is niet erg: de geuren verlichten als het ware de omgeving. Alleen zag het er allemaal zo shabby uit. Afgebladderde kozijnen, de deur vol met kale plekken en het allerergste: het boven de winkel geplaatste lichtlogo was kapot (zie foto onder). En dat was volgens mij de manier waarop de a uit Goutal ‘hing’ niet onlangs gebeurd. Toch maar naar binnen. Ging niet vanzelf: eerst op een bel drukken voor dat een vrouw de deur persoonlijk opende.

Ik vroeg op mijn aller fatsoenlijkst Frans ‘Madame, je voudrais sentir le dernier parfum d’Annick Goutal pour homme et pour femme’ en ter verduidelijking ‘dans le flacon bleu’. Alsof het het duurste parfum ter wereld betrof, spoot ze een ‘mini-pssst’ op mijn pols. Toen ik vroeg of ze dit nog een keer wou herhalen, zag je haar denken: ‘Que pensez-vous?’ En tous cas, ze deed het, en leidde me naar de deur.

En ik door de Straatsburgse straten maar ruiken en ruiken aan Nuit Etoilée. Maar wist eigenlijk al vanaf het begin dat het wonder weer niet zou geschieden, dat ik niet weer niet zou ervaren wat Isabelle Doyen en Camille Goutal samen voor ogen stond: ‘Tijdens de nacht rondwandelen in een natuur die nog wild is. Luisteren naar zaden en dennenappels die je onder je voeten verbrijzelt. Takken van coniferen verzamelen, ze breken en de harsachtige geur ervan op je vingertoppen ruiken. En dan in het maanlicht je uitstrekkend op de grond, je hebt het gevoel dat je alleen op de wereld bent’.

Slaat bij deze mijmeringen de vonk nog niet over, misschien handig om te weten: de geur is geïnspireerd op een van de geliefdste schilderijen van ‘onze’ Vincent van Gogh: Sterrennacht (1889). Nuit Etoilée in het Frans. Bij mij had deze extra kennis geen positieve uitwerking.

Hiermee doet zich een interessant ‘probleem’ voor: kan een boodschap, een idee daadwerkelijk een geur verbeelden en ofroepen? Of juist teniet doen? In geval van Nuit Etoilée: ik stel me bij het schilderij een andere geur voor: de zwoele lucht van de mistral die door de dalen van de Provence stroomt terwijl je de krekels horen tjirpen. Vertaald in reeds bestaande Goutalgeuren: even een citrusbriesje (een psst van Nuit Hadrien uit 1981) dat snel daarna houtig en zwoel wordt.

Denk aan een mix van Eau de Monsieur uit 1981 en Sables uit 1985. De inhoud van Nuit Etoilée ‘à la Vincent’ doet me eerder denken aan schilderijen van hem waarop cipressen overdag en tijdens de schemering staan afgebeeld, zoals Weg met Cipres en Personen (1889) en Landschap met Olijfbomen (1890). En dat komt natuurlijk door…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… de all over groene impressie die bij de eerste psst sterke reminiscenties oproept met Guerlains Herba Fresca (1999). Dit zijn de ‘officiële’ ingrediënten: citroen, sinaasappel, Siberische dennenboom, dennenhars, munt, strobloem en engelenzaad. Samen levert dat een ‘overdaggeur’ op, geen ‘nachtparfum’.

Het is een groen verpozen in een zomerwei die, terwijl zon krachtiger wordt, geleidelijk een warme, bijna sensuele ondertoon krijgt, gelayerd – interessant – met een melkachtige toets. Eindigend in een dennenbos in de schemering, maar nacht wordt het nooit. Merkwaardig: na de frisse opening, roepen de groene, hars- en houtachtige ingrediënten (met een knisperend effect) samen in eerste instantie het effect op van galbanum (begeleid door een lichte jasmijnnoot) dat vervolgens wordt overschaduwd door een pittige muntinjectie die lijkt gecombineerd met karwei. De overloop naar de zoetige basis verloopt vlekkeloos.

Hiervoor verantwoordelijk: strobloem (zoet, een soort tonkaboon in overdrive) en engelenzaad (zoet, met een groen-musky ondertoon) zonder dat het milky gevoel weggaat. Mooi, maar qua groen gevoel komt Nuit Etoilée voor mij – te – toch dicht in de buurt van Nimfeo Mio uit 2010.

RUIK & VERGELIJK

Ook Annick Goutal kan de druk niet weerstaan en doet dus mee met de ‘ieder jaar op zijn minst één introductie’-trend. Dat levert niet altijd meesterwerken op omdat minder tijd wordt besteed aan meer geuren. Nuit Etoilée is voor mij eerder een aanzet, een schets, dan een compositie die af is. Dat kun je niet zeggen van onderstaande geur. Die is perfect is zijn totaliteit. Alleen, jammer, door de grote verschijningsfrequentie, zou het zo maar kunnen dat mensen deze Goutal ook als een ‘tussendoortje’ zien, niet als een ‘Grote Geur’ met aspiraties voor een nieuwe klassieker.

Annick Goutal Mon Parfum Chéri par Camille (2011)

WOMANITY – LES PARFUMS DE CUIR – THIERRY MUGLER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 29, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET W. Getagd: , . Een reactie plaatsen

ZOUT EN LEER IN EEN GEUR DAT HET ZOUT EN LEER VAN ‘JEZELF’ VERSTERKT

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 29/10/12

Neus: Fabrice Pellerin?

Kijk als Lady Gaga haar eerste geur – zie mijn vorige bericht – nou had laten ruiken als Womanity uit de Les Parfums de Cuir-collectie, dan pas was ze volgens mij niet gek, wel goed, maar nog meer goed gek geweest. Want deze nieuwe variatie op Womanity is voor mij zoals een moderne geur in de klassieke zin moet ruiken: geen zoveelste variatie op een populair thema in de parfumerie, maar een die in eerste instantie niet aardig gevonden wil worden door te pleasen met bekende noten, maar die de grenzen opzoekt. Je begrijpt de geur niet direct; geleidelijk aan slaat verwondering om in bewondering omdat je je realiseert dat je iets anders ruikt. Dat is een.

Dit is twee: Ik was vorige week op vakantie in Zuid Duitsland en ging een paar keer de Rijn over ter ‘parfuminspectie’ in Frankrijk. Wat ik onder meer zag en me eigenlijk niet verbaasde: Womantiy lag in de aanbiedingenbak bij Sephora. De reden: zie bovenstaande. Daarom is het alleen al te prijzen dat Thierry Mugler deze geur toch serieus blijft nemen door het naast Angel (1992), A*Men (1996) en Alien (2005) op te nemen in Les Parfums de Cuir waarmee tevens het twintigjarig parfumjubileum van huize Mugler wordt gevierd.

Leer wordt na jaren van afwezigheid weer vol overgave in geuren gestopt. Let wel: het is wel een ‘niche-ding’ uitgesproken leergeuren, en wordt nog steeds meer door mannen – leer is volgens het cliché stoer – dan door vrouwen gewaardeerd. Is wel eens anders geweest: vlak na de Eerste Wereldoorlog was leer een tijdje in populair in de chique en bevrijde modekringen van Parijs en aanverwante ‘smaakcentra’ van de wereld.

Het stond net zoals roken in het openbaar en autorijden symbool voor de geëmancipeerde vrouw die niet meer achter haar man stond, maar haar plek naast hem opeiste: denk Coco Chanel (1883-1971). Thierry Mugler liet zich voor The Fragrances of Leather inspireren door de eeuwenoude kunst van parfumeurs en handschoenmakers, die volgens hem ‘parfum op leer sprenkelden om de intense geur ervan te verlichten. Door de combinatie van rauw, vers gelooid leer en parfum ontstond een zeer bijzondere geurexplosie’. Zo makkelijk is het in werkelijkheid niet gegaan.

Volgens overlevering is het prinses Anna Maria de la Trémouïlle (exacte data niet te vinden), geweest die op dit idee kwam. Ze was getrouwd met Flavio Orsini (idem), hertog van Bracciano en vorst van Nerola (in de buurt van Rome). Ze vertoefde in de 17de eeuw veel aan het hof van een ver familielid van haar, Lodewijk XIII van Frankrijk. Daar introduceerde ze in 1670 sinaasappelbloesem-olie dat haar werd opgestuurd uit Calabrië.

Zij besprenkelde zichzelf, kleren en handschoenen met deze essence (die op aangename wijze de looigeur van het leer maskeerde) waardoor na verloop van tijd ‘iedereen’ deze geur neroli (van Nerola dus) ging noemen. In feite is zij het geweest die naam gaf aan het reeds bestaande gebruik van het parfumeren van leer en handschoenen.

Vandaar dat veel handschoenmakers (gantiers) ook parfumeurs werden. Ook interessant in dit verband: voor dat Grasse (en omstreken) bekend werd als de parfumhoofdstad van de wereld, was hier de leerlooi-industrie gevestigd. Geïnspireerd door dit gebruik liet Mugler ‘zijn vier parfums rijpen in roestvrijstalen vaten met reepjes leer’. Zo gaat dat dus niet ‘in het echt’. Wil je een leernoot toevoegen aan een geur, dan kun je dat op verschillende manieren doen. Met (zeer overheersende) berkenteerolie, jeneverbes, styrax, quinolene (een groep van chemische aroma’s) of een mix van eikenmos en cistus labdanum gecombineerd met civet en musk.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Ik vermoed dat de leernoot in Womanity eerst een combinatie is van styrax en jeneverbes gezien de etherische uitwerking van het originele recept van Womanity die later warmer wordt door quinolene en veel cistus labdanum. Womanity nog even in een notendop: vijg (blad en rijpe vrucht) ondergedompeld in kaviaar. Ofwel, de bittergroene noot van vijgenblad en de sappige, melkachtige geur van de vrucht zelf vermengd met een zoutmolecuul en een onbestemde zoetige bloemennoot.

Op zichzelf al een vernieuwende (en voor velen nog steeds onbegrijpelijke) combinatie die in deze leerversie alleen maar dieper en voller wordt. Het duurt trouwens even voor deze noten zich met het leer vermengen. Maar dat gebeurt wel heel ‘huideigen’. Dat wil zeggen: het lijkt of het leer en de zoutnoot van Womanity de lichte, zilte geur van de huid (denk zweet zonder negatieve connotatie) wordt versterkt.

Dat wil zeggen: ‘ons’ leer, ofwel de huid zuigt de leer- en zoutnoten van de geur in zich op waardoor ze als het ware samen één worden. Heel aangenaam, heel anders, maar voor velen waarschijnlijk toch heel vreemd.

RUIK & VERGELIJK

Opvallend in dit verband: wat heel veel nieuwe nichehuizen claimen en maar weinig kunnen waarmaken doet Womanity wel: je echt laten verbazen. Niet door het sprookje, het verhaal, het topmodel, maar puur door de geur zelf. Ik denk dat Womanity over een tijdje net zoals Angel als ijkpunt wordt gezien voor een nieuwe generatie geuren (weliswaar meer door de branche dan door de consument). Ik noem die generatie nouvel gourmand. Met andere woorden hartige geuren. Een bewijs: recente geuren waarin aards truffel zit verwerkt, zoals:

Valentino Valentina (2011)

Stella McCartney L. I. L. Y (2012)

FAME LADY GAGA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 27, 2012
Geplaatst in: CELEB FRAGRANCES, GEURENALFABET F. Een reactie plaatsen

GEEN GEK MAAR EEN GEWOON GEURTJE

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 27/10/12

Model: Lady Gaga

Neus: Honorine Blanc, Richard Herpin, Nathalie Lorson

Concept & realisatie: Lady Gaga I presume met Nick Knight en Steven Klein

Terwijl ik dit schrijf zijn er volgens Lady Gaga al meer dan zes miljoen flacons verkocht van Fame. Fijn! Ze zal er niet van wakker liggen dat ik niets met haar heb. De naam alleen al. Kan het er iets dikker bovenop? Wat anderen ook beweren: ik vind haar niet origineel, niet vernieuwend en zeker geen kunstenaar. Eerder saai door de voorspelbaarheid. Goed, ze kan zingen. Maar haar videoclips en red carpet-appearances: één en al cliché-treurigheid.

Haar muziek: een repetitie van alles wat ik al tig keer gehoord hebt en beter, maar zogenaamd zo dansbaar en lekker in het gehoor liggend. En dan die mallotige statements: gekleed in een jurk van echt vlees om daarmee haar commitment met de gay community uit te spreken. Fijn! Wat ik vermoed: ze is een living doll van übergay-stylisten waarmee ze zich heeft omringd. Het effect: geen ode op maar een parodie op de vrouw.

Eigenlijk is ze een moderne freak, een Frankenstein, een ‘monster’ (in eerste instantie de naam voor haar eerste geur). Het verschil met die zielenpoten van toen: ze hoeft als attractie niet op de kermis te staan naast de vrouw zonder hoofd en kleinste man ter wereld. Nu worden ze gehuldigd en bijna geheiligd.

Kijk naar de septembercover van de Amerikaanse Vogue. Gekleed in een zandloper-creatie van Marc Jacobs staat ze daar very very gefotoshopt als een mallotige reïncarnatie van May West. En dat is ook het vreemde: veel couturehuizen staan in de rij om een creatie voor haar te maken. En parfumproducenten. Coty was blijkbaar het meest aantrekkelijk. Ze kon er haar gang gaan. En dus zou haar debuutgeur in eerste instantie ruiken naar – lekker gek – bloed en sperma.

Kwam ze, of Coty, of samen op terug: het werd een geur die zou ruiken naar een dure hoer die alle normen en standaarden in de parfumindustrie zou overtreffen doordat de geur een ‘kleur’ zou krijgen, geen piramide- maar een ‘trampoline’-opbouw (elke keer ruik je een andere noot) en op iedereen anders zou ruiken. Helemaal not dus. Fame is zeer braaf en zeer voorspelbaar, de zoveelste die mee wandelt op ‘very fruity, less flower’-trend met musky nasleep. En ruikt niet naar een chique hoer. Wat de transformatie van de vloeistof betreft: die is in de flacon dus zwart, maar wordt zodra in contact met buitenlucht weer transparant. Goh. Je hebt ook al geuren die je als een ‘kleur’ opspuit om even later kleurloos te worden.

Dan de presentatie: de flacon heeft een erg hoog Thierry-Mugler gehalte, met name met die van Alien (2004). De foto: zo vaak gedaan: ‘hongerige’ miniatuurmannen die tegen een vrouwenlichaam opklimmen.

In dit geval little hungry monsters zoals Lady Gaga haar fans noemt en die slikken Fame voor zoete koek. Fijn. Tenminste als ze van fruitsiroop in de vorm van parfum houden. Echte parfumliefhebbers lachen vanwege de niet ingeloste hooggespannen verwachtingen. Sterker, de uitkomst is teleurstellend: zelfs een uitgesproken en grensverleggende gekke dame slaagt er niet in de celebgeur naar een hogere status te tillen. Gewoon braaf middle stream. Niet edgy, niet verrassend, niet gek, niet gaga.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

De geur werd geconcipieerd door The Hause Laboratories uit Parijs. Nog nooit van gehoord. Ga je naar ‘hun’ site dan zie je hun tot nu verrichte werken: alleen Fame. Vreemd. Of gaat achter dit tijdelijke huis de namen schuil van de drie neuzen. En tot nu toe heb ik blijkbaar pech gehad; ik kom steeds in de verkeerde ‘trampoline’-fase van deze ‘push-pull’-geur terecht: zoete vruchten. Het kan aardbei, het kan framboos, het kan perzik, het kan abrikoos zijn. De uitkomst is voor mij hetzelfde: vruchtenlimonade. Het vertegenwoordigt volgens Lady Gaga de sensuele kant van de geur.

Fame heeft natuurlijk ‘net zoals’ Lady Gaga ook een duistere kant. Die wordt vertegenwoordigd door belladonna (wolfskers, slaapbes). Dat is een zeer giftige plant die zogezegd ‘vroeger’ werd gebruikt door vrouwen om grotere pupillen te krijgen (met gevaar voor slechter ‘zicht’). Fijn. Maar, scheidt het ook een geur af? Niet dus, hoe ik ook google. Dan is er nog de lichte, ofwel bloemige kant van Fame. Die wordt opgeroepen met tijgerorchidee en Arabische jasmijn (foto). En hier doorheen werden saffraan, honing en wierook verweven.

Alleen, ik ruik het niet. Ik wou dat ik dat laatste drie rook, gebruik je die goed dan krijgt een geur vanzelf een nichelink. Wat ik wel ruik zoet fruit, onbestemde bloemen en musk met lichte hout- en kruidtonen. That’s it. Meer kan ik er niet van maken. Meer wil ik er niet van maken.

Fame is een perfect voorbeeld van supermarketing en tegelijkertijd ‘volksverlakkerij’: wat je wordt ‘beloofd’, ruik je niet terug. Fame is te weinig eigengereid. Zeer vreemd voor een vrouw die er zogenaamd in uitblinkt en er haar handelsmerk van heeft gemaakt.

RUIK & VERGELIJK

Ik weet het, jullie weten het, bij celebgeuren komt eerst het gezicht en in een véél later stadium de geur. Jammer alleen: actrices, zangeressen, acteurs, zangers, nemen zich so bloody serious als ze een geur presenteren. Of laten zich dit voorschrijven door de licentiehouders. The broodnodige fun-factor ontbreekt meestal. Al te grappig moet je het ook weer niet maken, dat bewijst wel de voor mij leukste celebgeur tot nu toe. En die is behoorlijk geflopt. Het gevolg:  de ‘eigenaresse’ wordt door de fans en licentiehouder niet meer serieus genomen.

Sarah Jessica Parker Covet (2007)

COLONIA INTENSA OUD ACQUA DI PARMA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 25, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET C, NICHE, NICHE IN DE PARFUMERIEKETEN. Getagd: . 2 reacties

EEN ANDER, RIJK & CHIQUE OUD

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 25/10/12

Neus: onbekend

Ik heb de afgelopen jaren heel wat oud-geuren voorbij zien komen. En vijf wachten nu nog op een beschrijving. Nee zes. Wat schrijf ik? Acht. Toen ik hoorde dat Acqua di Parma van plan was ook een versie te lanceren, was mijn eerste gedachte: ‘Why?’ Was tegelijkertijd wel benieuwd hoe oud gelinkt zou worden aan Colonia Intensa uit 2007. Ik heb de geur nu drie weken op mijn bureau staan en telkens als ik er aan ruik, blijft de verbazing groot.

Want Colonia Intensa Oud heeft iets wat aan heel veel oud-geuren ontbreekt: eigenzinnigheid. Het is meer dan alleen maar oud. Ook boeiend: de gemiddelde mannelijke fan van Acqua di Parma-geuren is natuurlijk geïnteresseerd in elke nieuwe variatie, alleen moet je het ook weer niet te extreem maken; de geur moet wel passen in de verfijnde wereld van het Italiaanse luxelabel. En dat doet Colonia Intensa Oud. Het nodigt, beter gezegd, daagt de fan als het ware uit om olfactorisch een stap verder te gaan.

Dit zegt Acqua di Parma over de geur: ‘Het verkent de rijke geurtraditie van de Arabische beschaving waarin aroma’s en essences die teruggaan tot het begin der tijden – balsems, wierook en geparfumeerde oliën afkomstig van de kostbaarste houtsoorten, kruiden en harsen, zoals amber – altijd al werden gecultiveerd. En waar het parfum ook een heilige en therapeutische waarde heeft. Warme, opvallende noten creëren mysterie en een perceptie van intensiteit en kracht. Een van de meest charismatische ingrediënten is agar, ook wel oud genoemd. Een essence die manueel uit hars van de aquilaria, een grote boom uit India, verkregen wordt dankzij een lang, delicaat en complex proces’.

Nu hoef ik de ware oud-fan niet te zeggen dat dit ‘hout der goden’ het eerst werd ontdekt in de driehoek begrensd door de Bengalen, Hong Kong en Nieuw Guinea. En dat dit ‘adelaarshout’ aldaar lokaal wordt gebruikt voor medische doeleinden door het te koken in water en dat het extract hieruit multi-inzetbaar is: weert koorts en voorkomt maagstoornissen. Dat het daarnaast efficiënt is in de behandeling van huidziekten, bronchitis, astma en reuma, en is opgenomen in Tibetaanse formules voor medische wierookstokjes, waar het, net zoals in aromatherapie, wordt ingezet voor de behandeling van depressies, voor meditatie en ontspanning.

Ook niet dat in de Arabische parfumwereld oud een onmisbaar onderdeel van attar, ofwel Arabische parfumolie is. En omdat oud-olie niet irriteert (gewonnen door destillatie, of het smelten van de ‘rozijnen’) het rechtstreeks en onverdund op de huid kan worden aangebracht of toegevoegd aan een parfumcompositie. Wat de echte oud-afficionado ook al lang weet: geef oud een kans.

Want de typische geur die in eerste instantie doet denken aan ‘apotheek’, muffe oude bibliotheken, nat zompig leer en lades van antieke kasten ontwikkelt zich geleidelijk tot een ongekende, rijke en ‘andere’ houtnuance.

Nu het mooie aan Colonia Intensa Oud: het heeft het allemaal in zich. En meer: ik krijg bij de geur een hele merkwaardige, nog nooit eerder ervaren hartige gourmandsensatie. De geur heeft iets ‘vlezigs’, iets aards dat zweeft tussen truffel en – schrik niet – gebakken kalfslever en ook weer kalfsleer. Smeuig, vol, warm, ‘jus’, ‘glijdend’. Let wel: dit is heel persoonlijk. Maar hierdoor is Colonia Intensa Oud voor mij een van de meest verrassende oud-geuren die ik heb geroken.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Dat is prettig: in de aanzet ruik je de verfrissende hesperidenoten van Colonia (1916) en Colonia Intensa opgeroepen met bergamot uit Calabrië en sinaasappel uit Italië. Overvloedig, heel zonnig. Maar dan wordt het bekende cologne-traject verlaten. Omringd door een pittige noot van Russisch koriander en Australisch sandelhout (amyris) ontplooit oud al zijn diverse nuances van ‘oude boekenkast’, ‘vochtig’ en ‘medicinaal’ .

Maar ziet zijn scherpte getemperd door een prachtige elegante basis van ceder- en sandelhout en patchoeli. Warm, zonnig en bossig. Oud fuseert hiermee en blijft zich toch duidelijk onderscheiden. En al deze houtsensaties worden verrijkt door een aangename leernoot die volgens mij verantwoordelijk is voor die merkwaardige sensatie zwevend tussen truffel en kalfslever/leder zacht gemaakt door musk. Mooi oud, anders oud.

RUIK & VERGELIJK

Geen beginnen aan. De meest bijzondere:

Mona di Orio – Les Nombres d’Or – Oud (2011)

De meest gewone in het niche-circuit:

Byredo Accord Oud (2010)

MUSC – LES CLASSIQUES – REMINISCENCE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 19, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET M, NICHE, NICHE IN DE PARFUMERIEKETEN. Getagd: , , , . Een reactie plaatsen

ZWEVEND TUSSEN LICHT ANIMAAL EN POEDERIG GOURMAND

Jaar van lancering: 1970

Laatst aangepast: 19/10/12

Neus: onbekend

Concept & realisatie: Reminiscence

Ik kan me bijna niet indenken dat de Musc van Reminiscence waaraan ik de laatste paar dagen ruik, exact hetzelfde is als de oorspronkelijke versie uit 1970. Twee twijfels. De eerste: in 1970 was het gebruik van echt en dierlijk musk nog niet verboden – werd toen nog veel in geuren gebruikt. De tweede: Musc ruikt me iets te gourmand voor de periode waarin het werd gelanceerd.

Mocht ik het mis hebben, dan mag deze Musc uitgeroepen worden tot absolute verloper van de gourmandgeuren. En – als onderdeel van Les Classiques – als wegbereider van de trend van huizen om de essentie van één populair parfumingrediënt in te vangen in één geur.

Zoals bijvoorbeeld Yves Rocher het in middensegment met Les Secret d’Essences en Mona di Orio in de de niche-afdeling met Les Nombres d’Or categorie doet. En daartussen bijvoorbeeld, afdeling luxe, zitten Dolce & Gabbana met The Velvet Collection en Hugo Boss met The Collection.

Musc onderscheidt zich van bijna alle andere – witte – muskgeuren omdat het naast de schoongewassen en poederige noot ook een dierlijk accent verspreidt. Door de vlagen van zachtheid, neem je ook een licht animaal spoor waar. Kom daar tegenwoordig maar is om. Niet zo wild en plat als in Musk van Alyssa Ashley uit 1969, maar toch duidelijk present.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Het gourmand-idee ruik je vanaf de opening. Geen chocolade, karamel en likeur maar een poederzachte wolk van amandel (foto) dwarrelt er neer op de ylang-ylang in het hart. Deze ‘bloem-der-bloemen’ is altijd goed voor het liften van de sensualiteit van soortgenoten. In dit geval een diffuse witte bloemennoot. Als je je neus de kost geeft, ruik je dat goed. Maar het is de combinatie van ‘beschaafd-‘wilde’ musk en amandel die de overhand krijgt.

Is natuurlijk ook de bedoeling. Heel zacht, coconachtig, wat nog eens versterkt wordt door warm amber. Heel eigen is de toevoeging van coumarine (verkregen uit tonkaboom), die geeft zowel een hooi-achtig effect als een rum-achtig effect aan Musc. Eindresultaat: een chique en droge musk, die perfect balanceert tussen zachtgourmand en animaal, en minder plat is dan zoveel andere geuren waarin witte musk de hoofdrol speelt.

RUIK & VERGELIJK

Musc van Reminiscence zweeft als het ware tussen onderstaande twee geuren. Met de eerste heeft hij het dierlijke, met de tweede het poederige raffinement gemeen.

Serge Lutens Muscs Koublaï Khan (1998)

Mona di Orio – Les Nombres d’Or – Musc (2010)

MASERATI LA MARTINA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 18, 2012
Geplaatst in: Uncategorized. Een reactie plaatsen

PAARDEN EN PAARDENKRACHT VERENIGD

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 18/10/12

Neus: onbekend

Ik was aangenaam verrast toen ik vernam dat La Martina een geur op de markt zou brengen getiteld Maserati. Inderdaad, naam van het legendarische autolabel (anno 1914) dat door zes broers werd opgericht. In alfabetische volgorde: Alfieri, Bindo, Carlo, Ernesto, Ettore en Mario. Wat hebben die twee met elkaar te maken? Wat blijkt: La Martina en Maserati delen dezelfde passie voor sport. Iets meer gespecifieerd: paarden bij polo, paardenkracht in motoren.

Vergezocht deze verbondenheid, dat wel. Je moet maar denken: het dient een ‘hoger doel’, geen goed doel, want beide partijen hebben afgesproken om present te zijn op de belangrijkste polotoernooien wereldwijd en die tegelijkertijd te sponsoren.

Dit idee wordt doorgetrokken met een mode- en accessoirelijn, Maserati by La Martina die alleen in vijftig La Martina-shops verkocht worden. Allemaal limited editions. En je weet hoe die behandeld worden – zeer streng. En dat geldt ook voor de geur: alleen verkrijgbaar bij selectieve parfumerieën. Maar is niet elke parfumerie waar Maserati wordt verkocht geselecteerd?

Het is een goede geur geworden. Alleen ook hier weer interessant om te zien dat auto-en andere luxemerken met geen klassieke ‘parfumachtergrond’, zo bang zijn om hun klant te mishagen. Of kennen zijn geurvoorkeur niet. Want wat Maserati biedt, wordt al decennialang in de parfumerie aangeboden. Hetgeen Maserati onderscheidt, kun je ook in een geur stoppen. En dan op een meer eigentijdse manier. Denk aan de geur van asfalt, olie, smeersel, leer en rook. Allemaal ‘ingrediënten’ die je met snelle auto’s associeert en ook als zodanig kunt vertalen in een parfum. Mocht er een tweede geur komen of een intense versie van Maserati, het zou leuk, slim en onderscheidend zijn deze ronkende aroma’s er in te betrekken.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Als ik ruik aan Maserati denk, dan komen vlagen van houtgeuren van nichemerken te voorschijn. En dan met name vetivergeuren, zoals Original Vetiver (2004) van Creed, maar ook de nieuwe geur van Atelier Cologne – Vetiver Fatal (2012) – omdat beide net zoals Maserati aangenaam zweven tussen cologne- en vetiverfrisheid. Want vetiver mag dan wel een wortel zijn, de geur is toch fris.

Noem het aardfris: wortels die afgespoeld zijn door citrusnoten. Met laatste opent de geur: bergamot en mandarijn. Enorm fris, die direct een groene onderlaag krijgt geleverd door salie (foto). Heel lichtjes ruik je lavendel. Maar het is vooral de noothout in de basis, die eigenlijk al direct vanaf het begin om de hoek komt kijken: cipres, ceder en natuurlijk een overdosis vetiver. Laatste krijgt een licht-stoere ondertoon door leer. Daar is dan de link met het leer van polopaarden, het leer van autostoelen. Mooi, elegant, maar… zie boven.

RUIK & VERGELIJK

De geur van olie, smeersel en uitlasgassen vies? Daar denken heel veel mensen anders over. Lekker dus. Alleen omdat nu een in geur te stoppen… dat is nog echt een ‘nicheding’ waarvan getuigt:

Histoires de Parfums – Edition Rare – Pétroleum (2011)

PINK BOUQUET MOSCHINO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 17, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET P. Een reactie plaatsen

DOOR EEN ROZE BRIL

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 17/10/12

Neus: Oliver Pescheux

Model: Kendra Spears

Fotografie: onbekenf

Concept & realisatie: onbekend

Clip: Giampaolo Sgura

Muziek: Manupuma

Roze is de kleur van jonge meisjes in parfumland. Roze is de geur van jonge meisjes in parfumland. Roze is bril door welke jonge meisjes in parfumland kijken. Het is een geliefde en veel beproefde inspiratiebron. Moschino zette het aan tot Pink Bouquet. De flacon is bekend. Moschino hulde er in 2008 en 2010 respectievelijk zijn Glamour en Toujours Glamour in.

De inhoud is helemaal nieuw voor Moschino, maar net zoals alle ander roze getinte geuren, borrelt ook Pink Bouquet van jeugd, frisheid en luchtige bloemen ‘verpakt’ in fruit. De advertentie en de promoticlip maken het direct duidelijk: voor (jonge) vrouwen die zo lang mogelijk plezier willen hebben. Ze dagen uit, flirten en ondertussen maar dromen van de (jonge) prins op het paard – in dit geval een Italiaanse bello op een scooter – die haar netjes na een avondje uit naar huis brengt. Zo hoort het. Of niet?

En haar de volgende dag verrast met een roze bloemenboeket in de vorm van een hart, zoals de flacon. Zo hoort het. Of niet? Moschino omschrijft de geur als een elixer van euforische jeugd, een frisheid die de ziel verleidt, je laat dromen en uitnodigt tot inspirerende vervoeringen. Dit werd door de neus Olivier Pescheux vertaald in een onschuldig parfumplezier dat overloopt van energie, levensvreugde die de wereld door een roze bril laat zien.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Pink Bouquet opent prikkelend door de zoete, exotische noot van ananassorbet gecombineerd met framboos en besprenkeld met bergamot. Het merkwaardige: ik ruik ook duidelijke een appel- en groen gebladerte-akkoord. Hoe het ook zij: het fruit prikkelt de neusvleugels. In het hart word je getrakteerd op een zonnig boeket dat stralend jasmijn combineert met fris-groen lelietje-van-dalen, zoet en onschuldig viooltje en de zoet-zachte nuance van pioenroos (foto).

Maar je moet heel goed door het fruit ‘heenruiken’ om deze bloemen op hun juiste waarde te schatten. De afronding is origineel en geeft aan de geur een lichte gourmandtoets. Namelijk het aroma van peperkoek met gember (foto) verzacht met sappige perzik. Beide ruik je ook goed. Moscone – een mossoort met zachte toets – en witte musk garanderen dat je lang kunt blijven genieten van Pink Bouquet.

RUIK & VERGELIJK

Jonge meisjes in hun eigen wereld beleven vaak dezelfde dromen.

Lolita Lempicka Si Lolita (2009)

Elizabeth Arden Pretty (2009)

ROSAM – EDITION RARE – HISTOIRES DE PARFUMS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 13, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET R, NICHE. Een reactie plaatsen

EEN GEILE ROOS. U LEEST HET GOED: EEN GEILE ROOS!

Jaar van lancering: 2011

Laatst bijgewerkt: 13/10/12

Neus: Gérald Ghislain

Je hebt geciviliseerde oud-geuren: dat wil zeggen oud aangepast aan de westerse smaak van de meer behoudende niche-liefhebber, zoals Rose & Oud van By Kilian (2010), zoals Velvet Roses & Oud van Jo Malone (2012). Je hebt ongeciviliseerde oud-geuren voor de niche-liefhebber voor wie het nooit te oud kan zijn. Die werden al ruim bediend met Montale én sinds vorig jaar ook met Rosam van Histoires de Parfums. Ik zie in dit verband bewust heel veel oudjes over het hoofd. Want als ik alle oud-geuren wil behandelen – heb er al best veel gedaan – dan zou ik daar een aparte blog aan kunnen wijden. Wie weet.

Gérald Ghislain moest een eigen manier verzinnen om ook mee te varen op de populariteit van oud. Hij die met name historische personen als uitgangspunt neemt, bedacht als overkoepelend thema Edition Rare. Tot nu toe drie geuren Pétroleum (al besproken), Ambrarem (nog niet) en Rosam (bij deze). Inmiddels in 2012 toegevoegd het trio: Veni, Vedi, Vici. Het uitgangspunt: de agressieve kracht en de ruwe schoonheid van fetish-ingrediënten.

Ofwel ‘olie’, roos en amber gelinkt aan oud, en blootleggen alsof ze rechtstreeks, zonder menselijk ingrijpen, vanuit de natuur in flacons zijn gegoten. En daarin hij voortreffelijk geslaagd. Rosam is een ode aan de gevaarlijk allure van de roos. Normaal wordt haar fragiele, lieflijke en majesteitelijke schoonheid benadrukt. Dus zoet, dus bloemig, dus poederig, dus sensueel. Mooi, elegant, très chique, maar zonder doornen.

Gérald Ghislain maakt duidelijk dat die doornen er niet voor niets zijn. Wil je een roos plukken in de natuur, dan riskeer je dat je gaat bloeden. Want doornen prikken en schuren tegen je huid. En dat is voor mijn gevoel door Ghislain vertaald in een roos die prikkelt en daardoor letterlijk pikant is. En figuurlijk, want zijn roos heeft iets wilds en animaals. Dat is netjes gezegd. Fout gezegd: zijn roos heeft iets hoerigs, iets geils.

En dat bedoel ik toch positief. Het is namelijk een roos die lonkt, verleidt door haar expliciete uitstraling. Ze verbergt haar charmes niet mooi gekleed in zijde, kant, ruches, strikken. Wel open en bloot. Ordinair kun je ook zeggen. Ik wou dat meer parfums zich zo gedroegen.

In plaats van het inmiddels slaapverwekkend subtiel hinten op alle seksuele en erotische clichés die met parfum worden geassocieerd, het gewoon daadwerkelijk zijn. Parfum als waar lokmiddel. Als ik aan Rosam ruik weet ik dat parfum dat vermogen nog echt in zich heeft.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Hoewel grof en ruw, is Rosam toch heel sierlijk. Sierlijk in de zin dat de geur een prachtige flow heeft. Alle ingrediënten gaan harmonieus in elkaar over. De roos is er vanaf het begin. En direct dus in de opening waar ze nog ‘braaf’ wordt begeleid door een licht hesperide-akkoord en voor mij ook door een licht aldehyden-spoor (niet opgegeven in de officiële lijst). Deze frisse wolk gaat snel op in het niets, de roos verspreidt vervolgens haar klassieke noten (zoet, bloemig, poederig, sensueel) maar krijgt een opdonder door saffraan.

Die verandert haar klassieke standing direct. Ze wordt hierdoor ‘stroef’, kruidig en voor mij (iets wat je niet direct linkt met deze crocus) animaal. Een intense wierookwolk versterkt dit gevoel. En het rokerige, bedwelmende effect hiervan gaat prachtig samen met de oud-noot. Het lijkt alsof de roze en fragiele blaadjes verbranden, zwart worden gemaakt. Het effect: een brutale, ‘hoerige’ roos die vol wellust uitrust op een bedje van patchoeli.

Alleen neem die ik persoonlijk niet zo goed waar. Roos, saffraan, wierook en verweven met oud bepalen de vilein-verleidelijke toon van Rosam.

RUIK & VERGELIJK

Misschien een vreemde vergelijking. Maar ik heb het nu over de ‘hoerige’ connotatie die sommige parfums hebben. Ik weet niet of Guerlain het weet en er blij mee was, maar ‘vroeger’, in de jaren vijftig, zestig, zeventig en tachtig van de vorige eeuw werd onderstaand parfum in Parijs, zo gaat het verhaal, het ‘parfum de p****’ genoemd. Want het werd heel veel gedragen door prostituees in het Bois de Boulogne. En ook in Nederland door vrouwen van lichte zeden. Een oud medewerkster van Guerlain vertelde me ooit dat onderstaand parfum jarenlang landelijk het beste werd verkocht, niet in de chique Bijenkorf, maar iets verderop bij een parfumerie op de Zeedijk.

Guerlain Shalimar (1925)

MON JASMIN NOIR L’ELIXIR BULGARI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 13, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET M. Getagd: , . Een reactie plaatsen

EEN VERGULDE SLUIER VAN AMBERNOTEN

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 13/10/12

Neus: Sophie Labbé en Olivier Polge

Model: Kirsten Dunst

Fotografie:Inez van Lamsweerde en Vinoodh Matadin

Dit wordt een herhalingsoefening. Want wat ik me al eerder heb afgevraagd bij Diors Miss Dior (Chérie) uit 2004, Thierry Muglers Alien (2005) en Infusion d’Iris (2007) van Prada, geldt ook voor Mon Jasmin Noir (2011). Wanneer is een geur nu eindelijk eens een keer af? In ieder geval niet vanaf de officiële lancering. Het lijkt steeds meer op een van tevoren uitgekiend (marketing)traject om een geur telkens subtiel-anders te laten ruiken. Of zijn ze, in dit geval, bij Bulgari er al genietende achtergekomen dat het origineel toch voor verfijning/verbetering vatbaar was? Want Mon Jasmin Noir L’Elixir is binnen twee jaar de derde variatie.

Het is volgens de Italiaanse juwelier ‘een parel voor het reukorgaan die luxe, verleiding en prestige uitstraalt. Niet louter als parfum maar ook als kostbaar juweel om te dragen’. Prima, maar wat me verbaast: ‘Bulgari gebruikt jasmijn als basisnoot voor zijn parfums, met zijn begeerlijke facetten hult de diamant onder de bloemen zich in een verfijnd aura’. Correct me if I’m wrong, maar ik dacht altijd dat thee het uitgangspunt was bij de Bulgari-geuren. Het uitgangspunt van Mon Jasmin Noir L’Elixir vind ik geurtechnisch wél interessant: hoe kun je jasmijn voorzien van een gouden gloed of, volgens Bulgari, hoe creëer je tussen jasmijn en goud een huwelijk waardoor deze meest gebruikte bloem in de parfumerie een nieuw en onweerstaanbaar aura krijgt?

Voor de neuzen Sophie Labbé en Olivier Polge moesten hiervoor ‘het onschuldige wit van jasmijn verweven worden met een vergulde sluier van ambernoten, wat het een intense en gesofisticeerde elegantie geeft’. Over de presentatie gesproken. Kniesoor als ik ben: vreemd dat boven de prachtige Kirsten Dunst in een dito Hollywood-‘vintagesetting’ trouwens een boeket van callalelies hangt – die ruik je dus niet in de geur.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Het huwelijk is geslaagd. Alleen, wordt voor mijn idee de geur minder jasmijn, meer een warme ambergeur (denk kasjmierdeken) die toch opvallend blijft door die originele ‘gedroogd fruit’- en ‘gesuikerde vruchtentoets’. Hierdoor heeft Mon Jasmin Noir L’Elixir voor mij een hoog Serge Lutensgehalte – hij was de eerste die deze noten toevoegde aan het parfumeurspallet.

Dat ruik je, als je goed ruikt, direct in de opening. Bloemig, fris en zoet bergamot en grapefruitbloesem mengen zich sierlijk met gekonfijte sinaasappel. De laatste zorgt ervoor dat de opening droger en kruidiger wordt. En de jasmijn – Bulgari spreekt van de ‘Angel Wing’-variëteit – laat zich hierin maar wat graag wakker kussen. En vindt het vervolgens ook niet erg om zich in de basis te laten omhullen door ‘levendig hout’ (ceder- en sandelhout, patchoeli), amber, honing en ‘muskgoud’.

Rare typering het laatste: want deze musksoort bestaat niet. Voor ‘hetzelfde geld’ kun je de gebruikte amber (foto) ook ‘ambergoud’ noemen. Wat het in feite is: een melange van vanille, harsen en musk die samen voor de warme, sensuele en intense ‘afterglow’ zorgen. En de opgevoerde witte nougat is verantwoordelijk voor de gourmandtoets die je lichtjes waarneemt. Maar dat is in feite ‘gewoon’ een combinatie van lactone-, amandel-, suiker- en gedroogd fruit-moleculen. Mooi gedaan, daar niet van.

RUIK & VERGELIJK

Ben heel benieuwd of Bulgari ons zal verblijdden met een nog meer geraffineerde versie. Mon Jasmin Noir L’Absolu, Mon Jasmin Noir L’Extrait?

Bulgari Mon Jasmin Noir (2011)

Bulgari Mon Jasmin Noir L’Eau Exquise (2012)

Het werkt verwarrend, maar Bvlgari heeft ook nog in het assortiment:

Bvlgari Jasmin Noir (2008)

En daarvan verscheen ook een elixer-versie (nog niet geroken):

Bulgari Jasmin Noir L’Elixir (2012)