PUTAIN DES PALACES ETAT LIBRE ORANGE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 11, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET P, NICHE. Een reactie plaatsen

‘HOTELHOER!’

Jaar van lancering: 2006

Laatst aangepast: 11/11/12

Neus: Nathalie Feisthauer

Concept & realisatie: Etienne de Swardt

Illustratie: Ich & Kar

Zo ben je niche. Zo ben je niet meer niche genoeg. Althans volgens Skins. Daar zijn de laatste jaren met heel wat trots nieuwe (en oude) merken geïntroduceerd die na een paar jaar dienst vervolgens via de achterdeur verdwenen: zoals Serge Lutens, Etro en Etat Libre Orange. Begrijpen kun je dit strenge deurbeleid wel: in de nichewereld verschijnen meer nieuwe merken dan in de masstige-parfumerie. Kortom hier ook ruimtegebruik. Probleem: waar gaan ze naar toe? Vaak terug naar de rechtmatige eigenaar, soms via een omweg weer naar Nederland. Lutens nu bij Douglas. Etro inmiddels bij heel veel parfumerieën. En Etat Libre Orange heeft zijn collectie nu ondergebracht bij Parfumaria.com.

Daar heb ik een verzamelbox besteld: 16 geuren à 10 ml voor € 120,00. Een aangename kennismaking voor iedereen die houdt van eigenzinnige geuren. Tenminste als je je niet laat afleiden door de vaak nichterige invalshoek en op z’n zachtst merkwaardige inspiratiebronnen – zie hiervoor mijn andere beschrijvingen van het merk. Het is in ieder geval een goed voorbeeld van hoe ‘vrij’ de nichewereld is in het zoeken naar het onverwachte en ongekende. Alleen ben je als neus voor dit merk net zoals de ‘klassieke’ merken gebonden aan dezelfde ingrediënten die de industrie levert. Is dus vooral een kwestie hoe origineel je hier tegenaan kijkt. Een opvallende of mallotige ingeving van Etienne de Swardt kan hem/haar hierbij helpen.

Putain des Palaces bijvoorbeeld. Ik vertaal het vrij met hotelhoer – klinkt even lekker en even fout. Kan me er iets bij voorstellen: haar situeren in de voorbijgaande eeuwen, maar ook nu. Ze heeft in ieder geval niets zieligs, is waarschijnlijk niet lid van een vakbond, doet het niet omdat ze verslaafd is en Rob Oudkerk staat voor haar niet in de rij op een tochtige afwerkplek. Ze is chic, ze is jong, misschien een studente die het doet om haar studie te bekostigen. En een Putain des Palaces weet wanneer ze moet ophouden. Niets zo treurig als een hoer die duidelijk over haar hoogtepunt is…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Een ‘oude’ hoer, een hoer van nu, ‘we’ plaatsen haar het liefst in een chique boudoirsetting. ELO ook: ‘De gepoederde topnoot roept een vrouw op die zich kleedt om te verleiden, zich uitkleedt voor het profijt’.

Ze is de verleidster die haar prooi opwacht een in hotelbar, en hem, het uitverkoren slachtoffer meesleept in een spel van ongekende verleiding’. En daar betaal je maar graag wat meer voor achteraf, want na de genoten extase zal haar geur je bijblijven. Putain des Palaces is als een poederdoos. Bij opening stuift het rijstpoeder je tegemoet. Denk aan een combinatie van amandel, musk en vanille beplakt met zacht-subtiele noten van roos, viooltje en lelietje-van-dalen waarvan de zoete noten van het viooltje (foto) steeds meer op de voorgrond treden.

Het tere bloemetje dat in de taal der bloemen zo voor reinheid en puur staat… De vermelde frisse noten van mandarijn en gember neem ik niet echt waar, nou misschien heel even in de opening, maar is niet noemenswaardig. Des te meer de volle afronding van warm amber, zwoel leer en niet nader omschreven animale noten (niet zo sterk als je zou verwachten in dit verband). En dat allemaal verfijnd gedoseerd. De geur wordt nooit ordi en plat. Het is in feite een zeer klassiek parfum met een hoog ‘huideigen’ kwaliteit. Komt vooral door de poederige noten die hun fragiele nuances de hele geur door blijven verspreiden.

RUIK & VERGELIJK

Nooit als zodanig geafficheerd, maar onderstaand parfum werd in Parijs jarenlang in bepaalde kringen het ‘parfum des putes’ genoemd, want veel gedragen door de vrouwen van lichte zeden in het Bois de Boulogne. En in Amsterdam was het ook een van de best verkochte op de Wallen…

Guerlain Shalimar (1925)

QUERELLE – PRIVATE COLLECTION – PARFUMS GENERALE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 9, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET Q, NICHE. Getagd: , , . Een reactie plaatsen

HOMO!

HOMO?

HOMOPARFUM?

Jaar van lancering: 2007?

Laatst aangepast: 09/11/12

Neus: Pierre Guillaume

Concept & realisatie: Pierre Guillaume

Midden jaren negentig van de vorige eeuw had L’Oréal meer dan 90.000 namen wettelijk vastgelegd. Ik weet niet waar de teller inmiddels staat. Had je een naam voor een parfum bedacht, dan deed je er beter aan even de cosmeticareus te contacteren voor het geval dat. Ik heb het altijd vreemd gevonden dat zoiets kan – taal is toch ‘vrij’ – en je was/bent als parfumhuis wel heel dom als je een geur naar een al bestaande vernoemt/vernoemde of er op liet lijken. Zoals Givenchy deed met in 1986 deed met Keyrus. Leek volgens Yves Saint Laurent toch iets te veel op zijn Kouros (1981). Givenchy paste de naam aan: Xeryus. De toen heel voorzichtig opkomende nichehuizen kozen een ander traject, hadden L’Oréal helemaal niet nodig: hun geuren waren anders, dus de namen ook: Eau d’Hadrien (1981) van Annick Goutal, Palais Jamais (1989) van Etro. En sindsdien kun je het niet zo gek of origineel verzinnen: alles wordt omgezet in namen. Bekende echte of fictieve persoonlijkheden, belangrijke gebeurtenissen, historische data, ‘sferen’, fantasieën, objecten…

Ik vind het een enorme verrijking omdat je hierdoor je fantasie sneller wordt geprikkeld en je ook nog eens vaak ‘direct’ in de geur zit. Geldt ook voor Querelle van Parfums Générale. Titel van een boek van schrijver/dief Jean Genet dat in 1982 werd verfilmd door Reiner Weiner Fassbinder. Heb het niet gelezen en gezien, ken het alleen ‘van horen’. Wat ik wel weet: honderd procent homo. Dus: een ‘beperkte’ clientèle waarvoor Pierre Guillaume deze geur bedacht heeft.

En dat weet hij ook: de geur vormt onderdeel van zijn Private Collection. Niet zo gek: het speelt zich af in een bordeel voor matrozen, er wordt gedobbeld, er wordt gedronken, en wordt geruziet, er wordt geneukt. Het is erg broeierig en het ruige en duistere zeemansleven wordt er verheerlijkt. Geen zin het boek te lezen, de film te zien: denk qua sfeer aan de weliswaar zeer gestyleerde en ‘geheteroriseerde’ versie van dit geheime leven met de eerste campagnes van Jean Paul Gaultiers Le Male (1995).

Maar hoe vertaal je zoiets in geuren en bestaat er zoiets als als homogeuren? Ik weet dat tijdens mijn jonge jaren chique homo’s vooral Guerlains Jicky (1889) en Knize Ten (1921) droegen en dat toen ook – midden jaren zeventig –  ze als ‘voorlopers’ bepaalde nieuwe parfums vol overgave droegen, zoals de eerste mannengeur van Karl Lagerfeld: Cologne uit 1978, inmiddels omgedoopt tot Lagerfeld Classic. Maar dat is wat anders dan een ‘homogeur’. En dat is volgens mij toch de bedoeling van Querelle. Eerlijk gezegd: ik had me de geur iets anders voorgesteld. Ik denk bij Querelle aan een drukbezochte ‘klassieke’ leertent waar de lucht is ‘bezwangerd’ met alcohol, sigarettenrook, zweet, huid en leer. Dit ruik je gedeeltelijk in de creatie van Pierre Guillaume, want…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… wat je krijgt is rokerig en donker, maar zónder zweet en leer. Wel is het een fascinerende geur. Sterker de opening verbluft en overrompelt: citroen, zwarte karwij uit Iran en mirre. Ofwel fris, bittergroen en etherisch. Stijgt direct naar je hoofd. Een perfecte vertaling van het ‘sfeertje’ van een leertent. En dan de stroef-zoete noot van kaneel, die voor mij het sensuele verbeeldt, ‘hangt’ heel mooi aan de opening. Daarna wordt er snel afgedaald naar de kelders van de kroeg. Een aardse mix van vetiver, wierook, eikenmos en ambergris.

Dat zijn in feite alle basics voor een stoere mannengeur. Alleen ‘in samenwerking’ met de opening moet ik eerder aan een ander uitgaansetablissement voor homo’s denken: de sauna… want de mirre- en wierooknoten geholpen door karwij hebben iets etherisch, scherps en ook medicinaals. Met een beetje fantasie kun je dat ook interpreteren als lichaamszweet. Maar los van al dit ‘gegay’, kun je stellen dat Querelle een klassieke houtgeur is met een sterke wierooknoot (foto). En het leuke: als je goed doorruikt kun je alle noten apart detecteren.

Maar alleen, hoe verkoop je dit verhaal aan een hetero? Of hij moet op zoek zijn naar een ‘homogeur’ voor een vriend, broer, vader, zoon, neef, zwager, buurman, collega… En wat ik me in alle onschuld afvraag, is Piere Guillaume himself ook een aanhanger van de herenliefde, of presenteert hij zich ‘zo’ – zie foto onder – omdat hij ook weet dat sex sells. Be it hetero, be it gay.

RUIK & VERGELIJK

Voor zover ik weet, afficheert onderstaande geur zich ook voor de volle honderd procent als homo:

Etat Libre Orange Tom of Finland (2008)

HOMAGE ATTAR AMOUAGE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 8, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET H, NICHE, PIEDESTAL POUR DES PARFUMS. Getagd: . Een reactie plaatsen

GEURGENIETEN IN OVERTREFFENDE TRAP DEEL 2

Jaar van lancering: 2008

Laatst bijgewerkt: 08/11/12

Neus: onbekend

We verblijven nog even in Nabije Oosten-stemming (zie gisteren). Maar dan niet gefantaseerd, want Amoauge is een honderd procent Arabisch parfumhuis, want gevestigd in Oman. Homage Attar werd gelanceerd ter viering van het 25jarig bestaan. En deze zelffelicitatie is in feite ook eerbetoon aan de aller oudste en meest verfijnde manier van parfumproductie: attar. Hoe dat in zijn werk gaat? Lees mijn beschrijving van Amouage’s Tribute Attar (2009).

De mooiste attars krijg je door (het echte) sandelhout als basis te gebruiken. De rijke, volle en complexe geur ervan wordt verkregen via een lang en laag verhit destillatieproces. Het effect na 14 dagen: de mooiste sandelhoutgeur denkbaar. Maar nu: voeg je hier eveneens op dezelfde manier gedestilleerde planten, kruiden, bloemen en andere houtsoorten aan toe dan neemt de finesse daarvan alleen maar toe.

Komt door het niet dominerende fixerende vermogen van sandelhout: het heeft een conserverende werking op de andere ingrediënten; het absorbeert, verrijkt, verlevendigt etherische noten ervan, presenteert ze als het ware in betere vorm. Met sandelhout-attar kom je alleen tot de essentie van en de ziel van een bloem, een kruid, een hars. Het is moeilijk om Homage onbevooroordeeld te ruiken, gezien de lyrische lofuitingen die deze attar inmiddels kreeg toegezwaaid. ‘The daddy of perfume criticism’, Luca Turin, spreekt van ‘breathtakingly beautiful… dizzyingly rich… filled with stratospheric light and ice’. En de grappige en zeer kundige Katie Puckrick: ‘fills me with wonderment at the majesty of perfume at its most exalted’.

Wat mij vooral verbaast is de ongelofelijke zuiverheid van de ingrediënten. Al het ‘kwade’ lijkt er uitgezeefd. Het is natuur door cultuur verbeterd, alsof God een handje is geholpen – in zes dagen tijd kun je geen perfecte wereld creëren. En dit letterlijk pure parfum contrasteert zo mooi met Tibrute Attar. Is de laatste aarde, donker, nacht, Hommage Attar is hemel, zonlicht, dag. Let wel op: misschien zul je in eerste instantie niet onder indruk zijn. Het wonderlijke effect van Tibrute Attar is directer. Homage Attar moet je de tijd geven – de geur houdt mij al een half jaar echt bezig. Wat hierbij helpt: alles wat je tot nu toe hebt geroken even vergeten – je geest ‘vrijmaken’.

Doe alsof je Adam of Eva bent die voor het eerst door het door het parfumparadijs wandelen. Maak er vervolgens werk van… hoe beter je deze attar leert kennen, hoe eenvoudiger het wordt om de ware essentie van citrus, jasmijn, roos, oud en wierook te ontdekken versmolten met sandelhout. Mocht je nog twijfelen dat parfumcreatie de achtste kunstvorm is, bij Homage Attar…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… doe je dat niet meer. Is als een wolk die voor de zon schuift – heeft niet dreigends. Want hij is gevuld met intense aroma’s die door de zon afwisselend worden verwarmd. Want het schone aan Hommage Attar is dat je telkens een ander facet waarneemt. Bij opening een lichte een uitgepuurde citrustoets die hierna wordt verwarmd door wierook, waardoor deze niet een verstikkende ‘rookgordijn’-effect heeft, maar eerder etherisch zijn nuances verspreidt.

Dan de roos die verschijnt – zoet, zwoel, gesuikerd maar ze wordt snel omarmd door jasmijn (foto). Beter gezegd: tayyiba, een attar van jasmijn-, amber- en musknoten. En door, voor, achter deze melange ruik je het nu zo zeer geliefde oud – scherp, houtig, ziltig, ‘oude bibliotheek’, leer – en het ‘ingedikte’ sandelhout. Nu nog mooier: dit is pas het begin… want hoe langer op de huid hoe meer de ingrediënten op elkaar inwerken. Dan weer de roos met de jasmijn, dan weer de wierook met het oud, dan weer het oud met de jasmijn…

RUIK & VERGELIJK

‘In die goede oude tijd’ werden attars gebruikt om het lichaam en geest te genezen, te balanceren en te harmoniseren. Is onze tijd bijna ongeloofwaardig geworden: body & mind is verworden tot een kreet van veel hopeloze beautyredactrices die in artikelen willen mee huppelen op het succes van het al even hol-kreterige Happinez waar tot mijn verbazing ook heel veel slimme vrouwen, heel gevoelig voor zijn.

Pittig geprijsd, dat is waar. En het is crisis, ik weet. Maar neem een paar druppels Hommage Attar of van onderstaande duistere tegenhanger en je wordt vanzelf stil. Is het niet van verbazing omdat je de geur niet direct begrijpt, dan wel dat het echt werkt. Heb je geen Happinez, beautyfarm, psychiater, mediator, stiltegebied of wierookstokjes van Rituals meer nodig.

Amouage Tribute Attar (2008)

ROSE OUD, INCENSE OUD – ARABIAN NIGHTS – BY KILIAN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 7, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET I, GEURENALFABET R, NICHE. Een reactie plaatsen

EEN ‘OUDE’ ROOS, EEN ‘BEWIEROOKTE’ ROOS

Jaar van lancering: 2010/2011

Laatst aangepast: 07/11/12

Neus: Caliche Becker, Sidonie Lancesseur

Concept & realisatie: Kilian Hennessy

Ik heb van enkele mensen het verwijt gekregen dat ik over het algemeen niet bepaald positief ben over By Kilian. Tja. De reden: wandel door enkele van mijn recensies. Hoewel ik vind dat het nogal meevalt, zeg ik: ‘You can’t please every one’. Maar behold, ik ga nu iets vleiends over hem schrijven. Met dien verstande: hij is niet de eerste die oud vol en ‘massief’ in zijn geuren verwerkt – die eer komt nog steeds Pierre Montale toe.

Maar wel de eerste die er een overkoepelend thema bij presenteerde. En die is cliché, want al tig keer als inspiratiebron gebruikt: de Vertellingen uit Duizend en één Nacht. Alleen dit keer kun je het letterlijk opvatten omdat The Arabian Nights Collection – Pure Oud (2009), Rose Oud (2010), Incense Oud (2011), Amber Oud (2012) – met name lijkt gemaakt voor de Arabische markt. Die begint zich steeds meer te interesseren hoe westerse huizen dit ‘hout der goden’ interpreteren. Is natuurlijk ook een kwestie van commercieel denken: deze contreien hebben niet bepaald last van de wereldwijde economische crisis. Dus: ‘U vraagt, wij creëren’.

Hij is niet de enige. Wellicht door hem geïnspireerd hebben ook Giorgio Armani en Guerlain zich op het nabije oosten gestort. Het is, gelijk By Kilian, niet alleen oud wat ze presenteren, toch overheerst de niet-Europese gedachte. De eerste presenteerde in 2010 – heel origineel – de One Thousand and One Nights Collection in de Armani Privé-lijn. Oud Royal en Rose d’Arabie (beide 2010), Ambre d’Orient (2011) en Cuir Noir (2012). Guerlain lanceerde dit jaar onder de vlag Les Déserts D’Orient een trio: Rose Nacrée du Désert, Songe d’un Bois d’Eté en Encens Mythique d’Orient.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Pure Oud heb ik nooit geroken. De reden: was toen (en wordt nog steeds) moe van al die zich onderscheidende nichehuizen die allemaal de ene oud na de andere afscheiden. Heb me er sinds een tijdje bij neergelegd, en zit nu eigenlijk vol ongeduld te wachten op het moment dat na Dior en Guerlain, Chanel en Serge Lutens het ook gaan doen.

Rose Oud begeleidt me al een tijdje. Ik ben onder de indruk omdat het meer dan een klassieke roos-oud-combinatie is. En wat ik bij sommige By Kilian-geuren heb – de prijs staat niet in verhouding tot de kwaliteit van de ingrediënten – ervaar ik met Rose Oud niet. Je krijgt als het ware waar voor je geld. En de roos  – een superbe blend van Bulgaarse roos en centifoliaroos – begint direct te bloeien.

En hoe! Vol en opulent. Dit is niet de koningin, maar de keizerin van de (Arabische) tuin . Haar blaadjes lijken van fluweel. Ze is maar wat trots op haar verschillende karaktertrekken. Zoet, zonnig, fruitig, snoeperig. En ze wat pronkt ze er mee zonder zich aan te stellen. Vervolgens mengt zich een likeurachtige sensatie in het spel die lijkt op een mengeling van pruim en perzik ondergedompeld in een kruidig-zoete sensatie die als het fijnste poeder over de rozenblaadjes ligt. Kardemon (ruik je lichtjes),  kaneel (iets meer) en saffraan (heel goed ruiken).

Dan moet het mooiste nog komen, want heel geleidelijk openbaart zich het oud. Hoewel het vanaf het begin – de lichte etherische toets – al zijn schaduw vooruit werpt, komt het nu echt tot leven. Oud ondersteunt de roos om haar verder te laten stralen. Oud is in dit geval een combinatie van oud, cederhout, cypriol en patchoeli, en krijgt een onverwachte warme ondersteuning door rokerig en zoet tabak die Rose Oud een licht dierlijke toets geeft. En door al deze oud- en houtsensaties blijft de keizerin bloeien en bloeien.

Ik ben even enthousiast over Incense Oud. Gemaakt door Sidonie Lancesseur. Is bij mijn weten de eerste keer dat het ‘nieuwe’ steringrediënt zo mooi is verweven met het oudste in de parfumerie: wierook. Alle bezwaren die je tegen wierook kunt hebben – te heftig, te rokerig, te ‘katholieke kerk’ – kun je terzijde schuiven.

Alhoewel, ‘roken’ doet het nog wel, maar wordt nu ‘getemd’ door oud dat nu een meer ondergeschikte rol speelt. Prettig is ook de toevoeging van roos die dit keer een bescheiden rol opeist en er voor zorgt dat de geur een bloemige toets behoudt. Gaat als volgt. Eerst een fris-groene en spetterende opening, als een briesje dat snel overwaait, van kardemon, grapefruit en veel roze peper. Prettig. Dan de Turkse roos ondersteund door geraniumblad (dat vaak meer naar roos ruikt dan roos zelf volgens ‘geraniumgekken’).

En je blijft haar subtiel ruiken, ook als de houttonen zich gaan verspreiden: ceder- en sandelhout, patchoeli, papyrus en eikenmos die samen oud oproepen en tegelijkertijd het genot van een ouderwetse chypre schenken. Ofwel een ‘diep-in-het-bos’-gevoel. En tussen al dit ‘oud’-hout smeult, broeit, kringelt en rookt het wierook dat 25 procent van de totaalcompositie bepaalt en een al even klassiek-zalvende en zoete ondersteuning krijgt van cistus labdanum en musk.

RUIK & VERGELIJK

Annick Goutal was toch het eerste nichehuis dat het mysterie van de Oriënt voor het eerst heeft gerubriceerd in een trio, twee jaar later gevolgd door een vierde variant. Het huis heeft zich nog niet aan oud gewaagd. Ben benieuwd of het net als Chanel en Lutens de – commerciële – verleiding kan weerstaan…

Annick Goutal – Les Orientalistes A.M.E – Ambre Fétiche (2007)

Annick Goutal – Les Orientalistes A.M.E – Myrrhe Ardente (2007)

Annick Goutal – Les Orientalistes A.M.E – Encens Flamboyant (2007)

Annick Goutal – Les Orientalistes – Musc Nomade (2009)

VIVA LA JUICY LA FLEUR JUICY COUTURE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 6, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET V. Een reactie plaatsen

EEN EERSTE LIEFDE

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 06/11/12

Neus: onbekend

Model: Sacha Pivovarova

Concept & realisatie: Juicy Couture

Voor het echt serieus parfumwerk moet je natuurlijk niet bij Juicy Couture zijn. Het is geen haute couture vertaald in geur, geen niche zoektocht naar het absolute parfum. Integendeel. Juicy Couture is puur parfumfun – juicy. Dat het merk zichzelf wat dat betreft zich niets verbeeldt en niet helemaal serieus neemt, bewijst de presentatie. Het is cheap couture met een glimlach. Wat dat betreft heeft het Amerikaanse lifestylemerk wel wat gemeen met de eerste geuren van Moschino.

Viva La Juicy La Fleur is een iets makkelijker manier om de lijfspreuk van Juicy Couture – vier couture ieder dag – in praktijk te brengen. Het is namelijk een bloemige interpretatie van de meest succesvolle geur uit de Juicy Couture-collectie: Viva la Juicy. Hoort natuurlijk een verhaal bij, dat je eigenlijk ook niet serieus kunt nemen gezien de boeketreeks-romantiek.

In het kort: ‘Viva La Juicy La Fleur is een nieuw facet in het leven van Sacha – het moment dat ze wordt overgedragen aan de vreugde van een eerste liefde, de sensatie van verliefd worden, het opwindende gevoel dat alles overneemt en de rest er niet meer toe doet’. Mijn vraag: moeten we overdragen letterlijk of figuurlijk opvatten, of beide? In ieder geval kan Sacha, terwijl ze de geur opdoet, nog meer wegzwijmelen, nog meer dagdromen en zich laten meeslepen door de emoties van een eerste liefde.

En voor zakenvrouwen en -mannen onder de lezers: ‘We are excited to expand the fragrance wardrobe. With Viva La Juicy La Fleur we complement the best-selling Viva la Juicy. We wanted to offer our loyal consumers something new and special. It’s a fresh perspective, beautifully balanced with juicy floral and the addictive gourmand notes in Viva la Luicy’. Zegt Robin Mason, senior vice president Juicy Couture Fragrances.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Is Viva la Juicy een bloemenbonbon gevuld met karamel, Viva la Juicy La Fleur is er een gevuld met, nogal logisch, bloemen. De verandering is minder opvallend dan verwacht. Het is een verschuiving van accenten. Minder gourmand, meer bloemen. Dus meer kamperfoelie (foto), meer gardenia, meer jasmijn. Nu geholpen met zacht-frisse waterlelie omringd met de fruitige opening van Viva la Juicy: wilde bessen (wat zijn dat?) en mandarijn. En hoewel minder banketbakkerig de basis van vanille en karamel (ondersteund door romig sandelhout) ga je volgens Juicy Couture watertanden. Wat ik leuk aan (beide) geuren vindt: het gebruik van honingzacht en dauwvoorjaarsfris kamperfoelie. Geeft de zoete bloemenweelde een verrassende toets. Tenminste als je dat kunt ruiken, want voor mij moet La Fleur in het hart het toch afleggen tegen ‘Le Gourmand’ in de afronding.

Opvallend: de verschillen in prijs tussen de verschillende maten wordt steeds groter. Wil zeggen: je betaalt veel, veel minder voor de grootste maat. Merk je ook goed bij Viva La Juicy La Fleur. 40 ml kost € 49,00, 150 ml € 98,00. Slechts € 49,00 verschil. Zou omgerekend eigenlijk € 183,75 moeten zijn…

RUIK & VERGELIJK

Kan er maar een zijn voor de ware fans:

Juicy Couture Viva La Juicy (2008)

ANGEL, ALIEN – LES PARFUMS DE CUIR – THIERRY MUGLER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 5, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET A, NICHE IN DE PARFUMERIEKETEN. Getagd: . Een reactie plaatsen

WORDT LEERGIERIG MET THIERRY MUGLER

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 05/11/12

Neus: onbekend

Concept & realisatie: Thierry Mugler (ism Clarins)

Had dit weekend een geurengek bij me op bezoek in Brussel. Misschien ken je haar. Maria Vlisma van www.parfumaria.com. Opvallend: ondanks alle nichegeuren die ze verkoopt (zijn er heel veel) en zelf heeft gekocht (volgens mij moet ze 5417 jaar worden om die allemaal tot op de bodem leeg te spuiten) blijft ze een groot zwak houden voor Thierry Mugler. Van Angel (1992) wordt ze nog steeds blij, van Alien (2005) nog meer. Womanity uit 2010… ze snapt nog steeds niet dat deze geur zo slecht begrepen wordt. Ze komt woorden te kort om de schoonheid van alle drie uiten. Een en al euforie. Vlisma heeft bijna alle variaties die afgelopen jaren verschenen.

Leuk dus om met haar dus Les Parfums de Cuir te testen. Vooropgesteld: leer is voor zowel mij als voor haar een zeer favoriet ingrediënt. Noemt een parfum zich een leerparfum dan moet die zijn donkere, zwoele en ‘huidzweet-nuances’ voor de volle honderd procent verspreiden. Niks tams en verfijnds. Gewoon ruig, ongeciviliseerd, het moet tegen de huid schuren. Maar dan niet cliché macho, een zekere gratie moet er in besloten liggen.

WAT RUIKEN WE EIGENLIJK?

Een bekend parfum voorzien van een leernoot is natuurlijk een andere zaak – zoals ik onlangs al besproken heb bij de Les Parfums de Cuir-versie van Womanity. En dat geldt nog meer voor Angel en Alien, die op zichzelf ook al zeer uitgesproken zijn. Ze zijn voor de fans zo vertrouwd, ze zijn benieuwd en hopen dus dat je die verandering direct waarneemt. En dat is een beetje het probleem. Na heel lang ruiken en de geuren te laten ademen op je huid, voel je pas dat de leernoot zich presenteert.

Voor mij lijken de gourmandnoten van Angel verpakt in een chique leren handschoen. Maar heel subtiel, je moet er echt heel vertrouwd zijn mee zijn om het leer te ruiken. En dat geldt misschien nog meer voor Alien. Je denkt in eerste instantie: het leer zal de jasmijn-amber-hout-combinatie een flinke zweepslag geven, want jasmijn en leer kunnen samen een geur een enorme erotische opwaardering geven. Maar ook hier: weer subtiel. Meer suède dan leer.

Hier de impressies van Maria: ‘Ik rook de leer-Alien eerst op een blotter. Omdat ik weet dat er dus leer in zit, ging ik er als een speurhond naarstig naar op zoek. Alien is van ‘zichzelf’ best dominant waardoor ik het niet direct echt kon bespeuren.

Nadat de geur tot rust was gekomen, komt er een soort romige suède-achtige ondertoon naar boven die Alien veranderde, zij het een tikje. Op de huid is het leer iets beter te bespeuren al blijf ik hier hetzelfde herhalen. Alien en Angel (en Womanity) zijn van zichzelf zo eigenzinnig en dominant (zeer positief bedoeld) dat de nieuwe ‘meespeler’ meedoet, maar meer op de achtergrond. Het leer komt naar voren, maar ik vind wel dat dit komt omdat je het weet. Ten eerste door de naam, ten tweede door de noten waardoor je toch gaat zoeken om het te willen vinden.

Als ik de geuren blind zou opdoen, had ik waarschijnlijk de leernoot niet ontdekt, had ik gedacht dat het de originele Angel, Alien (of Womanity) zou zijn. Ze krijgen stuk voor stuk een iets warmere dimensie en daardoor iets ‘rubberachtigs’. Het blijft een hele klus telkens iets toe te voegen waardoor geuren een andere toon krijgen, maar toch zichzelf blijven. Een soort verkleedpartijtje dus waardoor je toch ziet wie er achter de vermomming zit. Ze hadden voor mij best iets meer uit de bocht mogen knallen – verpakt in een stoere leren jas. Ach, het is natuurlijk geen kwestie van de beste stuurlui staan aan wal. Maar ik neem mijn petje nog steeds af voor deze drie wonderschonen die mijn leven nog steeds een heerlijke geurige draai geven’.

Met Les Parfums de Cuir viert Mugler zijn twintigjarig jubileum als parfumeur. Op de verpakkingen zit een zegel geplakt met daarop ’20 Ans’. Ook op die van A*Men (bespreek ik binnenkort). Jammer dat er geen spectaculaire editie – was in het verleden wel anders, gedenk de 1999 millennium-versie Big Bang – verschijnt van het revolutionaire parfum dat het allemaal in gang heeft gezet, de parfumwereld enorm heeft verrijkt en nog steeds inspireert: Angel.

RUIK & VERGELIJK

‘What’s next?’, vroegen we ons af. Je kunt natuurlijk je geuren eeuwig blijven vernieuwen, verlichten en ‘verzwaren’ met nieuwe smaakmakers. Als Mugler het volgend jaar ook doet (afgezien van de zomerversies), hopen Geurengoeroe en Maria Vlisma dat het oud zal zijn. De ketenparfumerie is er klaar voor!

Thierry Mugler Angel (1992)

Thierry Mugler Alien (2005)

TERRY DE GUNZBURG OMBRE MERCURE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 5, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET O, NICHE. Getagd: . Een reactie plaatsen

EEN NIET ZO ONSCHULDIG VIOOLTJE

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 05/11/12

Neus: Jacques Fleuri

Concept & realisatie: Terry de Gunzburg

Ik hoorde van haar voor het eerst bij Yves Saint Laurent. Daar was Terry de Gunzburg (tot 1998) hoofd make-up en ontwikkelde voor ‘hem’ onder meer de nu gelauwerde concealer Touche Éclat. Daarvoor had ze al een naam als make-upartist die – gebeurt wel vaker – tot stand kwam door geluk: Maria Carita van het gelijknamige beautylabel vroeg haar out of the blue een sessie te doen voor een haute couture-editie van de Vogue. Het resultaat was er dus naar.

Daarna zette ze haar eigen merk op: By Terry. Een tijdje verkocht in ze haar Parijse boetiek verschillende nichehuizen naar ik begreep. En die zijn nu wel of niet uit de collectie gehaald met de presentatie van haar geurkwintet: Fragrant Délice, Parti Pris, Rêve Opulent, Lumiéres d’Epices en Ombre Mercure. Ze vindt zelf dat we hierdoor worden getrakteerd op haute parfumerie.

Ik vraag me wel eens af: wie de eerste in de branche is geweest die haute voor parfumerie heeft gezet. Want: eigenlijk doe ‘je’ dat niet. Decennialang volstond de ‘naam’ van een huis – Chanel, Guerlain, Dior, Givenchy – door hun haute couture. Met andere woorden: kocht je een geur van deze huizen dan was excellente kwaliteit verzekerd. Onnodig dat te onderstrepen met ‘haute’. Deden ze dus ook niet. Nu wel zoals Dior. En om te onderstrepen dat het echt waar is wordt haute parfumerie ook nog eens met hoofdletters geschreven – nu geloven we het pas echt…

Haute parfumerie volgens De Gunzberg: ze houdt geen rekening met de ‘dos and don’ts’ opgelegd door trends of commerciële belangen. Vrij van deze beperkingen volgde ze dus haar instinct om pure, originele, extravagante en parfums van hoge kwaliteit te creëren. Een mooi streven, dat bijna door ieder nichehuis wordt nagestreefd. Ik zeg: nogal vanzelfsprekend en moet ‘gewoon’ uit het aangebodene duidelijk worden. Moet gezegd: op een bepaalde manier hebben haar geuren het. De kwaliteit is (vanzelfsprekend) ‘hors de question’.

Ik heb haar kennismakingsdoosje dat ik van Skins heb ontving (waar haar geuren dus exclusief verkocht worden) meegenomen op mijn recente herfstvakantie. Elke dag spoot ik er één op voor ik de deur uitging. Mijn eerste indrukken zweefden tussen ‘what’s new?’ en markant, tussen goed en elegant. Maar echt kapot ervan, dat dan weer niet. En tegelijkertijd overwegend dat het nu bijna onmogelijk is om je echt te onderscheiden – uitzonderingen daargelaten. Alles is al gedaan, alles is een variatie op een thema. Wat opvalt: de volheid aan ingrediënten. Dat ervaar je heel mooi in Ombre Mercure. Dit zegt ze er over: ‘Pure verleiding. De dromerige sensatie van een vallende druppel, fatale aantrekkingskracht tussen mysterie en geraffineerd. Een betoverende mix van iris en viooltje die ons meeneemt naar het donkerste deel van de nacht’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Interessant: normaal is een mix van iris en viooltje (foto) hét recept voor een lief en onschuldig parfum. De iris met zijn poederige noten polijst als het ware de vlakke noten van het zoeter dan zoet viooltje. En om de bloemige noten van beide te versterken worden klassieke bloemen toegevoegd; roos, jasmijn en ylang-ylang.

Doet ‘Terry de Gunzberg’ ook, maar ze doet iets ‘extra’s, ze voorziet het van een krachtig houten fond, in dit geval patchoeli. Hierdoor verliest de geur zijn onschuld, wordt – ik zou bijna zeggen – stoer. En vilein door de toevoeging van musky, leerachtig benzoïne ondergedompeld in vanille. Het resultaat volgens De Gunzberg: ‘Een herinnering aan losse poeder, rode lipstick en klassieke chypre-parfums vooral gemaakt voor gepassioneerde persoonlijkheden’. Het resultaat volgens geurengoeroe: geen klassieke chypre maar een parfum dat vrouwelijke onschuld combineert met mannelijke gedrevenheid – lang leve de clichés. Maar wat ‘grappiger’ is….

RUIK & VERGELIJK

… de associatie met ‘losse poeder, rode lipstick’. Dat ruikt naar de inhoud van een klassieke Hermès-tas. En dan denk ik gelijk aan onderstaande geur. En als je beide geuren ‘in je opneemt’, valt pas op – hoewel met andere ingrediënten gemaakt – de overeenkomst toch frappant is. Poederig, rozig, met een leer/houtachige ondertoon.

Hermès Eau d’Hermès (1951)

GREENE STREET ETRO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 3, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET G, NICHE, NICHE IN DE PARFUMERIEKETEN. 1 reactie

ETRO HEEFT EEN WINKEL GEOPEND IN GREENE STREET, DUS…

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 03/11/12

Neus: onbekend

Bond N°9 New York is een nichemerk opgericht in 2003 opgericht door de voormalig directeur van de Amerikaanse tak van Creed, training director Lancôme én ‘introducé’ van Annick Goutal in de VS: Laurice Rahmé. Het idee hiervoor kreeg ze na 9/11/2001. Rahmé wou iets ‘terugdoen’ voor de stad die haar ‘geadopteerd’. Ofwel: de diversiteit van the big apple vertalen in geuren. Haar eerste missie: ‘to make New York smell good again’. En dat heeft de stad geweten: bijna elke belangrijke straat en buurt werd olfactorisch in kaar te gebracht (en met de meest recente geuren rekt Bond N°9  het ‘begrip’ New York wel heel erg op).

Geluk voor Etro dat Bond N°9 nog geen tijd heeft gehad een van de meeste hippe straten van nu te parfumeren: Greene Street. Is samen met Broome Street het kloppende hart van de wijk SoHo (dat staat voor South of Houston, de straat). Met zijn neo-klassieke gebouwen en 19de eeuwse ‘cast iron’-architectuur – inmiddels tot National Historic Landmark verklaard – is het een geliefde buurt die de laatste jaren steeds meer labelchic-approved is geworden. Eerst zaten hier vooral kunstenaars die dit gebied herontdekten, later gevolgd door galeries.

En in dit artistieke umfeld voelen steeds meer luxemerken zich thuis, waardoor naast de trendy boetieks ook upscale-merken hier maar wat graag hun winkels openen. Zoals Etro in 2010 op nummer 89. Greene Street is dus een ode op de creativiteit en het bohemienne karakter van deze straat en buurt, die zoveel relaxter is dan de klassieke ‘uptight’-chic van 5th en Madison Avenue.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Greene Street is helemaal in lijn met andere Etro-geuren. Dat wil zeggen uniseks, geprononceerd (in dit geval kruidig) en met die (nu niet ontoevallige) groene noot die prettig aan zoveel geuren van het Italiaanse label kleeft. In de opening is dat basilicum die een ‘stroeve’ en pittige ondersteuning krijgt door respectievelijk nootmuskaat en roze peper.

In het hart is dat geraniumblad (met zijn roos-nuance) die heel mooi samengaat met het zoete viooltje. Maar echt tijd om hun zoete bloemnuances te verspreiden krijgen ze niet omdat rokerig wierook gecombineerd met een lichte harsnoot (die ruikt naar dennennaalden) zich laat gelden. De basis is voor mij het mooiste van Greene Street door de zwoel-poederige noten met een licht dierlijke ondertoon van musk, cistus labdanum en ambergris. Het effect: een oosters-warm gekruide geur die het volgens mij het ook heel goed zal doen als geurkaars.

RUIK & VERGELIJK

Etro ontkomt ook niet aan de ‘geurengektegolf’ van de laatste jaren die je als merk ‘verplicht’ op zijn minst één keer per jaar je fans te verrassen met een iets nieuws.

Etro Pegaso (2009)

Etro Via Verri Vintage (2010)

Etro Paisley (2011)

ZEN SECRET BLOOM SHISEIDO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 2, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET Z. Een reactie plaatsen

SHISEIDO VIERT 140 JARIG BESTAAN MET ZENSATIONEEL PARFUM

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 02/11/12

Neus: Michel Almairac

Concept & realisatie: Shiseido

De bedoeling van de flacon van Zen uit 2007: een abstracte voorstelling van een Japans theepaviljoen. Het wordt opgeroepen met slechts twee vierkante plaatjes: één van glas (flacon), één van plastic (dop). Ik vond het eerlijk gezegd wel heel vergezocht en kaal. Je moet wel over verdomd veel fantasie beschikken om in dit minimalisme een zo rijke traditie van Japan te zien. Met een nieuwe interpretatie – zowel in geur, zowel in presentatie – die verschijnt ter gelegenheid van het 140jarig bestaan van het Japanse cosmeticahuis – gebeurt het ‘eindelijk’.

Althans met mij: door de gouden gloed en het toegevoegde bloemenpatroon – zowel op de bovenkant van de flacon, als op een van de zijkanten van de dop – en slechts een beetje verbeeldingsvermogen, zie ik nu met Zen Secret Bloom een theepaviljoen voor me. Dit is mij voor moderne Japanse esthetiek: less is more maar verbonden met gratie. Noem het neo art deco. Het ‘vloeiende bloemen’-motief is afkomstig van de allereerste Zen (1964) en werd toen gemaakt door illustrator Marehide Susuki: ‘Met zijn magische penselen en zwarte sumi-inkt creëert hij delicate lijnen waarmee bloemen tot leven worden gebracht die door de flacon lijken te vloeien’.

Niet geïnteresseerd in de geschiedenis van Shiseido, ga naar Ruik & Vergelijk. Volgens het persbericht was het motto van Shinzo Fukuhara (1883-1948), de derde zoon van de oprichter van Shiseido, Arinobu Fukuhara: ‘Om te zien zijn er schilderijen. Om te horen muziek. Om te voelen beelden. Maar wat is er om te ruiken? Ik wil geur verheffen tot een kunstwerk’. Hij was naast eerste directeur van Shiseido ook geurkunstenaar en fotograaf, iemand met een fijnzinnige artistieke smaak die geleidelijk de focus van de onderneming van farmaceutica naar cosmetica verlegde. Bijzonder: Shinzo Fukuhara was de eerste die de Japanse holistische benadering van het leven combineerde met technologie en wetenschap.

In 1917 bracht Shiseido zijn eerste, zelf geproduceerde geur op de Japanse markt. Voorheen werden die ingevoerd of betrof het slechte kopieën. Fukuhara was de eerste die geuren ontwikkelde op basis van ‘Japanse’ bloemen en voegde iets vernieuwend toe: kunst. Hij creëerde parfums niet uitsluitend op basis van ingrediënten, maar nam ook concepten, emoties en beelden mee in de ontwikkelingsfase.

Zo was Snow Fairy (1934) gebaseerd op een verhaal over een sneeuwprinses. Hiermee creëerde hij een totaal nieuwe geurervaring voor Japan. Onder hem ontwikkelde Shiseido meer dan 50 variaties op bloemige parfums waardoor journalisten hem omdoopten tot ‘Hana no Fukuhara’, ofwel de kunstenaar van bloemige parfums. In het Japans betekent ‘Hana’ zowel bloem als neus.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Komt het nu omdat ik Zen als geur al ken? Komt het nu omdat het daadwerkelijk zo is ? Want ook Zen Secret Bloom verspreidt een enorme vredig en ‘geruststellend’ aroma. Een van de redenen: geen frisse opening. Je zit direct in een zalvende sfeer. Door Michel Almairac omschreven als een bloemige chypre: ‘Ik wou een intense en mysterieuze geur met contrasten die alle belangrijke ingrediënten afzonderlijk uitvergroot en versterkt, gouden bloemen die bloeien in de nacht’. Ik hou het meer op een neo-chypre.

Het geheim en de charme van de geur: de volheid van het hart. Jasmijnabsolu (in dit geval een die zweeft tussen zonnig en zwoel) en frisse fresia. Die neem je inderdaad apart goed waar, maar toch gaan ze een fusie aan. Het effect: de geur begint te stralen. De basis zorgt dat de bloemen een diep en intens aard aura krijgen, opgeroepen met houtigachtig patchoeli, benevelend, rokerig wierook en een toets zoet-zwarte vanille (die door de wierook een kruidachtige toets krijgt).

En zonder dat er één de baas wordt: ‘hand in hand’ zorgen ze er voor dat Zen Secret Bloom warme gouden golven verspreidt die ‘zensationeel’ is en, om maar eens een cliché van het zuiverste parfumwater te gebruiken, lichaam en geest één laat worden. Is natuurlijk wel een kwestie van geloven in.

RUIK & VERGELIJK

Tien jaar geleden was de parfumerie in de ban van geuren die meer dan alleen maar lekker roken. Ze maakten je actief dan wel lekker loom, zetten aan tot een vredig gevoel. Is nu helemaal voorbij. Shiseido blijft er in geloven…

Shiseido Zen (2007)

FRESH WOMAN JAGUAR

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 1, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET F. Een reactie plaatsen

DYNAMISCHE FRISHEID, DYNAMISCHE VROUWELIJKHEID, DYNAMISCHE SENSUALITEIT

Jaar van lancering: 2005

Laatst aangepast: 01/11/12

Neus: Marie Salamagne

Flaconontwerp: Thierry de Baschmakoff

De emancipatie in autowereld verloopt volgens mij langzamer dan in de echte wereld, het hier en nu. Welke autobeurs wereldwijd je ook bezoekt, het zijn nog steeds de vrouwen die als ‘lokmiddel’ ingezet worden. Ze hangen dan niet meer als stoeipoezen over de auto – een vooruitgang -, hooggehakt en kortgerokt zijn ze nog steeds wel.

Vol verwachting kijk ik uit wanneer een automerk het aandurft de rollen eens om te draaien. Want zoals gisteren al bij Jaguars Fresh Man (2005) geschreven: steeds meer vrouwen kopen zelf een auto om er zelf in rond te rijden. Sterker, voor haar zijn al diverse modellen van de lopende band gerold. En die zijn meestal sportief-elegant gestyled. Kun je ook van Fresh Woman zeggen de geur die tegelijkertijd met de mannenversie verscheen.

Het is een van de vier geuren – Woman in 2004, Woman Ivory Edition en Woman Purple Edition beide uit 2010 – die Jaguar voor haar tot nu toe lanceerde. En correct me if I’m wrong: volgens mij is Jaguar het enige luxe automerk dat ook geuren voor de vrouw maakt. En die is volgens Jaguar ‘heel zelfverzekerd en in tune met de wereld om haar heen’. Daar hoort een geur bij die ‘dynamische frisheid, dynamische vrouwelijkheid en dynamische sensualiteit tot in het perfecte combineert met behulp van bloemen ondergedompeld in water’. En dat werd door de jonge neus

Marie Salamagne vertaald in een compositie die met een beetje fantasie aanvoelt alsof je in Jaguar F Type het spoor volgt van een fris klaterend beekje dat al slingerend door een lentelandschap alle sensaties van het voorjaar in zich opneemt. Fresh Woman is fris, charmant, niet offensief en bescheiden.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

In het beekje van Fresh Woman word je getrakteerd op verschillende stromen van aroma’s die onder en boven elkaar voortbewegen. De eerste indruk: fris-zoet. Komt op conto van een rijk melange van amalfi-citroen, watermeloen, zwarte bes, peer en ananas. Laatste drie zoete noten blijven het langst hangen en glijden over in een bloemenstroom van lelietje-van-dalen en viooltje die een groene ondertoon krijgt van klimop, tomatenblad (foto) en munt.

Maar echt groen wordt het niet omdat de basis van musk, amber en vanille snel naar bovenkomt. En over dit alles waait ook nog eens een frisse windje van regenachtige noten. Eindresultaat: discrete luxe net zoals Fresh Man. Maar even ter verduidelijking: niche is het niet. Daarvoor is de melange te onbestemd, de onuitgesproken.

RUIK & VERGELIJK

Ze is een van de jongste neuzen in het parfumcircuit. En ze wordt steeds meer serieus genomen. Dat wil zeggen: Marie Salamagne wordt sinds kort ook gevraagd om geuren samen te stellen voor het niche-circuit.

Mainstream:

Kenzo Tokyo (2007)

Guerlain – Acqua Allegoria – Manderine Basilic (2007)

Vivienne Westwood Let it Rock (2007)

Roger & Gallet Rose Imaginaire (2012)

Niche-stream:

Giorgio Armani – Armani Privé – La Femme Nacré (2012)

Maison Martin Margiela – Replica – Flower Market met Jacques Cavallier (2012)

Maison Martin Margiela – Replica – Funfair Evening met Jacques Cavallier (2012)

Maison Martin Margiela – Replica – Beach Walk met Jacques Cavallier (2012)