Uncategorized

STILL LIFE IN RIO OLFACTIVE STUDIO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juli 1, 2016
Geplaatst in: GEURENALFABET S, NEO NICHE, NICHE, Uncategorized. Een reactie plaatsen

OVER PARFUMPOLITIEKE (IN)CORRECTE NAMEN, EN…

EEN ‘KOKOS-COPACABANA-COCKTAIL’-GEVOEL

Jaar van lancering: 2016

Laatst aangepast: 01/07/16

Neus: Dora Baghriche

Fotografie: Flávio Veloso

Concept & realisatie: Céline Verleure (foto onder)

STIIL LIFE IN RIOSoms kan een gedachte zich hardnekkig in je langzaam aan inkrimpende hersenpan vastklitten. Hoe het er is gekomen? Mag Joost weten. Zal wel komen door de overdosis aan de worldwideweb in- en onzininfo die dagelijks over je heen wordt gekieperd. ‘Recycled vomit’ zoals Patsy het ooit treffend verwoordde in Ab(solutely) Fab(ulous). Informatiestromen golven over en door elkaar heen, waardoor je soms niet meer weet of iets ‘waar’ is, of dat het louter aan elkaar ‘gekopiete & gepaste’ onzinberichten betreft.

Zo was ik er van overtuigd dat de nieuwe geur van Olfactive Studio Selfie in Rio heette, in plaats van Still Life in Rio. Tot ik gisteren de geur opende. Deze ‘verwarring’ kan ik verklaren: ik vind, zoals eerder vermeld, Selfie (2015) een van de meest originele en actuele namen van de laatste tijd. Had het dus logisch gevonden dat…

Anyway, Still Life in Rio is ook soort van slim gekozen omdat het anticipeert op de Olympische Spelen dit jaar door Brazilië georganiseerd. Dior deed hetzelfde vier jaar geleden met Escale à Parati (2012) met het wereldkampioenschap voetbal in het vooruitzicht daar toen plaatsvindend. Soort van… aangezien je sommige ontwikkelingen niet kunt zien aankomen. In kort bestek: door alle lokale politieke strubbelingen aldaar, heeft Brazilië veel van zijn exotische glans verloren.

LEADERS NUMBER ONEVan de andere kant waar hebben we het over: onlangs werd Vladimir Putin gehonoreerd met een geur – Leaders Number One (2015). Schijnt goed te verkopen in… Rusland. Estée Lauder presteerde het zelfs een – inmiddels afgebroken – perfume agreement aan te gaan met The Trump. De naam: Donald Trump, The Fragrance Experience. Gevolgd door Success (2012) – dit keer een collaboratie tussen The Trump Organization en Five Star Fragrance Company. Laatste werd met zéér, zéér gemengde gevoelens ontvangen; werd zelfs gepoogd te verbieden – Dump Trump! – gezien zijn niet zo gezellige uitlatingen over moslims, Mexicaanse ‘treasure hunters’ en omdat deze botte knuppel in het Republikeinse hoenderhok vond/vindt dat de discussie over de ophanden zijnde klimaatverandering (het regent nu wel erg aanhoudend lang dit voorjaar) maar klinkklare onzin was/is. Bloomberg Businessweek serveerde de geur af met: ‘Success smells like soap and is reminiscent of a fashion magazine that contains too many perfume ads’.

Anyway deel twee: Still Life in Rio is de eerste ‘destinatie’-geur van Olfactive Studio en in dus in lijn met al die andere ‘reisverhalen in geur’ van de concurrentie. Met dit verschil – zegt Céline Verleure – dat de benadering fotografisch is.

JEZUSHet ‘voel-wat-ik-bedoel’-idee: Rio de Janeiro badend in een gouden zonlicht tijdens het ochtendgloren in de buurt van het beroemde, naar mijn gevoel een ietsiepietsie te megalomane uitgevoerde beeld van ‘the one and only’. Beter bekend als Jezus Christus (Nazaret (?), circa 5 v.Chr.- Jeruzalem, ca. 30 n.Chr.). In overdrachtelijke zin: ‘Een vibrerend parfum met de belofte van een dag, vol van licht vol van beweging’.

WAT STILL LIFE IN RIO IK EIGENLIJK?

Een in de opening eau de cologne-geïnspireerde geur met geleidelijk aan een zachte, licht zwoele ontwikkeling uitmondend in een ‘kokos-Copacabana’-gevoel. En waarom – nee daarom! – hoor ik in mijn gedachten Bary Manilows’ Lola terwijl hij dit situeerde in Havanna.

Her name was Lola, she was a showgirl
With yellow feathers in her hair and a dress cut down to there
She would merengue and do the cha-cha
And while she tried to be a star
Tony always tended bar
Across the crowded floor, they worked from 8 til 4
They were young and they had each other
Who could ask for more?

At the copa (CO!) Copacabana (Copacabana)
The hottest spot north of Havana (here)
At the copa (CO!) Copacabana
Music and passion were always the fashion
At the copa…. they fell in love

His name was Rico
He wore a diamond
He was escorted to his chair, he saw Lola dancing there
And when she finished, he called her over
But Rico went a bit to far
Tony sailed across the bar
And then the punches flew and chairs were smashed in two
There was blood and a single gun shot
But just who shot who?

At the copa… she lost her love

Her name is Lola, she was a showgirl
But that was 30 years ago, when they used to have a show
Now it’s a disco, but not for Lola
Still in dress she used to wear
Faded feathers in her hair
She sits there so refined, and drinks herself half-blind
She lost her youth and she lost her Tony
Now she’s lost her mind

STILL LIFE IN RIOAnyway deel drie: eerst een citrusopening du premier rang: een energieke, zuivere blend van yuzu (iets zoetzachter dan de Europese citroen) mooi gekieteld door citroen en met name gember (die lekker schuurt en prikkelt). Als je goed doorruikt pik je ook de munt en de mandarijn op – beide goed voor een groene toets.

‘Eu realmente gosto da sequela’. Portugees voor: ‘Ik hou erg van het vervolg’. Want de pepers prikkelen je in het hart tegemoet. Die hechten zich eerst aan de gember om vervolgens een beetje aangeschoten-dronken te verdrinken in zwoel-exotische blend van kokosmelk en rum. Alsof je nipt aan de beroemdste cocktail van Brazilië, de caipirinha.

Maar gelukkig: Still Life in Rio glijdt hierdoor niet naar een gemakzuchtige gourmand-surprise. Hiervoor staat de basis garant; geeft de geur houvast. Ofwel, een zachte, maar duidelijke stroeve leernoot vermengd met copaiba-balsem: mild, zoet, warm, houtachtig, gekruid – ik hoop lokaal geoogst – die de ‘pepernoten’ van het geheel versterken.

Kortom, een strak-zoete cologne-cocktailgeur perfect om alle neuzen tijdens de voorbereidingen naar de Olympische Spelen nog even in dezelfde richting te krijgen. Zou toch leuk zijn: Still Life in Rio als olfactorisch onderdeel van de openingsceremonie. Maar door wie wordt de eerste spray gespoten? Door de uit haar ambt gezette Dilma Rousseff of haar vooralsnog ‘tijdelijke’ plaatsvervanger Michel Temer? Mooi en indachtig de olympische gedachte zou toch zijn: saampjes.

En ondertussen denkt Geurengoeroe aan een andere latin classic die het zwoele, mañana-mañana-gevoel zo zalig loom-heupwiegend vertolkt, en voor mij perfect het Still Life in Rio-gevoel tot uitdrukking brengt: in dit geval niet Stan Getzs’ The girl of Ipanema, maar the boy of Ipanema… heupwieg lekker mee op de klanken van…

Tall and tan and young and handsome
The boy from Ipanema goes walking
And when he passes, each time he passes
I go “A-a-a-h”

When he walks he’s like a samba
That swings so cool and sways so gentle
That when he passes, each time he passes
I go “A-a-a-h”

Oh, but I watch him so sadly
How can I tell him I love him
Yes, I would give my heart gladly
But each day as he walks to the sea
He looks straight ahead, not at me

Tall and tan and young and handsome
The boy from Ipanema goes walking
And when he passes, I smile, but he
Doesn’t see. He just doesn’t see.

He just doesn’t see. What’s wrong with him…

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE OLFACTIVE STUDIO CELINE VERLEURE

 

L’EAU D’ISSEY PURE ISSEY MIYAKE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 30, 2016
Geplaatst in: GEURENALFABET L, Uncategorized. Een reactie plaatsen

CONTRADICTIO IN TERMINIS: ‘VERLEIDEN ZONDER VERLEIDELIJK TE ZIJN’

WATER WORDT DRUPPEL

Jaar van lancering: 2016

Laatst aangepast: 30/06/16

Neus: Dominique Ropion

Flaconontwerp: Todd Bracher

Wat hebben Geurengoeroe en Grace Jones gemeen? De ‘voornamen’ beginnen met een g, zijn allebei in hun vakgebied opvallende verschijningen, houden van lots of fun en… – tada! – zijn allebei verknocht aan L’Eau d’Issey (1992). Ja, u leest het goed: verknocht. Het is Jones’ companion waar ze ook verblijft – zoals onlangs in Amsterdam ter promotie van haar autobiografie en een journalist van De Volkskrant optekende dat een flacon van L’Eau d’Issey tijdens het interview op de tafel stond.

Geurengoeroe heeft al jaren een parfumextract en eau de toilette in zijn kabinet. Als hij even twijfelt bij het verschijnen van een – oh no, not again – frisse, transparante bloemengeur, dan pakt hij L’Eau d’Issey als referentie. De tevredenstellende conclusie die hij dan in negen van de tien gevallen maakt: vaak gekopieerd never nevernooitnietjamais geëvenaard.

Het fijne: dat vrijgevige gevoel van bloemen die als in een cascade – begeleid door een zachtzwoele wind – elegant hun waterige kant benadrukken. Was niche in 1992 ingeburged; L’Eau d’Issey was als zodanig geclassifieerd. Door Geurengoeroe in ieder geval.

Goutte Ombre.inddEen nieuwe omschrijving anno 2016 van deze klassieker: ‘Een uitbarsting van emoties opent het kristalheldere universele water met een explosie van frisheid die zowel aquatisch als een nieuwe uiting van een aardse geur is. Eerst: het vochtige effect van rozenwater plus een akkoord van cyclaam – komen samen tot bloei door een verfrissende nevel van betoverende fresia. Intense, lichte pioenroos en witte lelie accentueren de noten van het kruidige anjer-hart. Vervolgens werken de bloemige middennoten samen met de basis van kostbare houtsoorten, musk en osmanthus die de warmte van de tuberoos versterken’.

Mijn impressie nog steeds: de zonet genoemde cascade door Issey Miyake in 1992 himself bij de lancering omschreven als ‘de mooiste, meest pure geur in de wereld: de geur van water op de huid van een vrouw’.

Dit klopt natuurlijk niet: ‘In 2016 brengt Miyake een nieuw leven in de familie, een tweede hoofdstuk in de L’Eau d’Issey-verhaallijn’. Want de variaties die in de loop der jaren zijn verschijnen, zijn talloos. Dit ‘vergevende’, is Geurengoeroe toch heel benieuwd, want het odyssee-water recreëert zichzelf, ‘stroomt vervolgens vredig als ‘de zuiverheid van een druppel op de huid van een vrouw’.

WAT L’EAU D’ISSEY PURE IK EIGENLIJK?

Vreemd eigenlijk dat zowel L’Eau d’Issey als L’Eau d’Issey Pure als een zuivere geur voor de vrouw wordt gepresenteerd. Voor mij hebben beide iets onbestemds, een prettig gevoel oproepend gevrijwaard van stereotypen. Dit vinden veel mannen ook plesant als je beide geuren zonder introductie introduceert. Ja ik weet, L’Eau d’Issey pour Homme (1994) is mannelijker door zijn duidelijke houtbasis, maar is voor mij eerder meer ‘marketing-Miyake’, dan echt Miyake.

Ik zit al dagen te snuifen aan L’Eau d’Issey Pure, en ik er ‘ga helemaal’ voor. Vooral door de opening: wat een prachtige lelietje-van-dalen (foto) bloeiend langs een klaterend, blauwhelder beekje. Alles wat je van dit bloemeke verwacht ruik je: groen, wit-bloemig, fris, krokant, beetje scherp en wordt pittig gecombineerd met een ‘cologne-kick’ van oranjebloesem. Dat cascade-klateren komt op conto van alweer een nieuw ontwikkeld zeemolecuul. Heet maritima, ofwel nomen est omen, ofwel de naam is een voorteken. Want dit lichte, maritieme gevoel ruik je door de hele compositie.

LELIETJE-VAN-DALENIn het kielzog van het lelietje-van-dalen volgen de damascusroos – zoet, fruitig, lichtjes gekruid – die ondersteund door jasmijn je een volle, bijna klassieke bloemsensatie bezorgt zonder dat de waterige toets verloren gaat – wederom dankzij maritima.

Op de bodem krijgt (als je zo wilt) de geur een licht mannelijke toets dankzij ‘mineraal en dierlijk’ ambergris. Maar zeer bescheiden gezien het wordt geflankeerd door de ‘zachthout’-maker par excellence cashmeran. Langer op de huid krijgt het geheel een licht poederige ondertoon dankzij musk.

Over de flacon zegt Todd Bracher: ‘L’Eau d’Issey is wat alle andere parfums niet zijn: een sfeer van eenvoud en puurheid gebaseerd op een simpel idee over water. Ik geloof dat we voor L’Eau d’Issey Pure het meest elementaire beeld van water hebben gevangen: een druppel – die symboliseert de geur en wordt de flacon’. Ik zou zeggen: een zich steeds langer uitstrekkende druppel die het uiteindelijk van de zwaartekracht verliest: ‘Plons!’

Dominique Ropion over L’Eau d’Issey: ‘Ik was overdonderd! In die tijd was de combinatie van bloemige en aquatische geurnoten uniek. Het trio van lelietje-van-dalen, roos en narcis – een ongebruikelijke combinatie – kreeg een nieuwe dimensie door middel van calone, een molecuul met zeewater-effect, een hintje anijszaad, maar ook groene en honingachtige noten die de compositie voller maakte – vergelijkbaar met een zeebries. Het was direct een meesterwerk en dat is het tot op de dag van vandaag.’

Over L’Eau d’Issey Pure: ‘Een zeer gestructureerde geur, met een vrij compacte formule. Net als L’Eau d’Issey is het een luchtige geur voor overdag met een iets sterkere sensuele touch. Dat komt door cashmeran, een zacht en warm molecuul, balancerend tussen houtachtige en muskgeurnoten. L’Eau d’Issey Pure is een energieke geur in de kern versterkt door ambergris voor de minerale, dierlijke twist. De compositie heeft een duidelijk ‘tweede huid’-effect – een originele zuiverheid. De geur verleidt je, zonder verleidelijk, zonder opdringerig te zijn – geeft op een gracieuze, simpele manier meer energie.’

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE L'EAU D'ISSEY ISSEY MIYAKE 2

 

BOHEA BOHÈME MONA DI ORIO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 24, 2016
Geplaatst in: GEURENALFABET B, NICHE, Uncategorized. Een reactie plaatsen

‘BOHEMIAN RHAPSODY’

EXCLUSIEVE THEE VOOR DONKER-ROKERIGE GEUR

Jaar van lancering: 2016

Laatst aangepast: 24/06/16

Neus: Fredrik Dalman

Model: onbekend

Fotografie: Petrovksy & Ramone?

Concept & realisatie: Jeroen oude Sogtoen

BOHEA BOHEME MONA DI ORIO MOOD 2Mona di Orio had van zichzelf een bohemienne uitstraling. Maar dan wel ‘à la facon parisienne’, beetje fin de siècle vorige eeuw. Dus eigenzinnig, maar bestudeerd. Maar niet aanstellerig gecultiveerd. Verfijnd met een rafelig beau chic, beau genre-randje. Dat was/is ook het dna van haar meeste geuren: ruw, ongeciviliseerd, aards maar toch in connectie met ‘het hemelse’; creaties niet gladgestreken door interventies van marketingpiepeltjes en testpanels. Wat krijg je dan? Geuren die door velen ‘best wel’ als moeilijk worden ervaren omdat ze net iets meer vragen van de consument.

Mona di Orio in combinatie met thee, lijkt op het eerste gezicht trend volgend, crowd pleasing, boring. De vraag: quoi de neuf? Want thee is sinds 1992 – met Bvlgari’s eerste geur Eau Parfumée au Thé Vert – een nieuw soort standaard geworden. En lijkt nu een inhaalslag te maken. Wil zeggen: hoewel gourmand (in hetzelfde jaar gepresenteerd met Thierry Muglers Angel) nog vaak het leidende principe is in geuren, presenteert thee zich sinds kort opnieuw. Niet licht, fris en energiek, maar donker, rokerig en broeierig.

BOHEA BOHÈME MONA DI ORIOMen neme: Eau Parfumée au Thé Noir (2016) van Bvlgari. Bohea Bohème volgt het zelfde pad, met dit verschil: minder voorspelbaar. En dat ligt niet alleen aan de gebruikte theesoort: wuyi, beter bekend als bohea die groeit op het Wuyi-gebergte – historisch een van de belangrijkste gebieden voor theeproductie – in China. Met name zwarte thee, waaronder lapsang souchong en da hong pao. Omdat de productie van bohea erg arbeidsintensief is, wordt wel eens gezegd – of je het moet geloven is wat anders – dat het gewicht ervan waardevoller is dan puur goud. En dat past perfect in de wereld van Mona di Orio: alleen met de meest verfijnde ingrediënten het klassieke parfumparcours opnieuw verkennen.

Wat ik jammer vind: het kiezen voor een model (plus kompaan vanaf de rug gezien). Het stuurt, of je het wilt of niet, toch je gedachten in een bepaalde richting. En dat is nu het prechtige van veel nichehuizen: gevrijwaard van beauty’s in veronderstelde prachtige en sfeervolle ambiances, geeft het je eigen associaties ruim baan waardoor je een band met een geur kunt ontwikkelen, en hierdoor je eigen herinneringen voor later – een van de uitgangspunten van Mona di Orio herself.

WAT BOHEA BOHÈME IK EIGENLIJK?

Een donkere, smeulende geur die rokerig begint en als hout (uitgedroogd zoet) eindigt. Bijna onmogelijk alle ingrediënten er stuk voor stuk uit te pikken. Zijn ook zoveel. Van b tot z: bergamot, blauwe kamille, benzoïne, buxus, bijenwas, dennenbalsem, eikenhout, geranium, iris, jeneverbes, kardemom, laurier, osmanthus, peper, populierknop, sandelhout, vanille, zwarte thee-olie.

Mijn eerste indruk: een flits van fris direct gevolgd door zwarte, rokerige, pittige thee plus een ‘gevoel’ dat denken aan leer (laurier in combi met jeneverbes?) met aardsgroene noten omringd door osmanthus (met zijn amandel-rozijnachtige geur met leeraccenten) die bloeit tijdens nachtelijke uren. Daarna: in eerste instantie eigenaardig en eigenzinnig stroef door de ongewone groene en houtachige noten van buxus, eikenhout, populier. Doet denken aan uitgedroogd kreupelhout waar hooislierten aan zijn blijven plakken.

Geleidelijk aan begint de zon te schijnen, maar wel tussen de takken en het gebladerte door. Er verschijnt een warmte, een lichte ‘stroefe’ zoetheid. Maar dit blijft elegant in balans door de droge noten. De iris lijkt – op de achtergrond weliswaar – alle noten aan elkaar te rijgen, geeft het een elegante, stroeve ondertoon. De derde keer dat ik stroef schrijf. En dat is Bohea Bohème in feite ook. Elegant, maar niet in klassieke zin. De compositie gaat tegen de vleug in, maar past tegelijkertijd in de trend van donkergestemde geuren die als het ware over oudh heen stappen voor intense, beschaduwde houtgeuren.

Maar is het een ‘echte’ Mona di Orio? Ik weet het niet. In de basis wel, de grondtoon klopt. Maar ik mis een flits van ‘gevaar’, een ingrediëntencombi met onverwacht effect dat je even naar adem doet snakken en doet beseffen ‘zo kan het dus ook!’

BOHEA BOHÈME MONA DI ORIO MOOD

 

MÉTAL HURLANT – CRUISE COLLECTION – PARFUMS GÉNÉRALE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 4, 2016
Geplaatst in: GEURENALFABET M, MOET JE ECHT RUIKEN, NICHE, PARFUM = PARFUN. Een reactie plaatsen

U LEEST HET GOED: BIJ UITSTEK HÈT VADERDAGSCADEAU VOOR ‘JAN MET DE PET’

TOP GEAR; GROMMENDE GARAGEGEUR

Jaar van herlancering: 2016

Laatst aangepast: 04/06/16

Neus: Pierre Guillaume (foto)

IFYOUCANREADTHISTHEBITCHFELLOFFEr wordt al een tijd gesproken over de groeiende kloof tussen arm en rijk. Volgens mij van alle tijden. Met dit verschil dat rijken nu zonder al te veel inspanning hun vermogen ‘gezelli snel’ exorbitant zien groeien. Met name in de amusementsindustrie. Ik bedoel: Beyoncé hoeft maar een keer te niezen en ziet haar bankconto ‘per direct’ verhoogd met een bedrag waar jan met de pet 365/24/7 voor moet zwoegen.

Volgens het Algemeen Nederlands Woordenboek op internet is hij ‘het prototype van de arbeider; de gemiddelde arbeider; de kleine man; iemand van het gewone volk; negatiever, met minachting ook: arbeider, zoals die zich kenmerkt door een laag ontwikkelingsniveau of een gebrek beschaving’.

Dat laatste is een groter probleem lijkt me, en niet alleen bij de arbeider. Het valt me op dat ik soms tijdens gesprekken met mensen van divers pluimage – ook zo’n moeilijk woord – me met een ‘duh’-blik in de ogen aankijken als ik een uitdrukking gebruik of refereer aan een bekend veronderstelde gebeurtenis uit de – recente – geschiedenis.

PIERRE GUILLAUMEDeze gapende kloof ‘zie’ je ook al lang in de parfumwereld. Voor het gewone volk worden namen bedacht die bijna iedereen direct begrijpt. Alleen wordt de spoeling steeds dunner; dergelijke namen raken ‘op’. Dus worden die steeds meer gerecycled: eerst Horizon (1993) van Guy Laroche, nu van Davidoff (2016). Eerst Manifesto (2000) van Isabella Rossellini, nu van Yves Saint Laurent (2012). Eerst Wanted (2009) van Helena Rubinstein, nu – dat is snel! – Azzaro (2016). En ga zo maar door.

Nou nog ‘eentje’ dan: eerst Chic (2002) van Caroline Herrera, in 2009 gelanceerd door de zangeres die wat mij betreft een Oscar verdient – categorie: For Crying Out Loud In Public – gezien haar ‘red carpet’-optreden tijdens de begrafenis van haar so much beloved and even more mourned René. Inderdaad Celine Dior, sorry, Dion.

Dat is inmiddels voor mensen met ‘bagage’ en een zwak voor snobisme natuurlijk te min. Dat begrijpen veel nichehuizen: die lijken verwikkeld in een wedstrijd van wie de vreemdste, meest eigenaardige namen kan bedenken die duidelijk mikken op een breder referentiekader en hiermee de kennis en knowhow van de beoogde doelgroep bevestigen. Métal Hurlant… come again? Métal (1979) van Paco Rabanne dat begrijpt jannie met de pet. Métal Hurlant dat vraagt meer iets meer dan een cursus Frans voor Beginners. Je kunt je zelfs afvragen of snobs het direct begrijpen en daardoor de geur nog beter.

Toen ik van Métal Hurlant hoorde, moest ik direct aan een van de meest eigenzinnige indie-labels denken: Kerosene (anno 2011). In mijn gedachten verschenen Copper Skies en Santalum Slivers beide (2011). Ofwel, ongebruikelijke. ‘wierdo’ namen die de fantasie prikkelen en ver zijn verwijderd van de gebruikelijke parfumnaamclichés.

Métal Hurlant valt onder de Croisière Collection (een chiquere omschrijving voor de cruisecollecties van diverse modehuizen) gelanceerd in 2015. En deze meer ‘intello’ naam geeft direct aan dat het geen geuren betreft die je opsnuift als je je inscheept voor een Love Boat-cruise. Guillaume bezoekt ‘wijde open vlakten, de ongetemde wildernis, ondertussen verafgelegen landschappen verkennend. Het viert de zee, verafgelegen eilanden en oerwouden maar boven alles beweging’.

MÉTAL HURLANT PARFUMS GÉNÉRALEMaar dan niet zoals bijvoorbeeld de eilandgeuren van Michael Kors, de tuinen van Hermès of de ‘tussenlandingen’ (Escales) van Dior. Hurlant letterlijk vertaald: schreeuwend, joelend. In dit geval in overdrachtelijke zin. Het metaal is hier ‘afkomstig’ van een Harley Davidson op volle toeren, de rubberen wielen schurend over het asfalt terwijl de bebaarde, getatoeëerde en ‘ge-Ray-Ban-de’ bestuurder door Arizona scheurt ‘geplaagd’ door een hete wind tijdens zijn tour over Route 66.

Om het voor jan met de pet te verhelderen: het beeld doet me denken aan een joe sixpack-motorrijder die ooit voor me reed langs de kustlijn van Californië. Op de rug van zijn macho leren jacket stond in vette letters geschreven: ‘If you can read this, the bitch fell off’. Ook verkrijgbaar in een T-shirtversie. Duidelijke taal.

WAT MÉTAL HURLANT IK EIGENLIJK?

RUBBER&ASFALTEen In eerste opzichten vreemd, maar heerlijk uitdagende geur, die na verloop van de motorrit steeds ‘logischer’ wordt. Pierre Guillaume vat de geur in drie woorden samen: musk, leer en benzine. Het vreemde alleen: in eerste instantie had ik een ‘oudh’-gevoel. Maar me daarvan losgemaakt, waan ik me in een garage voor de jaarlijkse onderhoudsbeurt van mijn auto (die ik niet meer heb; ben nu geabonneerd op www.greenwheels.nl). Spannend: het leer is in Métal Hurlant eerder rubber, en dan verschroeid. Het sist, het spuwt, het spettert. De als sensueel omschreven musksoorten vind ik eerder animaal, grof, niet geciviliseerd, en ik meen eveneens een ‘ambergris-iets’ te ruiken.

Het wordt vaak als een negatieve omschrijving gezien: een walmende geur. Gaat niet op voor Métal Hurlant. Het walmt op aangename wijze in de zin van modern en nu – loop door de stad en je ruikt het volop. Walm is hier rook dat vrijkomt, wanneer rubber plotsklaps moet remmen op asfalt – je krijgt iets rokerigs, iets dat doet denken aan wierook. Ook interessant: na langer op de motor te hebben gezeten, wordt de geur rustiger. Ik neem zelfs zachte noten waar die iets bloemigs hebben, maar het tegelijkertijd niet zijn. Het fijne: de naam maakt de inhoud helemaal waar en andersom.

En wat zou dat nu toch verdomde leuk zijn: jan met de pet kennis laten maken met deze geur. Ik denk dat hij – bij de juiste uitleg – direct gecharmeerd zal zijn, is. Want hij krijgt met Métal Hurlant een voor hem grensverleggende geur die dichter bij hem staat dan hij in eerste instantie vermoedt: Top Gear. My car is my star. Krijgt hij het niet alleen in naam en boodschap – zoals het dit jaar waarschijnlijk populaire Vaderdag-parfumcadeau Diors Sauvage (2015) – maar ook daadwerkelijk in geur.

Terzijde: mijn tweede directe associatie met Métal Hurlant was trouwens Petroleum (2011) van Histoires de Parfums.

LOGO PARFUMS GENERALE

 

 

 

MUGUET PORCELAINE HERMESSENCE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 10, 2016
Geplaatst in: GEURENALFABET M, NICHE, Uncategorized. Een reactie plaatsen

IN DE SCHADUW VAN DIOR(ISSIMO)

HERMESSENCE RIJMT – OOK – OP ELEGANCE

Jaar van herlancering: 2016

Laatst aangepast: 10/05/16

Neus: Jean-Claude Ellena

MUGUET PORCELAINE HERMESSENCE 1Er verschenen de laatste jaren in het niche-circuit enkele pure lelietjes-van-dalengeuren. Waaronder het kristal-groene Muguet Fleuri (1925/2014) van Oriza L. Legrand. Maar die kregen pr-technisch minder aandacht dan Muguet Porcelaine van Hermès. Hoe zou dat nou komen?

Ik gok op de reputatie van het merk én de neus die erachter steekt. Beide een garantiebewijs voor kwaliteit. Jean-Claude Ellena presenteert zich, of wordt tegen wil en dank ‘altijd’ als de intellectueel binnen de wereld van neuzen naar voren geschoven. Hij speelt met woorden, is belezen, kent de geschiedenis, doet beroep op de algemene ontwikkeling.

En dat vinden ‘we’ – ik bedoel intelligente en snobby klanten – aangenaam in een wereld die letterlijk en figuurlijk uit lucht is opgebouwd. Ellena geeft er diepte en verantwoording aan. Hermès doet wat dat betreft niet onder voor zijn ‘inhuisneus’. Het omschrijft de Hermessences als ‘olfactorische verzen, sober en intens als haiku’s die met enkele woorden met grote diepgang en ritme eer betoont aan de vergankelijkheid en de schoonheid van de dingen’. U hoort het: we communiceren op niveau.

Wordt vervolgd met ‘Hermessence rijmt op quintessence, de essentie van het beroep van de parfumeur die de kunst verstaat om de dialoog aan te gaan met het materiaal, zodat het beter tot zijn recht komt’. Kanttekening: kan het niet meer horen: ‘dialoog aangaan’. Doet tegenwoordig bijna iedereen. Zelfs de bakker op de hoek met zijn deeg. En het persbericht volgt met dat Hermessence ook rijmt ‘op renaissance, wedergeboorte van de natuur, altijd nieuw, waarmee de parfumeur samenstelt, uitvindt en opnieuw samenstelt’.

Nou, nog eentje dan: ‘Hermessence rijmt op présence, aanwezigheid, van de geuren die zich aaneenrijgen, elkaar oproepen, echoën en samen spelen, heel luchtig, een olfactieve verdeling. Gevoed door ontmoetingen en onverwachte combinaties weven de parfums banden tussen het hart en de zintuigen van mensen en materialen, landschappen, landen, culturen en woorden’.

MUGUET PORCELAINE HERMESSENCE 2Over Muguet Porcelaine zegt Jean-Claude Ellena: ‘De natuur naar eigen hand zetten, zo ziet men mijn beroep van parfumeur. Het lijkt wel eens op hinkelen. Als je al hinkelend na vele testen ‘de hemel’ bereikt, heerst er vreugde, is het feest. In lelietje-van-dalen zit zoveel subtiliteit, dat ik ervan droomde deze bloem te sublimeren. Ik heb me verdiept in de geur, tot ik mijn andere zintuigen vergat, om de schoonheid en de soepele verleidelijkheid van deze bloem, fragiel als porselein, weer te geven’.

Hermès eindigt met: ‘Omdat Muguet Porcelaine het verhaal is van een door de geest veroverde bloem – Geurengoeroe roept in zichzelf bij de laatste vijf woorden ‘haiku!’ -, ruikt deze puur en alleen naar het lelietje-van-dalen, zijn ontluikende klokjes en beschermende blad’. Als nu de geur ook niet op intellectueel als aangenaam wordt ervaren…

WAT LELIETJE-VAN-DALEN IK EIGENLIJK?

Geurengoeroe zegt: ‘Hermessence rijmt op concurrence’. Want er zijn meer geuren die ‘puur en alleen naar het lelietje-van-dalen’ ruiken. De directe associatie: de door velen als het lelietje-van-dalenparfum-der-lelietjes-van-dalenparfums beschouwde Diorissimo (1956). De neus Edmond Roudnitska – Ellena’s mentor – beschouwde op zijn beurt Muguet du Bonheur (1935) van Caron als zodanig. Voor mij bungelen de kwetsbare meiklokjes van Hermès tussen beide. De eerste is misschien wat meer ‘gesuikerd’, de tweede meer bloemig.

MUGUET PORCELAINE HERMESSENCE 4Geurengoeroe zegt: ‘Hermessence rijmt ook op élegance’. Want de geur is elegant, in al zijn eenvoud alle facetten van het lelietje-van-dalen benadrukkend: fris, groen, knapperig startend, snel overlopend in de kenmerkende helder-subtiele bloemengeur. C’est tout. U leest het goed: that’s it.

Vindt Geurengoeroe jammer. Juist omdat Ellena ervoor tekende had ik meer iets meer onverwachts verwacht. Iets meer anno nu. Juist omdat het lelietje-van-dalen als bloem, het kan er zelfs niets aan doen, met tutty en old fashioned wordt geassocieerd. Een overdonderde aqua-noot, een verrassende lotsbeschikking met een andere bloem (mimosa), een hars (wierook), of een ‘lekker gek’ nieuw ingrediënt, zoals de bosaardbei.

Geurengoeroe zegt: ‘Hermessence rijmt eveneens op distance’. Want als je de geur, die ‘by the way, fly away’ snel vervliegt, beter leert kennen, neem je een soort zachte, warme noot waar die schommelt tussen ‘huideigen’ en ‘lactone’, tussen poederig en smeuïg – denk zeepachtig.

Aangezien alle geuren uit de Hermessence-lijn zo puur zijn, kun je ze goed layeren. Om het lelietje-van-dalen dus in een andere richting te sturen en Hermessence ook nog eens rijmt vacances, heb ik Muguet Porcelaine gemengd met Jardin en Méditerranée (2003). Lekker hoor. Meer groen. En omdat Hermessence óók nog eens rijmt op exuberance en complaisance – laatste is een doordenkertje op niveau voor de ‘intellos entre nous’ – reisde ik iets verder naar China voor Osmanthe Yunnan (2005). Meer bloem. Et… quelle performance! Rijmt ook weer.

MUGUET PORCELAINE HERMESSENCE 3

AFRIKA OLIFANT NISHANE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 8, 2016
Geplaatst in: GEURENALFABET A, NICHE, Uncategorized. Een reactie plaatsen

EEN NIET INGEWILLIGD VERLANGEN

GETEMDE DIERLIJKHEID

Jaar van herlancering: 2015

Laatst aangepast: 08/05/16

Neus: Jorge Lee

Model: ‘Olifantje en Civetje’

Concept & realisatie: Mert Güzel en Murat Katran

AFRIKA OLIFANT NISHANE 1‘En Geurengoeroe, kóópt u nog wel eens een parfum?’ Hij antwoordde: ‘Zelden, geen beginnen meer aan. Er verschijnt ook zoveel verdomd schoons. Maar ze allemaal sniffen? Geen tijd voor. Soms word ik echter als door een magneet aangetrokken – door de naam en wat de inhoud van een geur op papier belooft’. De naam: anders en voor kenners reeds een hint gevend: Afrika Olifant. Op z’n Hollands geschreven! Hoe komt dat, hoe kan dat? En dat voor een huis met Turks-Duitse wortels.

De prijs is pittig – het betreft dan ook een parfumextract. De inhoud: dierlijke ingrediënten in overload. Nou, dan heb je me (op dit moment wat betreft mijn ‘parfumbehoeftes’). Heb de geur gekocht bij www.parfumaria.com. Het pakketje – inclusief andere geuren – werd me netjes overhandigd ter plekke door de very soon bride to be-eigenaresse in IJsselstein. Ik met de auto verder – had mijn hond bij me die geplukt moest worden bij de kapper in Langerak. Moest onderweg toch even parkeren om Afrika Olifant op te spuiten.

AFRIKA OLIFANT NISHANE 2Te meer, gezien de kapster in Artis werkt, een soort van geurengek is en ik dus benieuwd was naar haar reactie. Artis was namelijk ook wat ik in mijn gedachten had. Gewoon dierentuin ruiken: mest en urine opgedroogd in stro opgeroepen met civet en bevergeil. Even terzijde: wil je niet dat de katten van de buren je mooie tuin als wc gebruik: tijgerpoep geplaatst op strategische plekken – scares the shit out of them. Bij Artis kon je het ooit kopen, weet niet of het deze service nog biedt.

Vol verwachting klopte mijn neus, alleen… het was niet wat ik gehoopt had. Niet dat Afrika Olifant onaangenaam is. Je ruikt een volle, duister geur die eerder aards overkomt dan dierlijk. Ik gaf mijn net nog een keer bespoten hand aan de kapster. Haar reactie: ‘Lekker hoor!’ Maar ook niet meer. Ook de mede-eigenaar van de hond vond de geur intens – maar niet vies, niet naar dierentuin ruiken. Ongewoon maar niet uitzonderlijk…

WAT AFRIKA OLIFANT IK EIGENLIJK?

… en dat terwijl de ingrediënten zoveel ‘beloven’. Geen citrusnoten, geen bloemen. Opening: ambergris, wierook, mirre, cistus labdanum. Hart: bevergeil, civet, leer, oud. Basis: musk en nog een keer civet-pret. In de opening begint vooral de mirre op mijn pols te kloppen die vervolgens wordt ingepakt door de wierook. Cistus labdanum zorgt voor warmte. Ambergris… ervaar ik nie (eerst).

De stinkers ruik je vervolgens wel, maar niet zo ‘Afrika’ en ‘Olifant’ als gehoopt. En de oud speelt ook, zij het braaf, zijn rol. En: het kan aan mij liggen, maar ik ervaar niet een parfumextract – eerder een olie. Eigenlijk is Afrika Olifant een hele, en eigenlijk, een heel elegante, bijna fluweelachtige basisgeur – met name als de geur langer op de huid zit. Het weeïge van ambergris uit de top komt beter tot zijn recht.

Alleen: te getemd voor mijn idee. Het idee van Afrika – warm, droog, duister, mysterieus – komt niet tot zijn recht. De olifant is nog een jong, speels olifantje die vrolijk met zijn slurf instinctief zijn familie volgt, en de civetkat komt ook net uit de boom kijken. Een extra injectie van bevergeil en civet zou de geur meer ruig en meer ongegeneerd ‘dierentuin’ hebben gemaakt.

Qua concentratie gaat er niets boven een extract… of het moet een attar in de ware zin van het woord zijn. Dus Nishane… work aan de winkel wat mijn betreft. Not ‘Out of Africa’ but ‘In Africa’ – ‘Oudh of Africa’ desnoods.

AFRIKA OLIFANT NISHANE 2

 

 

 

LA CHASSE AUX PAPILLONS L’ARTISAN PARFUMEUR

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 6, 2016
Geplaatst in: GEURENALFABET L, KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN, KLASSIEKERS OPNIEUW GEROKEN, NICHE, Uncategorized. Een reactie plaatsen

GEPARFUMEERDE VLINDERS VANGEN

ONBEKOMMERD PASTORAAL VERTOEVEN

Jaar van herlancering: 1999

Laatst aangepast: 06/05/16

Neus: Anne Flipo

De nichejacht op vlinders werd midden jaren negentig van de vorige eeuw geopend toen deze fijnzinnig gevleugelde insecten in de voor hun onnatuurlijke habitat nog maar zelden werden gespot: de parfumerie. Voor de Tweede Wereldoorlog vloog er sporadisch een naar binnen, meer verdwaald dan doelbewust: Bouquet de Papillons (1918) van Lubin, Papillon (1922) van Harriet Hubbert Ayer, Silver Butterfly (1927) van Delettrez.

Vreemd eigenlijk omdat vlinders zo tot de verbeelding spreken en, vooral in de stad, ons even een ‘natuurmomentje’ bezorgen, ons doen verlangen naar ‘Reizen en avonturen van mijnheer Prikkebeen’ (uit 1858 van Jan Goeverneus) naar wat onbekommerd pastoraal vertoeven. Door Boudewijn de Groot/Elly Nieman/Lennaert Nijgh in 1967 vereeuwigd met Meester Prikkebeen: ‘Hij staat in de sneeuw aan de poort van de stad. En prikt de dagen van december op zijn hoed’.

LES FONTAINES PARFUMÉES DE GRASSEDe dagen; dat zijn dus gevangen kapellen (vlinders) – dierenbeul! Prikkebeen vertrekt vervolgens in het door Rob de Nijs in 1974 gezongen Zuster Ursula naar Amerika waar het volgens hem beter kapellen vangen is: ‘Dag lieve rest van Nederland, dag lieve allemaal. Blijf maar rustig zitten in het Land van Maas en Waal. Ik kan alleen maar lachen, ik stap eruit, ik ga, mijn rugzak en mijn tentje mee, de vlinders achterna’ – driedubbele dierenbeul!

Annick Goutal brengt hierin verandering (en George Brassens zingt er ondertussen over). Niet in geur, maar in presentatie. De dop van haar beroemde bolflacon zijn twee kussende vlinders geïnspireerd op een art deco-flacon die ze ooit kocht op een vlooienmarkt. Uit die tijd stammen meer vlinder-geïnspireerde flacons. Prachtig in deze: de flacon (± 1924 zie foto) van Les Fontaines Parfumées de Grasse.

Het bracht vooral popsterren op ideetjes. Mariah Carey inderdaad, en in heel wat parfumpromotieclips dartelen talloze computergeanimeerde vlinders rond – juist op het moment dat ze in real life steeds minder worden gesignaleerd of je moet een vlindertuin bezoeken – om de hiervoor gevoelige ziel een droommoment te schenken en te wenken tot ‘en nu kopen, en snel een beetje, begrepe!’

La Chasse aux Papillons is in meerdere opzichten een kenmerkend parfum dat je zoals zoveel andere eigenlijk met terugwerkende kracht moet ruiken. Dus zonder de ‘ballast’ van wat na 1999 verscheen en de kennis van nu. Vergeet niet dat niche toen in zijn startblokken stond.

Afgezien van de inhoud merkte je ook aan de namen dat je met ‘iets anders’ vandoen had dan het reguliere aanbod: deze geuren werden niet gelinkt aan de typische verleidingsclichés: status, schoonheid, macht, luxe, aanzien en prettige vrouwelijke en mannelijke eigenschappen zoals verleiding en pure rauwe seks.

LA CHASSE AUX PAPILLONS L’ARTISAN PARFUMEUR FLACONWel aan een vleugje poëzie in ruime hoeveelheid. Zeg nou zelf: Diors J’adore, Yves Saint Laurents Baby Doll – alle twee in hetzelfde jaar gelanceerd en nu ook nog te koop – spreken minder tot de verbeelding dan La Chasse aux Papillons. De tegelijkertijd gelanceerde Dzing! en Passage d’Enfer idem dito. Geldt ook voor Goutals Ce Soir ou Jamais en Tiempe Passate van Antonia’s Flowers (ook beide 1999). Nu zijn dergelijke namen schering en inslag en daardoor ook bijna inwisselbaar geworden.

WELKE VLINDERS JAAG IK EIGENLIJK NA?

Vlinders die in een voorjaarstuin zijn neergestreken waar witte bloemen in perfecte harmonie naast en met elkaar bloeien. Fijnzinnig. Teder. Helder. Zuiver. Niet hard en niet te direct: alle verrassingen worden niet in één keer prijsgegeven.

Eerst een mooie zachte mist van citrusnoten met groene ondertonen waaruit eerst de oranjebloesem naar voren treedt gezegend met een eau fraîche-toets die geleidelijk aan voller en bloemiger wordt. Dankzij de hulp van een pure en heldere jasmijn; je ziet de zon schijnen. Hoe elegant mengt de tuberoos (met een coconut feel) zich nu in het geheel. Ook licht van toon, maar tegelijkertijd de ‘sensuele-indole’ noten van de oranjebloesem en jasmijn lichtjes versterkend.

Maar wat een rust, wat een onbekommerdheid en wat een tevredenheid roept het geheel op. Het knappe: oranjebloesem, jasmijn en tuberoos kunnen samen nogal heftig en ‘overbloemig’ worden. Is in La Chasse aux Papillons geen sprake van. Het geheim volgens mij: lindebloesem. Die tempert deze ambities, garandeert dat dit witte bloementrio in een voorjaarsstemming blijft, niet all the way gaat (aangewakkerd door een felle zomerzon), maar wel heel subtiel aan het geheel een honingzachte nuance geeft. Op het einde een lichte poederig toets, maar meer als regendruppels in plaats van ‘vlokken’.

La Chasse aux Papillons blijft een van de best verkochte geuren van L’Artisan Parfumeur. Logisch. Is een klassieker. Wel opvallend: de geur vervliegt snel, zoals een vlinder die je het ene moment nog ziet en dan in enen plotsklaps is verdwenen. Als ‘alternatief’ verscheen in 2007 een extreme versie – vreemd in dit verband qua naam. La Chasse intensifiée aux Papillons was ‘leuker’ geweest.

Maar het zal allemaal wel… ik ben méér dan tevreden met de gewone eau-de-toilette-jacht. Het leuke: door dit snelle vervliegen moet je vaker sprayen om dit vlindervlugge gevoel opnieuw te ondergaan.

LARTISAN PARFUMEUR LOGO

JOURNEY AMOUAGE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 24, 2016
Geplaatst in: GEURENALFABET J, NICHE, Uncategorized. Een reactie plaatsen

LIFE IS A JOURNEY, PERFUME CAN BE AS WELL

ZIJDEBLOEMEN: CHIC NIET-OPDRINGERINGE RIJKDOM

Jaar van herlancering: 2014

Laatst aangepast: 24/04/16

Neus: Alberto Morillas, Pierre Negrin

Concept & realisatie: Christopher Chong

JOURNEY AMOUAGE 2Het leven is een reis hoor je mensen wel eens, eigenlijk heel vaak heel veel mensen, zeggen. Bekijk de interviews van Oprah Winfrey met de famous & celebs: het was me toch een reis om te komen waar ik nu ben, maar elke afgelegde kilometer – for bad, for good – was de moeite waard. Het heeft me gebracht waar ik nu ben.

Kun je niets tegen inbrengen, behalve: gaap-gaap-cliché van het zuiverste water. Ik hoop alleen dat de voor iedereen verschillende afstand tussen wieg en graf zo aangenaam mogelijk verloopt. In deze verwarrende tijden kom je er nog meer achter dat voor zovelen op drift geslagenen het verblijf op de aarde van wel erg korte duur is, een tranendal blijkt. Dan wordt geur eigenlijk is decadents, iets oppervlakkigs waarvan ik me dan af en toe afvraag of het de verdieping die ik er aan wil geven wel de moeite waard is. Maar dan krijg ik weer een geur onder mijn neus, waarvan ik denk: ‘zeker weten!’ Menselijke ellende en menselijk genot gaan sinds het ontstaan van ‘ons’ hand in hand. Is een feit waarmee je moet leren leven, en dat doe ik dus zij het af en toe ‘contre coeur’.

Journey van Amouge (2014) is zo’n geur. Amouage is erg zuinig is de omschrijving op de homesite: de ingrediënten ‘illustreren een betoverende reis’. Prettig, blijft er tenminste ruimte over voor je eigen fantasie, om de geur als een ‘eigen’ reis te ervaren. Een beetje www-end kom ik het volgende statement tegen. Naar de letter vertaald: ‘Geïnspireerd door de art deco van Shanghai en de Chinese film noir (weer wat geleerd: wist niet dat die bestond) van de jaren twintig (van de vorige eeuw) is Journey een verfijnde geur voor elegante vrouwen (ik wacht met smart op de eerste geur die niet-elegante vrouwen als doelgroep heeft – denk: de dit bewust uitdragende Sylvia Witteman) die weten dat een zachte aanraking met zijde meer verleiding heeft dan schaamteloze vrijmoedigheid’.

WAT JOURNEY IK EIGENLIJK?

OSMANTHUSWat mij triggert: het idee van zijde. Want hoe meer me ik in de geur verdiep, hoe goed dit beeld blijkt te kloppen. En het is nodig om de naam van de geur bij de beoordeling met je ‘mee te nemen’.

Want: Journey blijkt bij eerste kennismaking wellicht eenvoudig en makkelijk: een met korting geboekte short stay in een zonnig oord. Maar hoe vaker je ruikt, des te meer je een rijk geschakeerd zijdekantwerk van bloemen ervaart die prachtig in elkaar opgaan: een verblijf in een vijfsterrenhotel aan een ‘droomkust’.

Zoals gezegd: de compositie lijkt bedrieglijk eenvoudig bij eerste kennismaking. Toch is het idee van zijde direct bespeurbaar: komt door de volle combinatie van rijpe zoetsappige abrikoos en de met naar abrikoos, rozijn en rum ruikende osmanthus (foto) in de opening die heel lichtjes zijn besprenkeld met nootmuskaat en nog meer kardemon. Deze kruidigheid viel me pas op na diverse reuksessies – een soort zachte specerijregen.

Dat zijdespoor wordt in het hart voorgezet: hier een frisse jasmijn die wordt ingekapseld door honingzachte mimosa en honing. En – heel apart – een ‘strakke’ noot van uitgedroogd cederhout. Laatste werd me duidelijk na diverse reuksessies. Het geeft de bloemen een houtachtige ondersteuning waardoor die niet ‘zo maar’ in het wilde weg rond gaan vliegen – houdt ze vast aan de aarde.

De afronding is ‘stevig’ maar subtiel: een melange van tabak en cypriol – droog, papyrus-achtig – mooi in evenwicht gebracht door de zoete noten van vanille en musk. Deze twee worden prachtig verwarmd – pas voor mij geopenbaard naar diverse reuksessies – door saffraan. Aangenaam: de platte cliché-zoetheid die zoveel geuren kenmerkt in de basis op basis van vanille en musk wordt hierdoor vermeden waardoor Journey niet te romig-gourmand wordt. En als je heel goed blijft door ruiken, kun je je verbazen over de toevoeging van lapsang souchong (geeft een donkere ‘transparantie’) en een lichte leer-nuance (die ook weer zo elegant samengaat met de saffraan). Kortom: klasse.

We eindigen met een cliché: Yourney maakt zijn waar, what’s in a name. En maakt het genieten van een goede geur zo aangenaam: er wordt zoveel aangeboden dat je ‘al reizende’ ontdekt.

JOURNEY AMOUAGE 1

GAÏAC MYSTIQUE L’ATELIER DE GIVENCHY

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 8, 2016
Geplaatst in: GEURENALFABET G, NICHE, Uncategorized. Een reactie plaatsen

HEILIG HOUT IN EEN AURA VAN IRIS

Jaar van lancering: 2015

Laatst aangepast: 08/04/16

Neus: Irène Farmadichi

Illustratie: Olaf Hajek (uit Geurengoeroe’s privécollectie)

GAIAC MYSTIQUE MOODGaïac Mystique is een ‘haute parfum’ dat de haute couture-collecties van de huidige huisontwerper Riccardo Tisci heel dicht benadert. Nog sterker dan de inmiddels uit de schijnwerpers verdwenen Dahlia Noir (2011). Ofwel: zijn neo-gothic chic couture gepresenteerd in donkere, bijna heilige ambiance. Voor de een reli-kitsch, voor de ander adembenemend. Givenchy noemt het zelf treffend ‘dark romanticism’.

Met andere woorden: ‘De geur met zijn gotische nobiliteit brengt je terug naar de krullen van zwarte organza, elegant kant, religieuze iconen en heilige symbolen. De tegenstrijdigheid van onthulling en mysterie worden passend gemaakt. Gaïac Mystique zweeft tussen transparantie en duisternis, tussen minimalisme en overvloed’. Aldus het persbericht.

WAT GAÏAC MYSTIQUE EIGENLIJK?

Laatste twee omschrijvingen gaan wonderwel op voor de geur. Want hoewel donker, schijnt er toch licht over de compositie. Want hoewel overvloedig, wordt dit bereikt door een minimum aan ingrediënten. En dat komt voornamelijk – logisch gezien de naam – op conto van guaiac (foto). Want dit hout is al een compositie op zichzelf en heeft altijd een sacraal aura gehad door zijn helende kwaliteiten. Tenminste als je afgaat op overleveringen van de oorspronkelijke bewoners van Amerika: het werd door ze ingezet tegen vervelende tegen dingen ten gevolge van promiscue gedrag: herpes en syfilis.

Dat deze puur natuur-medicatie werkt(e), blijkt ook de andere naam die dit hout heeft gekregen: palo santo/tree of life. De geur zelf is waarachtig complex. Ik heb zelf ooit een stronkje in Amerika op een lokale markt in Los Angeles gekocht. Had dat het liefst in beide neusgaten gestopt. Zo rustig makend deze mengeling van balsemachtig en honingzoet, van rokerig en ‘asfalt’. Ongrijpbaar, wonderlijk en mysterieus. Dus het adjectief in de naam is zeer toepasselijk.

PALO SANTODoor deze rijkheid, is het niet zo gek dat guaiac een geliefd ingrediënt is in nicheparfums. Voor ‘veel’ geld, krijg je veel terug. Vooral als het echt van de levensboom wordt getapt – is nogal pittig qua prijs.Er is ook veel nep te koop: vaak een vage variatie op ‘gezoet’ patchoeli.

Gaïac Mystique brengt de essentie van de compositie bij de eerste snuif voor het voetlicht. Je ruikt na een onbestemde, maar intrigerende fris-scherpe, bij medicinale aandoende opening alles: de hierboven beschreven kwaliteiten van guaiac, de poederige finesse van iris – hier aards, ‘zand’, donker en koel – en de zoet zalvende noten van tonkaboon.

Maar hoe langer op de huid, hoe meer dimensies je waarneemt. De zoete noot heeft prikkels die ook doen denken aan steranijs. De rokerige aspecten en asfalt-noten van het heilige hout worden versterkt door een donkere wierookslier. Interessant: de geur glijdt als het ware van de huid in de huid die hierdoor warm wordt, als door de zon beschenen. Uiteindelijk is het de iris pallida die alle deze sferen in zich opzuigt, resulterend in een extreem zacht, maar ‘ruig’, vol en tegelijkertijd fijnzinnig parfum.

Ik had nog nooit van Irène Farmadichi gehoord, en al www-ent kom je ook niets over haar te weten: knap gezien de social media-maatschappijstructuur anno nu. Maar het is een overtuigende introductie.

GAIAC MYSTIQUE DETAIL

HORIZON DAVIDOFF

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 11, 2016
Geplaatst in: GEURENALFABET H, Uncategorized. Een reactie plaatsen

IN DE SCHADUW VAN DE ADELAAR

Jaar van lancering: 2016

Laatst aangepast: 11/03/06

Neus: Jacques Huclier, Olivier Pescheux

Model: Simone Bredariol

Fotografie: Arnaud Uyttenhove

Er zijn geuren waarvan je meent dat die zo in het collectieve bewuste zitten vast gebeiteld, dat die nooit uit gebruik zullen raken. Mag soms even tegenzitten, maar een revival zit er om de zoveel tijd wel in. Horizon (1993) van Guy Laroche bijvoorbeeld, decennialang een populair verjaardag- en Vaderdagscadeau. Niet te moeilijk qua inhoud, niet te artistiekerig qua presentatie. De rust die het campagnebeeld uitstraalde in combinatie met de naam, gaf je een prettig-chique gevoel als burgerman. En toen-in-ene-was-ie-verdwene. Trouwens, alle geuren van de ooit zo populaire Laroche stroomden naar het afvoerpetje. Andere tijden, andere zeden, niet andere namen.

Was blijkbaar te koop. Ik ga er vanuit dat Davidoff het voor een zacht prijsje heeft overgenomen van L’Oréal. Wat ik interessant vind: de nieuwe interpretatie. Stond Horizon eerst voor rust en kalmte in de buurt van een ‘stilstaande’ zee, nu staat het voor ambitie, ‘voor de man die zijn doelen realiseert, zijn top bereikt, zijn horizon zoekt’ in een ruig-droge, desolate omgeving. Het persbericht lezende, krijg ik het gevoel alsof het geschreven is zo ongeveer tegelijkertijd met die van Laroche’s Horizon.

Want: so nineties. Want: which way is up? ‘Hier staat hij. Ver van de gebaande paden. Voor hem strekken, in een eindeloos landschap, de bergen zich uit tot de hemel… Hij kijkt vooruit, zijn blik gefocust op een punt in de verte. Snel en zo vrij als een adelaar klimt hij van rots naar rots. Met beide benen stevig op de grond weet hij precies waar hij heen gaat. Wanneer hij de top bereikt, worden rondom hem nieuwe panorama’s zichtbaar. Zijn geest is helder, zijn ogen scherp, zijn blik vastberaden. Hij haalt diep adem, strekt zijn armen uit in de wind en draait zijn gezicht naar de zon. Vanuit dit stille moment tussen hemel en aarde borrelt een krachtig gevoel van vrijheid in hem op. Hij is waar hij wil zijn. Hij heeft het totale overzicht’.

Dat Horizon toch anno nu is, blijkt uit de sfeer en styling van het geheel. Het model is niet jaren negentig klassiek-braaf gekleed in driedelig. Meer ‘casual friday’: aantrekkelijk met warrig haar, katoenen shirt en afgedragen boots is hij – na een cursus yoga-mindsetten volgens mij – ‘doordrongen van een intens gevoel van kalme energie en innerlijke kracht’. En dat komt handig van pas als Simone Bredariol tijdens een zandstorm in extreme hitte, zichzelf en de natuur overwint en hierdoor zijn doel hoog boven de wereld bereikt – zijn horizon. Met een adelaar die hem als een schaduw volgt – voel de symboliek.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE ROZEMARIJNBLOESEMNa twee geuren, waarin de Davidoff-man zat gevangen in clichés rondom mannelijkheid, gepresenteerd in gadgets die de man van nu echt niet weer wil, maar nog steeds inclusief variaties op de homesite worden aangeboden – Champion (2010) en The Game (2013) – kiest het nu voor het zekere voor het onzekere: dus klassiek, dus vertrouwd met een hedendaagse twist.

Ook wat compositie betreft. Een korte blik: Horizon is een kruidig-aromatische geur met houtachtige finish gewikkeld in een zoete huls. Een vergezicht: het vrijbuiteridee wordt opgeroepen met een knallende opening van klassieke (grapefruit) en moderne (gember) noten. Denk qua kleur aan geel die langzaam maar zeker transformeert tot groen door rozemarijn (foto) in het hart: ‘aqua-fris’, licht-bloemig met de stugge groenheid van de puntig-scherpe naalden. Groen wordt langzaam maar zeker bruin: droog-fris vetiver en kamfer-droog patchoeli, die – ‘Hè-uh, meneertje Davidoff, mag het effe ook wat hippigs krijgen?’ – in plaats van tonkaboon en vanille – Davidoff : ‘Wordt direct geregeld!’ – een gezoet laagje krijgt van cacao.

Veilige klassieke chic. Alleen, om de geur te ‘begrijpen’ heb je het verhaal natuurlijk niet echt nodig. Is er ‘meer voor de sfeer’. Trouwens, op bezoek bij www.zinodavidoff.com/fragrances/for-him kwam ik een voor mij nieuwe geur tegen waarvan ik dacht: ‘Breder neerzetten, bekend maken, want leer wordt heer en meester in de parfumerie, en past zo perfect bij het Davidoff-dna: Leather Blend. Als je die naast Horizon aanbiedt, dan ben ik benieuwd wie met de eer gaat strijken.

HORIZON DAVIDOFF FLACON