SANDERS SUMMERKWARTET
ZO KAN HET OOK! HOE LÉUK IS DAT!
Jaar van lancering: 2017
Laatst aangepast: 04/04/17
Neus: onbekend (gedeeltelijk)
Jullie wisten het al. Hoop ik althans: in de mainstreamparfumerie is presentatie en verhaal steeds meer de doorslaggevende factoren voor succes. De compositie komt op de tweede plaats. Iets wat je inmiddels – #tisechtwaar! – eveneens kunt stellen voor de nichebranche. Pech onderweg voor de parfumbizznizz: de concurrenten houden elkaar zó goed in de gaten dat copy&paste schering&inslag is geworden.
Originaliteit is ver te zoeken. Ik moet dan ‘altijd’ denken aan een trendy type dat op een terras of in een café verveeld maar ervaren een glossy doorbladert, of beter gezegd, doorsnelt. Je ziet haar/hem denken: ‘Ken ik al!’, ‘Boring’, ‘Wel aardig’, ‘Gôh’. Hoe leuk is het dan als een nouveauté voorbijkomt waarvan je denkt: ‘Hoe léuk is dàt!’
Heb ik met Sun Pop van Jil Sander. Met slechts één minimale stylingingreep maximaal effect. In dit geval: een ijscostokje bevestigd onder de flacon. De boodschap is duidelijk: fris, fun, ongecompliceerd zomers geurgenieten. Dan is het erop nalezen van de ‘verantwoording’ eigenlijk onnodig. Maar in dit geval wel duidelijk: ‘Volledig trouw aan de esthetiek van Jil Sander: helder concept, puur ontwerp, stijlvol. Zet je zonnebril op en hou je vast voor de Sun Pop-collectie!’
Ook hier ga ik in mee: ‘Een explosie van licht, een golf van blijdschap, een cocktail van vreugde die gewoon de flacon uit knalt… zintuigen en huid doen zich tegoed’. Maar voor mij het allerleukste: de kleuren; die ‘fluoriseren’ je tegemoet. Kan er niets aan doen, maar vindt het gewoon prikkelend. Zo hoort het! En je kunt Sun Pop zelfs op een meer kunstbeschouwelijke manier benaderen: popart toegepast zoals het bedoeld is. In tegenstelling tot die mallotige cd van Lady Gaga die het begrip had omgedraaid. Geen popart maar artpop (en dus boodschap gemist).
WAT SUN POP IK EIGENLIJK?
Doen de composities er dan nog toe? Reken maar van ja. Vooropgesteld: het trio is ‘rete-commercieel’ – is dus de bedoeling. Ik hoop alleen dat parfumeriemedewerkers het wel op de juiste manier aan de vrouw gaan brengen. Dus met humor – ik zou zeggen: heb ijscostokjes als blotters paraat om daar de geuren op te sprayen.
Coral Pop: een knisperende bloemengeur met een cleane toets van witte musk. Laatste ruik je intens vanaf het begin, begeleid door mandarijn, met daarna direct een euforie van lichte bloemige noten: fresia, osmanthus en heliotroop (zie foto onder) dus. Het is de laatste die de toon uiteindelijk bepaalt met haar poederige, vanille-amandelachtige accenten (als je heel, heel, heel diep door ruikt, dan neem je de osmanthus waar) die mooi aansluit op de witte musk. Het gevoel: bloemen in de buurt van het strand, maar niet op het strand.
Daar ligt voor mij dus wel Arty Pink. Omschreven als een weelderige oosters-bloemige geur. Oosters? Ja. Weelderig? Daarvoor is Arty Pink te zonnig in de zin van niet-bedwelmend, overrompelend, nacht. Arty Pink letterlijk opgevat: de rode bes in de opening gekieteld door limoen. En dan? Loom liggen aan een tropisch strand. Logisch, want het is de tiaré (zonnig, zoet, exotisch, sensueel) die door vanille voor het zacht-sensuele totaaleffect zorgt.
Mijn favoriet: Green Fusion. Maar dat is een ‘zwaktebod’ gezien mijn groene geur-voorkeur. Ruik je vooral in de opening: een explosie van vijg die ik ruik in al zijn diversiteit: zowel hout, zowel blad, zowel vrucht. Heel erg anno nu, want besprenkeld met zout. Jasmijn garandeert een bloemige toets. De afronding is ‘soort van’ stoer (voor een vrouwengeur). Dus hout begeleid door musk. Androgyn eigenlijk – dus voor mij het meest Jil Sander.
Voor Jil Sander-fans die de Sun Pop-collectie iets teveel pop-polonaise aan hun lijf vinden, is er Softly gemaakt door parfumeur Nathalie Lorson. De rust zelve, een verstilde geur vergeleken met Sun Pop.
Sterker, je kunt je afvragen of dit wel een geur is, want zo minimaal, zo bescheiden. Past trouwens wel in een trend – die ik als de transparante, poederige muskgeur zou willen omschrijven. Zoals Narciso Eau De Parfum Poudrée (2016), zoals Mon Guerlain (2017). Het zijn eigenlijk ‘privégeuren’ waarvan de draagster alleen zelf geniet. Je moet wel op erg goede voet met haar verkeren om mee te kunnen meegenieten. Met een beetje of heel veel fantasie zie je een vrouw voor je met een Egyptische katoenen Jil Sander-sjaal waar ‘al wandelend’ bloesems op neerdalen: fris-teder magnolia, cologne-fris oranjebloesem en heliotroop. Laatste speelt ook hier een belangrijke rol met hetzelfde effect als in Coral Pop. Dus amandel-vanillezacht in de basis door vooral sandelhout versterkt.
Je bent een klassiek merk, je maakt ‘mooie spulletjes’ die door de bank genomen alleen door 30+-vrouwen worden gekocht. Uitzonderingen daargelaten. Waarom? De uitstraling en eigenzinnigheid gecombineerd met vakmanschap wordt gewaardeerd. En daar betalen ze graag voor. Dit vakmanschap zie je pas als je je echt in het merk en de collecties verdiept. Daar nemen de meeste consumenten al ‘instagrammend’ inmiddels de tijd niet meer voor. De merken doen er zelf alles aan deze oppervlakkige benadering en kortstondige beleving van luxe van de gemiddelde consument te stimuleren: ze instagrammen zelf even vrolijk mee. Expertise en onderscheid tellen dan niet echt. Waar het om draait is namedropping. En dat zo vaak mogelijk herhalen in de hoop dat het label in het geheugen wordt opgeslagen en uiteindelijk tot aankoop zal leiden van – eerst – betaalbare items (brillen, jeans, lederwaren) en later het betere werk: crèmes, tassen, kleding.
De peer in de opening van Signorina in Fiore ‘komt echt binnen’. Zoet, stroperig, zonovergoten. Met een beetje geluk haal je de begeleidende granaatappel eruit. Alleen hier: meer een siroopervaring, dan een geurervaring. Want het ‘plakt’ nogal. En daarin brengen de kersenbloesems en jasmijnblaadjes geen verandering. In fiore betekent in bloei – alleen ik ruik, ik ervaar ze niet echt de opgevoerde bloembloesems. Ze zouden in hart voor lucht, transparantie en zon moeten zorgen, alleen ik ruik geen luchtig boeket. De reden: de snel, sterke lonkende basis. Die zuigt als het ware de opening naar zich toe waardoor het ademende bloemeffect verloren gaat. Een zeer schone witte musk is hiervoor verantwoordelijk die dankzij het sandelhout een soort van poederige, coconachtige zachtheid krijgt. Ongecompliceerd geurplezier zullen we maar zeggen.
Bvlgari presenteerde in 2014 zijn langverwachte nichelijn: Le Gemme. Een sextet. Tegen mijn verwachting in werd de consument niet echt tijd gegund zich hierin te verdiepen, want een jaar later werd de lijn uitgebreid met een trio, die me eerlijk gezegd is ontsnapt: Lazulia, Zahira en Selima. Afgaande op deze namen, weet je bijna zeker waar Bvlgari met Le Gemme zijn pijlen op richt: het Midden-Oosten. Heb ze geroken in de Bijenkorf. De eerste is oudh-geïnspireerd, de tweede een kruidige floriental met ylang-ylang omringd door een krans van kruiden. De derde een door saffraan gedreven kruidige infusie. En ze vielen me eigenlijk mee, stelden me niet teleur omdat de algemene boodschap van Le Gemme gewaarborgd bleef: niet overrompelend en zwaar – ‘zoals ze het daar willen’ – maar luchtig en transparant zoals het licht speelt met gefacetteerde edelstenen.
Splendia – naam behoeft geen uitleg dunkt me – wordt omschreven als een ‘lichte delicate bloemengeur met groene noten van narcis, iris, magnolia en mos’. Voor mij geschilderd als een pastel. Een tedere omhelzing. Magnolia geeft de zachte bloementoets met een frisse ondertoon die wordt voortgezet met iris.
Soms kan een gedachte zich hardnekkig in je langzaam aan inkrimpende hersenpan vastklitten. Hoe het er is gekomen? Mag Joost weten. Zal wel komen door de overdosis aan de worldwideweb in- en onzininfo die dagelijks over je heen wordt gekieperd. ‘Recycled vomit’ zoals Patsy het ooit treffend verwoordde in Ab(solutely) Fab(ulous). Informatiestromen golven over en door elkaar heen, waardoor je soms niet meer weet of iets ‘waar’ is, of dat het louter aan elkaar ‘gekopiete & gepaste’ onzinberichten betreft.
Van de andere kant waar hebben we het over: onlangs werd Vladimir Putin gehonoreerd met een geur – Leaders Number One (2015). Schijnt goed te verkopen in… Rusland. Estée Lauder presteerde het zelfs een – inmiddels afgebroken – perfume agreement aan te gaan met The Trump. De naam: Donald Trump, The Fragrance Experience. Gevolgd door Success (2012) – dit keer een collaboratie tussen The Trump Organization en Five Star Fragrance Company. Laatste werd met zéér, zéér gemengde gevoelens ontvangen; werd zelfs gepoogd te verbieden – Dump Trump! – gezien zijn niet zo gezellige uitlatingen over moslims, Mexicaanse ‘treasure hunters’ en omdat deze botte knuppel in het Republikeinse hoenderhok vond/vindt dat de discussie over de ophanden zijnde klimaatverandering (het regent nu wel erg aanhoudend lang dit voorjaar) maar klinkklare onzin was/is. Bloomberg Businessweek serveerde de geur af met: ‘Success smells like soap and is reminiscent of a fashion magazine that contains too many perfume ads’.
Het ‘voel-wat-ik-bedoel’-idee: Rio de Janeiro badend in een gouden zonlicht tijdens het ochtendgloren in de buurt van het beroemde, naar mijn gevoel een ietsiepietsie te megalomane uitgevoerde beeld van ‘the one and only’. Beter bekend als Jezus Christus (Nazaret (?), circa 5 v.Chr.- Jeruzalem, ca. 30 n.Chr.). In overdrachtelijke zin: ‘Een vibrerend parfum met de belofte van een dag, vol van licht vol van beweging’.
Anyway deel drie: eerst een citrusopening du premier rang: een energieke, zuivere blend van yuzu (iets zoetzachter dan de Europese citroen) mooi gekieteld door citroen en met name gember (die lekker schuurt en prikkelt). Als je goed doorruikt pik je ook de munt en de mandarijn op – beide goed voor een groene toets.
Twee jaar geleden werd via de abri’s van Brussel de nieuwe geur van Lolita Lempicka bekend gemaakt: Sweet. De voor de gelegenheid fel rood gelakte verboden appelflacon spatte van de foto af. Mijn eerste gedachte, misschien vreemd: maar hoe lang blijft een ‘nieuw’ parfumlabel geloofwaardig, blijft het trouw aan zijn filosofie voor het afdaalt naar massa-entertainment?
Afgelopen weekend liep ik een Planet Perfume-winkel te Brussel binnen, en god mag weten hoe het kwam – een ingreep van boven? – ik liep recht af op Sweet. En spoot mijn linkerarm vol en liep naar buiten om de geur niet te ‘verwarren’ met die van de winkel. En wat ik door de naam en de kleur bevroedde, werd zo bewaarheid: zoooooo zoeeetttttttttttt! Een gourmand-blast van de eerste orde met een enorm zoet roodfruit-akkoord.
‘Waar zijn die zomers met jou aan mij zij, zijn die zomers met jou dan voor altijd voorbij…?’ Zong-snotterde Ria Valk ooit (tijdens haar ‘lachen verboden’-periode). ‘De zon, de zomer en de zee, wat waren wij gelukkig met z’n twee’. Kwetterde gezellig Astrid ooit. Jaren zeventig-onschuld. Nu weer hip, want ‘vintage’.
Trouw aan het oorspronkelijke Sun-concept, is Sun Shake een warme zomergeur – gemaakt door Nathalie Lorson – die een enkeltje richting Hawaï boekt. De zomerwind is er alleen even in de opening, als het krieken van de dag, die vervolgens denkt ‘ik ben nog moe, ga effe door met uitslapen’ en dan tot zijn schrik pas tegen de avond wakker wordt, maar wel blij verrast is door de warme wending die de geur heeft genomen.
Niet iedereen is het me eens dat ondanks de toegenomen geurverschijningsfrequentie bij Etro de kwaliteit en het dna van het merk geen kwaad wordt gedaan. Sterker, ik vind de laatste edities excellent. Kun je niet van alle merken beweren – we noemen slechts Dior. Sauvage (2015): op alle fronten cliché en niet in lijn met het merk. Om maar te zwijgen van de afgelebberde pornochic ‘allure’ van Poison Girl (2016).
Moet me wel van het hart dat ik het citaat van Borges niet helemaal passend vind – er wordt immers gesproken over wat volgt op de nacht, niet de nacht. Als de mensen bij Etro iets meer hadden ‘bloemgelezen’ in Borges’ oeuvre waren ze wellicht op deze regels uit dit gedicht – Nog een gedicht over de gaven – gekomen: ‘Voor het mysterie van de roos. Die kleur uitdeelt die ze zelf niet kan zien’.
Soms kan een naam in combinatie met een merk me tegenhouden – geen zin de geur te testen. Doei! Sunshine is zo’n naam. Niet bijster origineel. Gaap, gaap, gaap. En dan bedacht door Amouage. Helemaal vreemd als je de bedoeling van Christopher Chong kent – straks meer hier over. Nu is het wel zo: Sunshine als naam is merkwaardigerwijze nog weinig gebruikt, maar toch. Ik vreesde dus dat de geur onderdeel zou worden van een Amouage-campagne om een bredere doelgroep te bereiken, en Sunshine Men dus toegankelijker en een instap- kennismakingsprijs zou krijgen. Helemaal niet dus. Chapeau (hoedje af vrij vertaald)!
En Chongs idee wordt helemaal waar gemaakt: een eclips. Ofwel, het verschijnsel waarbij een ster en twee of meer andere hemellichamen in één lijn komen te staan, waardoor de schaduw van het ene hemellichaam het andere verduistert.
Alsof de verse bladeren ter plekke worden uitgewrongen. Vreemd, eigenaardig, niet echt ‘logisch’ voor mijn gevoel, maar… frappant goed werkend. Ik heb het gevoel of ik even zit opgesloten in een drankkabinet waarin gin (jeneverbes) en brandy (amberachtige noten ‘met sinaasappelsmaak’) met elkaar in een gelag zijn verzonken.
WAT RUIK IK EIGENLIJK?
Het nadeel én risico van de constante stroom aan geuren is dat de composities an sich, inhoudelijk, minder serieus worden genomen (soms vraag ik me af hoeveel procent van de parfumgebruikers hier hun koop op baseren). Komt natuurlijk voor een groot deel door het inmiddels te voorspelbare traject dat een geur uit de ketenparfumerie aflegt.
Zo ontstond een nieuwe sensuele, bloemeninterpretatie door het viooltje aan de tuberoos – foto – te koppelen’. Alleen, schrik niet (als tuberooshater) of verheug je niet teveel (als tuberoosliefhebber) want deze van geilheid uit elkaar spattende bloem houdt zich hier behoorlijk op de vlakte, blijft nogal ‘simply’. Durft niet met haar meest erotische kant te lonken.
GEURENGOEROE 