EEN HERINTRODUCTIE-WAARDIG GENOEGEN
Jaar van lancering: 1852
Laatst aangepast: 08/08/17
Neus: onbekend
Zing mee met een Kwik-, Kwak- en Kwekstem: ‘Ik ben vandaag zo vrolijk, zo vrolijk, zo vrolijk was ik nooit…’. De reden: kreeg een geur waarvan ik dus helemaal van dattum dus word: Oriza Aciduliné. Was een cadeau van www.parfumaria.com.
De reden: verlaat verjaardagscadeau. Kwam ze persoonlijk overhandigen aan het begin van haar weekendstay in mijn Drenthe-retreat. Veel over onze liefde (zeg nooit meer passie of passion op gevaar van meppen) gepraat in mijn bijna voor het grote publiek toegankelijke verbouwde, ingebouwde parfumkapel.
Een gespreksonderwerp: Oriza L. Legrand. Waarom dat charmante, door de uitstraling bijna melancholische huis het zo moeilijk heeft in Nederland (en andere delen van de wereld). Ook al vind je de uitstraling niet aantrekkelijk, de inhoud is zo verdomde goed. Mooie, diepe geuren waaraan niets old school en old fashioned kleeft als je daarin gelooft. Ik niet. Beoordeel geuren puur op de compositie, blind dus. Niet op herkomst, verpakking en ‘ontstaansgeschiedenis’.
Mocht ik verbannen worden, om welke reden dan ook, naar een onbewoond eiland of een moderne luxevariant op de Goelagarchipel en ik mag slechts een verzamelgeurbox van één huis meenemen, ik denk dan dat Oriza L. Legrand in de koffer gaat. Mag het maar één geur zijn, dan wellicht Oriza Aciduliné. De reden, afgezien van de geur: de veelzijdige toepassing. Want het is een ‘soort van’ ciderazijn die op de huid zowel een ‘samentrekkende’ (astringent) als verzachtende werking heeft. Daarna ook nog inzetbaar als haartonic (geeft glans), als ‘badverwenner’ (verhoogt het ontspannende well being-effect), als (verzachtende) aftershave en als kamer- en linnengoedspray. Wat wil je nog meer?
Nou, misschien een eau de toilette-functie. No problem, met dien verstande dat je dan very regelmatig moet sprayen gezien de concentratie nóg lichter is dan een eau de cologne. Hoe leuk ik is dàt! Oriza Aciduliné komt voor mij als geroepen. In de zin van erg handig nu gezien de geurdepressie (achtervolgt me als de schaduw van een dreigende storm-op-komst-wolk) waarin ik zit. De reden: zal je waarschijnlijk zelf ook wel weten, of zelf voelen: er verschijnt gewoon teveel. Hoe leuk is dat nìet!
Niche is mainstream aan het worden. Ook niet erg. Zo is de handel, letterlijk handel want er heeft zich nu op de Nederlandse markt een nieuwe aanbieder gemeld – nog een gespreksonderwerp tussen mij en www.parfumaria.com. Naam: Notino, een wereldwijde webwinkel die ook nichegeuren tegen afbraakprijzen levert. Je vraagt je af hoe die zijn geuren inkoopt, is niche dus ook niet gevrijwaard van de parallelle handel. Voorbeeld one of my all time favorites: Bandit van Robet Piguet. 100 ml € 74.00. Bij www.parfumaria.com € 94.00.
Nog een paar namen: Atelier des Or Creed, Clive Christian, Escentric Molecules, Juliette has a Gun, La Collection Privé Dior, Montale… Je bent dief van je eigen geld als je je favo’s hier niet koopt. Hoe moet je hier als nichewinkel op reageren? Ik ga Notino komende week bellen; er staat een Nederlands nummer bij. Wat Notino nog niet in de aanbieding heeft is Oriza L. Legrand: 100 ml voor € 120.00 bij www.parfumaria.com. Alleen geen Oriza Aciduliné. De reden: onverkoopbaar volgens Maria Vlisma. En dat is jammer omdat…
WAT ORIZA ACIDULINÉ IK EIGENLIJK?
… de ‘geur’ zo verrassend is die teruggaat naar een van de oudste manieren van geurfabricage. Kort door de bocht: ‘azijn’ – in dit geval gemaakt cider – waarin de toegevoegde kruiden voor de sensaties zorgen. Het effect: een sprankelende en toch velourszachte huidtonic met bovengenoemde toepassingen.
In Oriza Aciduliné komen de ingrediënten als een werverwind uit de flacon. Oriza Aciduliné is groen: dragon, salie en tuinkers. Oriza Aciduliné is lichtgestemd bloemig: lavendel en rozemarijn (ruik je vooral in het begin) en klaver. Oriza Aciduliné is licht kruidig zoet: kaneel en kruidnagel. Kamfer – zorgt voor de vintage-toets – geeft de tonic een mooie droogte in de basis die door de waterkers een soort van groene stroefheid krijgt.
En ik denk het bijna te ruiken en alleen omdat het in de ingrediëntenlijst staat: knoflook. Niet het stinkeffect, maar meer de wrange geur van vers gepelde teentjes. Wonderlijk: zo simpel het totaalgenoegen terwijl je toch zoveel ruikt. En laten we niet de klaver vergeten: werkt hier als een soort coumarine. Dus groen, hooiachtig met honingzoete zweem.
Ik ben niet zo van het badderen met badproducten en al helemaal niet van beddensprays. Maar ik heb me nu een paar na het douchen ruim besprenkeld met Oriza Aciduliné. Met een cool effect: je voelt je nog schoner en merkt de astringente werking die toch zacht aanvoelt met op de achtergrond de ‘lavendelgroene’ geur. Een aanrader. Vooral voor uitbaters van een bed & breakfast die meedoen aan dat (ontzettend kneuterige, burgertruttige) gelijknamige tv-programma van Omroep Opa Max. Staat Oriza Aciduliné op de badtafel en het nachtkastje, you’re winner. Want: ‘Zo’n leuk, enig detail, vintage, romantisch, mevrouw is een perfectionist, en dan heb nog niet gehad over de gekookte eitjes, de thee, de kopjes, de croissants… ‘.
Wel, daar ging ik, voor de gelegenheid verkleed als een nondescript burger… Bij de Di-drogist bijna om de hoek hadden ze er nog niet van gehoord. C’est pas vrai! Dan Delhaize, ongeveer een kilometer verder. Daar wel: stond zelfs een tester. Wordt blijkbaar gewaardeerd: ik pakte het laatste exemplaar € 7,99. Krijg je 100 ml voor. Heb het bonnetje bewaard en stuur dat natuurlijk naar de producent. Was getekend en met vriendelijke groet Geurengoeroe. En ik heb eigenlijk al weer te veel betaald, gezien de acties op internet.
Maar, we kunnen er van uitgaan dat de neus geen enkel druppel pure oud-essence heeft gebruikt. Is ook niet nodig. Dat bewijst 
Normaal gezien ben je trots op je vakkundige achtergrond, vermeld je de adressen waar je de fijne kneepjes van het vak onder de knie kreeg, trots op je curriculum vitae. Dat klinkt vertrouwd en professioneel als je voor jezelf begint.
Ook hier geen namen – ook hier wellicht bescheidenheid en/of discretie. Dat dan weer wel: om zijn creaties meer luister te geven Nabile ‘associates them with the jewelry of Peter Lang, who himself works with celebrities such as Nicole Kidman, Kylie Minogue, Pink and Beyoncé Knowles’. Maar dit is meer een indirecte link. Zoiets als zeggen dat je Beyoncé kent omdat de dochter van je buurvrouw bij haar interieurverzorgster is.
De hoofdrolspeler – de lelie – detecteer ik niet echt. De gardenia (foto) wel, maar zeer minimaal. Het is eerder een warm, meer diffuus bloemenkantwerk. De afronding maakt het geheel nog zachter, maar indringend door minder patchoeli en meer sandelhout. Nu het merkwaardige: langer op de huid lijkt alsof de opening nog een keer als een briesje door het kantwerk van bloemen blaast.
Ik zag afgelopen weekend bij toeval op Youtube een documentaire uit 1987 over de veiling van de juwelen van Wallis Simpson, de vrouw voor wie Edward VIII de troon van Groot Brittannië opgaf (het leven over deze ex-koning en zijn double divorcé is vorig jaar door Madonna verfilmd). En toevallig daarna de uitzending van de juwelenveiling van Elizabeth Taylor in 2011. Beide vrouwen waren fervente verzamelaars, of beter gezegd: zorgden ervoor dat ze plenty juwelen plenty cadeau kregen. Opvallend: opbrengsten van beide veilingen werden gedoneerd aan instellingen die onderzoek doen naar aids-medicijnen. Boeiend: de meeste sieraden werden speciaal voor ze gemaakt in een tijd dat Cartier, Van Cleef & Arpels, Bulgari en al die andere juweliershuizen nog vrij van mondiale marketingdrift waren.
Dat wordt weer eens bevestigd met Omnia Paraiba. Is geïnspireerd op een zeldzame blauw-groene edelsteen: de in Brazilië gedolven paraiba-toermalijn. Ook hier: je kunt je de steen wellicht niet veroorloven, maar met de geur ben je, waan je je toch onderdeel van. Voor kwaliteit in de maten tussen 3.00 en 5.00 karaat schommelt de prijs rond $ 10.000 per karaat. De steen werd ‘pas’ in 1987 ontdekt in het noordwesten van Brazilië, daarna in Nigeria en Mozambique. De juwelenbranche had in eerste instantie zijn bedenkingen – men dacht dat de kleur die zijn kleurenspectrum dankt aan koper gemanipuleerd was. Not! Bulgari was zo gefascineerd door de schakeringen van laguneblauw, aquamarijn en turkoois omdat het zo treffend de ‘ontmoeting’ tussen de lucht, de zee en het plantenrijk symboliseert. Meer poëtisch: het is volgens Bulgari een echo van de regenboog. Het inspireerde de juwelier niet alleen tot nieuwe sieraden, maar ook tot de deze Omnia-geur.
Nog zoiets: zoek je ‘in het Nederlands’ op het www naar Braziliaanse gardenia, dan kom je – hoe toevallig – direct terecht bij Omnia Paraiba en vervolgens bij Michael Kors’ White (2014). Hier komen we niet verder mee. Engels ‘dan maar’. Bij brazilian gardenia geeft Google als eerste de naam van een grill-restaurant. Er volgt geen enkele verwijzing naar een gardeniasoort die Brazilië als oorspronkelijke habitat heeft. Als naam bestaat de Braziliaanse gardenia wel maar geeft niet een opvallend andere geur. Wat voor zoveel variaties van bloemen geldt.
Ik heb me een paar jaar geleden ingeschreven voor de Franse nieuwsbrief van Jo Malone omdat ik benieuwd was hoe ik als ‘vaste klant’ benaderd zou worden. Nou, dames en heren, ik kan jullie één ding melden: als andere huizen dezelfde actieve parfumpolitiek zouden voeren en je ‘abonneert je op vijf’; dan heb je daar een dagtaak aan. Ik krijg gemiddeld twee mails per week waarin mij allerlei suggesties worden gedaan om maar zoveel mogelijk te genieten.
Aangenaam: Orris & Sandalwood bewandelt niet hetzelfde pad van de zoveel pure irisgeuren die het afgelopen decennium zijn verschenen – de bekendste: Infusion d’Iris (2007) van Prada. En refereert ook niet aan de ‘groen-koele’ iris-klassiekers zoals N° 19 van Chanel (1971) en Serge Lutens’ Iris Silver Mist (1992). Ook niet aan de gourmand-benadering van Geurlains L’Heure Bleue (1912).
Aan sommige, jezelf gedane beloftes – niet alleen rondom het nieuwe jaar – is het nog niet zo makkelijk je daar aan te houden. Zoals mijn verbod om nog een oud-geur te bespreken. Daar blijven er zoveel van verschijnen dat Geurengoeroe, of welke geurenblogger dan ook, daar een aparte blog aan kan wijden. Maar soms sluipt het toeval in je wereld. Ongevraagd. Onverwacht.
Een ‘krasse’ interpretatie van oud. Met dien verstande dat in de meeste Europese oud-geuren geen druppel echte oud zit. De reden: omdat ‘the real stuff’ zijn gewicht meer waard is dan goud – ondanks het feit dat de wereldprijs daarvan enorm is gekelderd.
Gebeurt niet vaak dat ik direct wordt getriggerd – gegrepen is een te groot woord – door een nieuw label. Door ervaring wijzer, prik ik zo snel mogelijk door de marketingballon heen. Want zoals bekend: te veel gebla-bla-bla-bla-bla geserveerd met ‘vanzelfsprekendheden’ waar je het niet over moet hebben in de nichekringen.
Net zoals Geza Schoen willen ook Karl Bradl – dit keer ook weer heel ongedwongen, natural geportretteerd – en Carlos Quintero – wat een ijdeltuit – een aantal ‘mythes’ ontrafelen, blootleggen en puur met de gebruiker delen. Dit lees ik op de site van 
Hier hebben we meer aan: ‘Het engelachtige aroma van miljoenen bloemen, een wervelwind van tederheid en diffusie’ (zegt Arcadi Boix-Camps). Nog meer: ‘Frank Voelkl blaast een hemelse bries over een Hof van Eden-achtige Siciliaanse boomgaard. Geraakt door de stralende ziel van jasmijn, ontvouwen het fruit, de blaadjes, twijgjes en oranjebloesem hun intense, zonnige geuren. Bergamot voegt een peperig sprankeltje toe, osmanthus (foto) zijn abrikoos-achtige geur en tuberoos haar bedwelmende sillage. Dit is de natuur, maar dan beter: bestemming het paradijs’. Laat laatste onze lieve God in de hemel niet horen… Maar qua geur valt hier ‘poëtisch’ weinig tegen in te brengen. Teder, zacht, lieflijk, vrolijk… bloemblaadjes in een wervelwind in zonnige contreien.
Orb_ital – gemaakt door Patricia Choux – staat haaks op Efflor_esce. Goed als contrast. Reikt Efflor_esce naar de hemel, Orb_ital laat je met beide voeten in de aarde staan. Heftig, krachtig, donker, ‘stuurs’, muf en vies waardoor de niche-link meer gerechtvaardigd lijkt.
Geuren die ik spontaan, zonder verzoek vooraf krijg toegestuurd, die ik behandel ik uit principe… wel. Maar altijd zin in om, dat is een ander ding. Zo ook Off to Ibiza. De reden? Ik ben een beetje ‘uitge-eiland’ en ‘uitgeholidayed’ wat geuren betreft. Een spraytje en je – gôh dat gaat snel! – vertoeft in je ‘hard verdiende’-vakantiestemming. Met name geuren dus die verwijzen naar Ibiza, Capri en andere door water omgeven hide ways in de Mediterranée. Het leven dat ze olfactorisch in kwestie beloven op te roepen is al lang niet meer.
Off to Ibiza is duidelijk in naam. Doet me denken aan een winkel in een uitgestorven vissersgehucht aan de noordwest kust van de VS getiteld Gone to Paris – de hunkering, de humor!
De diverse neuzen hebben hun neus allemaal in één richting staan wat betreft de uniseksinterpretatie: geen bloem is in de drie geuren te herkennen. Het zijn eigenlijk geuren zonder hart. Het is de aaneenschakeling van fruit en of citrusachtige geuren die snel contact zoeken met de houtachtige basis. De overeenkomst tussen alle drie: de frisse flair en de ongedwongheid. Prettige ontspannen begeleiders tijdens dagelijkse bezigheden.
GEURENGOEROE 