‘BOREBERRY’

VERY VERY EASY GOING BURBERRY

Jaar van herlancering: 2016

Laatst aangepast: 03/05/16

Neus: Francis Kurkdjian

Model: Josh Whitehouse ‘accompanied by’ Amber Anderson

Foto/videografie: toe maar! Oscarwinnende director Steve McQueen

Muziek: een heel geëmotioneerde Benjamin Clementine

‘Flaconontwerp’, concept & realisatie: Christopher Bailey?

Zonder het te weten worden de parfumconsumenten vaker bij de neus genomen dan ze in de gaten hebben. Gebeurt vaak wanneer een merk wordt doorverkocht. Het gevolg: veel klassiekers en oude bekenden worden door de nieuwe eigenaar bij het oud vuil gezet: ‘Bedankt voor niets!’ Zoals bij Van Cleef & Arpels. Zoals bij Dolce & Gabbana. Zoals bij Trussardi. Zoals bij Marc Jacobs. Bij Burberry is hier géén sprake van. Meer van: snel een paar bij produceren die nog beter – kan het? – het Burberry-dna incorporeren. In het mister-departement van Burberry betekent dat dus na Britt Rhytm (2013), Mr. Burberry.

Tis niet waar: geïnspireerd op de ‘iconische zwarte trenchcoat’. Kwist niet dat de zwarte uitvoering al deze status had gekregen, ook niet van wie. En is geïnspireerd op – here we go again – Londen: ‘A city of great contrasts. Traditional yet irreverent, elegant without being pristine’ – geldt inmiddels voor elke Europese metropool.

Maar die trenchcoat-link is eigenlijk heel slim moet je dan zeggen, want vormt de mannelijke tegenhanger van My Burberry (2015). Samen vormen ze een heel leuk stelletje dat je in de promotieclip terugziet. Ja, die is erg mooi gemaakt moet je dan zeggen met oog voor detail en zo, maar ondertussen zo slaapverwekkend-wake-me-up-before-you-go-go’-saai in zijn voorspelbaarheid.

En de very serieuze stemming van zanger vind ik niet in lijn met de stemming van het zogenaamde intieme portret van het very beautiful younge koppel dat aan het voor-, tijdens- en nagenieten is van een short stay in, ja goed geraden, Londen. ‘Mr. Burberry’ is Josh Whitehouse, ‘My Burberry’ is Amber Anderson. Laatste vind ik een klap, echt niet leuk, in het gezicht van Kate Moss èn Cara Delevinge. Deze twee blijven toch de echte ‘My Burberry’s’ voor mij. Gaat-ie looser er zo maar met een ander vandoor… je kunt ook niemand meer vertrouwen. Behalve in deze op…

WAT MR. BURBERRY IK EIGENLIJK?

… Francis Kurkdjian (foto). My Burberry is van zijn hand, Mr. Burberry ook. Hij zegt hierover: ‘Heeft de structuur van de klassieke aromatische varengeur die zoveel beroemde geuren heeft geïnspireerd, maar deze is geheel hergemodelleerd en geremastered om een radicaal, hedendaagse creatie te introduceren – zowel in verhoudingen, zowel in ingrediënten’.

Ik zeg – en ik mag het omdat ik hem persoonlijk goed ken: ‘Franciske, call my bluff’. Want hij speelt blufparfum. Wat hij beweert is niet waar. Zo moest ik bij de eerste whiff eentweedrie denken aan Colonia Club (2015). Hoewel de composities in details en accenten verschillen gaan ze uiteindelijk toch gelijk op: van hesperide-fris, naar kruidig-groen, naar houtachtig-clean in de basis. En die van Acqua di Parma is lang niet de enige.

De grapefruit in de opening spettert tegemoet – toch knap hoe neuzen dat tactiele, tastbare gevoel weten op te roepen – je proeft bijna de bijtende druppels.

Deze frisheid wordt geleidelijk groener. Eerst door kardemon. Daarna ‘bitterder’ door dragon. Daarna door ‘een idee van’ berkenblad. Het hart is vol ‘gebleekt’ jong hout. Geen cederhout dat decennia door de zon is ‘gerijpt’ en ‘uitgediept’, maar een boompie na kortstondige groei geveld door de houthakkersbijl. Je ruikt de er op besprenkelde nootmuskaat goed. Gaat beschaafd over een houtachtige basis: een mix van sandelhout, vetiver en guaiac. Vooral de wisselwerking tussen laatste twee bepaalt de toon. Blijft behoorlijk lang resoneren voor een cleane finish het overneemt.

Alleen: de gehoopte en verwachte verdieping, verrijking blijft uit – zoals de eerste grijze haren op de kuif van een 35plusser. Met wat fantasie kun je stellen dat de Mr. Burberry even onvolwassen is als zijn protagonist: easy come, easy go. Een crowdpleaser van de eerste orde met geen enkel verrassend effect. Voorspelbaar klassiek.

Stoort me, aangezien Burberry zich als modemerk steeds exclusiever, ‘volwassener’ exposeert. Of werkt Christopher Bailey – nog in dienst bij Burberry? – ondertussen aan een nichelijn. Wil je nu serieus worden genomen als highend luxelabel dan moet je Armani, Boss, Cartier, Chanel, Bulgari, Dior, Dolce & Gabbana, Ford, Givenchy, Hermès, Prada, Saint Laurent, Van Cleef & Arpels, Zegna en al die anderen achterna.

En wil je je verbazen en/of verheugen hoe serieus de crew dit project neemt. Zoek op http://www.youtube.com naar the making of Mr.Burberry. Heel bescheiden The art of Film getiteld.

LELIETJE-VAN-DALEN VOOR DE GEEF

‘PLUK ZE!’

Jaar van herlancering: onbekend

Laatst aangepast: 26/04/16

Neus: onbekend

Ter voorbereiding op de nieuwe Hermessence – met de sierlijk getooide naam Muguet Porcelaine -, een duik in de Belgische wereld van het lelietje-van-dalen. Of beter gezegd: de Frans-Belgische. Want in tegenstelling tot de Lage Landen, heeft het meiklokje daar nog steeds een sterk levende symbolische waarde als boodschapper van het voorjaar. Wordt traditiegetrouw geschonken op de Dag van de Arbeid – 1 mei dus.

In mijn Brusselse voortuin staan ze nu op springen. Maar als het koude weer zo aanhoudt, veranderen ze in ijsklokjes. En nog een paar dagen dus voor onverlatenen ze ongevraagd gaan plukken. Gebeurt elk jaar en altijd ’s nachts. Hoe zou dat toch komen? Van een kant heb ik begrip voor deze illegale plukwoede. Want wat de Brusselse supermarkten rondom 1 mei aanbieden – het moment om je vriendschap, verliefdheid te uiten met een bosje lelietje-van-dalen – stemt treurig: meestal een über-kitschy in cheap cellofaan verpakt boeketje met nogal een ‘wie heb de zeepsop in mijn lelietje-van-dalen-geur gedaan?’-effect.

Als je dat cadeau krijgt, moet je je ernstige vragen stellen over de schenker/schenkster. Vandaar ook dat Apaq-W (Agence Wallone pour la Promotion d’une Agriculture de Qualité) bijna jaarlijks met een campagne je aanraadt om naar de bloemist te gaan voor een echt mooi bosje.

Koop je het liever in spray-vorm maar kunnen kwaliteitsparfums je gestolen worden – Guerlain houdt ook dit jaar zijn 1 mei-traditie hoog met een Muguet – dan zijn er voldoende alternatieven. Zoals Muguet (anno inconnu) van Les Petits Plaisirs en Muguet (idem) van Belvédère.

Zoals wellicht ook bekend is het lelietje-van-dalen ‘une fleur muette’. Ofwel, een ‘dove bloem’. Wil zeggen: de geur kan niet uit het klokje geëxtraheerd worden. Aan de parfumeur de schone taak dat aan de hand van natuurlijke en synthetische ingrediënten te doen.

Meestal een mix van phényléthylique (benadrukt het groene gebladerte van de roos), roosessence, hydroxycitronellal (benadrukt de groene kant van het meiklokje), rhodinol (een mix die de geranium- en muntnuance ‘uit’ de roos naar voren haalt), citronellol (versterkt de citroenfrisse noten van roos), linalol (idem), lilial (groene noot), indolen (geeft de animale kant van wittte bloemen vrij), héliotropine (voor de poederige noot) en ylang-ylang (voor het volbloemige effect). Dit is de basis: nu kan de neus hier zijn ‘eigen’ ingrediënten aan toevoegen om zijn lelietje-van-dalen anders dan alle andere te maken.

WAT MUGUET IK EIGENLIJK?

Daar is bij Les Petits Plaisirs en Belvédère dus totaal geen sprake van: standaard lelietje-van-dalen. De eerste benadrukt het fris-groene aspect, vervolgens een groen, dan een bloemig om te eindigen in zeepachtige nuance. Alleen: verdwijnt wel heel erg snel. En doet me denken aan het afwasmiddel dat Lidl in Brussel verkoopt. Maar dat is toch heel schoon: je afwas doen in een wolk van meiklokjes.

Muguet van Belvédère geeft een mooier uitzicht. Net wat spannender, méér een idee van een ‘echte geur’: bloemiger, ‘ronder’ met zowaar ‘een iets’ van indolen. Opvallend bij beide: geen strakke witte musk om het geheel een fris-cleane achtergrond te geven. Ik moet eerder denken aan de volheid van aldehyden. Huis-, tuin, en keukenlelietje-van-dalen is wat je krijgt.

Ben daarom erg benieuwd naar hoe Hermès dit kleine bloemeke teer en fijn met Muguet Porcelaine gaat interpreteren. Het adjectief roept hoge verwachtingen op.

STRANGE I’VE SEEN THAT FACE BEFORE (VERY RECENTLY)

SWEET FLOWERS

Jaar van lancering: 2016

Laatst aangepast: 16/03/16

Neus: Quentin Bisch

Model: Elisa Sednaoui

Foto- en videografie: Paolo Sorrentino

Concept & realisatie: Angela Missoni

In de parfumerie kun je natuurlijk heel vaak knipperen met je ogen van verbazing. Niet alleen om het wonderschone, maak eveneens puur om het inhoudelijke: ‘Maar, maar… deze lijkt als twee, wat zeg ik, drie, vier, vijf en nog veel meer druppels op die, en die en die, en die… Ook qua sfeer en boodschap kunnen de ‘Verenigde Parfumeurs’ er wat van. Mocht een Beste Kopie Van Het Jaar-prijs bestaan, dan zou de nieuwe geur van Missoni direct bij de kanshebbers horen, worden genomineerd.

Want toen Geurengoeroe vervolgens het model en vervolgens de flacon zag, kon hij even alleen nog maar denken aan de ‘doorstartgeur’ van Roberto Cavalli: Robert Cavalli (2012). Ligt dit nu aan Geurengoeroe, maar dit is toch een kwestie van kortetermijngeheugen, gebrek aan kennis over wat er speelt in de markt en/of een gewoon ‘what-you-can-do-I-can-do-better’-benadering van de business.

Ik zeg: oordeel zelf. En wat ik nog vreemder vindt: de promoclip. Gemaakt door een van de meest getalenteerde regisseurs uit Italië op dit moment, maker van La Grande Belleza (2012). Die maakt zich er wel erg gemakkelijk van af wat mij betreft – de overeenkomsten met de filmfeeststemming zijn talrijk, de uitvoering is alleen minder uitbundig en minder goed gespeeld: model speelt actrice.

Maar nu ruim baan voor het idee achter de geur. Angela Missoni wou een geur voor de sensuele en uitbundige vrouw – ze is niet de enige in de parfumerie. Ze preciseert: ‘Ze is vol zelfvertrouwen, ze draagt deze geur zoals ze met haar lichaam in een jurk glijdt, en hiermee haar levendigheid en charme verhoogt’. Ze is niet de enige. Ook altijd vleiend om als vrouw te horen, lijkt me; maar dit praatje wordt voornamelijk gebezigd in de reclamewereld: ‘Ze is een nieuwsgierige vrouw die lak heeft aan conventies en vooringenomen ideeën’.

Als je heel goed, maar dan ook heel goed kijkt, zie aan de flacon dat Angela Missoni zich heeft laten inspireren door de wereldberoemde glasblazers van Venetië (of eigenlijk van het nabijgelegen eiland Murano). Resulterend in een ‘uniek, kostbaar, tijdloos en hedendaags object’ – toe maar! – met kleurgradaties overlopend van paars naar fuchsia en groen – zoals Missoni’s onvergelijkbare stijl.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Missoni in een notendop: een soft floriental die eigenlijk een variatie op een nu nog steeds populair thema is dat Chanel met Coco Mademoiselle (2001) introduceerde: een overheersende gezoete jasmijn-roosconstructie met een subtiel gourmandrandje (meestal fruit drijvend in vanille).

De voor mij nieuwe neus Quentin Bisch volgt hetzelfde spoor met dit verschil dat Missoni wat luchtiger van aard is in het hart door naast een fruitige roos haar schalkse zus ‘Pioentje’ toe te voegen. Wordt niet door deze twee rozen ‘zelf’ opgeroepen, maar door petalia (een synthetisch molecuul dat ruikt naar een fruitige roos en pioenroos). En voor het jasmijneffect werd maholia gekozen: een zachte bloemennoot met jasmijnondertoon).

De geur komt klassiek op gang met een ook al een beetje gezoete citrusmix. In dit geval: bergamot, limoen en citroen. Maar al heel snel verdwijnen de bloemen in de zoete basis. Hier niet vanille, maar melkig sandelhout en vanille-achtige tonkaboon. Op het eind nog een scheut ambroxan voor de nodige sensualiteit.

Al doorruikende vermoed ik dat in Missoni nauwelijks natuurlijke ingrediënten zitten – iets wat versterkt wordt door het gezoete citrusintro. Zou dit dan een van de oorzaken kunnen zijn dat het overgrote deel van de jeugd van tegenwoordig maar niet echt kan wennen aan de klassieke eau de cologne – daar spettert de citrus vanaf.

MANNELIJKE VAREN EN VROUWELIJKE GOURMAND VERENIGD

‘PLAKLETTERPARFUM’

Jaar van lancering: 2015

Laatst aangepast: 28/09/15

Neus: Thierry Wasser

Wanneer wordt een geur helemaal ‘exclusief’ voor jezelf? Wetende dat je die met honderdduizenden zo niet miljoenen gelijkgestemden deelt? Nooit dus. Een in de ware zin van het woord exclusieve geur speciaal gemaakt overeenkomstig je wensen, is een op maat-parfum.

Deze haute parfumerie-service biedt Guerlain vanaf € 25.000.00. Nu wil ‘de parel in de kroon van de Franse parfumerie’ dit geprivilegieerde gevoel koppelen aan een masstige-geur. Wat de presentatie betreft dan. Niet de inhoud. Want Mon Exclusif kun je op bepaalde verkooppunten laten graveren met een zelf bedachte naam of je initialen. Of die van je moeder, zus, vriendin en ga zo maar door. Als je daar geen tijd voor of zin in hebt, dan kun je met bij de flacon geleverde plakletters (zie foto) Mon Exclusif je eigen naam maken. Moet je ook tijd voor en zin in hebben…

Guerlain ziet het als ‘a new concept to explore the intimate relationship that a woman can establish with her perfume by giving it a name of her own choosing’. Ik vraag me af of deze manier van ‘customizen’ de exclusieve beleving verhoogt. En of een parfumhuis zich als psychiater moet gedragen: ‘Je hebt weinig met deze geur, zeg je, hoe komt dat, zijn het jeugdherinneringen of ben je gewoon ontevreden met je man – wanneer was het voor het laatst dat hij je een geur gaf. En wat zegt dat over hem, wat zegt dat over jou… ?’

Daarnaast: bij elke hobbywinkel koop je tegenwoordig stickers en emoticons waarmee je van alles en nog wat kunt pimpen. Maar dat is iets voor peuters en kinderen volgens mij. Als ik zelf aan de slag zou gaan; ik vrees dat ik nogal melig zou gaan woordspelen.

De flacon, oorspronkelijk ontworpen door Michel Franck en voor de gelegenheid iets ronder gemaakt, komt uit het archief van Guerlain: ooit zat hier de jus in van Coque d’Or (1937) en Dawamesk (1945) dat eerder in 1942 op de markt werd gebracht onder de naam Kriss.

Coque d’Or is door Jacques Guerlain opgedragen aan en gevormd naar de smokingstrik standvastig gedragen door Serge Diaghilev van Les Ballets Russes en genoemd naar de gelijknamige opera van Nikolai Rimsky-Korsakov uit 1907.

Voor de echte verzamelaars: vorig jaar verscheen in een oplage van 29 stuks een nieuwe parfumversie (niet geroken door Geurengoeroe) door Thierry Wasser (hij is zo dicht mogelijk bij originele chypre-partituur gebleven) gepresenteerd in de originele Baccaratflacon – zie foto onder.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Met Mon Exclusif poogt Thierry Wasser de typische mannelijke varengeur te verbinden met vrouwelijke allure. Met vintage Jicky (1889) als referentie. Het is niet makkelijk deze spagaat te overbruggen – voor je het weet heb je een hybride als resultaat.

En dat is Mon Exclusif ook: varen versus oosters gourmand. Ruik je de geur blind, dan kom je wellicht in de verleiding te denken dat het een nieuwe variatie is op La Petite Robe Noire (2011): La Petite Robe Violette. Tenminste als je het eerste stadium van de geur hebt laten vervliegen: een enorme prachtige lavendelwolk.

In eerste instantie fris gemaakt door mooie zuivere nevel van bergamot en mandarijn ‘aangezet’ door coumarine. Als de zoete amandel zich in de compositie mengt krijg je als man even een L’Homme Idéal-associatie – de geur uit 2014. Alleen is deze amandel zoeter en wel heel erg-erg gourmand. En dat wordt alleen maar versterkt in de verdere ontwikkeling. Ondanks de opgevoerde klassieke ‘Guerlainbloemen’ – jasmijn, roos, ylang-ylang – die baden in een zonakkoord met nectarine-effect, zij het zeer ingehouden.

Ze zorgen in ieder geval dat Mon Exclusif niet helemaal wordt ‘vastgezet’ door de verdere gourmandontwikkeling opgeroepen met sandelhout, iris, witte musk, vanille en een toffee-noot. Op het einde resteren de poederige noten van witte musk vermengd met het lactone-accent van sandelhout met op de achtergrond nog steeds een licht zuchtje van de lavendelopening.

Qua compositie is de geur – en dat weet Guerlain ook – niet echt exclusief: het is de zoveelste variatie op het gourmandconcept – ‘binnen’ Guerlain is het een uitwerking van Le Plus Beau Jour de Ma Vie (2015) en de ‘pistache-variatie’ La Petite Robe Noire Eau Fraîche (2015) – die voor mij wel erg dicht in de buurt komt van de nieuwe millennium-gourmandstandaard: Lancôme’s La vie est belle (2012).

Waar ik zit op te wachten: weer eens een Guerlain die niet mee wiegt op parfumtrends, maar de trend zet; nog liever ver vooruit is. En dan denk ik aan een klassieke chypre gemaakt met moderne ingrediënten à la Coque d’Or.

FINE FLEUR: BESCHEIDENHEID SIERT LELIETJE-VAN-DALEN

MARC JACOBS-STYLING OP ZIJN EUROPEES

Jaar van lancering: 2015

Laatst aangepast: 27/07/15

Neus: Daniela Andrier

Model: Stacy Martin

Fotografie: Steven Meisel

Voor de a-modieuze parfumliefhebbers onder u: Miu Miu is de b-lijn van Miuccia Prada. Minder ‘intello’, minder serieus, meer jonger en speelser. Gemaakt voor ‘vrouwelijke feministen’ waarbij de experimentdrift van de ontwerpster commerciëler wordt uitgewerkt. Wel een nadeel: lachen verboden. Of laat ik het zo zeggen: ik heb zelden een Prada- en Miu Miu-model het zien doen. En de (jonge) vrouwen die zich het kunnen veroorloven (ken enkele) kunnen het ook nauwelijks. De reden: ze nemen mode te serieus, bekijken kleding zoals Miuccia Prada het doet: ‘Het is niet oppervlakkig, het kenmerkt de relatie met de wereld om ons heen’.

Geurengoeroe zegt: dit beperkt zich niet tot mode, kun je van heel veel dingen beweren. Verder: volgens Miuccia kenmerkt ‘de kracht om een identiteit neer te zetten, te erkennen, te betwisten en te breken’ de Miu Miu-vrouw. Sterker, het is haar privilege, haar onafhankelijkheidsverklaring. Geurengoeroe zegt: veel van Miuccia collega’s beweren hetzelfde met betrekking tot hun werk. En ook dat hun klanten ‘hun eigen weg gaan en niet zwichten’ zoals de Miu-Miu-vrouw.

Wat ik interessanter vind: de keuze van Prada om níet Puig (tot nu toe verantwoordelijk voor alle Pradageuren) maar Coty de eerste Miu Miu-geur te laten ontwikkelen. Ik begrijp het wel. Coty is wereldser, weet wat er leeft onder de beoogde doelgroepen, durft meer. De cosmeticagigant weet ook dat consumenten bij modemerken een bepaald verwachtingspatroon hebben door hun dan wel moderne, vooruitstrevende of edgy imago.

Willen dat ook in de geuren terugzien. Ik noem het het Marc Jacobs-effect. Onverwacht en onconventioneel, bewust de geplaveide paden mijden en daardoor direct verrassing en ‘de schok van het nieuwe’ oproepen. Neem Daisy (2007), neem Honey (2013) – tart de regels van goede smaak, combineert kitsch en klassiek met ‘toekomst’ waardoor er toch een merkwaardige soort van herkenning ontstaat. En: het valt tenminste op tussen alle beschaafd-monotone flacons van de concurrent. Parfum = parfun.

Bij de eerste Miu Miu-geur is de uitwerking van het Marc Jacobs-effect anders: meer vintage, meer ingetogen, meer verstild, klassiek-smaakvoller, minder ‘tacky’ – noem het Europees. De flacon suggereert een idee van rijkheid – ‘warm’, geslepen, gekleurd glas – terwijl het toch gewoon een flacon en plastic dop betreft. Het had zo op de kaptafel kunnen staan van Julianne Moore in rol van Cathy Whitaker in de ‘fifties’-film Far from Heaven.

Miu Miu ziet het zo: ‘Het effect is jeugdig en vrouwelijk met een enigszins overdreven elegantie: een droom die je vaag herinnert opnieuw vertaald in levendig technicolor’. Overdreven… ? Doel van de geur, afgezien van het commercieel belang, volgens Miuccia Prada: de provocatieve en attractieve geest van Miu Miu verweven met de flacon en de compositie.

Oordeel zelf of dat gelukt is en of je dit terugziet in de fotografie: ‘Herinnert aan het optimisme begin zestiger jaren en de luchtige, speelse spirit van het merk met een onverwachte wending in de laatste foto (die ik nergens kan vinden): het model neus-aan-neus met een zwartwit kitten. In typische Miu Miu-stijl heeft de ontmoeting een ongewone twist. Stacy en haar kitten zijn verwikkeld in een strijd van verlangens, de flacon is de omstreden prijs’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Ik lees op http://www.refinery 29.com dat Caroline Javoy, vice president of global marketing Miu Miu fragrances, een aantal dingen niet wou: ‘The fragrance market can be very conventional: blue is for boys, pink is for girls. We wanted to make it anti-pink’. Daniela Andrier vertelt op dezelfde site ‘We wanted to open doors and windows with this fragrance. We didn’t want another gourmand; we wanted something different, enjoyable, and unexpected’.

De keuze voor het lelietje-van-dalen (zie artist impression-afbeelding) is inderdaad opmerkelijk, want dit tere bloemeke fijn met klokjes zo klein staat nu in de parfumerie voor tutty-trutty, kitcherige ansichtkaartromantiek en over het algemeen voor vijftig plus. De beroemdste in deze categorie: Muguet de Bonheur (1934) van Caron en Diorissimo (1956) van Dior.

Van de andere kant: als er een bloem is die wit-fris, gras-groen, knisperend kan schitteren, kortom de jaarlijkse ambassadrice van het voorjaar, dan is dat het lelietje-van-dalen. De beroemdste in deze categorie: Muguet de Bonheur (1934) van Caron en Diorissimo (1956) van Dior. En laten we de sinds 2000 jaarlijkse limited edition-hulde van Guerlain op 1 mei niet vergeten: elke keer laat het parfumhuis de meiklokjes anders, maar vooral groen en fris luiden.

Dat ruik je niet terug in Miu Miu. Geen witte bloemengolf waar je de regendruppels over het verse groene gebladerte voelt rollen. Het is een beschaafd lelietje-van-dalen met nadruk op de bloemige zoetheid, niet op de frisheid. Roept herinneringen op aan Muguet de Bonheur, zij het dat Miu Miu iets aardser en meer poederig is. Het is alsof je door een met dauw beslagen raam naar het lelietje-van-dalen kijkt. Het is wel een typische Andrier geworden (die ook bijna voor alle Prada-geuren tekende).

Ofwel, less is more vertaald in transparantie (dus draaggemak) gecombineerd met een eigenzinnige niet echt waarneembare diepte – want die verwerkt Andrier zo vanzelfsprekend waardoor je die niet eigenlijk waarneemt. Maar zonder zou – in dit geval – het lelietje-van-dalen omvallen en zou het je opvallen. De diepte wordt geleverd door een patchoeli-derivaat en wordt als apart ingrediënt opgevoerd: akigala-hout dat kruidigheid met de standvastigheid van hout combineert.

Andrier: ‘It’s not ugly, but it’s rough. It has an unexpected strangeness to it that contrasts with the beautiful floral’. Alleen had voor mij de compositie meer mogen klateren, meer mogen ‘lelietje-van-dalen’ – vooral gezien de uitgesproken en eclectische kledingcollecties van Miu Miu. In plaats van een elegante ‘fine fleur’ zoals nu, een lelietje-van-dalen die scherp is en straalt als neonlicht.