GEURENGOEROE

P.O.P: POPE OF PERFUMES

  • Home

EXTREME SPORT PAUL SMITH

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 29, 2015
Geplaatst in: GEURENALFABET E. Een reactie plaatsen

PROFESSIONELE FRISHEID UIT HET PARFUMCIRCUIT

Jaar van lancering: 2015

Laatst aangepast: 29/06/15

Neus: onbekend

PAUL SMITH ON BIKE 1“Mijn droom was om professionele wielrenner te worden.” Zegt Paul Smith. Hoe je je toch in mensen kunt ‘vergissen’. Geurengoeroe dan. Ik heb hem nooit geassocieerd met sporten, in welke vorm dan ook. Maar wat blijkt: ‘Voor zijn elfde verjaardag kreeg hij een racefiets, waar op hij tijdens juniorwedstrijden mee reed.’ Vijf jaar later sloeg het noodlot toe: Paultje kreeg een fietsongeluk dat zijn ‘wielercarrière’ abrupt eindigde.

Had hij niet deze pech gehad, dan hadden we waarschijnlijk nooit van Paul Smith als modemerk gehoord. Dus… Dat zijn fietsfascinatie geen ‘van dik hout zaag men marketinggebabbel’ is, blijkt niet alleen uit zijn in 2014 gelanceerde collectie 531 – vernoemd naar de buizen voor de fietsframes van Reynolds Technology. En in zijn vrije tijd trapt hij nog regelmatig op de fietspedalen en – fijn om te weten – is bevriend met Bradley Wiggins en Mark Cavendish.

Paul Smith vond de Tour de France 2015 een goede gelegenheid om zijn nieuwste geur te presenteren, want als er een sport extreem is… extreem in de zin van bloed, zweet en tranen. Zo extreem dat een tijd lang proffietsers het niet zonder doping kon stellen om zicht te houden op de fel begeerde gele trui. En om duidelijk te maken dat Extreme Sport geschikt is voor alle mannen, zegt Paul Smith: “De geur is fris, levendig en dynamisch en niet alleen geschikt voor sportmannen, maar voor iedere man met een actieve levensstijl zonder te sporten.” Maar dat riekt eerder naar een zin geschreven door de copywriter van Paul Smith Perfumes Inc.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

PAUL SMITH EXTREME SPORTEcht extreem fris is Extreme Sport niet. In de zin van: het is geen pure watergeur, en de afronding is – sort of verrassend – eerder licht sensueel te noemen, dan ‘sportief’.

Een commerciële sportgeur voor mannen opent tegenwoordig groen. Dat ruik je heel goed als de scherp-frisse grapefruit en bloemig-frisse bergamot (waarover een regenbui lijkt te zijn gevallen) bijna zijn uitgewerkt: een ‘wolk’ van pepermunt (uit Marokko) prikkelt de neusvleugels. En daarvan neemt de intensiteit toe door een pittige zwarte peperinjectie – een werkzame combi zonder niesgevaar. Voor de licht florale noot staan de ‘mannelijke bloemen’ geranium en lavendel garant – maken de geur lichtjes zoet en geven lucht.

Gelukkig wordt Extreme Sport niet afgerond met witte musk, die kan de citrusvruchten – met name in eau de colognes – nog wel eens doodslaan. De onbekende neus koos voor een houtachtige finish van door zon ‘droog gemaakt’ cederhout. En wierook. Leuk van laatste is dat die in Extreme Sport door de frisse openingsnoten minder rokerig en bedwelmend overkomt, en juist het andere hout nu een mooi, droog laagje geeft: denk as. Tonkaboon, zorgt voor een licht sensuele noot, geeft warmte zonder dat de frisheid echt verloren gaat.

PAUL SMITH ON BIKE 2

VERSACE L’HOMME

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 27, 2015
Geplaatst in: GEURENALFABET L. Getagd: versace. Een reactie plaatsen

DÉ (EERSTE) MAN VOLGENS VERSACE

VIRIEL & ROMANTISCH

Jaar van lancering: 1984

Laatst aangepast: 27/06/15

Neus: onbekend

Fotografie: onbekend

Concept & realisatie: Gianni Versace

VERSACE L'HOMME ADDat waren tijden. Toen geuren nog voornamelijk ingefluisterd werden door inspiratie en geleid door enthousiasme en plezier in plaats van übermarketing, targets en aandeelhoudersdruk. Niet dat er niet werd gemarket, niet dat er minder werd verdiend: met de eerste mannengeur van Gianni Versace stroomden de miljoenen binnen.

Was hem twee jaar al eerder gebeurd met zijn parfumpremière Pour Femme (1982) dat hij pretentieus in het Frans aankondigde onder de slogan ‘la renaissance du parfum’… Was natuurlijk een beetje parfumpesten richting de bakermat van het moderne parfum en openbaarde tegelijkertijd Versace’s ambitie op dit gebied. In het begin hield hij dit vol. Waarvan getuigt:V’E (1989) – waarvan de flacon werd opgenomen in de vaste collectie van het Moma in New York, toen nog een bijzonderheid. Zo ook Blonde (1995): ode op zijn ‘natural blonde’ zus Donatella, en waarin hij als een van de eersten na decennia van afwezigheid het über-tuberoosparfum in alle luister herstelde. Maar ook ging hij geleidelijk maar onoverkomelijk, zoals elke household name in de parfumerie, mee in de fast forward-productie van geuren.

L’Homme markeert onder meer met Rochas’ Macassar (1980), Jacomo (1980) van het gelijknamige huis, Chanels Antaeus (1982), Kouros (1982) van Yves Saint Laurent, Armani Pour Homme (1984) een nieuwe periode: designer fragrances die zich richten op een breder publiek (nog niet zo xxl-breed als nu). In 1976 across the ocean in gang gezet door Geoffrey Beene’s Grey Flannel. In Europa door Azzaro’s en Van Cleef & Arpels Pour Homme (beide 1978) en Nino Cerruti van inderdaad Nino Cerruti (1979). Wat voor deze geuren geldt, geldt ook voor L’Homme: zou nu als niche worden gezien.

De reden: de krachtige taal. In boodschap, in inhoud. En bij Versace niet meer dan logisch gezien zijn kijk op de man. Was toen vernieuwend zijn mode: sensueel, slank en rank van lijf en leden (goed onderhouden, niet pumping iron-gespierd), niet echt macho, wel mannelijk met een vleugje ambiguïteit. En in vergelijk met bijvoorbeeld zijn landgenoten Armani en Valentino moderner en meer toekomstgericht. Dat zie ook terug in de naam: niet man, niet voor de man, maar dé man. Niet Homme, niet Pour Homme maar L’Homme.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE BASILICUMNoem L’Homme en ik ruik de geur in gedachten. Maar dat geldt voor veel van bovengenoemde geuren, ze vormden mijn initiatie in parfum. Jammer dat dan weer wel: L’Homme has been tampered with; de geur is duidelijk geherformuleerd, de lagen zijn er een beetje uit.

De geschakeerde, pittig-kruidige sprankeling – citroen, petitgrain, peper en basilicum (foto) – van de hesperide-opening is verworden tot een monotoon citroen met een groen herbal randje. Fris maar te kaal fris. Weg het prachtig schommelen van het koningskruid (dan weer droog, dan weer vers geplukt) in de citrusnoten. De overgang naar het hart is gelukkig wel present, zij het onderdrukt. De anjer en jasmijn lijken overvallen door de patchoeli (gewoonlijk in de basis), die de kruiden van de opening in zich opneemt en wordt voorzien van een zoet laagje van ‘pittig’ kaneel, dat de op zijn beurt de zoetheid van de patchoeli versterkt.

Stoer en viriel de melange van eikenmos, leer en cistus labdanum (die zich eerst nog achter het kruidige spoor van het hart verbergt). Doen L’Homme diep in het bos van ceder- en sandelhout verdwijnen. De patchoeli gaat mee in dit spoor en begint te smeulen… vanille en tonkaboon vallen in druppeltjes en verdwijnen in deze ‘ruige luxe’, geven het geheel een zoete notie zonder plakkerig te worden, zonder de viriele werking ervan te verstikken. En de hesperide-opening dringt nog een tijdje door tot de basis, waardoor de L’Homme een lift-effect heeft – op en neer, op en neer, op en neer.

En dat is in de nieuwe versie verloren gegaan. De gelaagde opbouw heeft plaatsgemaakt voor een citruskruidige amberinfusie. Amber, waarin kaneel, peper en cistus labdanum is verdund en het leer en eikenmos zo goed als verdwenen. De nieuwe versie van L’Homme is een herinnering van de oorspronkelijke classic woody leather geworden. Bijzonder eigenlijk dat de geur nog steeds wordt geproduceerd. Blijken veel mannen in de gestripte geur toch de oude versie te herkennen. Ik schrijf mannen, want ik kan me niet indenken dat de jeugd van tegenwoordig L’Homme attractief vindt.

GIANNI VERSACE

 

 

 

SIGNORINA ELEGANZA SALVATORE FERRAGAMO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 25, 2015
Geplaatst in: GEURENALFABET S. Getagd: salvatore ferragamo. Een reactie plaatsen

EERBETOON AAN VERFIJNING VERFRAAID DOOR ONBERISPELIJKE SMAAK

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 25/06/15

Neus: onbekend

Model: Anja Rubik

Foto- en videografie: Mario Sorrenti

Zelden een geurverantwoording gelezen waarin een parfum zo wordt gewikkeld in clichés die rondom het begrip luxe worden gehanteerd om de consument te overtuigen dat hij op iets speciaals wordt getrakteerd. Number one: ‘Elegantie. Altijd een kenmerkend onderdeel van Salvatore Ferragamo-creaties.

Ze stralen – number two – gratie en – number three – verfijning uit, en worden verder – number four – verfraaid door de – number five – onberispelijke – number six – smaak waar het Florentijnse modehuis wereldwijd om bekend staat. Als eerbetoon aan deze – number seven – verfijning, presenteert het een – number eight – luxueus parfum dat vrouwelijke – number nine – gratie en – number ten – verleiding viert.

SIGNORINA ELEGANZA  FERRAGAMO BOTTLEDe naam vangt de bedoeling in twee woorden: Signorina Eleganza. Leuk: Ferragamo spreekt zijn moerstaal wetende dat die wereldwijd echt wel wordt begrepen. Ook in het in Verre Oosten – een van de grootste, zo niet grootste afzetmarkt voor Ferragamo.

Minder ‘leuk’: de tuthola-naam en de ‘mooi-vrouwtje-erg-tevreden-met-haar-zelf’-uitstraling van de campagne waarin een ‘portret wordt geschilderd van een sensuele – number eleven – sierlijke en succesvolle vrouw gecombineerd met – number twelve – tijdloze elegantie en – number thirteen – moderne vrouwelijkheid’.

Anja Rubik is de – number fourteen – iconische schoonheid die dit verhaal van fascinerende – number fifteen – verfijning vertelt (letterlijk ook tijdens de promoclip). Number sixteen: ‘vorstelijk en – number seventeen – verleidelijk, is ze het perfecte voorbeeld van Salvatore Ferragamo’s eeuwigdurende – number eighteen – verfijning en – number nineteen – raffinement’.

Alleen, dit allemaal staat niet in verhouding tot wat ik in de etalages van de Ferragamo-winkels wereldwijd zie, om te beginnen in Brussel. Naast de verplichte luxekost – tasjes, shawltjes, brillen en schoenen natuurlijk – ook eigenzinnige kleding met, zoals dat heet, boeiende coupe met, zoals dat heet, interessante materiaalkeuze die minder crowdpleasing-cliché chic is dan de mode van bijvoorbeeld Gucci of Versace. En verder: let the fragrance speak for it self.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

OSMANTHUSEen oefening in less is more: de noten van bitterfris grapefruit en fris-zoete peer garanderen een beschaafde prikkeling die snel plaats moet maken voor amandel en osmanthus. Weer zo’n combinatie waarvan je denkt: ‘waarom niet eerder gedaan?’

De tussen rozijn en abrikoos zwevende geur met een subtiele bloesemhint van osmanthus (foto – die als hij ‘wil’ ook een enorm dierlijk spoor kan trekken) worden als het ware bedekt onder fijnpoederige, musky-achtige regen. Intens maar zacht. Zacht maar intens. In de basis wordt deze intensiteit opgevoerd door een licht houtachtige noot met lactone-effect (ook wel blanke patchoeli genoemd) plus een vleugje leer. In Signorina Eleganza’s geval de ‘witte’ variant die hier niet staat voor ruw en ruig, maar voor zacht en plooibaar. Ofwel, suède. En dat past natuur perfect in het totaalplaatje.

SIGNORINA ELEGANZA FERRAGAMO THE MAKING OF

BLOSSOM JIMMY CHOO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 24, 2015
Geplaatst in: GEURENALFABET B. Een reactie plaatsen

ALS JE OP DE VOORGROND WILT BLIJVEN

Jaar van lancering: 2015

Laatst aangepast: 24/06/15

Neus: Louise Turner (foto onder)

Fotografie: onbekend

Modellenbenen: onbekend

Concept & realisatie: Tamara Mellon

BLOSSOM JIMMY CHOO ADBeetje vreemd dat de neus van Blossom wordt aangehaald om het nieuws te verspreiden. Ik bedoel: beetje armoedig. Of wist Tamara Mellon, medeoprichter, ambassadrice en wakend over het creatieve beleid van Jimmy Choo geen celeb uit haar adressenbestand te vissen om de geur een nóg aantrekkelijker musthave-allure van het seizoen te geven?

Louise Turner: “Elke keer als ik mijn Jimmy Choo-hakken aantrek of Jimmy Choo-handtas pak, dan ik voel me een ander mens. Toen ik werd gevraagd te werken aan Blossom, stelde ik me meteen een vreugdevolle geur voor die je een goed gevoel en veel zelfvertrouwen geeft, en je mooi en verleidelijk laat voelen.” Zie je Louise Turner nog niet echt als celeb en/of influencer, misschien werkt dit beeld om je over te halen de geur uit te proberen: ‘Blossom doet je denken aan de voorbereidingen op een avondje uit met je beste vriendinnen en het eerste nipje van je cocktail – de uitbarsting van opwinding voor het feest begint’.

Of om direct blind te kopen: ‘Blossom is, net als de draagster, voorbestemd nooit naar de achtergrond te verdwijnen. Een spray van dit fris-fruitige bloemenparfum is als het aantrekken van een mantel van zelfvertrouwen’. Mantel vind ik in dit verband niet goed getroffen. Te winters. Dit kan toch ook: Blossom garandeert dat je tred- en trefzeker op je Jimmy Choo’s stiletto’s door het leven loopt. Dit is dan weer een afknapper: ‘de sierlijke charme van de geur belichaamt de sprankeling van ieder stadsmeisje; vreugdevol en verleidelijk’. Ik bedoel: wie wil er stadsmeisje genoemd worden terwijl je je een kosmopoliet waant…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE SIERERWTMet een beetje fantasie zie je in de kleuren van de promofoto de ingrediënten: geel, roze, groen. Geel: citrusnoten. Roze: rode vruchten en lathyrus. Groen: bloesems in de wind. Louise Turner: “Ik heb geprobeerd de juiste balans tussen vrolijke, opzwepende en zeer vrouwelijke ingrediënten te vinden, zoals mooie, aantrekkelijke bloemen, sandelhout en diep sensuele musk. Ik wilde het gevoel creëren van een eindeloze regen van bloemblaadjes die om je heen wervelen.”

Met de opening zit het direct goed: ‘luxe’ citrus met rode bes is de perfecte openingsformule voor jeugdige onschuld. De frisheid van citrus, de zoetheid van rood fruit. Het hart plaatst een geur naar voren die het de laatste tijd moeilijk heeft in geuren: de poederige, zeer zacht-fragiele lathyrus (siererwt). Gaat hier mooi samen met de roos die om haar heen groeit. Bloemig-poederig, poederig-bloemig. En deze zachtheid van de lathyrus (foto) is een voorbode voor wat de basis weldra openbaart: witte musk die in combinatie met sandelhout een zachte, poederige finish krijgt. Louise Turner spreekt van een sluier van verfijning. Alleen: Geurengoeroe vindt de doelgroep – het stadsmeisje – te jong voor Jimmy Choo. Die is voor mij eerder 35+. Popsterren, prinsessen, actrices, celebs daargelaten.

LOUISE TURNER

SOPHIE MATISSE EDITION BY KILIAN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 23, 2015
Geplaatst in: GEURENALFABET B, GEURENALFABET G, GEURENALFABET S, NICHE. Getagd: By Kilian. Een reactie plaatsen

ZOMERPRET OP NIVEAU?

Jaar van lancering: 2015

Laatst aangepast: 23/06/15

Neus: Sidonie Lancesseur

Illustraties: Sophie Matisse (foto onder)

by-kilian-perfume-sophie-matisse Ik kon een spontane lach niet onderdrukken toen ik de werken van de achterkleindochter van Henri Matisse (1869-1954) zag die de flacons sieren van drie By Kilian-geuren Straight to Heaven Splash of Lemon, Good Girl Gone Bad Splash of Neroli en Bamboo Harmony. By Kilian mag zijn parfums als kunst beschouwen – zijn goed recht; aan anderen te beoordelen of deze zelfbenoemde titel gerechtvaardigd is.

Maar de, ik weet niet hoe ik ze moet omschrijven – pennenvruchten? collages? – van Sophie Matisse zijn dat in ieder geval niet. Een armoedig aftreksel van de knipsels die haar overgrootvader ‘gedwongen’ was te maken omdat hij op latere leeftijd de penselen niet meer kon hanteren. Ik vind: sommige dingen doe je niet. Bijvoorbeeld: een auto Picasso noemen. Uit winstbelang je naam op sigaretten drukken (‘Yves Saint Laurent’ doet het nu voor de tweede keer). De ‘erfenis’ van overgrootopa gebruiken en dan nog slecht gevoerd uit ook. En niet zoals By Kilian beweert: “Sophie Matisse’s designs achieve a remarkable feeling of movement and freedom through radiant colors and iconic forms.”

Iconic forms? Iconic? Daar is het toverwoord van de luxesector weer, dat een gewoon musthave-product per direct promoveert tot it-status. En de rest van zijn beschouwelijke woorden: cliché en algemeen. Check: wissel Sophie Matisse met je favoriete kunstenaar. Grote kans dan je dan zult zeggen: ‘Klopt, treffend gezegd’. Is dat het geval, dan weet: gemeenplaats. Nog niet overtuigd: vergelijk een van Matisse’s laatste werken – La perruche et la sirène (1952-53), hieronder afgebeeld – met dat van zijn nazaat voor By Kilian. Nog niet: tot 27 augustus live te bewonderen in het Stedelijk Museum in Amsterdam op de tentoonstelling De oase van Matisse.

MATISSE

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Is de ketenparfumerie tot veler opluchting voor en achter de counter zo goed als uitgezomergeurd, poppen de eenmalige zomervariaties plotseling op in de… nicheparfumerie. Of all places! Wordt dit een nieuwe trend? Van de drie die By Kilian nu presenteert – Straight to Heaven Splash of Lemon, Good Girl Gone Bad Splash of Neroli, Bamboo Harmony – is aan de laatste niets veranderd. Logisch gezien de inhoud – een soort Kenzo-geur met niche allure. En sluit goed aan bij de zomerse interpretaties van de eerste twee.

Eigenlijk passen zomer en By Kilian (nog) niet (zo goed) bij elkaar gezien zijn collectie. Die is voluptueus, drama, boudoir, over the top luxe. Het is volgens mij een bewuste stap in Kilian Hennessy’s parfumpolitiek. Met toegankelijke geuren een nieuwe groep consumenten (geïnteresseerd maar nog niet echt bekend met niche) aanboren. Zoals bijvoorbeeld Tom Ford reeds met zijn very, very easy going-variaties op Neroli Portofino (2007) doet. En, for that matter, Frédéric Malle met zijn Cologne Indélébile (2015).

Straight to Heaven Splash of Lemon is leuk gedaan. De citroen en bergamot jagen als een wind over de bloem-houtige oorspronkelijke compositie uit 2007. Vooral vind ik die met de tutti frutti en kruidige rum goed samengaan. Zorgen voor een originele zomerse sprankeling van de geur die daarna gewoon zijn beproefde, maar mooi-warme uitwerking doet. Nadat de bloemen zijn vervlogen neem je duidelijke hout- en ambernuances waar van Straight to Heaven. Respectievelijk cederhout en patchoeli, en musk en vanille.

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE NEROLIGood Girl Gone Bad Splash of Neroli. Eerlijkheid gebied te zeggen: Good Girl Gone Bad (2012) nog nooit geroken tot nu toe. De reden: teveel andere geuren die om aandacht vragen. Dat is een. De naam: dat is twee. Valt voor mij in de categorie good girls go to have, bad girls to Amsterdam. Flauwe toerist T-shirt-merchandise. Plus: een cd van Rihanna uit 2007 heette ook al zo.

Maar de geur: gewoon lekker. Ik hou dan toevallig van neroli (wat frisser, groener en minder bloemig-fris dan oranjebloesem – zie foto) en die krijgt hier een opvallend fruitig-zoet ondertoontje. Ook niet onaangenaam.

Komt natuurlijk door de elegante jasmijn-osmanthus-viooltje-combinatie van de oorspronkelijke compositie waarvan volgens mij de heftigheid van de narcis en tuberoos is getemperd. Want ik was de geur voor de zekerheid toch maar even in cognito gaan ruiken. Ik hoop dat jullie me niet een grote geurzeur vinden, maar hoe lekker fris ook, voor niche vind ik zowel Straight to Heaven Splash of Lemon als Good Girl Gone Bad Splash of Neroli te gewoon lekker. Dit kan ook betekenen dat niche mainstream ‘dreigt’ te worden. Niet getreurd: nieuwe merken kunnen niet wachten de plaats van de eerste generatie nieuwe nichehuizen (anno 2000 tot anno 2010) in te nemen.

SOPHIE MATISSE AU TRAVAIL

SHANGRI LA HIRAM GREEN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 21, 2015
Geplaatst in: GEURENALFABET S, NICHE, PIEDESTAL POUR DES PARFUMS. Getagd: HIRAM GREEN. 2 reacties

VRIJ UITZICHT OP HET PARFUMPARADIJS

VERLOREN GEWAANDE CHYPRE

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 21/06/15

Neus: Hiram Green

Te koop bij: www.perfumelounge.nl

MOUSSE DE CHENE MOODEr zijn geuren die mij in verwarring brengen. Met Shangri La van Hiram Green krijg ik het weer even te pakken. De reden: het biedt een oplossing voor een ‘probleem’ – blijf alles in perspectief zien – en die oplossing toont dat er eigenlijk geen verschil bestaat tussen ouderwets en modern.

Want hoe komt het toch dat een nieuwe generatie neuzen er veel gelegen aan is de klassieke chypre – die door zijn complexiteit gezien wordt als het meest uitnodigende om te interpreteren – in zijn glorie te herstellen? Weliswaar met nieuwe technieken en ‘alternatieve’ ingrediënten. Je kunt deze neuzen zien als olfactieve restaurateurs die oude werken onder de loep nemen en met nieuw elan presenteren.

SHANGRI LA HIRAM GREEN FLACONAlleen wat krijg je: een vervlogen geur, een revisited geur, een herkenbare geur die duidelijk refereert aan een bijna verloren artistieke weelde? Alleen is het resultaat modern, ouderwets, neo-vintage of postmodern? Doet classificatie er nog toe?

Hoe nobel ook, ik vraag ik me wel af: kunnen ‘nieuwe’ neuzen in plaats van ‘terugruiken’ zich niet beter richten op de toekomst? Want de uitdaging om met minder middelen (steeds meer natuurlijke ingrediënten worden door IFRA in de ban gedaan) boeiende, ‘moderne’ composities te maken wordt steeds groter. Een van de eerste slachtoffers van IFRA’s schoonmaakoperatie: eikenmos, het ingrediënt dat de klassieke chypre zijn signatuur geeft.

Het heeft ongeveer twee decennia geduurd voor de branche een goed alternatief paraat had: zoals de vele herformuleringen van Guerlains Mitsouko (1919) duidelijk maakten. De nieuwe versie (nog niet geroken) van Thierry Wasser, doet je volgens sommigen de vintage-versie vergeten. En doet je ook realiseren dat veel neo-chypres een soort ‘tussenchypres’ waren – het gebrek aan eikenmos werd teveel gecompenseerd met patchoeli en vanille – zoals Guerlains Chypre Fatal (2008) – fataal in welk opzicht kun je je nu afvragen.

Wat Hiram Green met de chypre doet, lees je ook in de naam. Doet Geurengoeroe realiseren dat zijn bovengemiddelde algemene kennis der mensheid toch nog enkele pijnlijke hiaten vertoond. Want met Shrangri-La wordt niet een van de leden van de Amerikaanse girlsband uit de jaren zestig bedoeld, maar het aardse paradijs in het door James Hilton gelijknamige boek uit 1933. Synopsis: vier Britten overleven vliegtuigongeluk en komen terecht in een overweldigend mooi klooster aan de voet van de Tibetaanse berg Karakal.

Naam: Shangri-La, dat hierdoor synoniem werd voor het aards paradijs – het hof van Eden dan? – en specifiek voor het utopische beeld dat ‘wij’ hebben van de Himalaya. Shangri-La is niet helemaal een fantasie: het is gebaseerd op Shambhala, een mystieke stad volgens Tibetaans-boeddhistische traditie. Inmiddels zijn veel plaatsen genoemd als mogelijke oorsprong van het Shangri-La-verhaal. Waarom? Om zoveel mogelijk toeristen te lokken.

Hiep-hiep-hoera: Zhongdian in China mag zich sinds 2001 ‘officieel’ Shangri-La noemen. Waardoor Geurengoeroe droevig moet stellen  (hiermee dichter/schilder Lucebert parafraserend): alles van waarde blijkt waardeloos (en commercieel te verpatsen). Enkele uitzonderingen daargelaten. Waaronder de klassieke chypre, die na een tijdje te grabbel te zijn gegooid weer wordt teruggezet op de plek waar hij hoort: een piëdestal in de vorm van een klassieke zuil…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

CHYPRE FRANCOIS COTYHiram Green interpreteert de oerversie van de chypre – François Coty’s Chypre (1917). Heeft hij hem ooit geroken? Ik nooit. Staat op mijn verlanglijst de volgende keer als ik voor de Osmothèque in Versailles wordt uitgenodigd. Wel natuurlijk een die erg dicht in de buurt komt, naar men zegt: Mitsouko (1919) van Guerlain.

In de klassieke chypre is de basisstructuur – dit is de laatste keer dat ik het schrijf – het bergamot-eikenmos-cistus labdanum-geraamte, waardoor het wonder geschiedt, en waaraan zich de andere ingrediënten hechten. Dit is ook de laatste keer dat ik schrijf: eikenmos mag niet meer ‘in grote hoeveelheden’ verwerkt worden gezien de kans op huidirritatie. ‘Spray je het toch lekker over je kleding’ schijnt geen steekhoudend tegenargument te zijn…

Shangri La – op mijn linkerpols – is ‘niet helemaal hetzelfde, niet helemaal anders’ dan Mitsouko. Daar doet hij me aan denken, en wordt bevestigd: ik heb een midden jaren tachtig-versie op mijn rechterpols. Eerst dus een citrusopening, die niet echt klatert en scherp is, eerder een beetje uitgedroogd, alsof de druppels in hooi vallen. Mooi.

En: direct ervaar je al het chypre-gevoel: voorjaarswarm, een ‘bosgevoel’ zonder er te diep in door te dringen. Door de kruinen heen blijf de lucht zichtbaar. Dan neem ik een licht zoetachtige noot waar – gelukkig, zonder enige referentie aan snoep of gebak – die eerder richting zacht fruit gaat. Voor mij een mix van abrikoos, perzik en honingmeloen die in een mand langzaam in de zon rijpen.

Ik schrijf langzaam omdat de ontwikkeling in Shangri La zo aangenaam vanzelfsprekend gaat. Geen bombast, geen aanstellen, geen effectbejag. Ik ruik ook zomerse bloemen lichtjes besprenkeld met kruiden, maar die lijken ‘om de hoek’ te bloeien in plaats van midden in de geur. Roos, jasmijn? Maar het draait om de basis: ruik ik nu eikenmos of ersatz, surrogaat? Ik ruik in ieder geval dat gelukzalige ‘en Geurengoeroe rook dat het goed was’-gevoel.

Boeiend ook: vaak stoort mij de vetiver-vanille-combinatie om het oerchypre-gevoel te compenseren/maskeren. Kan nogal bot en hardhandig overkomen, zo van ‘niet zeuren je mag al blij genoeg zijn dat ik de moeite neem me in de chypre te verdiepen’. Bij Hiram Green is er eerder sprake van suggestief handwerk en verfijning, houdt elegant balans tussen droog en niet te zoet, en daardoor ambigu.

Het enige wat ik ‘af en toe’ mis: een zekere volheid die het bosgevoel versterkt (een lichte patchoeli-injectie?), waardoor Shangri La voor mij iets schetsmatig heeft, het meer een klassieke chypre in de grondverf is. Een perfecte uitgevoerde exercitie, maar er ontbreekt een anno nu-signatuur, waardoor de geur meer Hiram Green was geworden.

Maar dat staat veel tegenover. Want de basis blijkt hoe meer je ruikt, meer geschakeerd. Ik neem een zachte irisnoot waar die de vetiver in toom lijkt te houden, zelfs een rokerige noot die voor een veenbrandje zorgt – als sierlijke slierten kringelt het door de geur. Maar bovenal: het kenmerkende eikenmos voorzien van het fruitig-zoetje randje.

Shangri La is parfum voor gevorderden. Je moet over ervaring beschikken het te begrijpen. Want, hoe beter je een parfum begrijpt des te aangenamer en verwonderlijker hij wordt. Ben benieuwd of Shangri La internationaal in de prijzen gaat vallen, of die door de Fifi-beslissers überhaupt wordt opgemerkt, drukdoende als die zijn met hun ‘alle-grote-spelers-tevreden-houden’-toekenningen. Anders doet Geurengoeroe het binnenkort zelf met het lanceren van zijn Engelstalige tak: PŸOŸP. ‘Pope of Perfumes is delighted to announce…’.

SHANGRI LA HIRAM GREEN PERFUME LOUNGE

COLONIA AMBRA – INGREDIENT COLLECTION – ACQUA DI PARMA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 19, 2015
Geplaatst in: GEURENALFABET A, GEURENALFABET C, NICHE. Getagd: acqua di parma. Een reactie plaatsen

AMBREGRIS: THE REAL STUFF OR ISO E SUPER?

Jaar van lancering: 2015

Laatst aangepast: 19/06/15

Neus: onbekend

COLONIA AMBRA ACQUA DI PARMAAcqua di Parma heeft Colonia Oud (2012), Colonia Leather (2014) en de nieuwste loot, Colonia Ambra ondergebracht in de Ingredient Collection – de mannelijke tegenhanger van de tuincollectie voor vrouwen.  Laat je alleen niet misleiden door de naam, want het is niet amber die de hoofdrol speelt, maar grijze amber. Je weet wel, die geheimzinnige klonten – onverwerkte restanten van schaaldieren afkomstig uit de darmen van potvissen – die op de oceanen ronddrijven en… af en toe stranden op kusten.

Waar ambregris ook belandt/strandt, het is lokaal en vaak ook internationaal goed voor headlines in het nieuws, omdat het zo zelden nog gebeurt – steun Greenpeace! – én het zijn gewicht dubbel en dwars meer dan waard in goud is. De toevallige vinder (meestal het geval) heeft hiermee een winnend lot uit de loterij.

Vroeger werd het gebruikt als tinctuur in de basis. Het effect: met zijn rijk geschakeerde ziltige, houtachtige en fluwelige nuances weet het een compositie op te liften, worden alle andere ingrediënten aangespoord rijker, voller en ‘op hun best’ te bloeien. Door wie het wordt opgekocht blijft altijd onduidelijk, en de meeste parfumhuizen gebruiken in plaats van the real thing Iso E Super (of ambroxan). Gebruik je eerste in grote hoeveelheden (Terre d’Hermès uit 2006) of puur (Molecule 01 uit 2006 van Escentric Molecules) dan heb je in feite met een ‘onaf’ parfum te maken.

Wat je ruikt is een ruige, bewust ongeraffineerde geur die als het ware het oerprincipe van het leven verbeeldt – tenminste als je gelooft dat al het leven op de aarde is ontstaan uit de oceanen. Dat wordt dus meestal geassocieerd met mannelijk, macho, basic. Niet dat de vrouwen zich hierin niet kunnen vinden Molecule 01 is bij hen ook populair – name dropping: Kate Moss -, maar ook in de oerversie van bijvoorbeeld Shiseido’s (nu Serge Lutens) Féminité du Bois (1992) ruik je deze fixeerder in overvloed.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

AMBREGRISIn Colonia Ambra wordt ‘ambregris’ (foto) beschaafd-chic opgevoerd. Want de ‘klonten’ drijven op een zee waar zonet een zonnige regen is gevallen van sprankelende citrusnoten. Eerst zijn het de sinaasappels die ondergaan in het water – zoet en warm.

Vervolgens plonst bergamot in de woelige baren, daarna het hout en het blad van de oranjebloesemboom. Petitgrain dus. Nu komen de houtnoten bovendrijven: het papyrus-achtige nagarmotha, het droog-zonnige cederhout, het zoetige rozenhout en (in dit geval) bescheiden patchoeli. Het moet gezegd: een perfect anker voor de basis waar het om gaat in Colonia Ambra: ambregris. Het effect: een sterk houtachtige, beetje weeïge structuur die – merkwaardigerwijs – mij eerder doet denken aan oud (niet die ‘uit’ Colonia Oud).

Want ik ruik is droog, rokerig, een beetje medicinaal hout voorzien van een zachte vanilletoets. Alleen de zeenoot: ik moet mijn neus bijna vacuum zuigen met de plek op de pols waar ik Colonia Ambra velen malen heb gespoten. Neemt niet weg dat deze geur een perfecte kennismaking is voor mannen die ketenparfumeriegeuren beu zijn en zoeken naar meer verfijnde chic. En voor kenners: ook niet verkeerd.

COLONIA AMBRA  - ACQUA DI PARMA 2

CHANCE EAU VIVE CHANEL

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 18, 2015
Geplaatst in: GEURENALFABET C, GEURENALFABET E. Getagd: CHANCE. Een reactie plaatsen

‘LONG MAY SHE VIVE!’

Jaar van lancering: 2015

Laatst aangepast: 18/08/15

Neus: Oliver Polge

Concept & realisatie

Modellen: voor mij onbekende ‘Chanellekkes’

Videografie: Jean-Paul Goude

Als je leest dat Jean-Paul Goude -‘met zijn opmerkelijke creativiteit en verbeelding’ – ook de nieuwe variatie van Chance (2004) mag visualiseren, dan weet je zeker: dat wordt weer, soi disant, zoals bij de vorige variaties weer knots-knetter-doller-dan-dol-crazy-fol-vive-la-folie-gek. En een beetje brutaal. Want dat is toch vooral de boodschap: de ideale draagster van Chance is jong, levenslustig, vief, maar dan wel gemarkeerd binnen de brave grenzen van de luxewereld.

In feite heeft Goude ‘met fantasie en talent voor allegorie’ de hele (belevingswereld) van Chance vormgegeven. Voor Chance Eau Vive stelde hij zich een (jonge) vrouw met een sterke wil voor die dolgraag lid wil worden van het Chanel-meisjesteam. En die ook nog is op zoek naar plezier en vriendschap. Ze moet wel auditeren om te bewijzen dat ze de perfecte bowlingpartner is; dat zij ook haar kansen durft te nemen en kan winnen. Ik heb de video-clip nog niet gezien bij het schrijven, maar ik durf te gokken dat het haar gaat lukken…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE GRAPEFRUITDe felste hesperide-opening in een Chanel-geur tot nu toe. Zelfs scherper en indringender dan in Eau de Cologne (2007) die werd gemaakt door de vader van Oliver Polge (die hem dit jaar als in house nose opvolgde). Het is na Misia (2015) zijn tweede geur voor Chanel. Want de grapefruitnoot heeft het effect alsof je de vrucht eigenhandig pelt, het ‘vruchtwater’ spettert je als een fijn geparelde regen tegemoet.

Het blijft niet bij een geschild partje – de hele schil lijk je te pellen; zolang duurt het knisperende effect, dat versterkt wordt door bloedsinaasappel (die ik echter niet echt goed waarneem). Het duurt even voor de jasmijn zijn – in dit geval – heldere noten gaat verspreiden. Maar het is eigenlijk meer de witte musk die, onverwacht, de toon gaat de bepalen van Eau Vive. En die is niet – long may Chanel vive! – harsh en scherp, doordat die is gewikkeld in iris en cederhout. Het effect: een licht poederachtige sensatie… die toch een transparante en frisse ondertoon behoudt door de vetiver in basis. Volgens Chanel een ‘echo van de grapefruit-opening’. Maar voor mij blijft Chance Eau Vive meer poederig musky dan vief.

Interessant: Thierry Wasser geeft in Guerlains L’Homme Idéal Cologne (2015) de vetiver – doet hem zelfs denken aan grapefruit – in de basis dezelfde functie: het verlengt de frisheid van de citrusopening.

CHANEL EAU VIVE MODEL

QUATRE BOUCHERON

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 16, 2015
Geplaatst in: GEURENALFABET Q. Getagd: BOUCHERON. Een reactie plaatsen

PITTIGE GEPRIJSDE INSPIRATIE VOOR EEN ‘ZACHT’ GEPRIJSD GEURDUO

Jaar van lancering: 2015

Laatst aangepast: 16/06/15

Neus: Nadège Le Garlantezec, Nathalie Gracia-Cetto, Antoine Maisondieu, Christophe Raynaud

Fotografie: onbekend

Concept & realisatie: Boucheron

QUATRE BOUCHERON PERFUME DOUBLEBoucheron (anno 1858) kent een bewogen geschiedenis wat geuren (anno 1988) betreft. Door regelmatig te verwisselen van eigenaar – Inter Parfums, Sanofi, Gucci (PPR), L’Oréal, Inter Parfums – veranderde vaak de uitstraling. Met het gevolg dat onduidelijk was/is waar de juwelier geurgewijs eigenlijk voor stond/staat. Voor damesachtig, voor klassiek-mannelijke charme, voor echte chic, voor affordable luxery, voor exclusief?

Waar het nooit voor stond was ‘de jeugd van tegenwoordig’ – die meer is gecharmeerd van gadgets, modern design en easy going luxe. Toch? Iets wat trouwens voor alle klassieke, Parijse juweliershuizen geldt. Laat dat nu het uitgangspunt van Quatre pour Femme en Quatro pour Homme zijn. Of althans, zo komt het geurduo bij me over als je de campagnefoto’s ziet. Niet afstandelijk, niet onbereikbaar, niet teveel ‘juweel-chic’, maar ‘herkenbaar’. Want hoewel de modellen slechts een gedeelte van hun gezicht in dienst hebben gesteld – eerste proefopdracht? – zie je dat ze min dertig zijn. De zwartwit-styling doet de rest: helemaal hedendaags hip.

De inspiratiebron is minder laagdrempelig: de Quatre-ring. ‘Aanschuifprijs’ vanaf € 2960,00 volgens de site van de juwelier. Ook het verhaal achter deze ring (anno 2004) is niet bepaald simpel, want dat interpreteert volgens het persbericht ‘de historische waarden van Boucheron op eigentijdse wijze: elk van de vier banden vertegenwoordigt een groots moment uit Boucherons geschiedenis’.

BOUCHERON QUATRE RINGBand 1: uitgevonden in 1889, bindt de ‘double godrons’-ringen – bij uitstek het symbool van de liefde tussen twee mensen – aan elkaar. Band 2: de ‘clous de Paris’, geïnspireerd op de klinkers van Parijse boulevards, geeft de structuur van de creatie weer. Band 3: de diamant (in pavé-versie) vangt het licht op de gepolijste gouden voet dankzij de ‘spiegelinstelling’ of ‘serti miroir’-techniek (uniek voor Boucheron). Band 4: het grosgrain-motief. Samen worden die één op een flacon van ‘gebeeldhouwd’ massief glas waarvan het focuspunt uiteraard de ring zelf is die op zijn plaats blijft door een simpel aan/uit-rotatiesysteem. Snap je het niet? Inspecteer de grootste,’staande’ ring van links naar rechts…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Twee zéér toegankelijke geuren. Quatre pour Femme (eau de parfum) samengesteld door Nadège Le Garlantezec, Nathalie Gracia-Cetto en Antoine Maisondieu, is in kort bestek een ‘citrus-geïnspireerde’ bloemengeur met zacht-poederige finish. Want de hesperide-opening van bittere sinaasappel en groene mandarijn is behoorlijk persistent: zelfs als de basis zich aandient blijf je een zekere frisheid ruiken.

Door deze citrusnoten, neem je tegelijkertijd rood fruit waar – herkenningsteken voor jeugdige vrouwengeuren. In dit geval rode bes en ‘wilde’ aardbei. Wilde is in dit geval een beetje vreemd omschreven want die bestaat niet echt, wel de grote bosaardbei (Fragaria moschata) die qua smaak verschilt van de ‘cultuuraardbei’ door zijn vollere meer subtiel-zoete, fluwelige smaak. Je kunt je natuurlijk afvragen of door het gebruik van de gewone aardbei Quatre pour Femme significant anders had geroken.

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE SAMBACJASMIJNHet beoogde effect van de opening in ieder geval: ‘sprankelend als rosé champagne’. Dan is het vooral de jasmijn (foto) die de kop opsteekt, begeleid door roos en petalia – een synthetisch ingrediënt dat de geur van roos combineert met lychee – nog meer jeugdige vrouwelijkheid dus.

De afronding is ook zeer herkenbaar: poederig sensueel (musk) met een licht strak onderlaagje van hout (kasjmier- en cederhout en ‘golden wood’). Het is in ieder geval een duidelijk contrast met het meer volwassen-vrouwelijke Place Vendôme (2013), waar vorig jaar een intense variatie van verscheen: Place Vendôme Elixir.

Quatre Pour Homme (eau de toilette) – gemaakt door Christophe Raynaud – is zoniet nóg meer easy going; een variatie op de neo-fougėre die zich kenmerkt door aan de elementen van de klassieke fougėre (bergamot, lavendel, geranium, patchoeli) moderne acccenten toe te voegen. In dit geval: limoen en viooltjesbladgroen (top), alsem (hart) en drijfhout (basis). Dat laatste bepaalt in zekere zin de toon van de geur, want Quatre Pour Homme is voor mij meer zilt-verfrissend dan aards, ondanks de toevoeging van patchoeli en cistus labdanum. En ook hier een duidelijk contrast met de duidelijk meer volwassen mannengeuren van Boucheron, met name het krachtige Jaïpur pour Homme (1997).

QUATRE BOUCHERON PERFUME WOMAN

QUATRE BOUCHERON MAN AD

CLASSIC MOSCHINO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 15, 2015
Geplaatst in: GEURENALFABET C. Een reactie plaatsen

STOERE ALLURE MET EEN FULL BLAST-PARFUM

‘BEETJE VREEMD MAAR WEL LEKKER’

Jaar van lancering: 1987

Laatst aangepast: 15/06/15

Neus: onbekend

Concept & realisatie: Franco Moschino

MOSCHINO CLASSICBen er niet bij geweest, maar het moet volgens mij een van de leukste parfumintroducties aller tijden zijn geweest: Moschino van Moschino. Onder de leuze ‘Crash Hermès’ mocht naar verluidt het uitgenodigde journaille in een nagebouwde parfumerie de flessen van de concurrentie aan diggelen slaan met ballen. De boodschap was duidelijk. Parfum niet als chic, verheven expressiemiddel, niet als kunst, maar als gezellige kermisattractie.

Het paste perfect in de wereld van de ooit als illustrator begonnen – onder meer voor Giorgo Armani – modeontwerper Franco Moschino (1950-1994) die, hoewel zeer innovatief en zeer creatief, meer stylist dan ontwerper was. Hij gaf commentaar op de modewereld en de wereld in het algemeen.

De eerste adordeerde Moschino vanwege zijn vileine en provocatieve houding èn haatte deze ‘Jean Paul Gaultier van Italië’ (wat hem veel processen opleverde en hierdoor weer nieuwe fans die ook net zoals Moschino ‘teleurgesteld’ waren in de modewereld). De tweede vond hem in eerste instantie gelijk de Rivella-slogan: ‘Een beetje vreemd maar wel lekker’.

Maar die ‘wereld’ – lees: de modegevoelige massaconsument – wou een tijd lang wel gezien worden ‘in hem’. Remember de riem met de naam Moschino waarvan je elk letter kon bewegen? Remember Moschino nu bekend als Classic? De geur is in tegenstelling tot de mode waarmee Moschino bekend werd een zeer klassieke, zo niet behoudende geur helemaal in lijn met de parfumtrend van de jaren tachtig. Logisch: om parfums moet je niet alleen lachen, je moet ze ook kopen.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

MOSCHINO CLASSIC BOTTLEEen sterk en krachtig parfum – dat in een flits zijn totaalidee al lijkt prijs te geven voor het echt begint te ‘werken’ – dat mij verbaasd doet constateren hoe zacht, veilig, onschuldig maar vooral nondescript geuren tegenwoordig zijn, hoe smaak veranderd en vervlakt is. En dat terwijl de luxe-industrie nu vaak het tegenovergestelde beweert, maar er vergeet bij te vermelden dat smaak nu vooral een kwestie van more of the same is.

Classic is inmiddels qua samenstelling aangepast – welke voor 1990 verschenen geur is dat niet? Ruik je dat? Ik heb het idee dat de dosering van galbanum, anjer en patchoeli is afgezwakt. Het effect – in vergelijk met de crowd pleasers van nu – is er niet minder om. Merkwaardig: de geur krijgt door zijn ‘full blown all the way’-idee een vintage-feel en kan dus voor een nieuwe generatie als old school overkomen. En vreemd, gewend als die is aan hesperide-openingen.

Dan smaakt galbanum, fresia en kamperfoelie in combinatie met goudsbloem en pruim als andere koek. Noem het ‘stroef fris’, beschaduwd. Dit komt omdat de bloemige, waterige frisheid van fresia en de honingachtige en dito frisheid van kamperfoelie getemperd wordt door kruidig-groen goudsbloem met pruim als licht zoetmakertje… een mooie opmaat voor het hart dat uit zijn voegen barst: lots of gekruide anjer omringd door gardenia (ruik je op een gegeven goed in samenhang met) ylang-ylang en roos, besprenkeld met peper en nootmuskaat. Hierdoor worden de bloemen getemd om niet alleen maar ‘vol-vrouwelijk’ te bloeien – het geeft Classic, een stoere, koppige allure.

De afronding van deze voormalige crowd pleaser zorgt voor een oosterse verdieping van het geheel: amber, musk, vanille, sandelhout en (met nog steeds veel) patchoeli. Het maakt de geur ‘warm’ en sensueel terwijl de kruidigheid blijft gegarandeerd. Ook opvallend: Classic is behoorlijk sterk voor een eau de toilette.

RUIK & VERGELIJK

In 1987 verschenen opvallend veel geuren van Italiaanse makelij – waaronder veel premières van modemerken. De overeenkomst: de bewuste onbescheidenheid (had het gemeen met de parfums van de jaren tachtig – neem Loulou van Cacharel). Niks lieflijks, niks onschuld. Wel vol, ‘bold & beautiful’, oosters pittig gekruid. De bloemen worden vaak aangestuurd door anjer en in de basis voorzien van een animale noot waaronder veelvuldig civet. Misschien ook more of the same zoals nu, maar minder vlak, meer gelaagd en daardoor meer aanwezig. Je kunt ze niet meer vergelijken: al jaren van de markt.

Pascal Morabito Mon Classique

Roccobarocco Roccobarocco

Nino Cerruti Pour Femme

Luciano Soprani Luciano Soprani

Missoni Aria

Genny Genny

Basile Femme

Fendi Fendi

La Perla La Perla

MOSCHINO SELFPORTRAITS

Berichtennavigatie

← Oudere inzendingen
Nieuwere berichten →
  • Meest recente berichten

    • SYNTHETIC NATURE FRÉDÉRIC MALLE
    • L’HOMME DE COEUR DIVINE 
    • MARIA CALLAS THE MERCHANT OF VENICE
    • OVER EEN ONTVOERDE KANARIE
    • LEEFTIJDSDISCRIMINATIE VERPLICHT?
    • NILA DOUCE ORENS
    • GEURVERSTERKERS BY SKINS 
    • DARK VINYL MUSK BOHOBOCO
    • GIFTIGE GEUREN
    • MON VETIVER ESSENTIAL PERFUMES
  • Archief

  • Categorieën

    • AANBIEDINGENBAK
    • ACHTERGROND
    • CELEB FRAGRANCES
    • ECO
    • EDUCATIE
    • ENTERTAINMENET
    • ENTERTAINMENT
    • GEUR IN DE MEDIA
    • GEURENALFABET A
    • GEURENALFABET B
    • GEURENALFABET C
    • GEURENALFABET CIJFERS
    • GEURENALFABET D
    • GEURENALFABET E
    • GEURENALFABET F
    • GEURENALFABET G
    • GEURENALFABET H
    • GEURENALFABET I
    • GEURENALFABET J
    • GEURENALFABET K
    • GEURENALFABET L
    • GEURENALFABET M
    • GEURENALFABET N
    • GEURENALFABET O
    • GEURENALFABET P
    • GEURENALFABET Q
    • GEURENALFABET R
    • GEURENALFABET S
    • GEURENALFABET T
    • GEURENALFABET U
    • GEURENALFABET V
    • GEURENALFABET W
    • GEURENALFABET X
    • GEURENALFABET Y
    • GEURENALFABET Z
    • IL GIARDINO PROFUMATO
    • IN MEMORIAN
    • INTERESSANTE EN TIJDLOZE COLUMNS VAN ERIK ZWAGA 2005
    • KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN
    • KLASSIEKERS IN DE AANBIEDINGENBAK
    • KLASSIEKERS OPNIEUW GEROKEN
    • KLASSIEKERS VAN DE TOEKOMST
    • LIMITED EDITION
    • MASSNICHE
    • MASSTIGE
    • MOET JE ECHT RUIKEN
    • NEO NICHE
    • NICHE
    • NICHE IN DE PARFUMERIEKETEN
    • NIEUW! NIEUW! NIEUW!
    • NIEUWE KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN
    • NOSE JOB: PERFUMERS THAT MATTER(ED)
    • OPVALLEND PARFUMNIEUWS
    • OUDE FILMS MET PARFUMINFO
    • PARFUM = PARFUN
    • PARFUM IN DE MEDIA
    • PIEDESTAL POUR DES PARFUMS
    • PORTET
    • PORTRET
    • TAX FREE
    • TRENDANALYSE
    • TRENDS TOEGELICHT
    • Uncategorized
    • VINTAGE
    • WAT RUIK IK EIGENLIJK?
    • ZOU VERBODEN MOETEN WORDEN OF NIET?
  • Meta

    • Account maken
    • Inloggen
    • Berichten feed
    • Reacties feed
    • WordPress.com
Blog op WordPress.com.
GEURENGOEROE
Blog op WordPress.com.
  • Abonneren Geabonneerd
    • GEURENGOEROE
    • Voeg je bij 125 andere abonnees
    • Heb je al een WordPress.com-account? Nu inloggen.
    • GEURENGOEROE
    • Abonneren Geabonneerd
    • Aanmelden
    • Inloggen
    • Deze inhoud rapporteren
    • Site in de Reader weergeven
    • Beheer abonnementen
    • Deze balk inklappen

Reacties laden....