REMEMBER THE EIGHTIES?
Actrices en parfum. Het is een logische combi met magnetische werking op de consument. Maar tijdelijk ambassadrice zijn van Chanel of Dior is toch wat anders dan een geur onder eigen naam lanceren. Was een echt jaren tachtig-dingetje. Sophia Loren deed het ook en con umorisimo! Tenminste…
Ik was los van haar acteerprestaties – men neme Una Giornata Particolare, men neme A Countess from Hong Kong, men neme Two Women – al verliefd op haar vanwege het beste celeb-kookboek ooit uitgegeven: In Cucina con Amore. Op de cover blijkt de filmgodin ook nog een keukenpriesteres van een hogere orde: Sophia Loren. Haar knappe koppie geflankeerd door twee über-übersized pollepels. En het allerleukste: gefotografeerd con umorisimo! Als je je zo laat schieten dan moet je gevoel voor humor hebben. Iets wat je van de huidige generatie celebs niet kunt beweren. Ze tonen het in ieder geval nauwelijks in het openbaar – lachen maakt rimpels zichtbaar, breekt hun sterrenstatus.
En nu blijkt (bleek eigenlijk) La Loren (of is het nu La Sophia?) ook het lachen te stimuleren met haar parfum Sophia. Gelanceerd in 1981 door Coty – voormalig grootgrossierder in celeb fragrances. Tenminste afgaand op één van de advertenties bij deze campagne gebruikt. Ze staat zelf niet afgebeeld, wel drie hopelessly outdated granny’s (uit de jaren dertig, veertig, vijftig?) met ieder een gezichtsuitdrukking bepaald so not passend bij de boodschap die het parfum gewoonlijk wil uitstralen: van links naar rechts respectievelijk zelfverzekerd-argwanend, hevig teleurgesteld in het leven en ‘kom maar op!’. Een duidelijk bewijs dat parfum ook ‘parfun’ kan zijn.
Ik kan me niet indenken dat Coty deze advertentie ooit heeft gebruikt. Eerder dat het de bewerking is van een lolbroek. De andere wel gelijk de televisiepromoclip, want die voldoen helemaal aan de romantische boodschap die parfum over het algemeen heeft. Zeker begin jaren tachtig toen de parfumwereld nog stevig onder de invloed was van Yves Saint Laurents Opium (1977). De begeleidende slogans van Sophia maken het duidelijk: ‘Wear it with a passion’ en ‘Always magnificent never the same’.
Deze clip loopt ‘grappigerwijs’ parallel met de glitz & glamour van de tv-soap Dynasty (eerste uitzending 1981) waarvan de hoofdrolspelers ‘in hun rol als’ in 1984 hun acteursnamen verbonden aan een geur: Forever Krystle (‘The love that lives forever’), Carrington (‘The essence of a man’) vijf jaar later gevolgd door Joan Collins’ Spectacular – de naam zei genoeg een slogan was dus overbodig.
Terugruikend kun je stellen dat Sophia het eerste famous actress-parfum is. Het succes – was het er een? – bracht Catherine Deneuve ook op een idee. Deneuve werd gelanceerd in 1986. Flopte jammerlijk (terwijl de geur echt geweldig was) omdat de actrice dacht dat haar naam voldoende was en ze ook geen zin had (zo gaat het verhaal) in de klassieke parfumpromotie: big launch, guest appearences op tv en op tournee langs belangrijke shopping malls. Terzijde: Karl Lagerfeld deed het bijvoorbeeld wel met zijn KL (1983) – hij bezocht hiervoor zelfs de Amsterdamse Bijenkorf. Ik weet niet of Elizabeth Taylor op de hoogte was van Sophia en Deneuve, maar haar White Diamonds (1991) geldt als het meest succesvolle actriceparfum ooit. Zou een van de redenen zijn dat ze de geur niet naar zichzelf vernoemde, maar naar een van haar passions?
Nog een ding dat opvalt: in vergelijk met de huidige celeb-fragrances krijg je met die van jaren tachtig zoveel meer waar voor je geld. Het mag je smaak niet zijn, maar er is écht aandacht besteed aan de compositie zelf, aan de afwerking, aan de details, aan de flaconnage. Logish de ‘gedachte’ van de doorsneeconsument in gedachten houdend: parfum is duur dus moet het ook als zodanig gepresenteerd worden. Dus geen basic rechthoekige flacon (nu ook zo populair in de nichebranche) met doorsneedop. Kijk ook naar de geur van de man, van de vrouw die een parodie maakt van alle ouderwetse actrice-glamour: Rupaul presenteert Glamazon (2013).
En wat leuk voor haar: Sophia Loren maakt nu een comeback. Als (wel of niet gelifte) godin van het witte doek, als Italiaanse mamma, als keukenprinses, als renovatie-expert, als stylinginterieurstyliste in de nieuwe geur van Dolce & Gabbana: Dolce Rosa Excelsa (2016). Rijkelijk overgoten met een oer-Italiaanse, oer-Siciliaanse saus gevuld met clichés die er zo dik bovenop liggen dat het hinderlijk wordt en waar Dolce & Gabbana inmiddels het patent op hebben. Het modeduo steekt wat dat betreft de tomatenpastasaus-romantiek van Bertoli naar de kroon.
Zing mee met een Kwik-, Kwak- en Kwekstem: ‘Ik ben vandaag zo vrolijk, zo vrolijk, zo vrolijk was ik nooit…’. De reden: kreeg een geur waarvan ik dus helemaal van dattum dus word: Oriza Aciduliné. Was een cadeau van 
Nou, misschien een eau de toilette-functie. No problem, met dien verstande dat je dan very regelmatig moet sprayen gezien de concentratie nóg lichter is dan een eau de cologne. Hoe leuk ik is dàt! Oriza Aciduliné komt voor mij als geroepen. In de zin van erg handig nu gezien de geurdepressie (achtervolgt me als de schaduw van een dreigende storm-op-komst-wolk) waarin ik zit. De reden: zal je waarschijnlijk zelf ook wel weten, of zelf voelen: er verschijnt gewoon teveel. Hoe leuk is dat nìet!
WAT ORIZA ACIDULINÉ IK EIGENLIJK?
Het verhaal gaat dat na het verplichte vertrek van Joséphine de Beauharnais (op het schilderij met een – door haar? – geplukt paleistuinboeketje) uit het leven van Napoléon Bonaparte – zij kon hem geen troonopvolger verschaffen dus week hij uit naar oud, degelijk blauw bloed; de dochter van de Oostenrijkse keizer – de vertrekken van de officiële Franse residenties waarin zij had verkeerd nadien nog jaren roken naar haar favoriete parfumsoort: musk.
Zo ook in Le Musc & La Peau. Mooie naam. Legt de onlosmakelijke band vast tussen parfum en huid. En dat doet in feite alleen een goed parfum – zoveel geuren tegenwoordig die er niet íngaan maar zich als een ondoordringbare laklaag aan de huid hechten.
Dit bericht whatsappte een vriendin van me onlangs vanuit Frankrijk met de opmerking ‘maar alweer 25 jaar geleden’. Onderwerp: Angel van Thierry Mugler. Zij was een van de eerste draagsters in Nederland, was er verliefd op kreeg hierover zoveel opmerkingen, werd zelfs op straat aangesproken. Nu kan ze’m niet meer luchten, wordt bijna onpasselijk bij het geringste vermoeden…
WAT ROSE PRALINE IK EIGENLIJK?
Geurengoeroe werd gisteren all of a sudden getroffen door een zonnesteek, moest afkoeling zoeken bij zijn eau de cologne-infuus. Hard nadenken over geuren zat er niet meer in waardoor hij zijn ‘Vaderdagobservatie’ niet kon posten. Bij deze. Not interested: sla eerste twee alinea’s over.
Dit dan weer wel: had niet verwacht met zo’n rijkgeschakeerde geur ‘geconfronteerd’ te worden. Het allerleukste: hoe de musk zich vanaf de opening slingert door de geur, als een dartel muskushert, als een sierlijke antilope. En dit alles in een groene setting – de flacon kleurt niet voor niets zo.
Dat was leuk: Hiram Green was onlangs bij mij op bezoek in (het voor hem verre) Drenthe waar Geurengoeroe sinds januari zijn habitat heeft. De reden: praten, lullen, discussiëren, oudehoeren, analyseren over de stand van zaken in parfumland. Dat leverde interessante info op. Voor hem en voor mij.
Ken je dat nummer I want to break free van Queen? Freddy Mercury als besnorde, stofzuigende desperate housewife die de ketens van haar beknellende burgertruttige suburbia wil verlaten om verkleed als faun spelend op een fluit door de bossen te huppelen. Hieraan moet ik weleens denken wanneer een nieuw nichemerk blijkt te zijn opgericht door ontgoochelde marketeers die genoeg hebben om aan de lopende band geurente maken voor de big boys van de parfumindustrie: de oprichters van Atelier Cologne, Le Labo waren het, zelfs By Kilian.
Zoals Geza Schoen, Mark Buxton en Bertrand Duchaufour. Die hebben vorig jaar hun neuzen gebundeld onder de naam Project Renegades. Renegade betekent: iemand die deserteert uit zijn organisatie, zijn land en zijn principes verraadt. Heftig man! Maar met knipoog want het doel is: samen iets geks doen, iets heel geks.
Ik zeg: ‘Bingo!’, ik zeg: ‘Kon het begin maar langer duren’. Want niet weirdo, maar juist heeeeeeerlijk deze spetterende mix. En toch eigenlijk zo klassiek de verhouding tussen de overgedoseerde roze peper en kardemon, de ‘relatie’ tussen bergamot en ‘gin’ (ik denk jeneverbes). Gaan parallel op (effect: ijl, spicy, groen) om vervolgens samen te eindigen in een galbanum-essence beplakt met zwarte bes (foto).
Man en cologne. Moeilijk. Nog steeds. Vooral in de noordelijke contreien van de wereld. De nicheman uitgezonderd dan. Zou het zijn dat die andere mannen vinden dat ze te weinig waar voor hun geld krijgen, want eau de cologne – gemaakt om de instantverkoeling die het schenkt – vervliegt snel, je kunt er nauwelijks van genieten. Je stond erbij en keek ernaar…
Patrick Munsters, oprichter van het modemerk Scotch & Soda, kiest met zijn nieuwe label voor een hoger niveau. Salle Privée is voor mannen op zoek naar de elegantie en tijdloze waarden van de klassieke herenkleding.
De eerste geur van Salle Privée, samen met parfumontwerper Tanja Deurloo ontwikkeld, huldigt dezelfde ‘waarden’ zoals je dat tegenwoordig in luxe jargon noemt. Naam: Le Temps Perdu. Maar, jeetjeohjehemeltjemarialief, die naam kan echt niet meer anno 2017. Zoveel mensen in parfumland die ernaar gezocht hebben en maar naar blijven zoeken. Maar de volledige romancyclus waaraan gerefereerd wordt lezen, ho maar!
Zal wel aan mijn liggen, maar Bracken doet me denken aan fracking – een ‘nieuwe’, controversiële manier van aardolie winnen in vooral Amerika met een funeste invloed op de omgeving en de natuur als je de tegenstanders onder aanvoering van Leonardo di Caprio mag geloven.
Wat een verschil met de geurprofessor-parfumchemicusanalyticus van 
GEURENGOEROE 