CUIR DE RUSSIE – LES EXCLUSIFS – CHANEL

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 28, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET C, NICHE, VINTAGE. Een reactie plaatsen

EEN MANNELIJK PARFUM

VOOR DE NIEUWE VROUW

Jaar van lancering: 1924/1983

Laatst bijgewerkt: 28/03/09

Neus: Ernest Beaux (1924), Jacques Polge (1983)

Voor velen staat Chanel gelijk met één parfum: Nº5. Bedacht door Coco Chanel zelf en door zijn uitzonderlijke presentatie en geur bijna exemplarisch geworden voor het tijdperk waarin het ontstond: de jaren twintig van de vorige eeuw. Zo uniek als dit parfum werd gedacht en door de ‘nazaten’ van Chanel de laatste decennia gepresenteerd, is het toch niet helemaal. Want een jaar later presenteerde Coco het even klinisch klinkende Nº22, genoemd naar… heel simpel: het jaar van de lancering. In 1924 gevolgd door Cuir de Russie samen met Gardénia (1925) en Bois des Iles (1926) sinds 1983 in een nieuwe formule te koop. Niet in gewone parfumerie… hiervoor moet je wezen in een van de Chanelboetieks. Cuir de Russie… gezien de statuur van Coco Chanel niet echt origineel. En het geurconcept is dat ook niet bepaald.

Want in parfumkringen stond de naam voor een soort geur die opvalt door zijn sterke nadruk op de leernoot in de basis. Het is verantwoordelijk voor de sensatie die wordt omschreven als animaal. Vóór Chanel hadden Guerlain (1875) en Yardley (1911) een Cuir de Russie in het assortiment. Wat wel bijzonder was: Chanel bedacht de geur voor de vrouw. Dat was nieuw en paste perfect bij het garçonne-silhouet dat Chanel zelf had bedacht, droeg en wereldberoemd had gemaakt.

De Chanelvrouw was in haar look en gedrag geëmancipeerd. Knipte een man zijn haren kort… dan kon een vrouw dat ook. Reed een man hard door de bocht… een vrouw kon dat ook (dankzij de comfortabele kleding van Chanel). Rookte een man als een ketter… een vrouw kon dat ook (dankzij de handige opbergzakjes voor pakjes sigaretten waar Chanel haar tailleurs van voorzag).Vooral dat laatste is nu wat een leergeur typeert: de rokerige sensatie opgeroepen door tabak- en leeraccenten. Dat wist Caron ook: zijn Tabac Blond uit 1919 wordt beschouwd als het ‘rokerigste’ en dierlijkste parfum ooit.

Het mogelijke duidelijk zijn: Cuir de Russie van Chanel is geen lieflijk, onschuldig bloemengeurtje. Het is een present parfum dat zijn intenties, net zoals de draagster, niet onder stoelen of banken schuift. En dat was precies de bedoeling van Coco.

Volgens de overlevering dan. Zijzelf was een vurig rookster en delitante. Cuir de Russie was gemaakt om te choqueren en opgedragen aan vrouwen niet bang in het openbaar te roken en hun mening te verkondingen. Hoe dat in zijn werk ging? Zie de film The Great Gatsby naar het verhaal van de chroniquer van de jeunesse dorée van de jaren twintig Scott Fitzgerald.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Het kan niet anders: de oorspronkelijke versie moet intenser, dieper en animaler hebben geroken. Hetgeen me in 2009 werd bevestigd door Mona di Orio. De herformulering door Jacques Polge geeft dan ook een tammere en meer opgepoetste versie van het leerprincipe. De reden: weinig mensen weten tegenwoordig een dergelijke rokerige overdaad in geuren te waarderen. Dat maakt Carons Tabac Blond wel duidelijk. Voor velen is deze onveranderde versie te sterk, te ‘muf’ en daardoor te ouderwets.

Wat Polge wel heeft gerespecteerd: de typische frisse aldehydennoot in de opening – de specialiteit van de bedenker Ernst Beaux. Dit volle, synthetische akkoord op basis van planten- en olieresten trekt je direct de geur in. Denk bij een leergeur niet alleen aan leer, want het is juist de combinatie met bloemen die voor het eigenzinnige karakter zorgen. In Cuir de Russie is dat de klassiek-beproefde combinatie van jasmijn, roos en ylang-ylang.

De basis zorgt voor het leereffect gecombineerd met een tabaksinfusie. Werd vroeger de geur van leer verkregen door koeienhuiden te impregneren met sandelhoutolie of de teerachtige noot uit de bast van berkenbomen te halen, de moderne parfumindustrie maakt gebruikt van quinoline, een aromatische geurstof op synthetische basis.

Wat in oorspronkelijke versie ontbrak, geeft Cuir de Russie nu in de afronding zijn verfijnde, minder stroeve zachtheid: iris. Het maakt van dit vintage-parfum niet een ‘leerfeest’, maar eigenlijk een ‘suèdesensatie’.

RUIK & VERGELIJK

Wil je leer in al zijn puur animale heftigheid ervaren, ga dan op zoek naar:

Caron Tabac Blond (1919)
Robert Piguet Bandit (1944)
Serge Lutens Cuir Mauresque (1998)
L’Artisan Parfumeur Dzing! (1999)

Wil je leer als suède ervaren, ga dan op zoek naar:

Aigner In Leather (2003)
Serge Lutens Daim Blond (2004)
Guerlain – L’Art et la Matière – Cuir Beluga (2005)

Herontdek nog een buitengewone vintage leergeur met

Lancôme Cuir (1936, 2007)

JE HEBT OUDE CHYPRES EN NIEUWE CHYPRES. OOK WEL ROZE CHYPRES GENOEMD. WAT IS HET VERSCHIL?

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 28, 2009
Geplaatst in: WAT RUIK IK EIGENLIJK?. Een reactie plaatsen

JE HEBT CHYPRE EN NEO-CHYPRES. DE LAATSTE WORDEN OOK WEL ROZE CHYPRES GENOEMD. ALLEEN HEBBEN DIE WEINIG TOT NIETS GEMEEN MET DE ORIGINELE CHYPRE-PARFUMFORMULE. DAT KAN LEIDEN TOT VERWARRING.

De specifieke charme van een chypre (spreek uit sheeep-ruh): hoe de bloemig-frisse nuances van bergamot en cistus labdanum in de top samengaan met het eikenmos in de basis waardoor de bloemen in het hart als het ware aan warmte, rijkdom en ‘fluweligheid’ winnen terwijl ze toch enigszins luchtig en bloemig blijven. Het effect: een geur die doet denken aan vochtige gebladerte, varens, mos in een donker bos waar de zon nauwelijks weet door te dringen.

Veel klassiekers danken er (vaak versterkt met musk, amber en patchoeli in de basis) hun populariteit aan. Van Mitsouko (1919) tot Miss Dior (1948). Van N°19 (1970) tot Eau du Soir (1990). Van Alliage (1972) en Private Collection (1973) to Aromatics Elixir (1970).

Alleen wat vervelend nu: eikenmos (eigenlijk een soort paddestoel/schimmel) kan bij sommige mensen verwerkt in geuren huidallergie veroorzaken, reden waarom de Europese Commissie besloot het percentage ervan tot een minimum te beperken (0,1 promille per 100 ml). Nog vervelender: Guerlain, Dior, Chanel, Sisley, Estée Lauder, Clinique en al die andere parfumhuizen zagen zich hierdoor verplicht een nieuwe formule te bedenken voor hun klassieke chypre.

Niet iedereen was blij met de respectievelijke alternatieven. Het probleem: veel vaste fans vonden dat deze nieuwe versies (waarin eikenmos vaak is vervangen door vetiver, cumarine en patchoeli) zelfs niet in de schaduw van de originele versies konden staan. Deze kritiek is niet helemaal terecht. Het enige wat je kunt aanvoeren is dat het ze aan echte warmte en diepte ontbreekt: je ruikt een goede (nog steeds aangename) echo van de originelen.

Opvallend: weinige nieuwe chypres slagen erin om dat ouderwetse donkergroene chypre-gevoel zonder of heel weinig eikenmos op te roepen. Grote uitzondering: de eerste geur van Agent Provocateur is, afgezien van de zoete ondertoon, bijna niet van een klassieke chypre te onderscheiden. Geldt ook voor Tom Fords White Patchouli. Minder overtuigend zijn de zogenaamde roze chypres. Zoals Lovely (2006) van Sarah Jessica Parker en Ralph Laurens Pure Turquoise (2005). Let wel: deze aangename parfums danken hun warmte aan een sterke patchoeli- and vetiverbasis van meestal synthetische oorsprong, maar roepen niet het typische chypre-achtige gevoel op.

Dat geldt in nog sterkere mate voor de zogenaamde roze chypres waaraan vaak een gourmandtoets is toegevoegd. Door de zoetheid van chocolade, karamel, praline, mokka en koffie te linken aan synthetische patchoelie (ook wel nieuwe of transparante patchoeli genoemd) verdwijnt het groene en aardse karakter, zo eigen voor een chypre, in zijn geheel.

Klassieke chypres
Guerlain Mitsouko (1919)
Dior Miss Dior (1948)
Chanel N°19 (1970)
Clinique Aromatics Elixir (1971)
Estée Lauder Private Collection (1973)
Paloma Picasso Mon Parfum (1984)
Sisley Eau du Soir (1990)

Roze chypres
Agent Provocateur Agent Provocateur (2000)
Chanel Coco Mademoiselle (2001)
Narciso Rodriguez For Her (2003)
Sarah Jessica Parker Lovely (2005)
Sisley Soir de Lune (2006)
Tom Ford White Patchouli (2008)

‘gourmand-chypres’
Viktor & Rolf Flowerbomb (2005)
Dior Miss Dior Chérie (2005)
Emporio Armani Diamonds (2007)

28 LA PAUSA – LES EXCLUSIFS – CHANEL

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 28, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET CIJFERS, GEURENALFABET L, NEO NICHE. Een reactie plaatsen

‘LINKS KEEK MEN LANGS DE KUST

NAAR MENTON EN DE ITALIAANSE

GRENS, RECHTS NAAR DE BAAI EN

IN DE RICHTING VAN MONACO’

Jaar van lancering: 2007

Neus: Jacques Polge, Christopher Sheldrake

Laatst bijgewerkt: 28/03/09

Les Exclusifs is de naam van de lijn waarmee Chanel een antwoord geeft op de populaire nichetrend: het presenteren van geuren waar inspiratie voor de commercie komt. Het zijn er inmiddels 11 en ze hebben bijna allemaal een link met het fascinerende en turbulente leven van Coco Chanel (1883-1971). Ze sluiten mooi aan bij de vier vooroorlogse geuren (nu ook onderdeel van Les Exclusifs) van het couturehuis die in 1983 in een nieuwe samenstelling werden gelanceerd. Hiermee introduceerde Chanel het vintageprincipe avant la lettre. Om het exclusieve aspect te benadrukken zijn ze alleen te koop in de Chanelboetieks.

La Pausa was de naam van haar zomerverblijf in Zuid Frankrijk dat ze in 1928 kocht. Coco zag deze villa voor het eerst in december 1927 met haar toenmalige geliefde ‘Bendor’, de hertog van Westminster. Alex Madsen in zijn biografie over Chanel uit 1990: ‘Via een olijfboomgaard, bosjes mimosa en jacaranda kwamen ze bij het hoofdgebouw en het sensationele uitzicht dat het bood. Links keek men langs de kust naar Menton en de Italiaanse grens, rechts naar de baai en in de richting van Monaco’. In hetzelfde boek lees je ook dat het hoofdgebouw werd afgebroken. De jonge architect Robert Streitz maakte binnen drie dagen tekeningen voor de nieuwe villa. Coco kwam maandelijks uit Parijs over om te zien hoe het bouwen vorderde. Toen La Pausa af was had Chanel 7,26 miljoen dollar (koers van 1990) uitgegeven. Het eindresultaat was verbluffend: hier heerste niet de barokke en eclectische overdaad van haar Parijse appartement aan de rue Cambon, maar Spartaanse eenvoud. Haar slaapkamer had kale witte muren en eiken lambrisering, met een smeedijzeren bed, een groot blauw vloerkleed en tafzijden gordijnen die wuivend de zeewind binnenlieten.

Bettine Ballard, mannequin en oud-redactrice van Vogue omschreef het als het meest comfortabele en meest ontspannende huis waar ze ooit had gelogeerd: ‘Het was ’s ochtend zalig stil in huis. De lunch was het tijdstip dat de gasten elkaar als groep troffen, en niemand sloeg de lunch over – die was veel te onderhoudend’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Chanel geeft geen ‘officiële’ ingrediëntenlijst van 28 La Pausa. Hoeft eigenlijk ook niet, want de totaalindruk is iris, iris, iris. En die komt snel naar boven na de vriendelijke citrusopening. Mooi, zacht en vooral droog: alsof je hartje zomer op het terras van La Pausa zit met in de droge, bijna verzengende hitte die wacht op de mistral. Heel mooi: de twee neuzen brengen alle facetten van de iriswortel naar voren: houtig, kalkachtig met de zoete en fluwelen toets van het viooltje. En dit viooltje lijkt te zijn besproeid met frisse regendruppels. Want ondanks de droogte van de iris, ruikt deze geur ook op de een of andere manier vochtig.

RUIK &VERGELIJK

Het lijkt wel een wedstrijd: wie maakt de iris-der-irisgeuren. Vergelijk je onderstaande, dan zul je merken dat de verschillen heel subtiel zijn. De overeenkomst: de sensatie van de droge, poederachtige en ‘stoffige’ iriswortel. Opvallend is dat Prada de eerste is die de iris voorziet van een frisse cologne-injectie. Wil je dat ook met Chanel, layer dan La Pausa met Eau de Cologne (ook onderdeel van Les Exclusifs).

Serge Lutens Iris Silver Mist (1994)

Hermès Hiris (1999)

Frédéric Malle Iris Poudre (2000)

Prada Infusion d’Iris (2007)

MIROIR DES VANITES THIERRY MUGLER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 28, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET M, NEO NICHE. Een reactie plaatsen

DE ‘ANDER’ DIE IN JE ZIT

Laatst bijgewerkt: 28/03/09

Jaar van lancering: 2007

Neus: Alexis Dadier

Thierry Mugler biedt met de Miroir Miroir-collectie vrouwen als mannen te transformeren tot de meest ultiem mogelijke versie. Met andere woorden: gooi je schaamte en verlegenheid opzij en laat je ware aard naar boven komen, of zoals je het liefst zou willen zijn. Hoeft natuurlijk niet elke dag. Maar zo op z’n tijd te spelen met die andere persoonlijkheden die in je huizen, maakt het leven alleen maar draagbaarder. Want je weet dat ‘het’ in je zit. En heb je af en toe behoefte aan die vlucht om je anders voor te doen dan je bent (of eindelijk te zijn wie je werkelijk bent), geef er dan aan toe. Je leeft per slotte van rekening maar een keer.

Stap eens door je spiegel van je bekende zelfbeeld en zie wat daar achter schuilt! De Miroir Miroir-collectie zal bij de verwerkelijking van pas komen. Want zo zegt Thierry Mugler in ieder persoon huizen verschillende karakters: verleid(st)er, held(in), muze, strijd(st)er. Durf de metamorfose aan.

Elk parfum valt op door de vermenging van onverwachte ingrediënten – être bien étonnés de se trouver ensemble – maar zijn toch helemaal ‘kind van hun tijd’ door de algemene lichte en transparante toets. Komt met name doordat de basis minder klassiek-zwaar is. Dus geen overkill van patchoeli, vanille, musk en amber.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Dat vind ik nu echt leuk: laat iemand blind aan Miroir des Vanités ruiken, zeg niet dat het een geur maar een populair Frans aperitief is dat wordt gedronken in combinatie met crème de cassis en chablis (althans zo heb ik het geleerd). Laat hem raden. Het proefkonijn met een beetje ‘drankervaring’ moet dan antwoorden: ‘Dat is nogal duidelijk, Suze!’ Suze wordt gemaakt van de gentiaanwortel en heeft een bitterzoete smaak met toch aangenaam zoete overhand.

Alexis Dadier componeerde hier rondom een kaleidocsoop aan zoetig-fruitige nuances. Met als belangrijkste sinaasappel, zoethout, vetiver en cinchona-hout. Opvallend is dat de bittterzoete smaak heel lang aanhoudt. Pas na dat de geur goed tot rust is gekomen op de huid, nemen je de houttonen van zoethout en vetiver waar, zonder te overheersen.

Hoe de bast van cinchona ruikt en wat het doet met Miroir des Vanités, weet ik niet… moet ook bijna zoetig zijn gezien de totaalindruk van de geur. De naam van deze plant (lid van de rubiaceae-familie met als verre verwanten gardenia, koffie en zelfs lieve-vrouwe bedstro) is in ieder geval door Linnaeus in 1742 gegeven. Hij noemde het naar gravin van Chinchon, de vrouw van de vice-koning van Peru. Die, zo wil het verhaal, door de plaatselijke bevolking in 1638 werd gewezen op de medicinale krachten ervan en hierdoor genezen zou zijn van malaria.

RUIK & VERGELIJK

Er is eigenlijk maar één geur waar gentiaan de hoofdrol speelt en het opvallende: ruik je hieraan dan zal je opvallen hoeveel ervan in Miroir des Vanités zit.

Guerlain Aqua Allegoria Gentiana (2002)

Het leukste is natuurlijk om alle geuren uit Miroir Miroir-serie met elkaar te vergelijken. Welke past volgens jou het beste bij jou, en wat haalt het in jou naar boven. De held(in), de verleid(st)er, de muze of de amazone? Trouwens, de neus Alexis Dadier ‘tekende’ ook voor:

Thierry Mugler – Miroir Miroir – Miroir Dis-Moi (2007)

A TRAVERS LE MIROIR – MIROIR MIROIR – THIERRY MUGLER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 28, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET A, NEO NICHE. Een reactie plaatsen

EEN AMBIVALENTE PERSOONLIJKHEID

WARS VAN STEREOSTYPEN

Laatst bijgewerkt: 28/03/09

Jaar van lancering: 2007

Neus: Alexis Dadier

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand wie is het mooiste… nu moet je zeggen van het land. Alleen Thierry Mugler geeft deze beroemde zin uit het sprookje een andere wending. Hij meent dat in iedere vrouw verschillende types huizen. Dus hoef je de vraag niet te stellen wie de mooiste is, maar vraag je aan de toverspiegel welke rol je vandaag gaat spelen. Die van verleidster, heldin, muze of strijdster. En voor alle deze, toch wel uitzonderlijke ‘gemoedstoestanden’ – niet elke vrouw voelt zich elke dag zo – creëerde Thierry Mugler vijf uitzonderlijke parfums. Hij noemt het kwintet Miroir Miroir begeleid met: ‘durf de metamorfose aan’. Gelukkig is Mugler voor dit concept trouw aan zijn universum gebleven. Het model dat de vijf parfums gestalte geeft is een echte ‘Muglerette’: dus getooid met een flinke dosis Hollywoodglamour die haar als het ware verheft tot godin.

Moet ook wel voor deze geuren die opvallen door hun onorthodoxe kijk op ingrediënten en een antwoord zijn op de nog steeds aan populariteit winnende niche-sector. En Mugler is het natuurlijk aan zichzelf verplicht: een ontwerper die het uitzonderlijke in de vrouw naar boven wil halen, neemt geen genoegen met een middle of the road-geurtje. Die worden al genoeg gemaakt en zou wel een grote teleurstelling zijn van de man die wereld trakteerde op het eerste gourmand-parfum Angel uit 1992.

Opgelet: neem de tijd deze creaties in je op te nemen. Aan hun vaak vreemde combinaties moet je wennen. Maar naar verloop van tijd word je iets bijzonders gewaar. Namelijk dat niche niet alleen betekent met vertrouwde klassieke – en puur natuuringrediënten jongleren, maar dat ‘maffe smaakmakers’ als geroosterd brood, absinth en melk met jasmijn, vetiver en andere beproefde smaakmakers parfums nieuw leven geeft.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Wil je grensverleggende geuren presenteren, dan doe je er slim aan de neus geen beperkingen op te leggen. Alexis Dadier kon dus vrij zijn gang gaan met A travers le Miroir. Mugler gaf hem wel het volgende mee: dit parfum moest ambivalent zijn, want dat zijn volgens de ontwerper bijzondere persoonlijkheden ook. Bijvoorbeeld zo vrouwelijk dat ze ook een man kunnen worden… en vice-versa. Typische Muglertaal.

Hoe vertaal je dit in een geur? Eigenlijk heel simpel: door een ultra-vrouwelijke bloem te voorzien van een mannelijke bodem. Ofwel tuberoos (foto) gecombineerd met oranjebloesem – een noot die je de hele geur door goed blijft ruiken – op een sterke houtbasis voorzien van een wrang-zoet absint-accent (anijs). In feite betreft die houtbasis wintergroen, een altijd groenblijvende struik lid van de gaultheria-familie. De geur die hieruit wordt verkregen heeft een sterk medicinale associatie.

Logisch: de olie ervan wordt veel in crèmes gebruikt bij gewrichtspijnen en anti-verkoudheidpommades. En dat ruik je goed in de geur. Hierdoor is de houttoon minder sterk dan je zou verwachten. Die blijft ondanks de zware tuberoosnoot ‘luchtig en vluchtig’, en bewijst dat ook ‘medicinale’ aroma’s omringd door de juiste ingrediënten elegant kunnen ruiken! Bloemig, zoetig en een beetje bitter.

RUIK & VERGELIJK

Als je wilt weten hoe een typisch tuberoosparfum ruikt, probeer dan eens:

Robert Piguet Fracas (1948)

Maar het leukste is natuurlijk om alle geuren uit Miroir Miroir-serie met elkaar te vergelijken. Welke past volgens jou het beste bij jou, en wat haalt het in jou naar boven. De heldin, de verleidster, de muze of de amazone? Trouwens, de neus Alexis Dadier ‘tekende’ ook voor:

Thierry Mugler – Miroir Miroir – Miroir des Vanités (2007)

De andere geuren in deze spiegelreeks:

Thierry Mugler – Miroir Miroir – Miroir des Envies (2007)
Thierry Mugler – Miroir Miroir – Miroir des Secrets (2007)
Thierry Mugler – Miroir Miroir – Dis-Moi Miroir (2007)

NUIT NOIRE MONA DI ORIO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 28, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET N, KLASSIEKERS VAN DE TOEKOMST, NICHE. Een reactie plaatsen

EEN ODE OP SERGE LUTENS

Jaar van lancering: 2005

Laatst bijgewerkt: 24/03/09

Neus: Mona di Orio

Art directon: Jeroen oude Sogtoen

Flaconontwerp: Jeroen oude Sogtoen

Je bent een champagne-fan. Je denkt dat je alle huizen wel zo’n beetje ontdekt hebt. Krijg je een keer een coupe Jacquesson aangereikt. Je bent een parfumfan en denkt dat je alle huizen wel zo’n beetje ontdekt hebt. Krijg je een keer een parfum van Mona di Orio aangereikt. In beide gevallen: je maakt kennis met een nog een onbekende en ongekende verfijning. Beter kan ik het niet verwoorden. Ruiken aan de geuren van Mona di Orio, is het begin van een reis naar een constellatie aan het parfumfirmament.

Een constellatie die je als het ware in contact brengt met de ware magie van geur. Ongezegd brengt het nieuwe emoties tot leven. Blij en verwonderd, vraag je je af wat het geheim is. En het antwoord is simpel: hoewel ze vertrouwd overkomen – je ruikt kennis van de parfumgeschiedenis-  moet je constateren, dat je zoiets – pas op, nu volgt een cliché – nog nooit geroken hebt.

Geldt helemaal voor het hemelse Nuit Noire. Het is een ode op de leermeester van Mona di Orio, Serge Lutens (zo vertrouwd met de geuren van Noord-Afrika) en op de geuren die je ’s nachts  kunt opsnuiven in de souks, tuinen en ‘hams’ van het oude Tunis. De lucht wordt warmer naar mate de maan rijst aan de sterrenhemel. De wind brengt slierten van geuren, eerst licht, maar hoe later het wordt, des te intenser… in Nuit Noire ruik je op een moderne manier de olfactorische erfenis van de Arabische wereld.

Leuk detail: de flacons van de Mona di Orio-parfuns worden ‘gezegeld’ door de musseletsluiting van het champagnehuis Jacquesson (favoriet van Napoleon Bonaparte) en verbeeldt tevens Mona di Orio’s passie voor en kenner van wijnen.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Sommige geuren begin je pas na een paar jaar te begrijpen. Dat wil zeggen: het genot is er vanaf de eerste kennismaking, maar hoe vaker je hem ruikt, des te meer lagen en nuances hij krijgt. Nuit Noire is zo’n geur. En er nog iets moois met deze geur aan de hand: door deze ‘langzame’ ontwikkeling begin je geleidelijk aan ook steeds beter ingrediënten van elkaar te onderscheiden

De opening is als een flits, als een vallende ster aan de Noord-Afrikaanse hemel. Korststondig maar krachtig deze licht-frisse en licht-gekruide opening van oranjebloesem, sinaasappel, kardemon en gember. De toon is gezet.

Dan het hart: poederig, houterig en ‘vreemd kruidig’ deze combinatie van wierook, sandel- en cederhout, kruidnagel, nootmuskaat en de gevaarlijke nuances van tuberoos (foto). Het einde van deze donkere nacht, is heerlijk klassiek-oosters: amber, leer, musk en tonkaboon met een enorme dierlijke nasleep.

RUIK & VERGELIJK

Bijna onmogelijk. Of toch wel. Ruiken aan de geuren van Mona di Orio is ruiken aan verfijning in ultieme vorm. En dan daarom ter vergelijk een parfum van het huis dat deze verfijning ook weer heeft hervonden. Het betreft een herlancering uit 1933, een parfum met talrijke lagen.

Guerlain Sous le Vent (2006)

CINNABAR ESTÉE LAUDER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 28, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET C, KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN. Een reactie plaatsen

NIET VERDER VERTELLEN: INSPIRATIEBRON OPIUM VAN YVES SAINT LAURENT

Jaar van lancering: 1978

Laatst bijgewerkt: 24/07/12

Neus: onbekend

Model: voormalige, voor mij onbekende, Lauder-ambassadrices

Fotografie: Victor Skrebneski

Zou het waar zijn? Eigenlijk was Estée Lauder in 1978 van plan alleen een nieuwe grote geur te lanceren: White Linen. Maar ze kwam hierop terug naar men zegt toen Yves Saint Laurent in hetzelfde jaar met veel toeters, nog meer bellen en nog meer champagne zijn Opium (1977) aan het Amerikaanse publiek kwam voorstellen. Estée Lauder schijnt te zijn uitgenodigd voor de lancering.

Had plaats op een enorme luxeboot in de haven van New York. En terwijl de vuurpijlen in de lucht schoten die samen het woord Opium vormden – en alle gasten ‘ah’, ‘oeh’ en ‘wow’ riepen – kon Estée Lauder na aan de geur te hebben geroken, in al haar beknoptheid niets anders sniffend uitbrengen dan de inmiddels legendarische (én koele én vernederende) woorden: ‘Youth Dew met kwastjes!’

Deze geur uit 1953, waarvan er sinds de lancering meer dan 200 miljoen flacon over de toonbank gingen, en het eerste Amerikaanse parfum dat echt succesvol was in Europa, had ze als ‘wraak’ met een ‘ruik en vergelijk’-campagne kunnen herlanceren. Estée besloot anders: ze ontwikkelde een nieuw oriëntaals elixer: Cinnabar. De naam komt van een intens donkerbruin naar warm donkerrood uitlopend mineraal. Ze presenteerde het als een parfum voor ‘die vrouw die anders durft te zijn en haar omgeving wil boeien door een kruidig parfum’, en voegde hier aan toe dat ‘het de mysterie en de charme van elke vrouw die het draagt naar boven brengt’.

Bewust gedaan of niet, de campagnes zijn als het ware en kopie van de opulente, oosterse wereld die Saint Laurent opriep. Zelfde decor, zelfde elitaire, chique sfeer. Het effect: ‘Ah!’  ‘Oeh!’ ’Wow!’ Met name in Amerika. En hoewel Cinnabar nooit het succes van Opium en Youth Dew heeft kunnen evenaren, blijft het – vooral in Amerika – een geliefde geur die om de zoveel tijd door de glossies als een ‘herontdekking’ onder de aandacht wordt gebracht. Terecht!

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Het parfum is effectief in al zijn eenvoud. Cinnabar opent kruidig: na een fris-vluchtige kennismaking van sinaasappel en mandarijn word je in een volle wolk van kruidnagel ondergedompeld (zoals vroeger in de renaissance sinaasappels met kruidnagels werden ‘volgespijkerd’ voor ambiancegeuren). Het hart benadrukt de donkere kant van de roos en anjer door het te ‘overgieten’ met kaneel (foto). Zalig. De basis van dit parfum is très oriental: patchoeli, vanille, sandelhout en wierook. Vooral het laatste is in overdaad aanwezig en markeert het significante verschil met Youth Dew met kwastjes.

Ik heb de laatste tijd een paar een mail gekregen waarin werd vermeld dat de geur zou zijn aangepast. Estée Lauder was zo vriendelijk me een nieuwe flacon toe te sturen om het te checken. Het enige verschil dat ik merk, of ik kan het ook anders zeggen, ik ruik nu de aldehydennoot (in de opening gecombineerd met sinaasappel en mandarijn) die ik tot nu toe nooit heb ervaren. Maar het effect blijft voor mij gelukkig hetzelfde: een warme, omhullende ambersensatie met een nog steeds verbluffende ‘spicebomb’-uitwerking.

RUIK & VERGELIJK

Flauw, maar doe het toch. Ruik of Estée gelijk had toen ze Opium vergeleek met haar Youth Dew. En vraag ondertussen ook even naar twee oosterse klassiekers die rondom dezelfde tijd verschenen (en ook nog steeds te koop).

Oscar de la Renta Oscar de la Renta (1977)
Lancôme Magie Noire (1978)

GRASS MARC JACOBS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 28, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET G. Een reactie plaatsen

VERS GEMAAID GRAS

MET EEN BROMMENDE GRASMAAIER

OP DE ACHTERGROND

Jaar van lancering: 2006

Laatst bijgewerkt: 14/09/12

Neus: Azniv Buzantian

Art director: Marc Jacobs

Het is een geur die iedereen herkent. Het is een geur die bijna iedereen aangenaam vindt: vers gemaaid gras. Bij het opsnuiven verschijnt in je gedachten een zorgeloze wereld. Je ziet jezelf liggen in zonovergoten weiland, je waant je jezelf in een park, een tuin. Je geniet van de rust en denkt: ‘kon dit maar altijd zo blijven’.

Helaas, of sterker: was het maar waar! Vanaf nu kun je met Grass van Marc Jacobs even ontsnappen aan de sleur van alle dag met zijn beslommeringen. Want de New Yorkse ontwerper smacht ook vaak tijdens zijn werk naar dergelijke momenten van simpel geluk. Daarom ontwikkelde hij met de neus Azniv Buzantian deze ‘grascologne’. Het doet hem denken aan prettige momenten (inclusief een brommende grasmaaier op de achtergrond) omringd door familie en vrienden.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Het kan niet anders: Grass ruikt groen, groener, groenst! En hiervoor werd niet vers gras geplukt, maar verse doperwten! Vreemd, denk je misschien! Maar koop ze eens (oogsttijd het voorjaar), knak ze en je ruikt een zoetig-groene geur wat aardser van karakter dan zijn chiquere familielid, lathyrus, ook wel bekend als siererwt. Voeg hier dauwachtige ‘wilde bloemen’ (denk lentewei) en lelietje-van-dalen aan toe.

Completeer het met zachte houtsoorten en ‘dauwachtige’ musknoten en je hebt Grass van Marc Jacobs. Let op: Grass is zoet, Grass is groen, Grass is fris, Grass is cologne. Alleen heeft de geur niet de sterke verkwikkende bite kenmerkend voor een klassieke cologne. Komt door het ontbreken van citrusnoten.

RUIK & VERGELIJK

Lange tijd afgedaan als ouderwets en muffig, maakt de eau de cologne sinds 2000 een opmerkelijke comeback. Ook, zoals het een ‘Keuls water’ betaamt, honderd procent fris, maar dan met nieuwe en verrassende, voornamelijk groene ingrediënten. Zoals:

Bvlgari Eau Parfumée au thé Vert extrême (2000)
Cartier Eau de Cartier (2001)
Thierry Mugler Cologne (2001)
Hermès Un Jardin sur le Nil (2005)
Marc Jacobs Cucumber (2007)
Marc Jacobs Basile (2008)

COLOGNE THIERRY MUGLER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 28, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET C, KLASSIEKERS VAN DE TOEKOMST. Een reactie plaatsen

DE HERONTDEKKING VAN

EEN BIJNA VERLOREN

GEWAAND PARFUMGEBRUIK

Jaar van lancering: 2001

Laatst bijgewerkt: 17/06/08

Neus: Alberto Morillas

Model: onbekend

Art directon: Thierry Mugler

Decennialang was het een taboe-woord in parfumkringen: eau de cologne. Het stond gelijk met tutti en niet van deze tijd. Het ergste cliché: het (inmiddels overleden) groot-omaatje dat des zondags enkele druppels Keuls water, zoals het sinds 1792 geproduceerde 4711, op haar zakdoekje sprenkelde. Et voila: eau de cologne is terug. Even een nuancering: in Frankrijk, Zuid-Europese en Arabische landen is het gebruik van dit door het hoge alcoholpercentage snel vervliedende water als tijdelijke verfrissing en oppepper nooit verdwenen. Van chique parfumhuizen als Creed, Hermès, Guerlain en Roger & Gallet tot de lokale Hema, Aldi, Dirk en Albert Heijn, allemaal hebben ze colognes in het assortiment.

Toch hing het, gezien de recente populariteit van de zee- en luchtgeuren, bodysplashes en tonics al een tijdje in de lucht dat dit bijna vergeten water voor uitwendig gebruik als hip en modern geëtaleerd zou worden. Thierry Mugler presenteert de eerste en echte moderne cologne voor het nieuwe millennium. In Frankrijk werd Cologne in het begin met scepsis ontvangen, maar dat lag meer aan de out of space-visual dan aan de inhoud. Nu die vervangen is door een meer alledaagse presentatie, loopt de geur beter.

De rest van de wereld volgt voorzichtig. Maar wie eenmaal gewend is geraakt aan het gebruik van cologne – sprenkel bij warm weer een washandje vol en smeer dat over je lichaam en je voelt je direct weer fris en wakker – zal in Cologne een aangename metgezel vinden.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

De sterke associaties met een simpel stuk zeep bracht Thierry Mugler ertoe Cologne te ontwerpen. Hij combineert het vertrouwde gevoel die zeepnoten oproepen met een overdosis aan citrusakkoorden – typisch voor een cologne. En dat ruik je en dat voel je. De geur ruikt naar net door handen wrijven vrijgekomen luchtbellen van zeep. En deze zeep ruikt lichtgroen en naar zon. Hieraan toegevoegd en opgeroepen met : oranjebloesem, petitgrain (hout en blad van de bittere sinaasappelboom – foto) en witte musk (de leverancier van het zeepgevoel). Het eigene aan de geur – een aangenaam groene sensatie die deze cologne direct van nu maakt – houdt Mugler geheim. Heeft wel een naam: ‘S’.

RUIK & VERGELIJK

Let bij het aankopen van een flacon wel op. Sommige als eau de cologne aangeprezen geuren zijn helemaal geen Keuls water, maar een eau de toilette, zoals Baldessarini Eau de cologne (2002).

Ontdek instantfrisheid met oude eau de colognes:

Muelhens 4711 (1792)
Guerlain Eau de Cologne Impérial (1853)
Guerlain Eau de Colgone de Coq (1894)
Acqua di Parma Colonia (1916)

Ontdek instantfrisheid met nieuwe moderne eau de colognes

Cartier Eau de Cartier Extrême (2002)
Bvlgari Eau Parfumée au Thé Blanc (2003)

Ontdek instantfrisheid met nieuwe klassieke eau de colognes:

Frédéric Malle Cologne Bigarade (2001)
Roger & Gallet Cologne (2004)
Chanel Eau de Cologne (2007)

LIGNE POUR HOMME YVES SAINT LAURENT

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 28, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET L, KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN. Een reactie plaatsen

DE BEHOEFTE EEN SCHANDAAL TE CREEREN

Jaar van lancering: 1971

Laatst bijgewerkt: 28/06/08

Neus: Jean-François Latty

Model: yep it’s Yves (onder)

Een van de opvallendste eigenschappen van Yves Saint Laurent-geuren is dat ze altijd veel controverse oproepen. Met zijn eerste mannengeur gaf de couturier de aftrap. Yves deed namelijk wat nog geen enkele collega voor hem had gedaan en daarna door geen enkele is gekopieerd: hij fungeerde zelf als model en wel… naakt! Ideetje van hemzelf. Toen hij de studio van Jeanloup Sieff voor de foto binnenkwam zei hij: ‘Ik wil een schandaal creëren’.

Gezeten op een leren kussen in een kruishouding met als enige ‘accessoire’ zijn bril verscheen hij in de bladen. En inderdaad: een rel was geboren. France Soir noemde hem een ‘Jezus met bril’ en Le Figaro sprak van een een ‘moderne cherubijn’. Het was voor die tijd inderdaad gewaagd.

Pas vijftien jaar later zou seks als verkoopwapen in de parfumindustrie gemeengoed worden (denk aan de advertenties van Calvin Klein). Het gevolg: sommige bladen weigerden de advertentie. Kon Yves niet deren. Het statement was gemaakt en het hieruit voortvloeiende voordeel: zonder een dure introductiecampagne werden mannen op de hoogte werden gebracht van zijn eerste, nog steeds populaire geur pour homme.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Yves Saint Laurent Ligne pour Homme is een klassiek voorbeeld van een citrusparfum: ondanks dat de geur geleidelijk een kruidiger en groener karakter krijgt, blijven de citrusakkoorden ‘de hele geur door’ aangenaam hangen. De geur opent met een vol citroenakkoord gecombineerd met lavendel en verbena. Vervolgens zijn het petitgrain, rozemarijn, marjolein en salie (foto) die deze frisheid het nodig ‘kruit’ geven.

In de basis ruik je, zij het bescheiden, een klassieke blend van vetiver, patchoeli, sandel- en rozenhout. Mocht je de geur ondanks alles te licht vinden, weet: sinds 1984 is er een intensere versie: Pour Homme Haute Concentration.

RUIK & VERGELIJK

(Pure) citrusgeuren zijn populair. Niet zo vreemd: ze verkwikken, dringen zich niet op en schenken instantfrisheid. Altijd prettig na een sportieve inspanning (eerst een douchegel en vervolgens de eau de toilette) of wanneer je behoefte hebt aan wat verkoeling. Hier nog enkele citrusgeuren met het predikaat klassiek.

Dior Eau Sauvage (1966)
Givenchy Gentleman (1974)
Annick Goutal Eau d’Hadrien (1985)
Boucheron Pour Homme (1990)
Rochas Eau de Rochas (1993)