JERSEY – LES EXCLUSIFS – CHANEL

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 11, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET J, NEO NICHE. Een reactie plaatsen

LAVENDEL ALS JERSEY, JERSEY ALS LAVENDEL

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 11/11/11

Neus: Jacques Polge

Hoe herken je oorspronkelijkheid van geest? Volgens mij wanneer iemand dingen doet die tegen de conventie ingaan, zonder effectbejag en ‘kijk mij eens lekker anders doen’ – iets waarmee je tegenwoordig wordt doodgegooid. Ze doen het omdat het past in hun logica. Zelf vinden ze het eigenlijk niet zo bijzonder waardoor ze zich vaak oprecht verbazen over de reacties.

Coco Chanel bezat een dergelijke geest. Blijkt onder meer uit dat ze begin jaren twintig bij een fabrikant jersey (Rodier volgens mij) bestelt. Een ‘warme’ gebreide stof (oorspronkelijk afkomstig van het gelijknamige eiland vandaar de naam) met ‘een dubbele slechte reputatie: het werd gedragen door zeelieden als bovenkleding en door burgers onder het maatkostuum’ – zo zegt het persbericht.

Chanel gebruikt het als basismateriaal ‘voor een nieuwe elegantie en absolute vrouwelijkheid. Onder haar handen onthult de stof zijn soepele, zachte en comfortabele eigenschappen die zich op discrete wijze plooit naar de vormen van het lichaam. De onbeschaafde, grove, praktische en mannelijk stof wordt edel, verfijnd, luxueus en vrouwelijk’ – zie Coco het zelf promoten op onderstaande foto.

Jacques Polge doet nu hetzelfde met lavendel ‘bekend van de mannelijke parfumerie en toiletartikelen voor het hele gezin. Ogenschijnlijk gewoontjes maar voor de oplettende neus met fantasie onthult het zijn verborgen mogelijkheden’.

Het probleem volgens Polge met lavendel: de indringende geur is vaak het resultaat van een verkeerde behandeling. Brute distillatie en slordig afsnijden maakt het scherp en weeïg, daardoor ongeschikt voor een haute parfumerie-behandeling.

Lavendel wordt dat wel als je kiest voor een zeldzame kwaliteit – gevonden in de heuvels bij Montpellier – en de bloemetjes daarvan met droge stoom distilleert waardoor deze frisse en eenvoudige lavendel zijn olfactorisch vermogen niet verliest.

Niet makkelijk om lavendel edel en verfijnd te maken. Want hoe goed en mooi je het ook verwerkt: het blijft lavendel. En daar hou je wel of niet van. Voor een ‘Les Exlcusifs’ is Jersey – gelijk Eau de Cologne uit 2007 – opmerkelijk simpel en eenvoudig, en heeft het – doelbewust – niet de bravoure, rijkdom en ultieme luxe die bijvoorbeeld 31 Rue Cambon en N° 18 (beide ook 2007) kenmerken.

Dat maakt de geur wel weer een perfect cadeau voor mensen die je echt eens wilt verrassen met een ‘andere’ Chanel, maar waarvan je weet dat ze op parfumgebied niet echt onderlegd zijn. En misschien zullen ze de lavendel niet zo ervaren, zoals Chanel het graag ziet…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… als een stralend, subtiel en eerlijk parfum waarin de van zichzelf al verfijnde (door Chanel gedistilleerde) lavendel zijn bloemige en zonnige noot versterkt ziet door jasmijn en roos en in de basis zacht, zinnelijk, chic en comfortabel wordt door vanille en tonkaboon, en hierdoor volgens Chanel zijn jongensachtigheid verliest.

Inderdaad de lavendel wordt prachtig ondersteund door een beetje fruitige roos en helder jasmijn. Het einde van Jersey is misschien het mooist: de musk geeft de lavendel een poederige en talkachtige ondertoon zoet gemaakt door tonkaboon. En toch blijft de geur op en top bescheiden, understated chic.

Toch kan ik me bij Jersey ook een warme geur voorstellen, een die zweeft tussen Coromandel (2007) en Beige (2008). En nu we toch aan het zeuren zijn: de compositie van Jersey had Chanel van mij ook mogen stoppen in de flacon waar nu 28 La Pausa (2007) in zit, want denk ik aan de Provence, dan denk ik eerder aan de zinderende hitte die in de lucht hangt gevuld met lavendel dan aan de geur van iris.

RUIK & VERGELIJK

Lavendel promoveren tot een verfijnd parfum op niche-niveau. Niet veel merken durven het aan. Hebben ze er een in het assortiment (zoals Annick Goutal en Caron) dan blijft het toch lavendel, lavendel, lavendel… Onderstaande geuren doen meer.

Hermes – Hermessence – Un Brin de Réglise (2007)

Tom Ford – Private Blend – Lavender Palm (2011)

VIOLET BLONDE TOM FORD

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 10, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET V, NICHE IN DE PARFUMERIEKETEN. Een reactie plaatsen

KLASSIEK VIOOLTJE MET GLAMOURGLOSS

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 10/11/11

Neus: onbekend

Model: Lara Stone

Fotografie: Mert & Marcus

Ja, hoor we geloven het: eigenlijk had Violet Blonde al vorig jaar moeten verschijnen, maar de perfectionist in Tom Ford zei dat het nog niet perfect genoeg was.

Dus verschijnt de geur nu tegelijkertijd met Jasmin Rouge en Santal Blush (bespreek ik binnenkort) die zijn gebaseerd op de eerste lippenstifts uit zijn maquillagecollectie van Tom Ford met dezelfde naam.

Leuk om te zien dat Ford nog steeds niets voelt voor ingetogen chic: de glamour van de visual en flacon schitteren je tegemoet. Vooral de visual is too good to be true: zo ‘gelakt’ portretteerden ze de actrices zelfs niet tijdens de hoogtijdagen van Hollywood – een van Fords geliefde inspiratiebronnen. Alleen had het voor mij wat minder jaren dertig en meer jaren zeventig Hollywood mogen zijn – stylingwise dan. Zoals hij zo mooi toonde met zijn regisseursdebuut A Single Man uit 2009.

En dus vind ik het ook jammer dat hij voor de promotie niet koos voor Julianne Moore die schitterde in die film. Het werd Lara – fietsenrek – Stone… iets te jong en iets te opgepoetst wat mij betreft. Ze valt niet echt in de leeftijdscategorie die Violet Blonde direct begrijpt – of discrimineer ik nu?

Want ik weet wel zeker dat de geur eerder begrepen wordt door vrouwen (en mannen) van een zekere leeftijd met een zekere parfumervaring

En nu we toch aan het zeuren zijn: vreemd toch dat de viooltjes op de visual paars, niet wit zijn en geen viola odorata’s, maar kaapse viooltjes…

Dit zegt major Tom zelf over de geur: ‘Het heeft het karakter van een klassiek Europees parfum. Formeel, elegant, het trekt je aan, steeds meer als een prachtig geklede vrouw wiens verfijnde look je eerst charmeert, daarna fascineert en uiteindelijk verleidt’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

De geur: het beste van het beste is het uitgangspunt. En dat ruik je! Violet Blonde is zo vol en rijk, ouderwets-klassiek en tegelijkertijd modern door het viooltje (en de iris en de jasmijn) te omringen met ‘hippe’ ingrediënten. Zo durft Guerlain ze niet meer te maken. Het begin: een zachte wolk van citrus waarin mandarijn (hip) en roze peper (hip) samen ronddwarrelen met viooltjesblad (hip). Het effect: zoet, groen, prikkelend en knisperend.

En dan verschijnt het paarse viooltje (niet de niet-ruikende kaapse variant, maar de viola odorata – foto) , die is zó zoet en zó vol en toch zó zacht-poederig door iris en zó bloemig door jasmijn. Sterker, heb zelden een geur geroken waarin viooltje en jasmijn zo harmonieus en voluptueus in elkaar opgaan, en op het einde zó mooi verdwijnen in de zachte houtsoorten (sandelhout) gecombineerd met een lichte spoor van musk en benzoine.

Hierdoor krijgt het viooltje een zwoelig-romig randje, slagroom is ook iets waaraan ik moet denken. Als van Violet Blonde een bodycrème gaat verschijnen…

RUIK & VERGELIJK

Het tuttige, oma-chique viooltje blijft neuzen inspireren. Maar een soli-fleur van het viooltje: you love it or hate it!

Grote klassieker met geprononceerd viooltjesaccent:

Guerlain Après l’Ondée (1905)

Twee moderne klassiekers met veel viooltje:

Bvlgari Bvlgari (1994)

Lolita Lempicka Lolita Lempicka (1997)

Niche-viooltjes:

Caron Violette Précieuse (1999)

Annick Goutal La Violette (2001)

Parfums de Nicolaï Violette in Love (2009)

Creed Love in Black (2010)

AROMATICS ELIXIR PERFUMER’S RESERVE CLINIQUE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 10, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET A. Een reactie plaatsen

MEER EIGENTIJDS

MINDER OVERDADIG CHARMANT

MAAR NOG STEEDS EEN CHYPRE

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 10/11/11

Neus: Laurent Le Guernec

Heb het altijd toch merkwaardig gevonden dat een cosmeticahuis dat zich er op laat voorstaan geen geur- en kleurstoffen in zijn producten te verwerken, toch met parfum komt.

Als er één product overloopt van het eerste en in mindere mate van het tweede… Toch ben nog steeds blij ik dat medeoprichtster van Clinique, Carol Phillips, er toe tot besloot in 1969.

Ik vind het nog steeds aangenaam als ik op straat, in de trein, in de schouwburg de geur bespeur: en dat gebeurt nog steeds regelmatig.

Dit had ze voor ogen: ‘Perfume and something far beyond’. Dus creëerde ze samen met de legendarische neus Bernard Chant – toen bekend van onder meer de eerste geur van Aramis (1964) en Estée Lauders Azurée (1969) – een compositie die veel meer was dan louter parfum; Aromatics Elixir werd ook ‘een belevenis, een emotie, een transformatie’.

En het succes was verbazingwekkend eclatant. Dat kwam wellicht ook door het feit dat een geur nu niet eens werd neergezet als een klassiek en veel beproefd lokmiddel waarmee de draagster de man van haar dromen zonder veel moeite kon verleiden.

Het interessante aan Aromatics Elixir is dat de een de geur ziet als een zware chypre – als in de traditie van Guerlains Mitsouko (1919) en Rochas’ Madame (1945), de ander als ene aangename lichte, groene bloemengeur – de parfumtrend bij veel parfumhuizen eind jaren zestig, begin jaren zeventig.

Is volgens mij een kwestie van de ph-waarde van de huid en het seizoen. ‘s Winters lijkt de patchoeli-eikenmosbasis (ook in de nieuwe, bijna eikenmos-vrije) het te winnen, en heeft de geur het effect van een kasjmieren shawl. ’s Zomers blijven de openingsnoten langer tintelen met het effect van een grand foulard van organza.

Beide ‘ervaringen’ komen samen – kasjmier en organza – in deze gelimiteerde jubileumeditie. Want om stil te staan bij veertigste verjaardag vroeg Clinique Laurent Le Guernec de geur te interpreteren met een 21ste-eeuwse touch.

Aromatics Elixir Perfumer’s Reserve is hierdoor ‘meer eigentijds, minder overdadig in zijn charme’. Ofwel: de originele compositie is ‘aangezet met pure essences waardoor het intenser straalt, zoals de gloed van een diamant die met elk nieuw facet feller gaat fonkelen’.

‘Net als de beste wijn biedt dit parfum een boeket hoogwaardige ingrediënten: roos, jasmijn, mirre en patchoeli verkregen op basis van moleculaire distillatie waarmee de essentie van een ingrediënt effectiever gefilterd kan worden’. Klinkt mooi, maar gaat er bij mij niet helemaal in: elk ingrediënt wordt met welke destillatietechniek dan ook altijd teruggebracht tot een molecuul. Het is volgens mij meer een kwestie van kwaliteit, terroir en het rijpingsproces van de ingrediënten.

De – mooie – presentatie van de flacon is geïnspireerd op de gouden gloed van sublieme, gerijpte cognac. En vind je de inhoud onvergetelijk, koop dan een paar exemplaren van deze limited edition: wereldwijd worden er ‘slechts’ 25.000 verspreid.

RUIK & VERGELIJK

Het logische verschil met Aromatics Elixir: de lichtere en zonnige toon. Naast de vertrouwde noten van groenfris verbena, tederzacht kamille en zoetig scharlei (muskaatsalie) – nog steeds een originele combinatie – voegde Le Guernec in de opening toe: een stralende, fluweelzachte perziknoot en zonnig, fris en helder oranjebloesem (foto). Het effect: zonniger en direct duidelijk bloemiger.

In het hart vol van rozen, werd de vol-sensuele gloed van sambacjasmijn (dus bloemiger) getemperd door een melange van honingaccenten. Foutje trouwens: op de foto (boven) van Clinique zie je boerenjasmijn. En in de basis van Aromatics Elixir Perfumer’s Reserve werd een meer gezuiverde patchoelie toegevoegd. Plus mirre voor een ‘zacht en uitgesproken mysterieus karakter’.

RUIK & VERGELIJK

Om de verschillen te ervaren, moet je beide geuren goed in je opnemen en er de tijd voor nemen. Ik kwam er ook pas na verloop van tijd achter de subtiele koerswijziging.

Clinique Aromatics Elixir (1971)

LOVE, CHLOÉ EAU INTENSE CHLOÉ

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 9, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET L, NICHE IN DE PARFUMERIEKETEN. Een reactie plaatsen

UBER-SENSUEEL, SUBTIEL POEDERIG BLOEMENGENOT

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 09/11/11

Neus: Nathalie Cetto-Gracia, Louise Turner

‘Dag en nacht mooi. Haar elegantie komt in elke beweging tot uiting. Een aanstekelijke schoonheid die een glimlach op de lippen tovert. Natuurlijke, stralende charme samengebracht in een poederachtig geurspoor’.

Over wie hebben we het? Nou, ‘het nieuwe hoofdstuk in de olfactorische geschiedenis’ van Love, Chloé: Love, Chloé Eau Intense: ‘een sensuele en poederige echo van Love, Chloé.

Het idee: ‘Een ongelofelijk elegant, onuitgesproken spel van verleiding dat langzaam op de huid resoneert met een sensuele, onweerstaanbare vibratie’.

Zeggen de neuzen. En ook: “Het hart van Love, Chloé verfijnen, zonder het te vervormen. Dus trokken het oosterse register open, voegden weelderige balsems toe voor een nog meer verfijnde werking op de huid’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Deze toegevoegde oosterse sensatie ruik je heel goed, en heel mooi. Het maakt de originele versie van iris, heliotroop, ‘verse bloemen’ (sering, hyacint, blauwe regen) en musk, minder zoet, minder bloemig. Dat komt op conto van twee akkoorden: een subtiele poederige melange die herinnert aan ouderwets talk gemaakt van rijstpoeder overgoten met een zwoele mix van vanille (foto) en perubalsem (met zijn zoetig-dierlijke en leerachtige nuance).

Ik vind de geur, hoewel erg zoet nog steeds, mooi en vooral elegant: niche in de ketenparfumerie. En door de zachte basis, valt hij ook eigenlijk in de nieuwe trend-categorie huideigen parfums.

Daarnaast heeft Love, Chloé Eau Intense een hoog retrogehalte helemaal in lijn met de chique variatie op de seventies-stijl (denk Halston) die de mode van het merk nu kenmerkt.

En daarom is het ‘best wel’ jammer dat Chloé zijn jaren zeventig klassieker (bedacht door Karl Lagerfeld) uit 1975 een zachte dood heeft laten sterven. Ik zeg: ‘Wakker kussen, en snel een beetje!’

RUIK & VERGELIJK

Ik kan nu wel allerlei zoetbloemige en poederige parfums naar voren halen, maar dat werkt alleen maar verwarrend. Als je Love, Chloé Eau Intense naast Love, Chloé pakt, dan heb je het al druk genoeg om de verschillen te ruiken en te ‘begrijpen’.

Chloé Love, Chloé (2010)

MAN ROMEO GIGLI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 9, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET M. Een reactie plaatsen

MAN IN DE AANBIEDING!

Jaar van lancering: 2004

Laatst aangepast: 09/11/11

Neus: Alberto Morillas

What ever happened to Romeo Gigli (anno 1949)? Je weet wel die Italiaanse ontwerper die midden jaren tachtig met zijn gewaagde, ongestructureerde ‘gewaden’-collecties een soort nieuwe romantiek – een mix van renaissance en oosterse motieven – in de mode introduceerde voor de vrouw.

Hierdoor was hij een tijdje de nieuwe lieveling van de modewereld – hij werd ‘opgevolgd’ door Christian Lacroix – en steeg zelfs op een gegeven moment, zij het tijdelijk, Giorgio Armani naar de kroon. En ook wat hij voor de mannen deed, was min of meer vernieuwend: een casual, niet-driedelige stijl met een overdaad aan printen en dessins verzameld uit alle windstreken en geschiedenisboeken.

Hij schijnt nog wel te ontwerpen, maar is niet meer te vinden op www.style.com, de gezaghebbende modesite die alle belangrijke collecties recenseert. Ook over zijn geuren – een tijd lang zeer gewild – heerst onduidelijkheid. Wat ik nog weet: hij presenteerde zijn eerste geur Romeo voor de vrouw in 1989. Gevolgd door G in 1994 en Di in 1999. En toen veranderde hij van parfumpartner en zag in 2004 Woman het licht. Voor de man eerst Per Uomo – een ‘tijdelijke’ klassieker – in 1990. Toen Sud Est (1995). En met de nieuwe parfumpartner Man (2004).

Deze laatste geur werd net zoals Woman niet echt een succes. En dat heeft te maken met het feit dat Romeo Gigli als ontwerper steeds minder in de spotlights stond: uit het oog, uit het hart, ‘uit de neus’.

Toch geen slechte geur en met een ‘zwaar literair gehalte’, gezien aan de binnenkant van de ‘achterkant’ van de flacon (en op de verpakking) de tweede strofe uit een gedicht van Arthur Rimbaud staat geschreven in artistiek handschrift. Opvallend en merkwaardig dat ‘comme un bohémien’ is weggelaten – zo ga je niet met kunst om! – omdat dit eigenlijk een goede omschrijving is van de look die Romeo Gigli voor de man bedacht.

Je ne parlerai pas, je ne penserai rien:

Mais l’amour infini me montera dans l’âme

Et j’irai loin, bien loin (comme un bohémien)

Par la nature – heureux comme avec une femme

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Als Man is ‘afgelopen’, merk je dat je met een houtgeur vandoen hebt met een knisperend cologne-effect. Het idee alsof je in een bos rondwandelt waar net een buitje is gevallen. Voor het laatste is een sterk lucht- en oceaanakkoord verantwoordelijk, voor de eerste veel cederhout en veel vetiver.

Althans dat denk ik de ruiken. Opvallend is ook sterke kruidige (kardemon, munt) opening van Man met citrusaccenten, die even snel verdwijnt als die is gekomen. Vervolgens ruik je een ondefinieerbare zoete, zachtbloemige noot (viooltje, jasmijn) die mooi opgaat in de basis die als extraatje wordt een lichte musktoon heeft.

Man is een typisch voorbeeld van een abstracte, cleane en crispy Amerikaanse geur. Dat wil zeggen: je ruikt frisheid, je ruikt bloemen, je ruikt hout, maar je kunt niet echt de exacte ingrediënten benoemen. En gezien Man geflopt is, koop je voor weinig geld – via http://www.parfumerie.nl bijvoorbeeld – een aangename geur die niet onderdoet voor nu populaire mannengeuren.

RUIK & VERGELIJK

Man zweeft voor mij tussen:

Calvin Klein Contradiction for Men (1999)

Thierry Mugler Cologne (2001)

Paul Smith Story (2006)

L’EAU CHIC PARFUMS DE NICOLAÏ

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 8, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET L, NICHE. Een reactie plaatsen

DE BURGELIJKE BALKONGERANIUM ALS SUMMUM VAN CHIC

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 08/11/11

Neus: Patricia de Nicolaï

Te koop bij: www.perfumelounge.nl

Geurengoeroe is vandaag in een contemplatieve bui. Geen zin in? Ga door naar Ruik & Vergelijk, maar dan mis je wel wat! Onlangs beklaagde columniste Beatrijs Ritsema zich over de devaluatie van het woord passie.

Ze schrijft: ‘Eeuwenlang leidde het woord een obscuur bestaan in de luwte van het algemeen vocabulaire. Het werd alleen tevoorschijn gehaald, wanneer iemand het wilde hebben over verzengende hartstocht. Het woord was ook geassocieerd met lijden, als in de passie van Christus’.

En even verder: ‘Het duidde op iets edels en verhevens, maar impliceerde tegelijk dat het niet goed zou aflopen. Je voelde bij wijze van spreken de tragedie al om de hoek loeren. De gedoemde liefde van Romeo en Julia was een passie. Of de reis van Shackleton naar de Zuidpool. Een passie heeft iets brandends, iets urgents en bijna altijd iets noodlottigs. Een passie doet pijn’.

Ritsema stoort het dat van deze bovenmenselijke, tragische context tegenwoordig niets over is in het tegenwoordige gebruik van het woord. Passie staat nu voor hobby’s. Quizkandidaten op televisie wordt ter introductie gevraagd naar hun passies: zelf broodbakken en reizen is het antwoord. Mensen die plezier hebben in hun werk vertellen trots dat hun beroep hun passie is. Kinderen die een vrijetijdsbesteding nodig hebben, gediplomeerden van de middelbare school die een vervolgopleiding zoeken krijgen allemaal te horen dat ze hun passie moeten volgen’.

Maar er zijn meer woorden die zijn afgegleden en die met name in de lifestyle-wereld te pas en onpas worden aangehaald. Niet alleen passie. Hoe vaak lees je niet dat een absolute nieuwe musthave gillend en hysterisch wordt gepositioneerd als exclusief, klassiek, innovatief en grensverleggend, terwijl je denkt: dikke doei!

Chic is ook zo’n geërodeerd woord: wordt in negen van de tien gevallen verkeerd geïnterpreteerd. Voetbalvrouwen zijn chic, orchideeën zijn chic, ambachtelijke rookworsten zijn chic, Hummers zijn chic. En natuurlijk geuren: als Celine Dion, deed ze in 2009, een geur zo noemt, dan voel je aan je water: ech(t) nie(t).

Maar wat nu als een watertje zich – weer eens – letterlijk zo noemt en waarvan de inhoud juist niet speelt met de cliché-omschrijvingen gewoonlijk toegepast op het woord. Dan hoop je dat mensen daar ‘doorheen kunnen ruiken’. Want dat is volgens mij nu de juiste interpretatie van het woord chic: iets presenteren wat de oorspronkelijke betekenis aan het wankelen brengt. En dat doet Patricia de Nicolaï met L’Eau Chic.

Het cliché chic ‘schrijft voor’ in parfumland: een rijke, volle en overrompelende geur die je doet belanden in de wereld van the happy few: private parties, vijfsterrenhotels, limousines – dat soort dingen. Dat doet Patricia de Nicolaï dus niet. Zij interpreteert het woord chic door eenvoudige, niet-chique ingrediënten op te waarderen en ze daardoor in een nieuw licht te plaatsen. Het effect: understated met nieuwe sensaties – weer zo’n afglijdend woord – maar volgens mij wel echte chic.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Patricia de Nicolaï koos de doodgewone ‘burgerleuke’ geranium – met zijn ruwe rozengeur – als uitgangspunt voor het summum van chic. Ze zegt hierover: ‘De geur van geranium is delicieus, alleen heeft het een scherpe en zure kant die je moet temmen. De uitdaging was de geranium zachter te maken, zonder het te verzwakken, het een originele toets te geven zonder zijn eigen boodschap te verbergen’.

Haar oplossing: eerst geranium (het blad dus) vermengen met munt (gekarteld met een peperige nuance) en het vervolgens onderdompelen in lavendel. Het effect: de geranium wordt krachtiger door de eerste, zonnig-bloemig door de tweede.

Ze rondt L’Eau Chic af met een uitgebelanceerde witte musk-cocktail. Het effect: de geranium blijft knisperen, blijft rozig-groen en wordt tegelijkertijd superzacht, wordt fluweel. En dat is knap, want teveel munt in geranium kan een menthol-resultaat tot gevolg hebben, waardoor je de indruk krijgt alsof je ruikt aan een mondwater.

RUIK & VERGELIJK

Wordt het een nieuwe trend: ordinaire parfumingrediënten opwaarderen waardoor je ze als nieuw en neo-chic ervaart? Chanel doet het met een ander huis-, tuin- en keukenkruid: lavendel.

Chanel – Les Exclusifs – Jersey (2011)

WEEKEND À DEAUVILLE PARFUMS DE NICOLAÏ

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 7, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET W, NICHE. Een reactie plaatsen

EEN LELIETJE-VAN-DALEN OP WEEKENDVERLOF NAAR DEAUVILLE

Jaar van lancering: 2009

Laatst aangepast: 07/11/11

Neus: Patricia de Nicolaï

Te koop bij: www.perfumelounge.nl

DEAUVILLEIk zit in een Parfums de Nicolaï-flow. Ik zit helemaal in het huis omdat ik een interview met haar aan het uitwerken ben. En ondertussen maar ruiken aan haar geuren. Dat is eigenlijk te gewoontjes omschreven. Bij haar is in de meeste gevallen sprake van creaties. Hoewel licht en onschuldig van toon is daar ook sprake van bij Weekend à Deauville.

Goede naam. Je hebt weinig fantasie nodig om je daar iets bij voor te stellen. Ik althans. Doet me denken aan een Frans chanson uit de jaren zeventig – Suis la Route – gezongen door Vicky Leandros. Gaat ongeveer zo ‘Toi, qui te fane dans la grande cité… toi, qui reclame un peu de liberté, un brin de muguet… écoute moi…  suis la route, l’autoroute ou le sentier… fait le voyage qui mène nulle part, laisse tout au hasard…’ Met andere woorden als je de stinkende stad uit wil, een beetje vrijheid wil ervaren, aan een takje lelietje-van-dalen wil ruiken, dan ik ben voor jou de weg, de autoweg of het zandpad…’ En dan gaan we op weg…

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE WEEKEND A DEAUVILLE PARFUMS DE NICOLAIEen weekendje Deauville bijvoorbeeld, de stad aan de Normandische kust die in de beleving van veel Fransen een soort mytisch oord, een soort hemel op aarde is… chique toevluchtshaven voor gestresste Parijse kippetjes (poulette is een Frans koosnaampje) en Parijse haantjes waar alles nog mooi en netjes aangeharkt is met zijn casino, hippodromes, strand en vijfsterrenhotels.

Tot dat ze arriveren en helaas moeten concluderen dat de werkelijkheid niet helemaal matcht met hun gedroomde voorstelling. Beter misschien om niet te gaan en gewoon lekker thuis, bij het horen van de naam, een beetje te mijmeren van een hemel op aarde.

Slim dus om een geur zo te noemen. Alleen, zo vertelde Patricia de Nicolaï, was de burgemeester van Deauville niet bepaald gecharmeerd. Dus zou het zo maar kunnen dat ze binnenkort de naam moet veranderen- is maar een naam moet je denken. De geur blijft gelukkig bestaan.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Mooi hoor, om een lelietje-van-dalen te ruiken dat als het ware verdwaald is op het strand van Deauville, want Patricia de Nicolaï laat over dit tere bloempje (dat net zoals de nieuwe versie van Diors Diorissimo uit 2009 wordt opgeroepen met roos-, jasmijn- en ylang-ylangmoleculen) een licht-ziltig marine-akkoord (calone) waaien. Gelukkig niet een storm die zoveel zeegeuren kenmerkt.

Ook mooi: het groene aspect van het lelietje-van-dalen benadrukt ze in de opening met basilicum, munt, dragon en appel. Laatste twee moeten het Normandische platteland tot leven brengen, gecombineerd met galbanum (die je heel subtiel ruikt). Leuk, in dit geval als je weet dat deze streek ook beroemd is om zijn likeur gemaakt van appels – calvados.

De zon schijnt natuurlijk ook in Deauville en dat wordt opgeroepen met nog meer jasmijn. De transformatie vindt plaats in de basis door het lelietje-van-dalen te koppelen aan een leerakkoord van styrax. Niet ruig en heftig, maar eerder met een suède-effect waardoor de meiklokjes ‘zepig’ gaan glanzen.

Wat Weekend à Deauville modern maakt is de duidelijke witte musk-noot. Gelukkig wordt die niet te opdringerig, niet te clean – zoals in zoveel geuren tegenwoordig. Ik geloof dat hier cederhout voor verantwoordelijk is, dat als het ware de musk in zijn zonnige en droge nerven opneemt.

Het eindresultaat: een witte, ongelofelijk heldere wolk vol lelietjes-van-dalen zwevend aan de horizon met een schaduwrandje van leer. Très casual, maar très chic.

RUIK & VERGELIJK

Vele internationale parfumbloggers vergelijken Weekend à Deauville met Cristalle (1974) van Chanel. Behalve de licht-frisse en bloemige voorjaarsnoot, ontgaat me dat. Want Cristalle cirkelt om andere bloemen: hyacint en kamperfoelie, en sprankelt meer.

Weekend à Deauville daarentegen is een en al zonnige zachtheid. En zoals al vaker gezegd: de geuren van Patricia de Nicolaï zijn moeilijk te vergelijken. Daarom kies ik voor de très chique geur die dit jaar verscheen en die ik – heel snel – ga beschrijven:

Parfums de Nicolaï L’Eau Chic (2011)

VIE DE CHATEAU PARFUMS DE NICOLAÏ

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 6, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET V, NICHE. Een reactie plaatsen

LEVEN ALS EEN KASTEELHEER IN FRANKRIJK

LEVEN ALS EEN KASTEELVROUW IN FRANKRIJK

Jaar van lancering: 1992

Laatst aangepast: 06/11/11

Neus: Patricia de Nicolaï

Had onlangs bij Annindriya Perfume Lounge in Amsterdam een interview met Patricia de Nicolaï. En dat was een waar genot. De reden: ze is een van mijn favoriete neuzen. Flauw om te zeggen: maar ze is zo gewoon, bij Hollands nuchter, maar als ze begint te praten, merk je dat ze honderd procent Frans is. Ik ontdekte het merk ooit bij toeval in Parijs – kocht toen direct haar eerste mannengeur New York (1989) – en was eveneens direct verbaasd over de kwaliteit van de inhoud.

Over de presentatie – te simpel, te pover – ben ik minder te spreken: heel veel ogen willen ook wat. Jammer: want in De Nicolaï’s geval dekt de lading de inhoud niet in de ‘positieve’ zin van de uitdrukking. Mag van mij wel wat chiquer, dit om ook mensen over de streep te trekken voor wie de uitstraling van een huis doorslaggevender is. Maar welke geur je ook neemt, ze vallen op door hun finesse. Ze zijn traditioneel-modern en ook prettig: De Nicolaï holt niet achter parfumtrends aan. Voor haar hebben ‘moderne’ ingrediënten alleen zin als ze iets toevoegen, als ze een compositie kunnen verrijken. Niet omdat het zo hip staat dat je chocolade, framboos of gemberkoek hebt gebruikt. Nog iets waarvoor ik val bij De Nicolaï: de namen. Soms simpel doeltreffend – L’Eau Chic uit 2011, Weekend à Deauville en Kiss me Tender, beide 2010. Soms humoristisch: Balle de Match (2002) en Cococabana (2006). Soms Frans-cliché poëtisch: Le Temps d’une Fête (2006) en Vie de Chateau. Als francofiel ben ik daar gevoelig voor. Zelfs als je Vie de Chateau vertaalt, blijft de ‘droom’ die in de naam besloten ligt rechtovereind.

Want welke ‘twee-keer-drie-keer-modaal’-man en -vrouw droomt daar niet van en hoopt het te realiseren met het winnen van de Staatsloterij: geen tweede huisje in Frankrijk, maar een eerste kasteel! En je gedragen als kasteelheer/kasteeldame voor wie alleen al het uitzicht over de streng aangelegde en minutieus onderhouden jardin en vignes hem/haar elke dag – jaargetijde uit, jaargetijde in – weer een waar genot is: leven als een god in Frankrijk. Dit warme en rijke gevoel heeft Patricia de Nicolaï prachtig gevangen in Vie de Chateau. Het knappe: het is een ‘seizoen-in-seizoen-uit’-geur, want altijd aangenaam. Maar nog wonderbaarlijker is dat de geur zich lijkt aan te passen aan het seizoen waarin het gedragen wordt. In de zomer blijven de lichtere noten langer hangen, tijdens de donkere maanden de warme basis. Of is this a whisful sniffing?

Sinds een paar jaar kunnen je nog meer genieten van het kasteelleven, door het verschijnen van Vie de Chateau Intense. De geur is trouwens geïnspireerd op de tuinen van kasteel Cheverny (foto boven) en was in eerste instantie alleen bestemd voor de eigenaar, Prince Sigalas  (een vriend van Patrica de Nicolaï).

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Vie de Chateau is complex zonder zich aan te stellen, zonder ‘kijk eens hoe goed ik geuren kan maken’. Het heeft een ‘klassieke’ Dior-, of moet ik zeggen: Edmond Roudnitska-opening opgeroepen met zonnig en zeer zuivere grapefruit (foto) die verpakt lijkt in hooi door de coumarine-noot. Fris en warm. Prachtig. Dat is nog maar het begin. Dan heel langzaam neem je noten van tabak, patchoeli en musk waar, alsof je van de zonnige kasteeltuin doorloopt naar het aanpalende bos. En De Nicolaï laat deze drie noten niet te geprononceerd zijn, waardoor verstikking achterwege blijft.

Dus niet te zoet de tabak, niet te kamferig de patchoeli, niet te muskerig de musk – door de bladeren blijf je de zon zien en ‘ruiken’. Hier loop je over een pad bestrooid met ‘varen’, eikenmos en vetiver. Die neem ik alle drie alleen niet zo goed waar. Wel de subtiele leernoot, die het geheel een chique, geen ruige, maar zachtzepige sillage geeft. Je woont tenslotte op een kasteel, niet in een boshut.

RUIK & VERGELIJK

Dat is best wel moeilijk. Inhoudelijk dan. Vie de Chateau ‘lijkt nergens op’. Dan maar voor het gevoel de volgende (bespreek ik snel):

Parfums de Nicolaï Weekend à Deauville (2010)

TRUE RELIGION FOR WOMEN TRUE RELIGION FOR MEN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 5, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET T. Een reactie plaatsen

JEANS ALS RELIGIE, JEANS ALS LIFESTYLE, JEANS ALS GEUR

Jaar van lancering: 2008, 2009

Laatst aangepast: 05/11/11

Neus: onbekend

Wat oprichter Jeffrey Lubell met True Religion (anno 2002) in gedachten had, was iets wat meer ontwerpers en entrepeneurs graag willen en doen: ‘redefining premium denim’. Dat betekent dus zoiets als: het betere spijkergoed opnieuw vormgeven en herdefiniëren. Dat vertaalde Lubell met de volgende kernbegrippen: kwaliteit, made in America, authentiek, tijdloos, perfect zittend en dit alles voorzien van een ‘seventies touch’ en ‘vintage feel’.

Niet overrompelend origineel, maar dat is in de wereld van jeans niet een eerste vereiste voor succes. Het gaat er vooral om hoe je jeans als lifestyle presenteert. In geval van True Religion – het spijt me – ook niet echt origineel. Wel ‘commercieel functioneel’: Lubell combineert de chique wereld Ralph Lauren met een snufje iets meer easy going Tommy Hilfiger – of was het nu andersom?

Alles cliché-romantisch en cliché-sexy gestyled: dus veel jonge paartjes die het samen heel fijn hebben, dus vooruit ook een beetje Abercrombie & Fitch. Slaat blijkbaar aan: er zijn inmiddels meer dan 30 True Religion-winkels in de Verenigde Saten en de jeans in alle maten en looks kunnen inmiddels gematched worden met een zeer uitgebreide confectiecollectie.

Een lifestylemerk zonder geur, is als een ‘huis zonder deur’. En gelijk andere jeansmerken en upper scale confectiemerken, onderscheiden de geuren van True Religion zich niet echt. En dat is ook niet echt de bedoeling, ze zijn gewoon een ‘item’ binnen de collectie. Dus varen True Religion for Men en True Religion for Women – begeleid door de slogan ‘fashion for the senses’ – mee op de huidige parfumtrends. Voor hem betekent dat ‘een beetje’ stoere geur, voor haar een frisbloemig briesje ondersteund door witte muskwolk.

En inmiddels is de collectie uitgebreid voor haar met Hippie Chic (2011). Qua naam (heb de geur nog niet geroken) erg ‘me too’. Voor hem appelleert de tweede geur aan het dolende, zwerversgevoel dat in veel jongemannen schijnt te huizen: Drifter (2010). Wel opvallend: de geuren zitten op hetzelfde prijsniveau als de Hilfigers en Laurens in de parfumerie. En dat is wel origineel: de meeste jeansgeuren zitten namelijk in het masstige-segment of daaronder.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

True Religion for Men – waar doet me de flacon toch aan denken? – ‘breekt met alle regels’ zo beweert het merk. Nou, niet echt hoor. Wat je krijgt is een fris-ozonachtige geur die opent met citrus en ‘groene noten’ – denk gras, denk gebladerte. En ook is het niet een klassieke varengeur zoals het merk tevens beweert.

Daarvoor is de algehele indruk te licht, hoewel je een duidelijke kruidige toets waarneemt die in de basis door een lichte patchoeli en eikenmos-injectie wordt opgevangen. ‘Unapologetically easy’ beweert True Religion. Dat klopt dan weer wel. Want True Religion for Men is een cleane geur die met een beetje (of heel veel) fantasie doet denken aan frisgewassen jeans.

De huidige parfumtrends schrijven voor dat een geur voor jonge meiden rood fruit in de opening moet hebben. Nou, dat heeft True Religion for Women: framboos (foto) gecombineerd met granaatappel. Echt superzoet wordt het niet en dat komt door de toegevoegde frisse noot van fuji-appel. Het hart verenigt jasmijn en lelietje-van-dalen ‘groen gemaakt’ door hibiscus.

Eerlijk gezegd: echte jasmijn en echte lelietje-van-dalen ruik je niet: eerder een impressie van frisse bloemen die snel – ook een parfumtrend – ondergaan in de basis van heel veel witte musk en witte houtsoorten. Eindresultaat: ook clean, ook bij True Religion for Women denk je met een beetje (of heel veel?) aan frisgewassen jeans.

RUIK & VERGELIJK

Het ene jeansmerk is de andere niet. De ene ‘jeansgeur’ is de andere niet.

Zij in recente jeans:

Diesel Fuel for Life Denim for Her (2011)

Esprit Jeans Style for Her (2011)

Guess Seductive (2010)

Replay Jeans Spirit for Her (2011)

Hij in recente jeans:

Diesel Fuel for Life Denim for Him (2011)

Esprit Jeans Style for Her (2011)

Guess Seductive Homme (2011)

Replay Jeans Spirit for Him (2011)

M MARIAH CAREY

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 5, 2011
Geplaatst in: CELEB FRAGRANCES, GEURENALFABET M. Een reactie plaatsen

MMMMMMMMMM… MARSHMELLOW

Jaar van lancering: 2007

Laatst aangepast: 05/11/11

Neus: Carlos Benaïm, Loc Dong

Flaconontwerp: Jean Antretter

Model: inderdaad Mariah Carey

Fotografie: onbekend

Zelf zal ze er waarschijnlijk geen nacht van wakker liggen, maar het is toch vreemd dat de geuren van de met vijf octaven begenadigde en nog meer prijzen overladen zangeres ‘bij ons’ nooit echt goed in de markt zijn gezet.

En dat terwijl ze langer in de business zit en daardoor een meer gewaardeerde status heeft dan bijvoorbeeld haar concullega’s die in 2007 ook in de parfumerie opdoken met hun eerste geur.

M…. echt origineel kun je de naam niet noemen, misschien wel het feit dat Mariah Carey als een van de eerste in popi-jopi parfumland de vlindertjes vrolijk laat fladderen. Gelijk bij Annick Goutal, gelijk nu bij Kenzo’s Madly (2011) staan deze tere bevleugelde schepsels voor poëzie, verbeelding en – ja, het is echt waar – sleutels die toegang verschaffen tot je eigen droomwereld. De achterliggende geparfumeerde gedachte: als je al niet meer kunt dromen, wat blijft er dan over in dit aardse tranendal om van te genieten?

De campagne laat trouwens weinig aan de verbeelding over: een wel heel erg gefotoshopte Mariah die ligt te dromen terwijl haar derrière wulps door de wolken heen breekt. De begeleidende slogan ‘A ethereal presence, captivating like a song’… klopt niet helemaal omdat M…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… weinig ‘hemels’ heeft. M is een ‘bloemig’ gebakje, een licht-zomerse en exotische variatie op het veel beproefde en geproefde gourmand-concept in 1992 geïntroduceerd door Thierry Mugler.

Het is volgens de zangeres – we geloven haar echt – de eerste geur die ze draagt omdat veel geuren bij haar huidirritaties veroorzaakten. De inspiratie haalde ze uit haar jeugdherinneringen aan geroosterde marshmellows (foto) en wierook dat ze ooit in Marokko kocht.

Dat eerste ruik je overtuigend. Sterker, het bepaald uiteindelijk het karakter van M. Maar eerst waait er een zeebriesakkoord, of beter gezegd: een zuchtje, want al snel ruik je de bloemenwolk waaruit tiaré en gardenia omhoog schieten.

Deze twee gaan vervolgens snel weer onder in de zoet gesuikerde caramelbasis opgebouwd uit katoenzachte musk en ‘zachte houtsoorten’ overgoten door heel veel vanille.

Alleen de wierook wil niet echt tot me doordringen. Ik ruik geen ‘kerk’, ook niet vaag. Of zou het misschien mirre zijn, de hars die ‘van zichzelf’ wat zoeter en zachter is?

RUIK & VERGELIJK

Nog drie belangrijke celeb-parfumpremières in 2007:

Kylie Minogue Darling (2007)

Gwen Stefanie L (2007)

Christina Aguilera Christina Aguilera (2007)