ESSENCE DE PATCHOULI ALYSSA ASHLEY

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 5, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET E. Een reactie plaatsen

ESSENCE DE… JA, VAN WAT EIGENLIJK? MUSK EN HOUT DUS!

Jaar van lancering: 2009

Laatst aangepast: 05/11/11

Neus: onbekend

Model: onbekend

Soms schaam ik me dat ik gewoon enkele klassiekers over het hoofd blijf zien. Zoals dé muskgeur uit de jaren zestig, 1968 om precies te zijn, van Alyssa Ashley. Ga ik binnenkort goed maken, maar eerst Essence de Patchouli van hetzelfde merk.

Ik werd in eerste instantie getriggerd door de flacon: ik dacht, wat leuk, een tasverstuiver van de Private Blendserie van Tom Ford. Niet dus: het etiket van Essence de Patchouli is bijna een letterlijke kopie van Tom Fords parfumlogo.

Maakt weer eens duidelijk hoe goed de merken elkaar in de gaten houden. Wat wil Essence de Patchouli overbrengen? Dit vond ik op enkele sites: ‘moderniteit, natuur, elegantie, eenvoud’ en laten we de basisfilosofie van het Amerikaanse merk niet vergeten: ‘peace and love’.

Moderniteit: klopt in die zin dat de geur onlangs is gemaakt. Natuur: nee. Elegantie: in zekere zin, maar dan meer wat presentatie en beeld betreft. Eenvoud: de flacon, de ‘liniaire’ geur? Vrede en liefde: daar stel ik me in combinatie met geur toch iets ander bij voor.

Ruik je dat allemaal? Als je het wilt, dan zal het wonder zeker geschieden. Gebeurt dat niet, kijk dan naar het neo-hippie model dat de geur promoot – you never know.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Alleen is de geur zelf niet zo hippie-onschuldig. Essence de Patchouli maakt zijn naam – letterlijk – niet waar voor mijn gevoel. Want donker, aards en stoffig patchoeli (foto) in ‘de klassieke zin’ – zoals hét patchoeliparfum van Reminiscence uit 1970 – is de geur niet echt. Het is voor mij eerder een sterke musk-houtgeur die zich vanaf de eerste spray in al zijn heftigheid openbaart.

De opening is dus niet fris maar zoet-bloemig, door roos en geranium. Het hart moet vol van iris zijn en dus garant staan voor een poederachtige verfijning, maar dat ruik ik ook niet echt. Wél, zoals gezegd, de basis. Een volle dosis cashmeran (dat de zachtheid van kasjmier combineert met de ‘stoerheid’ van hout), gecombineerd met ceder- en guaiachout. Al dit hout gaat dan onder in patchoeli, maar nog meer in de musk geholpen door cistus labdanum en vanille.

De opgevoerde coumarine (ofwel hooinoot) ervaar ik ook niet. Wel leuk: de roos in de opening begint pas echt te bloeien als Essence de Patchouli zich in de huid heeft genesteld.

RUIK & VERGELIJK

Nog zo’n geur – iets zoeter, iets bloemiger, maar meer verfijnd dan Essence de Patchouli – die inhoudelijk niet overeenstemt met de naam:

Tom Ford White Patchouli (2008)

ED HARDY MAN BY CHRISTIAN AUDIGIER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 5, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET E. Een reactie plaatsen

TATOE, TATOE

Jaar van lancering: 2008

Laatst aangepast: 05/11/11

Neus: onbekend

Flaconontwerp: onbekend

Is het nou Ed Hardy by Christian Audigier of vice versa? Beetje onduidelijk. Ook als je de homesite bezoekt: je komt dan bij de eerste terecht en vervolgens kun je doorklikken naar de tweede. Zit dus zo (de echte fans weten het al): Ed Hardy (anno 1945) is een in tatoekringen zeer gewaardeerd kunstenaar die na zijn studie aan de San Francisco Art Institute – richting bachelor of fine arts in printmaking – via een van zijn docenten in 1973 in contact kwam met de Japanse klassieke ‘tatoemeester’ Oguri ook bekend als Horohide.

Ed Hardy’s ‘handtekening’: het laten samensmelten van Japanse en westerse esthetiek. In 1982 richtte hij met zijn vrouw Hardy Mark Publications op die zich concentreerde op tatoekunst en andere alternatieve kunstuitingen.

In 2004 tekende Christian Audigier (groot geworden door zijn creatieve werk voor Fiorucci, Diesel, Levis’, Lee en Von Dutch) een licentieovereenkomst met Ed Hardy om kleding- en accessoireslijnen te ontwikkelen gebaseerd op de tatoe-kunst van Hardy. En dat ging nogal gepaard met een offensief: in de hippe modestraten van – to name a few – New York, Los Angeles, Boston, Seattle, Johannesburg, Kuala Lumpur, Bangkok en Mumbai werden Ed Hardy-winkels geopend.

Een ontwerper zonder geur, neem je niet echt serieus. Dus verscheen in 2008 Ed Hardy Man by Christian Audigier en Ed Hardy Woman by Christian Audigier hetzelfde jaar gevolgd door – nu wordt het qua namen leuker – Love and Luck (een voor hem, een voor haar), Hearts & Daggers (2009) en Born Wild (2010).

Van de geuren val je niet direct en echt van je stoel: ze golven mee op de algemene parfumtrends. En qua presentatie valt er ook wat af te dingen. Dat wil zeggen: de wereld van tatoe, inkt en ‘underworld’ wordt niet genoeg uitgebuit – vind ik.

Geldt ook voor Ed Hardy Man by Christian Audigier. Op de cilinderflacon mag dan wel een tijger prijken, maar je krijgt niet echt een tatoe-indruk. En dat moet, gezien de huidige printtechnieken, niet al te moeilijk zijn.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Ed Hardy Man begint klasssiek: fris-bloemig bergamot en sprankelend mandarijn. Krijgen een groene injectie door salie en munt. Maar je moet goed ruiken om dit waar te nemen, gezien het de (frisse) wind van voren door krijgt met een stevig ozon-akkoord.

Het hart is een en al hout – met name sequoia (foto) naar wordt beweerd – die in de basis zoet en zacht wordt gemaakt door amber, musk en vanille. Eindresultaat: een ‘warme deken’-geur eerder geschikt voor de winter en een aanrader voor de echte Ed Hardy-fan.

RUIK & VERGELIJK

Ik moet toch heel sterk denken aan:

Givenchy Pi (1998)

N° 77, N° 33 BLUE OPULENT SHAIK

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 5, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET CIJFERS, NEO NICHE. Een reactie plaatsen

HONDERD PROCENT ARABISCH

Jaar van lancering: 2007

Laatst aangepast: 05/11/11

Neus: onbekend

Art direction: ‘Designer Shaik’

Nederlanders met heel veel gelijkgestemde Europeanen maken zich al een tijdje druk over de toenemende ‘islamisering’ van Europa. Nog even en ‘onze’ mannen dragen ook weer baarden en zie je ‘onze’ vrouwen tien meter achter hen lopen – als ze al mogen. Dit geweeklaag is niet nieuw: mensen met een moslimachtergrond hebben al vaker op de poorten van Europa geklopt. Met succes. De Arabieren veroverden in de achtste eeuw het Iberisch schiereiland. Leuk voor parfumfans: ze namen oranjebloesem mee. En toen ‘wij’ in 1095 als kruisridders naar het Beloofde Land vertrokken, verbaasden we ons ‘best wel’ over de verfijnde en hoogstaande cultuur aldaar. Leuk voor parfumfans: we (her)ontdekten oriëntaalse elixers en namen onder meer iris en hyacint terug voor de thuisblijvers.

Anno nu: de moslim-migratie naar Europa heeft voor parfumfans die zweren bij honderd procent Arabische parfums als voordeel dat ze die als het ware om de hoek kunnen kopen – zoals Amouage. En het lijkt erop dat Arabische huizen parfummekka Parijs aan het veroveren zijn: Abdul Samad Al Qurashi (45 avenue George V), Arabian Oud (63 avenue Champs Elysées) en natuurlijk de ‘bedenker’ van oosterse geuren voor de westerse markt: Montale (26 Place Vendôme).

Vraag is of Blue Opulent Shaik uit Bahrein (anno onbekend) er ook zijn deuren zal openen. Dat zal me in ieder geval wat worden. Qua presentatie dan, afgaande op de vier parfums die tot nu toe verschenen én de internetsite: die is, net zoals een sprookje uit duizend-en-één nacht, bijna te mooi om waar te zijn. Ik kreeg het idee naar een animatiefilm te kijken, in plaats naar een virtuele etalage van een echt parfumhuis.

Geloof me, het merk bestaat, maar de vier genoemde paleizen (Palace of Pricision, Palace of Jewels, Palace of Fashion, Palace of Nature) op de site van dit ‘commerciële koninkrijk’ zie je nergens verschijnen. Geldt ook voor de ‘Creative Village’ waar alle vakmensen wonen die de exclusieve producten van Shaik vervaardigen, waaronder N° 77 for Men en N° 33 for Women.

Deze twee parfums worden met grote woorden geïntroduceerd: ‘Ze vertegenwoordigen het officiële en ceremoniële element van het leven van de shaik en zijn prinses’. Beide worden zeer opulent en uitzinnig gepresenteerd in een oosters aandoende flacons met ‘bejuweelde’ doppen. Opvallend: de illustratie van ‘de prinses van de shaik’ oogt in het persbericht als een oriëntaalse versie van Marilyn Monroe.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Maar het gaat natuurlijk om de inhoud. In N° 77 for Men zijn 150 (!) ingrediënten verwerkt. Ik kan ze niet stuk voor stuk benoemen. Wel een opvallend fris-kruidige, beetje alsemachtige noot die snel overgaat in een houtachtige sensatie die zoet en sensueel wordt gemaakt met musk, amber en vanille.

Opvallend: niet echt meeslepend oosters. Eerder een oosterse geur gemaakt voor de westerse markt. Even opvallend: door deze zoet-sensuele basis, is N° 77 for Men ook geschikt voor ‘de prinses van de shaik’.

N° 33 for Woman is voor mij rijker en voller en – raar maar waar – gecomponeerd met een beperkt aantal ingrediënten. Wat opvalt is de klassiek-intense ‘Arabische’ combinatie van melkig-zonnig sandelhout en zoete roos.

Die gaan een elegant verbond met elkaar aan. De iris (foto)  – ‘glinsterend als zand in de woestijn’ zorgt voor een poederige ondersteuning. Zacht en elegant, maar ook niet echt overrompelend oosters.

RUIK & VERGELIJK

Ook in 2007 verschenen, maar onderstaande parfums verspreiden hun oosterse intenties nét iets geprononceerder:

Amouage Jubilation XXV for Men (2007)

Amouage Jubilation XXV for Woman (2007)

HALSTON MAN HALSTON

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 5, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET M. Een reactie plaatsen

MEANSTREAMGEUR VAN NU OF ADAPTIE VAN EEN KLASSIEKER?

Jaar van lancering: 2009

Laatst aangepast: 05/11/11

Neus: Carlos Benaim

Flaconontwerp: Elsa Peretti

Heel erg hip de laatste 15 jaar: variaties op populaire geuren en zelfs klassiekers. Opvallend hierin: het zijn meestal (niet meer en niet minder) frissere en meer zomerse, soms ‘warme’ dus meer winterse interpretaties. Er wordt zelden vermeld dat het verbeteringen van het originele partituur zijn. En dat wordt wel beweerd door de neus van Halston Man, Carlos Benaim.

Leuk detail: Carlos Benaim heeft als leerling-parfumeur van Bernard Chant meegewerkt aan Z14, de eerste mannengeur van Halston (1975) en heeft die ‘verbeterd’ met ingrediënten die in 1975 nog niet voor handen waren. Nou staat Z14 bekend als een klassieker die nog steeds opvalt door zijn – voor die tijd – stoer-verfijnde karakter. Nou staat Z14 – een prachtig vintageparfum met robuust-chique charme – (nog steeds) bij mij in de badkamer. Dat wil dus wat zeggen.

Maar is Halston Man een verbetering? Moeilijk, moeilijk. De geur is frisser, bloemiger en aquatischer geworden. Maar daardoor ook minder krachtig, minder ‘chic macho’. De ingrediënten die in 1975 nog niet echt gebruikt werden, zijn volgens mij…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… passievrucht (fruitig, zoetig, oosters), munt (verkwikkend) en kardemon (bitter-groen en ‘etherisch’) die je voornamelijk ‘in het begin’ waarneemt.

De ‘rest’ zijn typische chypre-smaakmakers: citrus en lavendel in het hart, patchoeli, cistus labdanum en musk in de basis van Halston Men. En daarmee creëerde Benaim meer een ‘hippe’ mainstreamgeur met duidelijke Amerikaanse signatuur van nu (door het frisse, cleane en crispy effect) dan een moderne adaptie van de intense leer-chypregeur die Z14 toch is.

RUIK & VERGELIJK

Dat kan er maar één zijn:

Halston Z14 (1975)

ACQUA DI SELVA VISCONTI DI MODRONE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 5, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET A, KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN. Een reactie plaatsen

EEN GROEN, GROENER, GROENST KLASSIEKE COLOGNE MET EIGENTIJDSE ALLURE

Jaar van lancering: 1949

Laatst aangepast: 05/11/11

Neus: onbekend

Flaconontwerp: onbekend

Wie-o-wie was Visconti di Modrone? Een burggraaf die echt bestaan heeft of net zoals Chevalier d’Orsay (anno 1908) een naam bedacht voor een parfumhuis om het merk dat extra beetje cachet te geven. Op Wikipedia wordt wel melding gemaakt van het adellijke geslacht Modrone: een aftakking van het huis van Visconti uit de 13de eeuw waaruit ook de legendarische regisseur Don Luchino Visconti di Modrone, graaf van Lonate Pozzolo afstamt.

Beter bekend als Luchino Visconti (1906-1976). That’s it. Met andere woorden: wil de echte Visconti di Modrone opstaan? Ook jammer: hoe ik ook zoek en speur: geen interessante weetjes, zoals dat heet, te vinden over Acqua di Selva, de geur die je toch een klassieker in het heren-midden-segment kan noemen. En om het geheel wat ingewikkelder te maken: er wordt beweerd dat de geur voorheen ook werd geproduceerd door het merk Victor, maar ik vind op het wereldwijde web nergens een duidelijk, geloofwaardige verwijzing.

En dan di Selva. Kan zowel verwijzen naar een dorp in Piacenza (Emilia-Romagna), in Alessandria (Piemonte), in Siena (Toscane), in Trento (Trentino-Zuid-Tirol) en in Rovigo (Veneto). Welk dorp ook werd ‘uitverkoren’ ter inspiratie, het is in ieder geval honderd procent Italiaans.

Geldt dat ook voor de geur? Niet echt, in de zin van dat we met een lichte variatie op het chypreconcept hebben te maken. Acqua di Selva is een nostalgische geur, zonder – en dat is het leuke en opvallende – echt ouderwets of gedateerd te zijn.

Sterker, door zijn sterke muntnoot in de opening, is de geur helemaal in lijn met ‘nu’: er wordt steeds meer munt in hippe mannengeuren gestopt. Neem alleen Code Sport van Giorgio Armani (2011).

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Er moet aan de geur gesleuteld zijn, want er ontbreekt een zeker sillage, ofwel een ‘verzegeling’ van de geur in de basis. Opmerkelijk is de enorme rijke muntopening, het kruid dat merkwaardigerwijze niet wordt opgevoerd – of werd het in de nieuwe versie toegevoegd? Of is het de combinatie van lavendel, bergamot, citroen, rozemarijn en basilicum?

Groen-kruidig is de kick off van Acqua di Selva in ieder geval, en dat blijft zo. In het hart met tijm, dennenhars, salie en geranium. Laatste ruik je goed, want deze ‘mannelijke roos’ geeft het geheel een beetje bloemig-zoet aura. Dat kun je niet zeggen van de opgevoerde anjer. De lichte basis houdt deze groenheid goed vast door cederhout (ruik je ook goed), musk (minder) en tonkaboon (minder). En als dit alles langer op de huid zit, eist vetiver zijn rol op, waardoor Acqua di Selva een mooie, volle houtnoot krijgt die toch snel vervliegt. Het is tenslotte een eau de cologne.

RUIK & VERGELIJK

Nog zo’n vergeten, maar eigenlijk heel eigentijdse groene klassieker in het middensegment:

Massimo Vidal Pino Silvestre (1955)

LYS PRINCESSE MARINA DE BOURBON

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 5, 2011
Geplaatst in: CELEB FRAGRANCES, GEURENALFABET L. Een reactie plaatsen

HIER IS – WEER EEN – IRIS

Jaar van lancering: 2005

Laatst aangepast: 05/11/11

Neus: onbekend

Google je haar, dan kom je niet op sites terecht die over haar ‘belangrijke’ achtergrond schrijven – de wijdvertakte Bourbons waren een van de meest invloedrijke adellijke families in Europa vanaf de 10de tot de 19de eeuw – maar wel op sites die geuren die onder haar naam op de markt zijn verschenen. Zoek je naar foto’s van ‘haar’, dan zo waar, tussen alle flacons zie je ‘haar’ af en toe verschijnen. Ze bestaat dus. Zou graag meer over willen weten, maar helaas: weinig doeltreffende info. Ze heeft geen eigen site. Wel een boetiek in Parijs aan Boulevard de Courcelles. Waar ik wel ben achtergekomen: Marina de Bourbon is een ‘aangetrouwde’ prinses; ze stapte in het huwelijksbootje na een best wel wild dolce vita-leven – ze deed haar eerste vrienden in deze kringen op toen ze werkte voor societykapper Alexandre in Parijs – met André Bourbon-Parma.

Ze had geen zin in een rijkeluisleventje, dus werd ze interieurontwerper én – heel bijzonder – opende ze de eerste conceptstore zoals we die nu kennen, waar ze naast eclectische meubel- en kledingcollecties vanaf 1994 ook haar parfums ging verkopen in samenwerking met neus Gilles Pommereau. Haar première: Marina de Bourbon. Sindsdien heeft ze de smaak goed te pakken, waaronder: Revérence, Rose Bourbon, Mon Bouquet, Rouge Royal, Aqua Di Aqua, Asteria, Dynastie, Pink Princess en Lys.

Laatste geur is geïnspireerd op het wapen van de Bourbons: de Franse lelie, ofwel iris. Bij ons bekend als lis. Met een beetje fantasie zie je in de flacon en dop ‘driedimensionaal’ een abstracte interpretatie van de bloem. En die ruik je natuurlijk ook in de geur…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… maar niet zo poederig, aards en zacht als je zou verwachten. Dat komt omdat de witte musk in de basis na verloop van tijd nogal opdringerig de aandacht opeist.

Maar eerst een frisse mandarijn-opening waar achter de iris en lelie (besprenkeld met kardemon) zich verbergen. Zacht en coconachtig is de afronding door de witte musk, zoet gemaakt door perzik en vanille. En hoe langer op de huid, hoe zoeter de geur wordt.

RUIK & VERGELIJK

2005 heeft volgens mij zes nieuwe klassiekers opgeleverd. De niche en neo-nicheparfums niet meegerekend.

Bvlgari Rose Essentielle (2005)

Bvlgari Voile de Jasmin (2005)

Dior Miss Dior Chérie (2005)

Hermès Un Jardin sur le Nil (2005)

Calvin Klein Euphoria (2005)

Thierry Mugler Alien (2005)

SECRET POTION CHRISTINA AGUILERA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 5, 2011
Geplaatst in: CELEB FRAGRANCES, GEURENALFABET S. Een reactie plaatsen

WANNEER JE ZELFVERTROUWEN EEN BOOST KAN GEBRUIKEN

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 05/11/11

Neus: onbekend

Model: Christina Aguilera

Fotografie & regie: Matthew Rolston

Wil je getrakteerd worden op een overdosis parfumcliché’s, lees het volgende: ‘Zelfverzekerd, sexy, glamourous… wat is haar geheim? Met Secret Potion wordt dat door superster Christina Aguilera nu onthuld’. Dat was een. ‘Voor vrouwen die in het middelpunt van de belangstelling willen staan. Secret Potion laat ze op een hartveroverende manier stralen. Nu nummer drie: ‘Het echte geheim van schoonheid is zelfvertrouwen, mijn geur geeft vrouwen dat, het is de geheimzinnige finishing touch waarmee vrouwen de hele wereld aankunnen!’

En: ‘Secret Potion is inderdaad de perfecte finishing touch voor een avondje uit. Een vleugje volstaat voor het onthullen van de geheime sexy kant die elke vrouw in zich heeft: ze voelt zich glamorous en ze is het stralende middelpunt van de avond’.

Geloof je dit: ‘Waar Christina altijd gek op is, zijn de kleine sieraden die bij de flesjes zitten. De 15ml-flacon heeft een leuk bedeltje, en de 30-, 50- en 100mlflesjes hebben een spiegelhangertje, perfect om nog even snel je look te checken’. Ze mag dan gek zijn op kleine sieraden, la petite madame neemt volgens mij – inmiddels – geen genoegen meer met deze ‘eenvoudige’ imitaties. Ze kent het genoegen van ‘the real stuff’ van echte juwelen.

Over de campagne: ‘Is gebaseerd op hedendaagse glamour zoals die zich ‘s avonds in de stad manifesteert. We hebben speciale belichtingstechnieken en een strategische camerapositie gebruikt om de sexy sfeer een schitterende glans te geven’ – zegt de regisseur. Christina voegt hieraan toe: ‘Ik ken Matthew al jaren; we hebben samen allerlei projecten gedaan, van muziekvideo’s tot fotoshoots. Zijn benadering en aandacht voor detail zie je duidelijk in de campagne terug’. Fijn om te weten. Bedankt Christina.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Zegt het persbericht: ‘Secret Potion is geïnspireerd door Christina’s favoriete gedeelte van de dag: de avond, als het donker je de kans geeft om heel sexy en sensueel het stralende middelpunt te zijn’.

Daarom opent de geur met passievrucht, limoen en mandarijn ‘waarmee de vrouwelijke vonk overspringt’. Het hart ‘vol vrouwelijke bloemen, omarmt de schemering en brengt een ode aan de sexy vrouw met warme, verleidelijke noten van jasmijn in evenwicht met zoete sinaasappelbloesem en de zachte, transparante noten van witte lotus’.

In de basis van Secret Potion komt de sensualiteit van de avond tot volle ontplooiing: musk, ‘zo typerend voor alle geuren van Christina’, worden begeleid door amber, tonkaboon en ebbenhout.

RUIK & VERGELIJK

In wat voor een stemming je ook bent, Christina Aguilera heeft voor elk een passend parfum.

Christina Aguilera Christina Aguilera (2007)

Christina Aguilera Christina Aguilera By Night (2009)

Christina Aguilera Royal Desire (2010)

VALENTINA VALENTINO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 5, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET V. Een reactie plaatsen

DE RENAISSANCE VAN VALENTINO ALS HAUTE PARFUMHUIS

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 05/11/11

Neus: Olivier Cresp, Alberto Morillas

Model: Freja Beha Erichsen

Fotografie: David Sims

Art director video: Johan Reck

Toen ik vernam dat cosmeticagigant Puig (producent van onder meer Nina Ricci, Paco Rabanne en Prada) een geurlicentie met Valentino was overeengekomen, verbaasde me dat. De ontwerper die ooit het huis had opgericht was net met pensioen en de shows die volgden werden door de modepers niet bepaald met gejuich ontvangen. En wat zijn geuren betreft: de uitstraling daarvan werd steeds meer bepaald door marketing dan door inspiratie.

De ‘mooiste’ voorbeelden: Rock ’n Rose (2006) gevolgd door Rock ’n Rose Couture (2007), Rock ’n Rose Prêt à Porter (2008) en Rock ’n Dreams (2009). Maar Puig gelooft in de kracht en uitstraling van de naam Valentino. Dat betekent: schoon schip maken en het merk presenteren als ‘parfum’ alsof het de eerste keer was. Het accent wordt gelegd op de ‘cultuur van couture’. Daarvan getuigt de persmap. Beter gezegd, een zwaar boekwerk waarin je onder meer het volgende kunt lezen. Ik beperk me tot de hoogtepunten.

‘Hartje Rome, vlakbij de beroemde Spaanse Trappen, bevindt zich het hoofdkantoor – Palazzo Mignanelli – van Valentino. Zowel de binnen- als de buitenkant van dit historische 16de eeuwse gebouw vertegenwoordigen de passie, inspiratie en respect voor een modemerk wereldwijd geliefd’.

Even verder: ‘Net als mode, transformeert het huis door innovatie, evolutie en modificatie. Het onthult Valentino’s toewijding tot uniciteit, schoonheid en wordt door een variëteit van silhouetten, ideeën, beelden en projecties uitgedrukt. Valentino’s couture is voor de elegante vrouw met dito levensstijl die wenst een onderscheidend statement te maken en het leven ten volle te leven’. Toe maar. Weer verder: ‘Met Maria Grazia Chiuri en Pier Paolo Piccioli, huidige creative directors, is in lijn met de tijdgeest de Valentino-vrouw iets extremer en uitdagender geworden. Ze verbaast met combinaties van chiffon, zwart leer, kasjmier, metalen studs, herringbone-wol en chantilly-kant. Het effect: ‘Vergankelijk en etherisch, magisch en mysterieus, is zij verleidelijk, dubbelzinnig, onvoorspelbaar en lichtvoetig…

… een onontkoombaar, nét ongrijpbaar icoon, draagt zij sluike outfits die haar onberispelijke figuur accentueren, verfraaid door verborgen structuren, exclusieve technieken en prachtige afwerking. Haar couturejurk past haar als een handschoen, haar klasse wordt benadrukt door een zacht, zwevend aura en transformeert haar uniciteit in een onuitsprekelijke, overweldigende, onweerstaanbare zintuiglijke ervaring’. Toe maar deel twee.

En alsof dat nog niet genoeg is: ‘Rome vormt de ideale inspiratiebron. Haar weergaloze, aristocratische lagen van subliem kunstenaarschap en architectuur, herinneringen en glans, emblemen en stilistische elementen brengen een weelderige en unieke textuur. Een adembenemend spektakel van ranke neoclassicistische zuilen, barokke bevliegingen, eindeloze uitzichten en geheime glimpen symboliseren ze de tegenstrijdige allure van Valentino’s perceptie en de onvoorspelbare vrouw. Ze kent en stelt couture op prijs die legendarische looks herdefinieert, silhouetten en maten met zorg bestudeert, geplooide, gevouwen en gedrapeerde constructies creëert, nauwgezet en uitgebreid inlegwerk en uitsparingen toepast, en versieringen over het geheel aanbrengt’. Bent u er nog?

En toen kwamen we bij Valentina. ‘Gevangen in een verfijnd geurboeket, dienden de ingrediënten die de vrouwelijkheid en uniciteit van de Valentino-vrouw weerspiegelen, ter inspiratie voor het parfum bedacht als symbool van couture, distinctie en vrouwelijk ideaal. Valentina: prachtig, stralend met de charmes van een moderne erfgename: verleidelijk, geraffineerd, onconventioneel, charismatisch’.

Ook fijn: ‘Ze creëert haar eigen stijl. Ze woont in een paleis, maar er gaat voor haar niets boven het gevoel het hart te voelen kloppen van het levendige centrum van Rome. Ze is de enige voorvechter van een hypnotiserend, betoverend verhaal met verwijzingen en toespelingen naar legendarische figuren uit de Italiaanse mode en cinema’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Zegt het persbericht: ‘Valentina is een mengeling van ‘Italiaans-oriëntaalse’ bloemen waarin ieder facet een paradox onthult. De eerste aanzet: bergamot uit Calabrië (fris, zonnig, bloemig) wordt origineel gekoppeld aan witte Alba-truffel (foto). Denk: de geur van champignon vermengd met aardse accenten.

Hieruit stijgt een sensueel boeket omhoog van jasmijn, oranjebloesem (uit Amalfi) en tuberoos. En als je even goed doorruikt neem je ook een noot waar van wilde aardbeien. Dit alles wordt in de basis vastgehouden door nobel cederhout en de ‘meeslepende sensualiteit’ van amber. Mooi, elegant maar voor mij iets te bescheiden qua geur gezien het ‘hele verhaal er omheen’.

RUIK & VERGELIJK

Opvallend: een groot deel van dit verhaal en een klein deel van de inhoud (oranjebloesem) tonen veel overeenkomsten met:

Fendi Palazzo (2008)

LOVERDOSE DIESEL

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 5, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET L. Een reactie plaatsen

EEN OVERDOSIS LOVERDOSE DOET WONDEREN

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 05/11/11

Neus: Honorine Blanc, Olivier Cresp

Oppassen geblazen! De aarde draait steeds sneller want: de hele planeet is verliefd. Liefde ligt op ieders lippen, iedereen lijkt gehallucineerd. Alleen, neemt nu volgens Diesel de vrouw wat het veroveren van het hart betreft de teugels in handen. Zij bepaalt de regels. En met Loverdose weet de moderne femme fatale één ding: elke man zal smelten.

De vraag die Diesel zicht stelt: neemt het ‘zwakkere’ geslacht dan eindelijk wraak? Het antwoord: reken maar! Want volgens het ultra-hippe modelabel neemt de vrouw in reuzenstappen de wereld over juist door haar vrouwelijkheid te gebruiken. Ze is vamp en ‘gespeelde onschuld’ ineen, en weet dat hiermee haar overwinning compleet is. Haar geheim? Een love potion met de werking van een ‘weapon of mass seduction’. Ofwel: Loverdose, een geur waarvoor Diesel iedere verantwoordelijkheid afwijst, mocht die tot een ongeneeslijke verslaving leiden.

Loverdose is een val gezet door de vrouw waar de man zonder tegenstribbelen in valt. Hiervoor werd in het Diesellaboratorium ‘in het grootste geheim’ gewerkt door de neuzen Olivier Cresp en Honorine Blanc. Het eindresultaat: ‘een hallucinerende cocktail vol verslavende ingrediënten’ omschreven als een oriëntaals, zoet en houtig.

Diesel vond supermodel Ashley Smith – beroemd om het spleetje in haar gebit – het beste boegbeeld om de fatale boodschap van Loverdose te verkondigen. Ze houdt in haar hand een hartvormig, amethist gekleurd juweel met asymmetrische facetten dat een nieuwe taal van de liefde verkondigt.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Hele ‘vreemde, maar wel lekkere’ geur. Ruik je direct in de opening: citroen en zoetsappig mandarijn krijgen een zoetkruidige injectie van steranijs (foto) en die gaat vervolgens op avontuur met fluweelzacht, kruidig gardenia en stralend jasmijn.

En dan treedt de transformatie op, want de bloemen linken met zoethout waardoor een eigenaardige gourmandsensatie optreedt. De afronding van Loverdose is zoals een verleidelijke en gevaarlijke geur moet zijn dankzij een ‘overdosis’ vanille en amber rustend op een bedje van ceder- en sandelhout omringd door ambroxan.

RUIK & VERGELIJK

Ambroxan is de synthetische variatie op ambergris. En volgens sommigen is de geur zelfs beter dan de natuurlijke versie: ambergris (niet verwerkte garnaal- en planktonrestanten afkomstig uit het darmkanaal van potvissen) dat heeft rondgewiegd op de zeegolven en de geur van zout, hout en animale noten combineert.

Is een erg duur goedje omdat geurproducent Firmenich er nog steeds een patent op heeft. Enkele nichemerken hebben ambroxan in pure vorm gebotteld. En dat schijnt heel veel mensen te bevallen gezien het succes.

Escentric Molecules Molecule 02 (2008)

Juliette has a Gun Not a Perfume (2010)

KARLEIDOSCOPE LAGERFELD

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 5, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET K. Een reactie plaatsen

LAGERFELD TOVERT MET ZICHZELF EN ZIJN NIEUWE GEUR

Jaar van lancering: 20011

Laatst aangepast: 05/11/11

Neus: Christophe Raynaud

Model: Bianca Balti

Leuke woordspeling Karleidoscope. Vat ‘in één woord alle talenten samen van couturier, fotograaf, designer en artiest Karl Lagerfeld’. Het persbericht vervolgt met ‘doordat hij zijn creaties met subtiele humor doorspekt, kon de man met duizend gezichten niet anders dan geïnspireerd raken – discussie! – door dit magische object bij de creatie van zijn nieuwe geur’. Maar Karl zou niet zijn Lagerfeld als hij deze ‘toverlantaarn’ niet zou personaliseren. Daarom is de cilindervormige flacon uitgevoerd in zwart en goud. Aan één kant afgesloten met een glanzende schijf.

Met daarin zijn aan de andere kant een gefaceteerde lens waardoor dit silhouet twee, vier, zes tot zelfs vierentwintig keer wordt vermenigvuldigd. Kortom, ‘een verfijnde wereld waarin het kleinste detail essentieel is: ondergedompeld in een champagnekleurig bad wordt het buisje in de flacon getransformeerd tot een zwarte lijn, zo strak als de pennenstreek van de couturier, fotograaf, designer en artiest’.

‘Pure elegantie’ is het eindresultaat. Eerlijk gezegd: ik vind dat er op de flacon wat valt af te dingen. Had van mij wat strakker, ‘onvermijdelijker’ en meer ‘design’ gemogen waardoor de associatie met ‘kermis’ en feestwinkel niet te snel voor de hand ligt. De presentatie is te eigentijds, Lagerfeld heeft geen intentie de geur te laten uitgroeien tot een nieuwe klassieker, zo lijkt het.

Maar gelukkig is de geur meer: met Karleidoscope onthult Lagerfeld (voor de zoveelste keer) zijn visie op de vrouw wiens schoonheid hij met één oogopslag uitvergroot. Gepersonifieerd door supermodel Bianca Balti, want zij beschikt over de exacte dosering sensualiteit.

Lagerfeld portretteert haar als een kostbaar en hypnotiserend icoon midden in het hart van een – juist – kaleidoscoop. En wat denkt u van deze observatie van Kaiser Karl: ‘Met haar perfecte, ongekunstelde schoonheid werpt Bianca een steelse blik vermengd met tederheid en toont ze het gezicht van serene en sprankelende vrouwelijkheid’? Ongekunsteld…

Leuk detail? ‘Verstopt’ in de Karleidoscope zit een naar het gezicht van Lagerfeld ‘geknipt’ silhouet van sponsachtig materiaal waarop je de geur kunt spuiten… en dan je in je tas of kast stoppen om altijd en overal van te genieten

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Volgens Christophe Raynaud komen in dit ‘verbazingwekkend poederig viooltjesboeket’ alle facetten van een vrouw samen – het viooltje is de kaleidoscopische bloem bij uitstek’. Dat kun je volgens mij zeggen van elke bloem en of met Karleidoscope alle facetten die in een vrouw schuilen samenkomen… ik mis nogal wat eigenschappen.

In ieder geval: de algehele indruk is zachtzoet, poederig en lichtbloemig. Het viooltje (foto) is opperpresent in de opening begeleid door groen, en ‘muskzwoel” (nauwelijks waarneembaar) engelwortel en fris-bloemig oranjebloesem (duidelijk waarneembaar).

Vervolgens nog meer viooltje waarvan de frisse bloemigheid wordt versterkt door fresia en de zoetheid door heliotroop. Het viooltje komt uiteindelijk in de houtachtige, patchoelibasis tot rust maar zoet blijft het allemaal wel. Hier is, naast benzoë, vooral tonkaboon voor verantwoordelijk.

RUIK & VERGELIJK

Heel veel viooltje ruik je dit najaar ook in:

Chloé Love by Chloé Eau Intense (2011)