ORANGE SANGUINE ATELIER COLOGNE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 29, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET O. Een reactie plaatsen

BESUIKERDE SINAASAPPELS MET KRACHTIG COLOGNE-EFFECT

Jaar van lancering: 2010

Laatst bijgewerkt: 29/06/12

Neus: Ralf Schwieger

Artistic direction: Christopher Cervasel, Sylvie Ganter

Mood: Nathalie Cassegrain

Fotografie: David Meredith

Goede reden om ‘eindelijk’ Orange Sanguine te beschrijven. Reden: ik las dat de geur in Frankrijk is onderscheiden met een Fifi in de categorie The Experts’ Award 2012 – zie Ruik & Vergelijk. Het verbaast me niet. Atelier Cologne is zo’n merk dat aan alle ‘trendwetten’ in de nichesector voldoet: authentiek, een niet lopende band-uitstraling, puur natuur-feel, retro. Wat laatste betreft: Atelier Cologne is natuurlijk ‘oude parfums in nieuwe flacons’.

Cologne weer hip gemaakt, maar toch met die toets van van het verleden. Sentimenteel, lief. Het merk heet niet voor niets Atelier, geen Lab. Ik vind het een ‘akelig netjes’ merk met al die aandacht voor details. Dromerig sfeertje, collages creëren met persoonlijke frutseltjes en aparte dingen gekocht op een rommelmarkt of in een gek winkeltje. Ook voor mij heel erg vrouwenmagazine- en food magazine-achtig die een ontbijt met familie en vrienden stylingtechnisch – ‘zijn we bij het modellenbureau niet vergeten te vragen naar een hippe oma…?’ – weten neer te zetten als het gezelligste denkbaar, hemel op aarde, elke dag paasontbijt, elke dag zon en dolce far niente. Dat is dus zo’n beetje het idee met Orange Sanguine.

Lees het op de site: ‘Het moment dat je elke keer weer opnieuw wilt beleven. Iedereen was samengekomen op het terras voor het ontbijt, je rook de geur van verse sinaasappelen die door de lucht cirkelde…’ En dan… zweven de vrolijke guiters in een symfonie van plezier verder naar de zee waar ze tegen de klippen in alle vrolijkheid barsten… zoiets ongeveer. Dit sfeertje neerzetten, levert in ieder geval één ding op: een prachtcologne.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Logisch dat elke geur van Atelier Cologne is opgebouwd rondom een centraal citrusakkoord. In dit geval bloedsinaasappel. En die spettert je tegemoet in al zijn zoete frisheid. Je ruikt zowel de prikkelende schil, de bitterdroge vliesjes, het volzoete sap. Ik weet eigenlijk niet of de parfumindustrie inmiddels hiervoor essentiële olie van de bloedsinaasappel gebruikt (zoveel wordt ze nog niet in geuren verwerkt) of dat het sinaasappelessence is vermengd met zoete (vanille) en rode noten (framboos, aardbei).

Hoe het ook zij: de geur van sinaasappel linkt heel mooi met oranjebloesem die ook voor een lichtbloemige nuance zorgt die in het hart wordt versterkt met jasmijn omringd door een krans van bitterzoet, frisgroen en roosachtig geraniumblad. De afronding is zacht en elegant: amber, sandelhout en tonkaboon.

Maar het mooie: de cologne-sensatie blijft aanhouden, Orange Sanguine blijft de dorst stillen. En dat komt door de hoge concentratie essentiële oliën voor een eau de cologne: 15 procent. Maar toch: hoe sfeervol gepresenteerd en smaakvol verpakt ook. In verhouding vind ik de geuren behoorlijk prijzig.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Meer weten over dit merk? Ook al besproken van dit atelier:

Atelier Cologne Trèfle (2010)

Atelier Cologne Grand Néroli (2010

The Fifi-finalisten in de categorie The Experts’ Award 2012. Beetje overdreven: drie keer Olfactive Studio (die heeft dus eigenlijk gewonnen).

Olfactive Studio Still Life (2010)

Olfactive Studio Autoportrait (2010)

Olfactive Studio Chambre Noire (2010)

Pierre Guillaume – Huitième Art – Myrrhiad (2010)

Penhaligon’s Juniper Sling (2010)

Tom Ford – Private Blend – Santal Blush (2011)

Nog een hele mooie ‘bloedsinaasappel’ – die van Guerlain. Heeft me ‘altijd’ verbaasd dat deze geur niet een klassieker in de serie is geworden. Plus vier andere:

Acqua di Parma – Blu Mediterrano – Arancia di Capri (1999)

Guerlain – Aqua Allegoria – Orange Magnifica (2005)

Biotherm Eau d’Energie (2006)

Honoré des Pres Honoré’s Trip (2008)

Marc Jacobs Orange (2008)

MON JASMIN NOIR L’EAU EXQUISE BULGARI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 28, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET L, GEURENALFABET M. Een reactie plaatsen

JASMIJN ALS EEN WATERVAL

JASMIJN ALS EEN FONTEIN

JASMIJN ALS EEN LABYRINT

Jaar van lancering: 2012

Laatst bijgewerkt: 28/06/12

Neus: Sophie Labbé

Ik las het voor de eerste keer een jaar geleden met de lancering van Acqua di Parma’s Gelsomino Nobile: dat de Medici-familie de jasmijn in Italië introduceerde. Werd niet vermeld door welk lid en in welk jaar. Bvlgari beweert het nu ook. Alleen is het persbericht van Mon Jasmin Noir L’Eau Exquise iets specifieker: in de Boboli-tuinen (bij het Pitti-paleis) in Florence.

Maar ook hier geen familie- en jaartalvermelding. Ben me er weer – even – verder in gaan verdiepen. In het standaardwerk Perfumes, Cosmetics and Soaps: The Production, Manufacture and Application van William Arthur Poucher, lezen we op pagina 111 dat een ‘zekere’ hertog van Toscane – ook hier geen naam en jaartal – de eerste bezitter was van de jasmijnplant (van wie hij die had gekregen of gekocht is onbekend), maar dat zijn tuinman er mee vandoor ging.

Waar naar toe: wordt niet vermeld. Hier komt Ernest Parry te hulp. Uit zijn boek Cyclopaedia of Perfumery (1925) wordt duidelijk dat deze tuinman niet de hele plant meenam, maar slechts een bosje jasmijnbloesems voor zijn vriendin als verjaardagscadeau. Zij was zo onder de indruk van de nieuwe geur dat ze door zorgvuldige cultivatie dit boeketje wist uit te dijen tot jasmijnplantages waarmee ze een fortuin verzamelde. En geloven we dit? Nee. Wel: twee prominente Medici’s – kardinaal Giovan Carlo (1611-1663) en groothertog Cosimo III (1642-1723) – hadden in de tuinen van villa Castello (in de buurt van Florence) verschillende jasmijnvariëteiten (gekweekt in kassen), waaronder de zoetst ruikende, genaamd Granduca di Toscana. Maar dat is wat anders dan introduceren.

In ieder geval: ‘Over grenzen van ruimte en tijd heen heeft Bulgari deze bloemen gevangen in een origineel en lumineus parfum dat doet denken aan geurige watervallen van jasmijn, schitterend in de zon als een kantwerk van de natuur. De transparante noten roepen de frisheid van weelderig groene labyrinten op en de zinderende akkoorden weerspiegelen de bruisende vitaliteit van klaterende fonteinen’. En: L’Eau Exquise onthult de levendigste kant van Mon Jasmin Noir, een exuberante luxe die in deze eau de toilette zijn zuiverste expressie vindt, een arabesk van uitgelezen, delicate aroma’s die door het licht van het weelderige mediterraanse landschap zweven’.

Let op de bodem van de flacon: door de eau fraîche heen zie je ‘een transparant kantwerk van jasmijnbloesem dat de subtiele textuur van een juweel oproept’. En het zachtgroene organzalint ‘anticipeert op de delicate frisheid van het parfum’. Maar dat is volgens mij zwart.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Een geur vergelijken met een labyrint spreekt altijd tot de verbeelding. Geldt ook voor waterval en arabesk. Alleen dit allemaal in één geur vind ik een beetje te veel van het goede. Met name omdat Mon Jasmin Noir L’Eau Exquise in feite een eenvoudig, verfrissend jasmijnwater is. Wel goed gedaan, maar ik verwacht niet anders van Bvlgari. Noblesse oblige. De opening: een waterval waarin roze grapefruit en groene amandel (dat zijn dus onrijpe en die ruiken volgens mij niet echt) rondspartelen… die in zijn verdere val Spaanse jasmijn (moet dat niet jasmijn uit Spanje zijn?) en sambacjasmijn (foto) ontmoet al wiegend in theeblaadjes (denk jasmijnthee). Kortom een en al bloemige en zonnige frisheid die een zekere sillage krijgt in de basis met ‘kostbare houtakkoorden en intense accenten van witte musk’.

RUIK & VERGELIJK

Jasmijn wordt in negen van de tien gevallen in geuren gecombineerd met roos om het te voorzien van een klassiek-bloemig gevoel. Puur jasmijn en dan ook nog eens wordt ondergedompeld in frisse en zonnige nuances, is redelijk nieuw. Afgezien van hedione (waterjasmijn) dan. Nog meer zonnig jasmijn ‘recent’ gevangen in een flacon:

By Kilian Love and Tears (2010)

Acqua di Parma Gelsomino Nobile (2011)

Guerlain – Aqua Allegoria – Jasminora (2011)

AMANDE PERSANE ROGER & GALLET

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 27, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET A. Een reactie plaatsen

ZOET, ZACHT, ZEN

Jaar van lancering: 2010

Laatst bijgewerkt: 26/06/12

Neus: Delphine Jelk

Flaconontwerp: Martin Szekely

Ben me de laatste tijd aan het verdiepen in amandel. De reden: de geur ervan wordt steeds meer gebruikt als geprononceerd detail in hart en basis van parfums. Dat komt volgens mij omdat de poederzachte en zoete noot een elegant alternatief is voor vanille. Minder vol, minder oriëntaals, minder ‘kleverig’.

Het is ook een mooie vervanger voor iris als je een geur meer richting hemel, dan richting aarde wil laten gaan. En de twee gaan ook goed samen. En het allermooiste: de neus heeft met amandel een hulpmiddel bij de hand dat symbool staat voor een periode in het leven toen alles nog onschuldig was: de eerste kinderjaren.

Amandel heeft net zoals kamille en lindebloesem iets sentimenteels, iets puurs. Maar ik kan me ook indenken dat mensen het niet lekker vinden omdat het toch te veel gourmand is. Niet iedereen wil naar banketbakkersspijs ruiken.

De amandel is een sierlijke bloeiende boom met open kroon die een hoogte kan bereiken van twaalf meter. Dat de bloesems zo opvallen is logisch: de (Prunus amygdalus, Prunus dulcis) behoort tot de rozenfamilie. Al vroeg in het jaar zijn de vruchten te onderscheiden. Qua vorm hebben ze iets weg van kleine abrikozen. Afgeraden wordt om ze onbeperkt te eten: ze bevatten amygdaline. Deze stof is bepalend voor de geur (zoet), smaak (zoetheid) als voor de eetbaarheid (giftig). En inderdaad, dit is de uit spionage en detectiveverhalen bekende geur van bittere amandelen, ofwel blauwzuur of cyaankali.

Volgens de geschiedenisboeken ligt de oorsprong van de amandel in het oude China. Van daaruit heeft de boom via India en Perzië in de veertiende en vijftiende eeuw zijn weg naar Europa gevonden. Hier haakt Roger & Gallet met Amande Persane in, want de geur is geïnspireerd op de tuinen van Isaphan. Dit is de oude hoofdstad van Iran, bekend om zijn rijke geschiedenis en unieke, oosterse architectuur en parken en tuinen. Heet nu Esfahan. Een bezoekje waard als je de foto’s bekijkt. Met name het Meidan Emam-plein met omliggende gebouwen (in 1979 door de Unesco tot Werelderfgoed verklaard).

En in deze lommerrijke en paradijselijke tuinen – ik weet niet of ze nu nog bestaan – schijnen ooit veel amandel- en citrusbomen te hebben gebloeid waarvan de witte bloesems en een subtiel, zacht en fris geurspoor verspreiden. Leuk weetje dat Roger & Gallet levert: het woord paradijs is afkomstig van het oud-Perzische pardis dat ‘tuin van de heer’ betekent.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Het is bij mijn weten de eerste keer dat amandel in niet niche-kringen zo duidelijk de hoofdrol speelt. En dat ruik je. Eigenlijk een vreemde combinatie: een sprankelende eau fraîche met de intieme warmte van amandel. En om eerlijk te zijn, ervaar ik eigenlijk alleen het laatste.

De opening van bergamot en sinaasappel verdwijnt direct na de eerste spray. Dan onderga je direct de zacht-lieflijke noot van amandel, die nog zachter wordt door iris en zoet in de lak wordt gezet met de rumachtige noot van tonkaboon.

Als Amande Persane langer op de huid zit ontplooit zich de mooie droge en stralende noot van de cederhout. Ik vind het een echte vrouwengeur met de werking van een security blanket: geborgen, warm en veilig.

En baby’s zullen omringd door Amande Persane – geurkaars, bodylotion – snel in een vredige slaap vallen. Volwassenen ook, mits ze van amandel in een geur houden. Met andere woorden: de geur heeft ook een hoog Zen-gehalte… je wordt er rustig van.

RUIK & VERGELIJK

Amandel ruik je ook heel goed en heel veel in:

Castelbajac Castelbajac (2001)

Campos di Ibiza Flor de Almendra (20??)

Montale Amandes Orientales (20??)

Carner Tardes (2010)

Een mooie amandelnoot heeft ook:

Dior Hypnotic Poison (1998)

Yves Saint Laurent Cinéma (2004)

FUNFAIR EVENING – REPLICA – MAISON MARTIN MARGIELA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 26, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET F, GEURENALFABET R, NICHE. Een reactie plaatsen

KERMISKRAAMLEKKERNIJEN DIE WE ONS HERINNEREN

Jaar van lancering: 2012

Laatst bijgewerkt: 26/06/12

Neus: Jacques Cavallier, Marie Salamagne

Dit concept van Maison Martin Margiela is geïnspireerd op de gelijknamige vintage-lijn van het huis: oude kleding opnieuw geproduceerd. Goed getroffen naam die op een originele manier parfum interpreteert. Een trio. De bedoeling: ‘Beelden en impressies oproepen. Positieve emoties die onze persoonlijke herinneringen reflecteren als ons gemeenschappelijke onderbewustzijn. Elke geur vangt een specifiek olfactief moment en roept herinneringen, die wij allen delen, op’. En: bijna alle geuren zijn gebaseerd op herinneringen die bij anderen weer nieuwe herinneringen oproepen. Verder zegt het huis dat de voltooiing ‘een uiterste en interessante exercitie is geweest. Vanaf het begin hadden wij precies de herinneringen van deze geuren in gedachten, maar konden ons de moeilijkheden en vele pogingen die wij nodig hadden om tot dit resultaat te komen, niet voorstellen’.

Dat is mooi. Funfair Evening is een achtergebleven indruk een bezoek aan een kermis in Santa Monica in 1996. ‘In de warmte van de nacht, het geluid van gelach en speelse melodieën. De duisternis is gebroken door stralen van veelvoudig gekleurd neon. Kleur heerst levendig en explosief. Een geur van snoep vult de lucht’. Dat klinkt ‘iedereen’ bekend in de oren… en de geuren die we denkbeeldig oproepen – en in gemeenschappelijke onderbewuste ligt opgeslagen – is die van een snoepkraan. Kaneelstokken, toverbollen, popcorn, suikerspin en om het geheel zoet af te ronden met een (soft)ijsje besprenkeld met suikerconfetti in de felste kleuren denken.

Niet echt lekker, eerder lekker vies. Met andere woorden: Funfair Evening is niet meer en niet minder dan een gourmandgeur waarvan ik dacht dat die nu wel overgewaaid zou zijn. Maar misschien ziet het zich nog steeds als zeer avant-gardistische, zeer niche afficherende huis het wel als een nieuwe vorm van vintage. Herinnering als vintage. De andere twee ‘memories des jours heureux’ zijn Beach Walk en Flower Market.

Persoonlijk hadden voor mij de herinneringen – gezien de status van Maison Martin Margiela – wel wat ‘alternatiever’ gemogen, want iedereen (her)kent de nu gepresenteerde geuren wel en heeft die op de een of andere manier wel eens ervaren en geroken. Meer in lijn van Series van Comme des Garçons – hoe ruikt een garage, een vliegtuig? – of de geuren van Humiecki & Graef, hoe ruiken emoties als woede en mededogen…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Zegt Jacques Cavallier: ‘Vanaf de eerste adem komt de sfeer van de kermis naar boven. De zachte en ontwikkelende geur van zoetigheden… Noten van appel en steranijs gaan samen om een akkoord van marshmellow gemaakt van caramel en oranjebloesem, te onthullen. Zodat er van hen genoten kan worden zonder overweldigend te worden. Zoetere noten hebben contrast nodig. Hier zijn het de musk- ambernoten en bitterzoete petitgrain die Funfair Evening verlichten.

Zegt Geurengoeroe: ‘Interessant is het gebruik van oranjebloesem als hoofd-gourmandnoot, wetende dat het water ervan al eeuwen in de Arabische keuken wordt gebruikt. Als je in deze licht-bloemige, licht citrusfrisse noot zoetigheden stopt, zoals steranijs, dan beginnen die als het ware direct te smelten. De afronding geeft al deze zoetigheden een katoen- en amberachtige achtergrond: staat voor vertrouwen en comfort… dus misschien een prettige herinnering. Maar, heel vreemd, of heel toevallig, bij de eerste snif moest ik direct denken aan de gourmandknaller van Dior die inmiddels niet meer bestaat…

RUIK & VERGELIJK

… wil zeggen Chérie – dat symbool stond voor de suikerspinpret – werd er uitgezeefd. Nu heet de geur ‘gewoon’ Miss Dior

Dior Miss Dior Chérie (2005)

DIA MEN AMOUAGE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 25, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET D, NICHE. 1 reactie

VAYA CON DIA DEEL TWEE

Jaar van lancering: 2002

Laatst bijgewerkt: 25/06/12

Neus: onbekend

Ik ben al tijdje bezig met een kruistocht in mijn familie-, vrienden- en kennissenkring: met een aan fanatisme grenzende dadendrang probeer ik ze te overtuigen dat ze nu al die geuren uit de ketenparfumerie een keer links moeten laten liggen en overgaan tot een upgrading van hun aankoopbeleid. Ze zijn altijd wel geïnteresseerd in mijn geurverhalen, maar verder dan ‘goh, wat interessant’ reikt het meestal niet. Ik zoek dan nu ook een strategisch moment om ze te triggeren.

De beste gelegenheid: als je met elkaar van een goede fles wijn geniet – of meerdere. Het valt me – dan – op hoe goed ze inmiddels zijn in het uitleggen waarom bepaalde wijnen hun tong strelen en andere juist weer niet. Gelijk een amateur oenoloog beschrijven ze het begin – ‘beetje ananas, beetje perzik’ – , de middennoot – ‘druiven die net geperst zijn’ en de afdronk – ‘walnoot vermengd met eikenhout en toch ook een minerale iets’. Inderdaad alsof je over geuren praat. En dat wrijf ik ze dan ook onder de neus. In tgv-snelheid leg ik ze uit wat niche inhoudt, hoe het is ontstaan en wat voor een plezier je er aan kunt hebben.

Amouage is dan een mooi voorbeeld om ze te wijzen op de Arabische parfumcultuur die vooral ook – in vergelijk met bijvoorbeeld Montale – meer rekening houdt met de westerse smaak, maar ook op het feit dat de verschillen tussen mannen- en vrouwengeuren eigenlijk te verwaarlozen zijn. Daar kijken ze in het begin vreemd van op, maar als je dan vraagt wie bedacht heeft dat ingrediënten wel of niet vrouwelijk zijn, blijven ze het antwoord ‘schuldig’.

Dia, hetzelfde jaar verschenen als Dia Men, is perfect om ze het duidelijk te maken. ‘Voor de gein’ leg ik wel even het idee van de geur uit (Dia heb ik al besproken): de woestenij van de woestijn, de kruiden aangeboden – via caravanroutes te kameel aangeleverd – op de markt van Zanzibar en tegelijkertijd als contrast de frisheid van de zeeën die het Arabische schiereiland omgeven. En als het even kan, presenteer ik ter vergelijk Gold Men dat wordt gezien als de nachtversie van Dia Men.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Wat is dit toch een mooie geur. Neem alleen al de opening: geen cliché Europese citruspret, nee, je wordt direct ondergedompeld in een zwoele sensatie van (het muskachtige) cistus labdanum besprenkeld met kardemon, (in dit geval) bloem-zwoelig oranjebloesem en wolk van wierook. Laatste rokerige en ijle noot wordt prachtig gelinkt aan een volle pruimnoot in het hart: sappig, rijp en ook weer zwoel. Het effect: een en al zachtheid en sensualiteit.

Zonder te opdringerig te worden omdat het wordt begeleid door een bloemennoot (sprankelende pioenroos, koppig ylang-ylang en poederzacht iris). De basis zorgt ervoor dat al deze ‘vrouwelijke’ bloemen mannelijk uitgezwaaid worden: vetiver, palissanderhout en patchoeli. Maar zonder macho-effect. Daarvoor is het geheel te verfijnd en dat komt volgens mij op conto van de leernoot (foto) die de totaalcompositie een zachtstrelende suède-finesse geeft.

RUIK & VERGELIJK

Als je de kans hebt, doe het!

Amouage Gold Men (1983, 2008)

ADDICT EAU SENSUELLE DIOR

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 25, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET A. Een reactie plaatsen

ET DIOR CREA DAPHNE GROENEVELD

ET FRANCOIS DEMACHY ADDICT EAU SENSUELLE

Jaar van lancering: 2012

Laatst bijgewerkt: 25/06/12

Neus: François Demachy

Model: Daphne Groeneveld

Artistic direction en zo: Jonas Akerlund, Tim Walker

Het lijkt wel of ze bij Dior – met name in de parfumerie – grote schoonmaak aan het houden zijn. Zowel inhoudelijk als wat presentatie betreft wordt de John Galliano-stijl netjes weggepoetst. Het trashy, streetwise randje dat hij het couturehuis gaf om het ook toegankelijk voor de jonge meid te maken heeft geleidelijk plaatsgemaakt voor een meer klassieke stijl. En hiermee is Dior – gelukkig – weer terug bij de filosofie van de oprichter die vond dat de Dior-vrouw ‘altijd stijlvol gekleed, geparfumeerd en opgemaakt is met de uitstraling van een teruggevonden vreugde, een onweerstaanbare levenskracht’ – aldus het persbericht.

Zie je ook overduidelijk bij de nieuwe Addict-presentatie. Zag je eerst nog het uitverkoren model bezweet in bikini en bijna klaar voor het grote moment van verslaafd zijn, nu is ze – vervolgt het persbericht – ‘jong, amper vrouw, snel, elegant en stijlvol. Haar hakken tikken op de straatstenen. Mode zit haar in het bloed, net als haar trendy stijl. Ze heeft de energie van de Dior-vrouw. Addict is haar geur, haar identiteit. Ze houdt van explosieve kleuren. Oriëntaalse, frisse of bloemengeuren… ze speelt met alle geuren van Addict. Ze is levendig en inspirerend, ze doet wat ze zelf graag wil. Ze is de heldin van haar eigen verhaal’.

Kanttekening: hoe speel je eigenlijk met geuren? En dat heldin-in-eigen-verhaal wie dat toch in de ‘beau monde’ verzonnen heeft. Anyway, ik zal wel zeuren, want – het persbericht verder citerend – ‘haar uiterlijk fascineert en trekt alle aandacht. Addict is voor haar, onweerstaanbaar verleidelijk. Ze geeft zich met een schaterlach over aan Dior. Ze is speels en spot met alles. Ze is verliefd op het leven’.

Dat beleeft ze allemaal in ‘een mythische plek vol charme, feestgedruis, zon en met iets ondefinieerbaars, net als zij: Saint Tropez’. En ‘in dit ideale decor in pasteltinten straalt de jonge Dior-vrouw. Een lang dansend silhouet, gelukkig en zonnig. Met een uitdagende blik speelt ze achter een windscherm met jungleprint…so Dior! Juwelen, tassen, hoeden…en haar geur, Addict’. De clip is geïnspireerd op Roger Vadims Et Dieu crea la Femme uit 1956 en Brigit Bardot tot internationaal sekssymbool bombardeerde.

Dus heel veel gerevisit, heel veel vintage en heel veel speelts Lolita-gedrag van (de wel erg magere) Daphne Groeneveld. Wat ik me afvraag: de tweede bril die ze draagt is die wel so Dior… en de voice over zegt op het einde ‘Dior Addict, the iconic fragrance’. Dat is de geur volgens mij nooit geweest – wordt het. Misschien.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Heel eerlijk zeggen: ‘Ik vind Addict sensueler omdat het meer oosters is. Addict Eau Sensuelle is een hele klassieke trio-combi van roos, jasmijn en sandelhout die vooral met een flinke dosis aldehyden begin jaren zestig van de vorige eeuw stond van chique vrouwelijkheid.

François Demachy heeft dit gegeven naar de nieuwe tijd verplaatst door het achterwege laten (opvallend voor een jonge meisjesgeur) van een frisse opening vermengd met aldehyden (in meen toch een licht spoor te ruiken) en het toevoegen in de basis van witte musk, wat de rozen geen sensueel maar eerder schone en frisse ‘schoongewassen’ uitstraling geeft.

Hij omschrijft Addict Eau Sensuelle zelf als ‘een sensuele, harmonieuze, zacht en heldere bloemengeur. In de aanzet smelten rozenessence en -absolu samen, in het hart spelen essence van rozen en heldere jasmijn de hoofdrol en de vormt een zacht evenwicht met karaktervolle maar witte musk en cederhout’. Maar omdat de rozen een licht-fruitig spoor hebben, roept de geur toch de sensatie op van rood fruit – een bijna verplichte sensatie om ‘miss Diortjes’ in de parfumerie over de streep te trekken.

RUIK & VERGELIJK

Dior is Addict Eau Sensuelle en:

Dior Addict (2002)

Dior Addict Eau Fraîche (2004)

Niet meer:

Dior Addict 2 (2006)

Dior Addict 2 Summer Peonies (2007)

Dior Addict 2 Summer Litchi (2008)

Dior Addict Shine (2008)

Dior Addict to Life (2011)

JASMIN ROUGE – PRIVATE BLEND – TOM FORD

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 24, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET J, NICHE. Een reactie plaatsen

CADEAUTJE VAN GOD

CADEAUTJE VAN TOM FORD

Jaar van lancering: 2011

Laatst bijgewerkt: 24/06/12

Neus: onbekend

Model: Lara Stone, Tom Ford

Styling en zo: Tom Ford & Co

Ik las onlangs op een bloemensite dat jasmijn in het Arabisch ‘cadeautje van God’ betekent. Waar of niet, ik vind het een prachtige omschrijving van de meest veelzijdige bloem die er bestaat. Het ‘geurverloop’ ervan loopt eigenlijk parallel met die van een etmaal. Fris en stralend is het begin, bloemig, stralend en zonnig ontwikkelt zich de jasmijn in de loop van de dag om als het duister is gevallen zijn zinnelijke en dierlijke noten te verspreiden. Voor dat laatste moet je wel in zonnige oorden vertoeven omdat duidelijk te ondergaan, of aan het ‘cadeautje van Tom Ford’ te ruiken. Want zijn rode jasmijn, is ‘beboterde’ jasmijn gesmolten door het maanlicht en besprenkeld met kruiden die als lakparels uit sensuele wolken druppelen. Net zoals Santal Blush (2011) is Jasmin Rouge eigenlijk een make-upkleur. Wil zeggen: het is geïnspireerd op een lipstick met dezelfde naam.

En dat wordt zoals het gewend zijn van ‘major Tom’ weer in een über-luxueus en über-stylisch decor gepresenteerd. Bijna te mooi om waar te zijn. Een droom die heel veel vrouwen laat blijven dromen of doet afhaken: zo mooi kan ik nooit zijn. Lara Stone natuurlijk wel, zij het dat er aan haar en Tom Ford ook wat gewerkt is om tot deze klassieke Hollywood-glamour te komen… En tegelijkertijd lijkt het een ode op de femme fatales die midden jaren zeventig – toen he-le-mal out of fashion – de lp-covers sierden van Roxy Music, waaronder Amanda – Follow me – Lear.

Het blijft indrukwekkend: het duidelijke beeld dat Tom Ford vanaf het begin heeft neergezet. Geen getwijfel, geen aanpassingen in beeld en geurformule om de consument het iets makkelijker te maken – juist niet lijkt me – te sturen en waar steeds meer parfumhuizen last van hebben. En gelukkig doet Tom Ford ook niet mee met die ‘best wel’ depri chic-gothic look waarin ogen so smoky zijn dat je medelijden met de modellen krijgt als  de ‘démaquillage’, déconfiture plaatsvindt: coal gets in your eyes….

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Volgens Tom Ford zelf is Jasmin Rouge voluptueus, sensueel en even stoutmoedig als ‘gelakte’ rode lippen. Ik zelf heb een euforie-ervaring. Zo wil je dat een ‘pure’ jasmijngeur ruikt. Interessant is dat Ford voor warme exotische kruiden kiest om hiermee de in de jasmijn aanwezige indolen (goed voor het animale effect) te activeren. Eerst is er voor de verstaander een licht-frisse, bittergroene noot van salie. Niet dat ik de gember, komijn, kardemon, fenegriek en kaneel verzameld in een massala-kruidenmelange (foto) stuk voor stuk kan detecteren, het totaal geeft wel een warm en bruin (rood zoals je wilt) gevoel. Ook mooi: de gekruide jasmijn die je de hele geur door blijft ruiken wordt geleidelijk aan boterachtig (voor mij een positieve eigenschap) met behulp van de zichzelf al behoorlijk sensuele ylang-ylang en dito oranjebloesem (van de laatste worden de indolen ook goed aangesproken).

Ook mooi: de brem, met zijn stroef-zwoele parfum zorgt dat de jasmijn niet op het einde uitglijdt en begeleidt met zijn licht-houtige noot de geur naar de ‘abstract’ houtige basis die het geheel onderdompelt in een klassieke oriëntaalse finish: cistus labdanum, amber, vanille en leer. Laatste is moeilijk te ontdekken. Wat resteert is een sensuele jasmijn die aangenaam en tevreden uitrust op hout dat ronddrijft in een amber die gloeit als de maan…

RUIK & VERGELIJK

Tom Ford is niet de enige niche-parfumeur die jasmijn weer puur en authentiek wil laten stralen. Minder oosters, meer Europees, maar in hetzelfde prijssegment in hetzelfde jaar verschenen:

By Kilian Love and Tears (2011)

FOR MEN MERCEDES BENZ

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 23, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET F. Een reactie plaatsen

FROM MERCEDES FOR MEN

Jaar van lancering: 2012

Laatst bijgewerkt: 23/06/12

Neus: Olivier Cresp

Model: onbekend

Fotografie: Robert Grischek

Nieuwe trend in parfumland? Dat na auto’s uit het topsegment – Bugatti, Ferrari, Jaguar, Porsche – ‘de middenklassers’ nu met ronkende motoren van zich laten ruiken? Want als Mercedes Benz een geur presenteert, dan is het niet meer logisch dat – bij succes – Audi, BMW, Citroën en bijvoorbeeld Alfa Romeo volgen.

For Men – vorig jaar september onthuld op de TFWA (Tax Free World Association) in Cannes – de bedoeling is duidelijk – is ‘technisch’ gesproken niet de eerste geur van Mercedes Benz: de fabrikant uit Stüttgart heeft luchtverfrissers ontwikkeld voor Mercedes-Benz S 600 Pullman en een niveau hoger voor de Maybach-modellen. Dit is het idee: ‘For Men vermengd de zomerse frisheid van Zuid Europa met de diepte van de herfst in Duitsland en is gemaakt om zowel mannen…

… als vrouwen’. De eerste actief, de tweede passief. En dat is niet zo vreemd als je deze zeer toegankelijke geur ruikt. Toch een kanttekening: ik denk dat de gemiddelde Mercedes-Benz-rijder niet echt verrast zal worden: als het goed is kent hij dit soort geuren al. Bijna elk merk in de ketenparfumerie heeft wel een dergelijke soort fris-aromatische geur in het assortiment: een prettig gestemd mediterraan briesje dat je met een beetje fantasie in je Mercedes coupé (welke versie dan ook) door je haren voelt als je toert langs de kusten van Italië, Spanje, Griekenland en nog verder… Want wat ik mis is een beetje de link met de geur die je kunt associëren met een auto.

Dat hoeft dan niet direct grensverleggend vreemd te zijn zoals Series 6 uit 2009 van Comme des Garçons – met name Garage en Skai. Of de nieuwe geur van Histoires des Parfums Pétroleum (die ik binnenkort bespreek). Maar neem bijvoorbeeld Bvlgari’s Black uit 1998: die geur ruikt ‘af en toe’ naar verbrand rubber en uitlaatgassen. Ofwel, gierende autobanden die tot remmen worden gedwongen.

En dan is er ook nog zoiets als de vertaling van chique leren auto-fauteuils, iets wat ik zelf heel sterk associeer met Mercedes-Benz. Maar misschien is die al in de maak… Vind de flacon goed gedaan… stop je die in je rechtervuist dan heb je het gevoel alsof je de versnellingspook te pakken hebt… schakelen maar 1, 2, 3, 4, 5… volle kracht vooruit op weg naar een…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… beproefd recept voor de neus, Olivier Cresp. Hij stelde een klassiek en veilig recept samen. Dus als je dat linkt met Mercedes… Anders gezegd: om For Men te dragen hoef je niet je autogordels aan te snoeren. Verbazen zal die niet. Eerder een prettig gevoel van herkenning oproepen. Ook wat waard.

De opening: een frisse golf van bergamot (Calabrië, Italië), citroen (Amalfi, Italië) en mandarijn (onbekend, wel Italië). Laatste geeft aan de citrusnuances een zoet nuance die wordt door getrokken naar het hart. Want daar bloeien veel zoete viooltjes die worden ‘gemasculaniseerd’ met donkere noten peper en nootmuskaat. Mooi en origineel is de toevoeging van galbanum (tekening), geeft aan de viooltjes een mooie groen-sensuele ondertoon.

En dit komt allemaal mooi samen in een houtige basis van cederhout, vetiver en patchoelie die niet zwaar is… de frisse wint aangewakkerd in de opening van For Men blijft aangenaam present.

RUIK & VERGELIJK

Olivier Cresp heeft een aantal revolutionaire op zijn naam staan, maar ook in het vervaardigen van aangename door de zon verwarmde geuren die toch citrusfris en kruidig zijn, staat hij zijn ‘mannetje’.

Dior Dune Pour Homme ism Jean Pierre Béthouart (1997)

Kenzo L’Eau par Kenzo Pour Homme (1999)

Loewe Agua di Loewe (2000)

Versace Man Eau Fraîche (2005)

OUD MAISON FRANCIS KURKDJIAN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 22, 2012
Geplaatst in: Uncategorized. Een reactie plaatsen

WÉÉR EEN OUDJE

WÉÉR EEN SPROOKJE UIT DUIZEND-EN-EEN-NACHT

Jaar van lancering: 2012

Laatst bijgewerkt: 22/06/12

Neus: Francis Kurkdjian

Ongeloof en verbijstering vechten om voorsprong. Dit is in extreem mijn gevoelens vertaald toen ik hoorde dat (Maison) Francis Kurkdjian een parfum op basis van oud zou lanceren. Why? Waarom nu? Waarom niet eerder? Ik hou het dan maar op dat dit is gebeurd op veler verzoek van zijn vaste klanten die toch zo benieuwd waren hoe voormalig tovenaarsleerling en inmiddels volwassen créateur de parfum dit gouden hout zou verwerken, tillen naar een hoger plan. Ik hou het dan maar op: ‘It’s the economy stupid!’ Maar dat staat zo ‘onpoëtisch’, daarom hier zijn verantwoording: ‘Tussen hout en mos, oud is de ster van de parfumerie die je kunt zien als een van de meest zeldzame en duurste natuurlijke ingrediënten van deze eeuw. Het duurde enige tijd voor Francis Kurkdjian uiteindelijk bezweek voor zijn olfactorische kracht en het bracht naar het rijk van westerse gevoeligheid…

… Het duurde enige tijd voor hij zijn onvergelijkbare kracht temde en het confectioneerde à la parfumerie française. Het duurde enige tijd voor hij oud verwelkomde als een charismatische nouveauté op zijn parfumpalet’. Gezwollen, maar prima. Maar dan helaas, wordt ook zijn Oud gelinkt aan die sprookjesachtige wereld van duizend-en-een nacht. Waarom, moeten parfumkennersen en -snobs zo clichématige ingepakt worden? Dat hebben ze toch al tig keer gehoord in de parfumerie? Dus zegt men in de nicheparfumerie, terwijl men de geur op de hand van de klant spuit, op serieuze toon – lachen verboden – dat ‘deze prins van de ruwe grondstoffen, zowel oosters als westers, naar ons toe is gekomen op een vliegend tapijt’.

‘En weet u wat ook heel interessant is: Maison Francis Kurkdjians Oud is een geurende harmattan – de droge en stoffige wind ten zuiden van de Sahara in de richting van de Golf van Guinee tussen november en maart – in de stilte van de woestijn die zijn pleasure-pijlen met precies richt. Pure mysterie, betoverend, narcotisch, magnifiek, vrouwelijk en vice versa’. ‘Die maar doen dan…’

ps: Harmattan, met de klemtoon op de laatste lettergreep, wat een prachtnaam voor een oud-parfum.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Francis Kurkdjian selecteerde naar eigen zeggen het puurste en duurste oud denkbaar. Uit Laos dus. Week na week vond hij nieuwe vrienden voor deze geurgigant. Vier weken dus. Want hij vond er vier: oud versmelt met cederhout uit het Atlasgebergte en patchoeli uit Indonesië samen op de huid. Saffraan en elemi-hars geven het licht en een gouden, filigraan presence. Opvallend de geur opent ‘westers’ – dus niet overrompelend – met een flinke injectie elemi-hars (foto).

Helder, zoet, fris, ijl, zwevend tussen citrus en terpentijn. Hieraan linkt heel mooi saffraan. Moeilijk om de geur hiervan te omschrijven. Heb een potje met pure draden naast me staan: zoet, maar niet bloemig. Stroef, ruig, rokerig. En vanuit hier komt heel langzaam het rokerige, warme, ijle en houterige oud tevoorschijn. Eerst bescheiden door het droge cederhout dat eerst begint te stralen, dan patchoeli die de houtnoot voller en ronder maakt en de stevige oud-noot – die nu in volle glorie de aandacht opeist – in evenwicht brengt. Aangenaam zwevend tussen Oost en West, West en Oost… maar ik weet bij god niet of ik Francis Kurkdjians Oud blind zou weten te onderscheiden van…

RUIK & VERGELIJK

… heeft u even… Ik beperk me tot de ‘belangrijkste’ oudjes van de laatste twee jaar:

Bond N° 9 New York Oud (2011)

Giorgio Armani – Armani Privé – Oud Royal (2010)

Christian Dior – La Collection – Leather Oud (2011)

Creed Royal Oud (2011)

By Kilian – Arabian Nights – Amber Oud (2011)

Estée Lauder Wood Mystique (2011)

Jo Malone – Cologne Intense – Oud & Bergamot

Volgens mij de beste en haar magnus opus:

Mona di Orio – Exclusive Eau de Parfum Intense Collection – Oud (2011)

LAVANDE ROYALE ROGER & GALLET

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 21, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET L, Uncategorized. Een reactie plaatsen

KLASSIEK, ELEGANT EN BESCHEIDEN ZOALS HET BLOEMETJE ZELF

EN: PRETTIG GEPRIJSD VOOR ‘ZIJN DOEN’

Jaar van lancering: 1899, 1991

Laatst bijgewerkt: 21/06/12

Neus: onbekend

Ik heb het al vaker geschreven: ik heb iets met Roger & Gallet. En dat komt met name door prijs-kwaliteitsverhouding: je krijgt – meer dan – waar voor je geld. Ik heb ook iets ‘minder’ met een van de oudste parfumhuizen: er blijft zo weinig van hun rijke geschiedenis over. Na elke restyling, wordt het allemaal nog soberder en het aanbod beperkter.

Iets van zijn oude glans zie je dit jaar terug: want om te vieren dat het huis 150 jaar bestaat (in feite werd in het 1806 door Jean Marie Farina opgericht en in 1862 overgenomen door Armand Roger en Charles Gallet) presenteert het drie geuren – Fleur d’Osmanthus (2011), Bois d’Orange (2009) en Eau de Cologne Jean-Marie Farina (1806) in de moderne adaptie van de flacon ‘rouleau de l’empereur’. Jammer dat Roger & Gallet op de homesite niet precies uitlegt wat dat betekent. Het was een flacon die Napoleon – een fervent gebruiker van de eau de cologne van Jean-Marie Farina – en andere militairen te paard uit het Franse leger die ten strijde trokken in de schacht van hun laars stopten om bij en tijd te genieten van cologne die door zijn hoge alcoholpercentage ook dienst deed als ontsmetter van wonden.

Eau de Cologne Jean-Marie Farina is trouwens gebaseerd op de eerste Franse eau de cologne waarmee Jean-Marie Farina wereldberoemd werd (een verhaal op zichzelf). Het zou ook leuk zijn – ik zie het niet gebeuren – dat Roger & Gallet (sinds 2008 onderdeel van L’Oréal) door de aanhoudende vintagetrend besluit oude parfums opnieuw te lanceren. Daar zitten juwelen tussen. Sterker: Roger & Gallet stond wat presentatie, poëzie en parfum betreft voor de Tweede Wereldoorlog op één lijn met Guerlain, Caron en Lubin. Misschien zit Lavande Royale er dan ook bij in zijn vintage-flacon, want deze geur stamt al uit 1899 en werd in 1991 opnieuw geformuleerd.

Lavendel… je houdt er wel of niet van. En je hebt pure lavendelgeuren in alle maten en soorten. Opvallend: kent haast geen vertegenwoordigers in het middensegment. Alleen bijna voor de geef (Eau de Lavande van Mont St Michel of de op vakantie gekochte lokale varianten op markten in de Provence) of alleen luxe (Pour un Homme van Caron uit 1934) of super luxe: Un Brin de Réglise (2007) van Hermès, Chanels Yersey en Tom Fords Lavender Palm (beide 2011). Lavande Royal is eigenlijk de enige middenklasser lavendel.

En doet precies wat een lavendelgeur moet doen: verfrissing en een schoon en clean gevoel schenken, want daarmee wordt dit kruid het meest mee geassocieerd. Het ‘dankt’ zijn naam aan de gewoonte bij de Oude Romeinen om lavendel in het bad te gebruiken vanwege de geur: lavare (baden), lavendel. Maar hoe ruikt lavendel eigenlijk: zoet, zonnig, droog, schoon en met een lichte etherische toets. En dat ruik je ook in Lavande Royale alleen…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

…. het moet gezegd: de huidige versie ruikt minder vol en ‘royaal’ is. Minder paars als het ware. Meer schoon als het ware. Maar als je hem naast Yersey van Chanel legt, dan ervaar ik bijna geen verschil. Wat zoeter, bloemiger misschien. En dat is ook eigenlijk het ‘probleem’ van een pure lavendelgeur… je kunt er niet al te veel mee spelen. Alleen moet je wel meer dan alleen lavendel gebruiken om tot een pure lavendel te komen.

Je kunt haar droog, zoet of aards laten ruiken. Lavande Royale kiest voor de zoete benadering. Dus een fruit-zoetige opening van sinaasappel en mandarijn, maar heel lichtjes gedoseerd want direct ruik je de lavendelvelden van de Provence waarvan de frisheid wordt ondersteund door geraniumblad en de zoetheid vooral in de basis.

Veel witte musk dus (die het schoon gewassen-gevoel versterkt), ondersteund door benzoïne, vanille en eikenmos die het eigenlijk het moet afleggen tegen de musk. Wat na verloop van tijd opvalt het zonnig-droge cederhout dat hier – heel opvallend – aan de geur van net geslepen potloden doet denken. Klassiek, elegant en bescheiden precies zoals het bloemetje zelf.

RUIK & VERGELIJK

Er zijn weinig lavendelgeuren die zich als typisch mannelijk en typisch vrouwelijk presenteren.

Yardley English Lavender (1770, 1910)

Caron Pour un Homme (1934)

Annick Goutal Eau de Lavande (1981)

Hermès – Hermessence – Un Brin de Réglise (2007)

Caron Les Plus Belles Lavandes (2008)

Chloé – Eau de Fleurs – Lavande (2010)

Chanel – Les Exclusifs – Jersey (2011)