LADY MILLION EAU DE TOILETTE PACO RABANNE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 20, 2012
Geplaatst in: ACHTERGROND, GEURENALFABET L. Een reactie plaatsen

EEN FRISSE VOORJAARSWIND WAAIT DOOR DE HAREN VAN LADY MILLION

Jaar van lancering: 2012

Laatst bijgewerkt: 20/06/12

Neus: Anne Flipo

Model: Dree Hemingway

Flaconontwerp: Noé Duchaufour-Lawrance

Promotieclip: Johan Renck

Fotografie: Nathaniel Goldberg

Music: Chemical Brothers

Je zult haar maar op straat tegenkomen in haar Jaguar E terwijl Lady Million (Dree Hemingway) wacht op groen en naar je lacht. Wat doe je? Want ze is ‘gedurfder, vastberadener dan ooit en nog altijd even onvoorspelbaar’. Durf je een praatje met haar aan te knopen? Pas dan wel op, want ‘als onafhankelijke vrouw staat zij haar mannetje zonder haar vrouwelijkheid te verliezen’. Sterker, ze is femme fatale gelijk een Hitchcock-blondine met jaren vijftig Hollywoodglamour: Tippi Hedren, Grace Kelly, Kim Novak. Grote kans dat ze beleefd nog een keer teruglacht, want Lady Million heeft wel andere dingen aan haar knappe koppie. Ze is namelijk nog steeds in gevecht met 1 Million (Matt Gordon). Maar doet dat natuurlijk met ‘een mix van uitdaging en humor en gespeelde rivaliteit. Ze staan oog in oog met elkaar op het speelveld waar fantasie en verleiding elkaar ontmoeten. Het verhaal zet zich voort, de competitie stijgt naar een hoogtepunt…’

Het verhaal van Lady Million is anders, omdat de geur anders is. Een verschil tussen avond en dag. Is het eau de parfum misschien eerder geschikt voor de avond, de eau de toilette meer voor overdag. Daarom draagt ze nu geen metalen vintage -geïnspireerd couturejurkje van Paco Rabanne, maar eerder een setje dat afkomstig lijkt uit de boetiek van Hermès. Opvallend: nog nooit werd een Paco Rabanne-geur zonder zijn typische handtekening gepresenteerd. Hoe zal de couturier in ruste het zien… of vertelden de sterren hem of toonden de kaarten dat het goed was… Maar de echte publiciteitsfoto laat Dree weer in een moderne interpretatie van een klassieke maliënkolder-jurkje van Rabanne zien. Wel zullen het maar op de diverse facetten houden van de geur en draagster.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Net zoals een diamant is deze de eau de toilette ‘extravagant, duizelingwekkend en gefacetteerd’ door Anne Flipo omschreven als een houtachtig fris bloemenboeket. Flipo: ‘De Lady Million-vrouw is briljant en altijd klaar om te verleiden, een gokje te wagen en de competitie aan te gaan.

Deze elementen vinden je terug in de geur. En net als een diamant, heeft de eau de toilette verschillende facetten waardoor je die telkens anders beleeft’. Veel overeenkomsten zijn er wel met het eau de parfum (aangegeven met een *): het is vooral de opening die een andere draai aan de geur geeft en voor bries zorgt die je de hele geur door blijft ervaren. Het resultaat: een mooie geur die elegant-fris opent met neroli* en groene ‘krokante’ lelietje-van-dalen (foto), die strijden volgens de neus met elkaar om sensualiteit en stralende frisheid.

Goed omschreven. Want dat gebeurt inderdaad, want neroli is de pure essence van oranjebloesem en dat kan heel zwoel ruiken.

Maar het meiklokje wint het toch omdat ze in het hart aansluiting zoekt met de al even frisse hyacint. De indruk: je ruikt het voorjaar en dat genot houdt behoorlijk lang aan. Gardenia* zorgt voor een fluweelzachte ondersteuning die langzaamaan voller wordt met patchoeli* en amber* ondergedompeld in een honingnuance*. Het leuke: dat van die facetten klopt; als je je er op concentreert dan kun je alle bloemen stuk voor stuk waarnemen.

RUIK & VERGELIJK

Toch maar die ene. Kun je goed ervaren dat ook oranjebloesem alleen al zich ook heel gefacetteerd kan ontplooien:

Paco Rabanne Lady Million (2010)

DALI POUR HOMME SALVADOR DALI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 18, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET D, KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN. 1 reactie

EEN ECHT SURREALISTISCH PARFUM VOOR DE MAN

Jaar van lancering: 1987

Laatst bijgewerkt: 18/06/12

Neus: onbekend

Artistic direction: ‘Salvador Dali’

In 1982 wordt de zieltogende kunstenaar Salvador Dali (1904-1989) benaderd door Gilles Pommereau en Jean Paul Grivory met de vraag of hij zijn naam wil verbinden aan een nieuw parfum d’art met hoofdletters. De oude meester gaat akkoord en Dali verschijnt het jaar daarop in een limited edition van 5000 stuks voor (omgerekend naar nu ongeveer) € 3800,00. Als het gedroomde succes uitblijft besluiten de twee – de kunstenaar staat inmiddels met één been in het graf – over te gaan op een bredere spreiding van het parfum.

Dat gebeurt in 1983 en krijgt de naam Salvador Dali en is bestemd voor de vrouw. Dat heeft opvallend veel succes. Nu haasten de kunstliefhebbers die zich geen echte of een van de miljoenen namaak-Dali’s kunnen veroorloven naar de winkel. Logisch dat een mannelijke versie volgt: in 1986 ziet Dali pour Homme het licht.

Hierin zien we het hoofdmotief van de flacon van Salvador Dali – de lippen – terug als dop met daaronder ‘bungelend’ een amorfe, bolachtige flacon. Beide zijn geïnspireerd op het schilderij Apparition de l’Aphrodite de Cnide dans un paysage (waarvan het jaar waarin het werd gecreëerd heel surrealistisch niet is te achterhalen) waarin de mond voor vrouwelijke sensualiteit en de (in dit geval ronde) kaak voor mannelijke viriliteit staat.

Opvallend beide geuren zijn nog steeds te koop en overtuigen (net zoals Dalissime uit 1994) doordat de wereld van Dali serieus wordt geïnterpreteerd. Maar hoe meer geuren (inmiddels meer dan 25) er verschijnen, des te minder Dali ze worden – maar dat beschrijf ik nog een andere keer. Leuk voor de weet: Dali presenteerde zijn allereerste parfum in de jaren vijftig. Hele actuele naam voor die tijd – Rock ‘n’ Roll – en natuurlijk surrealistisch verpakt: in twee dobbelstenen. En hij hielp ook couturiers en parfumhuizen met de vormgeving van parfums – maar dat beschrijf ik ook nog een andere keer.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Dali pour Homme sluit perfect aan op de geurtrend van de jaren tachtig van de vorige eeuw in de ketenparfumerie: stoere, mannelijke geuren die het als het ware zoeken in de ‘ruwe verfijning’. Donker, schaduw, bloemen verdronken in een sterke, mosachtige basis die uiteindelijk een licht sensueel spoor trekt.

Officieel omschreven als een klassieke bloemige chypre die fris opent: bergamot, citroen, mandarijn die direct groen wordt gemaakt door basilicum, dragon en geraniumblad. Interessant is de zoete wending die Dali pour Homme vervolgens neemt, want heel voorzichtig neem je een lichte anijsnoot (tekening) waar die de bloemen in het hart – lavendel, lelietje-van-dalen, jasmijn – voorzien van een ‘snoeplaagje’. En het wordt nog zoeter (zonder vrouwelijk te worden) door de toevoeging van heliotroop. Nu ontwaken in de basis mos, vetiver en patchoeli… alsof je je in het diepst van een bos bevindt… waar af en toe zonnestralen de amber-, vanille- en muskdruppels laat smelten op het ‘onderhout’. In zijn categorie gewoon een erg goede geur!

RUIK & VERGELIJK

Niet verder vertellen, maar eigenlijk is Dali pour Homme een nieuwe klassieker. Want wordt nog steeds geproduceerd. Kun je van onderstaande geuren niet echt meer zeggen, afgezien van de nichers. En vraag: welke van onderstaande geuren kan ondergebracht worden in een andere niche: grootste floppers aller tijden…

Etienne Aigner Free Life (1987)

Arrogance  Uomo (1987)

Balenciaga Ho Hang Club (1987)

Basile Uomo  (1987)

Hugo Boss Sport (1987)

Bijan For Men (1987)

Pierre Cardin Musk (1987)

Comptoir Sud Pacifique Vanille Café (1987)

Coty Iron (1987)

Creed Bois du Portugal (1987)

Alain Delon Alain Delon Plus (1987)

Alain Delon Iquitos (1987)

Giorgio Beverly Hills V.I.P. Special Reserve for Men (1987)

Halston Limited (1987)

Ted Lapidus Pour Homme (1987)

Estée Lauder Metropolis (1987)

Lomani Lomani (1987)

Loreste Loreste (1987)

Parfums RAG Romanoff (1987)

Jil Sander Man III (1987)

Shiseido Gear (1987)

Sergio Tacchini Sergio Tacchini (1987)

G. M. Venturi Uomo (1987)

EAUX DE PROVENCE L’OCCITANE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 17, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET E, GEURENALFABET L. Een reactie plaatsen

L’EAU RAVISSANTE

L’EAU UNIVERSELLE

L’EAU CAPTIVANTE

Jaar van lancering: 2012

Laatst bijgewerkt: 17/01/12

Neus: onbekend

Eau de colognes en noordelingen: het blijkt en blijft een moeilijke combinatie. Hoe chill je het ook presenteert, voor velen zit er toch nog steeds een te ouderwets aandoend etiket opgeplakt. Neem de colognes (splashes) van Marc Jacobs – de teller staat inmiddels op 22 stuks. Modern qua uitstraling (hoewel heel erg à la Chanel) en inhoud (klassieke ingrediënten vermengd met onder meer zuurstok, gemberkoek, komkommer, tuinboontje), toch bleken ze niet écht succesvol.

Zou het dan toch met de prijs te maken hebben? Want voor colognes van klassieke en ‘moderne’ leveranciers betaal je de volle mep.

Of toch niet? Kwestie van rekenen. Voor een 300 ml van Marc Jacobs betaalde je rond de € 63,00. 100 ml niet duur dus omgerekend. Alleen dit jaar levert hij ze nog alleen maar in 100 ml. Richtprijs aanzienlijk hoger: € 45.00. In vergelijk zijn de colognes – overkoepelende naam: Eaux de Provence – van L’Occitane écht voor de geef. 300 ml: € 48.00. Voor 50 ml betaal je verhoudingsgewijs wel veel: € 27.00. De boodschap van L’Occitane is duidelijk: koop de 300 ml. Logisch, want zoals bekend verondersteld, moet je in het gebruik niet zuinig zijn. Het gaat om die kortstondige, verfrissende en beetje ‘schurende’ sensatie die je door de hoge concentratie aan citrusvruchten en dito concentratie snel vervliegende alcohol in L’Eau Ravissante, L’Eau Universelle en L’Eau Captivante beter ondergaat dan in de colognes van Marc Jacobs.

L’Occitane liet zich inspireren door de geuren van de Provence én de frisheid van de klaterende fonteinen in de zomer aldaar. En het visgraatmotief op de flacon door de op uit steen gehouwen kolommen van deze fonteinen. De naam van deze eerste collectie eau de colognes van L’Occitane is geschreven in het lettertype Avignon waarmee het naar de smeedijzeren wegwijzers in dorpen van de Provence verwijst.

Gebruikerstip: vind je het zonde om zo’n fles over je lichaam te splashen, pak een washandje hou dat onder een ijskoude kraan, wring het uit en giet hier vervolgens – rijkelijk! – de eau de cologne op. Wrijf die over je gezicht en lichaam als je behoefte hebt aan verkoeling.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Qua naam wel afgekeken van Maison Francis Kurkdjian Eau Universalis (2009) is L’Eau Universelle zoals de meeste colognes gedragsneutraal. Dit zegt L’Occitane: ‘Indien frisheid een huwelijk was, dan zou het deze combinatie van citrusvruchten zijn’. Ofwel een enorme sprankeling van bloemig-fris bergamot en citrus-fris grapefruit. Hieraan wordt groen en knisperend fris geraniumblad toegevoegd. Dit alles wordt vastgehouden door niet nader omschreven houtsoorten. Simpel zoals een klassieke cologne hoort te zijn.

‘Indien frisheid een vrouw was, dan zou ze buitensporig en elegant zijn’. Is dat zo? Anyway, L’Eau Ravissante is een klassiek rozenwater, minder roosachtig ruikend, gezien het omringd is (met niet nader omschreven) witte bloemen. Ik denk het lelietje-van-dalen en jasmijn. Voor een cologne heeft het een ongebruikelijke licht-sensuele afronding. Komt door amber en witte musk. Deze versie heeft de minste ‘cologne-bite’.

En L’Eau Captivante wordt omschreven als ‘mannelijk, aromatisch en stimulerend’. Maar laatste geldt in principe voor alle colognes. L’Occitane: ‘Indien frisheid een kleur was, dan zou het de kleur zijn van de aromatische planten uit de Provence: groen dus met een waas van paars die refereert aan lavendel. Maar dit klassieke en mannelijke cologne-ingrediënt schittert als het ware door afwezigheid.

Ook hier weer een citrusfrisse openingsgolf van bergamot en limoen die een groene ondersteuning krijgen van een ‘typisch’ mannelijke kruid – munt – en het kruid dat nu ook bijna elke Noord Europese keuken heeft veroverd: basilicum. Lekker frisgroen, lekker groenfris en wat mij betreft niet echt mannelijk. Ook hier weer verankerd door niet nader omschreven houtsoorten.

RUIK & VERGELIJK

Colognes zijn niet hetzelfde als zomergeuren. Dat zijn dus vaak eau de toilettes en missen die typische instantfrisheid. De oogst dit jaar is karig. En sommige zijn, hoe koud ook geafficheerd, eigenlijk geen colognes. Zoals dit jaar:

Yves Saint Laurent L’Homme de la Nuit Frozen Cologne (2012)

Dit jaar:

Marc Jacobs – Tropical Splash Collection – Hibiscus (2012)

Marc Jacobs – Tropical Splash Collection – Kumquat (2012)

Marc Jacobs – Tropical Splash Collection – Rain (2012)

En hier een van de oudste:

Muelhens 4711 (1792)

Of een van zijn nieuwe, hippe versies:

4711 – Aqua Colonia – Juniper & Marjoram (2011)

4711 – Aqua Colonia – Nouveau Cologne (2011)

LIGHT BLUE: LIVING STROMBOLI & DREAMING IN PORTOFINO DOLCE & GABBANA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 15, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET D, GEURENALFABET L. Een reactie plaatsen

MEDITERRANEAN DREAMING

Jaar van lancering: 2012

Laatst bijgewerkt: 15/06/12

Neus: onbekend

Model: Anna Jagodzinska, David Gandy

Fotografie: Mario Testino

Valt me met deze twee geuren pas op: Dolce & Gabbana heeft nooit meegedaan met de zomergeurentrend. Trouwens de Italiaanse luxemerken moeten daar sowieso niet zoveel van hebben. Doen ze het dan, dan tillen ze het direct naar een hoger plan. Neem de (inmiddels beëindigde) Nature Always Wins-collectie van Dsquared.

Toen ik de namen van deze Light Blue-variaties las, dacht ik eerst dat beide geuren een nichebehandeling – het betreffen limited editions – hadden gekregen. Komt door de namen. Breng je een geur in verband met het Italiaanse Portofino, dan betekent dat meestal een super de luxe cologne waarin de citrusnuances je tegemoet spartelen. Verwijs je met een geur naar Stromboli – eveneens Italiaans – dan gebeurt bijna hetzelfde. Zie Ruik & Vergelijk.

Dit zeggen Dolce & Gabbana: ‘In Italië liggen twee schitterende haventjes waar de glamour vanaf spat; de kustplaats Portofino en het eilandje Stromboli die nauw zijn verbonden ons erfgoed. Deze exclusieve vakantieoorden zijn van een tijdloze, idyllische charme en trekken bezoekers die dromen van de mediterrane wijze van leven: zeilen, zwemmen, zonnebaden, eten, drinken en liefhebben. In Portofino glijden jachten door het diepblauwe water tegen een achtergrond van pastelkleurige huizen langs de kade. Met zijn indrukwekkende vulkaanlandschap lijkt Stromboli, ten noorden van Sicilië, afkomstig uit een droom. Het ultieme toevluchtsoord voor degenen die willen genieten van de tijdloze, ongerepte schoonheid van land en zee’.

En deze ‘dromerige sfeer en sensualiteit komen terug in Light Blue Dreaming in Portofino pour Femme en Light Blue Living Stromboli pour Homme – wederom iconische zomergeuren die de natuur en glamour van de Italiaanse kust tot leven brengen’. Ik ga hier gewoon gezellig in mee, krijg zin om er naar toe te gaan, ze te bezoeken, alleen het gebezigde ‘erfgoed’ en ‘iconisch’ vind ik verband met het ontwerpers- en geurenduo lichtelijk overdreven.

Nog een paar mijmeringen. Domenico Dolce: ‘Als we naar Portofino gaan, is het alsof we een droomwereld binnenstappen’. En: ‘We zijn gek op Stromboli, prachtig, die altijd actieve vulkaan en die donkere rotsen zo typerend zijn voor het eilandje’.

Stefano Gabbana: ‘In Portofino kunnen we ontsnappen aan het hectische leven, waar we heerlijk kunnen ontspannen en genieten van de bloemen en het prachtige rotsachtige landschap. De geur die in de lucht hangt, het uitzicht en het schitterende plaatsje zelf zijn volstrekt uniek’. En: ‘Je neemt de boot vanaf Sicilië en dan doemt Stromboli voor je op, de huizen lijken aan de hellingen te kleven. De natuur is hier adembenemend’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Light Blue maakt in dit geval zijn naam meer dan waar. De geuren zijn licht en luchtig, en als het ware een vertaling van kleur in geur van de Middellandse Zee. Maar dan anders geïnterpreteerd. In Light Blue Dreaming in Portofino pour Femme geen overdaad aan citrusnoten, maar een zachtzoete weelde van lychee en het muskachtige ambrette die naadloos overloopt in hart gevuld met osmanthus met zijn ‘droog-fruitige’ geur zwevend tussen rozijn en pruim die zacht wordt ondersteund door iris en die loopt weer naadloos over in de basis van amber en patchoeli – beide heel bescheiden gedoseerd. Eindresultaat: een zacht, vriendelijk briesje die over je lichaam en door je haren strijkt.

Light Blue Living Stromboli pour Homme is krachtig en mannelijk. Logisch Dolce & Gabbana houden van krachtige mannen – zie het uitverkoren model. Ruik je vanaf de opening. Door citrusnuances, geactiveerd door roze peper, neem je direct het groen gekruide accent van geraniumblad waar die omringd wordt door een merkwaardig, beetje weeig zoet aura – komt op conto van de niet gespecifieerde zoet waternoot (ik vermoed paradison). Het geraniumblad sluit goed aan bij de groen-houtige vetivernoot in de basis (ondersteund door patchoeli). Maar ook hier: heel bescheiden gedoseerd. Het frisse, waterige gevoel overheerst.

RUIK & VERGELIJK

Tom Ford en Christian Dior zijn ook dol op Portofino, waarvan très chique getuigen:

Tom Ford – Private Blend – Neroli Portofino (2007)

Dior Escale à Portofino (2008)

BOIS DE GAIAC ANTONIO VISCONTI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 14, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET B, NICHE. Een reactie plaatsen

HEILIG HOUT IN EEN CHIQUE GEUR

Jaar van lancering: 2005

Laatst bijgewerkt: 14/06/12

Neus: onbekend

Wil je weten hoe ik over het merk Antionio Visconti denk, zie de beschrijving van Tabarom (2005) op deze blog. Kort door de bocht: de ontstaansgeschiedenis is volgens mij een wassen neus (en dan hele grote te vergelijken met die van Pinokio), maar de geuren zijn meer dan de moeite waard. Jammer dan ook dat het huis de namen van de neuzen niet vermeldenswaard vindt.

Geldt dus ook voor Gaiac, een geur die verwijst naar een tropische houtsoort beter bekend als guaiac. Is dus naam van een boom die voornamelijk groeit op de grens van Argentinië, Bolivia en Paraguay. Zijn naam stamt uit het Maipurean – een taalgroep die zich uitstrekt van de Caraiben tot Centraal Amerika – en werd in 1533 als eerste woord van Zuid-Amerikaanse oorsprong door het Engels ‘geadopteerd’.

Andere leuke weetjes rondom guaiac: van de verschillende soorten is de bloem van de Guaiacum officinale de nationale bloem van Jamaica en de soort Guaiacum sanctum de nationale boom van de Bahama’s. Sanctum betekent heilig en daarin ligt tevens een van de Spaanse bijnamen besloten die de boom heeft gekregen: palo santo = heilig hout. En dat slaat op de (veronderstelde) huidverbeterende eigenschappen en een van de redenen is dat de olie ervan dus in zeep wordt verwerkt. De andere reden: de geur. Komt dicht in de buurt van rozenhout en ruikt dus naar roos, maar is iets zoeter en komt hierdoor in de buurt van het viooltje en de theeroos  (maar nog steeds is het de houtnoot die overheerst). Door deze gelijkenis wordt guaiac ook als namaak-roos, als ‘versnijde’ roos gebruikt in geuren.

Dat is natuurlijk niet bedoeling van Antonio Vivaldi, sorry, van Antonio Visconti. En misschien moet je hierdoor het idee over guaiac en dus Gaiac bijgesteld worden. Want het is niet een echte, pure houtgeur. Althans Visconti speelt een spel met hout… draait in feite om guaiac heen, versiert het rijkelijk en barok met originele details die even afleiden om uiteindelijk te leiden tot een diepe houtsensatie die eerder zweeft tussen guaiac en oud met zoetmakers als verbindende factor.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Zoals gezegd de ingrediënten zijn van een topkwaliteit. Ruik je direct in de opening: een zuchtje van zoete mandarijn en dito sinaasappel lichtjes besprenkeld met roze peper en nootmuskaat. Laatste is de donkere en tegelijkertijd sensuele opmaat voor Gaiac, want in het hart voegt zich de muskachtige noot van cistus labdanum die heel mooi wordt gekoppeld aan saffraan, die een geur levert die voor mij zweeft tussen stroef en zoet. Nu het hout: sandel-, agar- en guaiachout. Het lukt me niet om de laatste er in eerste instantie duidelijk uit te halen, want voor mij eist oud de volle aandacht op… maar hoe langer op de huid hoe zoetiger Gaiac wordt – dus dat je guaiac ruikt die mooi wordt omlijst met zwarte peper. Sterk, maar toch elegant.

RUIK & VERGELIJK

Guaiac wordt dus heel veel ter ondersteuning in mannengeuren gebruikt. Het maakt ze droger, warmer en daardoor mannelijker…

Givenchy Pi (1999)

Roberto Cavalli Just Cavalli Him (2004)

Giorgio Armani Diamonds for Men (2008)

True Religion Drifter (2010)

L’EAU EN BLANC LOLITA LEMPICKA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 12, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET L. Een reactie plaatsen

ZO TEDER EN ZACHT KAN EEN GEUR RUIKEN

EN DAT ZONDER AMANDEL..

Jaar van lancering: 2012

Laatst bijgewerkt: 12/06/12

Neus: Annick Menardo?

Wordt niet veel gedaan: geuren die stil staan bij ‘de mooiste dag van je leven’ meestal benaderd vanuit vrouwelijk perspectief. De reden: ze zijn zo gebonden aan één dag. Natuurlijk zullen er vrouwen zijn die als herinnering aan hun trouwdag hun trouwgeur zullen blijven kopen en kopen… maar wetende dat een op de vier huwelijken inmiddels stranden, kan deze geurherinnering een bittere nasmaak krijgen. Toch blijven met name ontwerpers het proberen. Zoals Lolita Lempicka. Haar nieuwe geur L’Eau en Blanc is geïnspireerd op de ‘adembenemende bruidsjurken die linea recta uit een sprookje lijken te komen’ die ze al decennia maakt en is tegelijkertijd – hoe kan het ook anders – ‘een ode aan de liefde’.

En niet echt specifiek gericht op dat ene belangrijke moment, maar meer in het algemeen ‘een eerbetoon aan alle eerste keren die het hart sneller doen kloppen, een parfum voor een speciale dag of altijd’. De inmiddels klassieke flacon van Lolita Lempicka werd dit keer gehuld in een lichtroze waas, ‘als een onschuldig doorschijnende jurkje met witte klimopblaadjes en gouden accenten’ en even minutieus gemaakt als haar trouwjurken…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Jezus, wat is L’Eau en Blanc teder, poeslief en poederzacht. Niet zo vreemd als je de ingrediënten leest. De opening is ‘krokant’ door de opperfrisse groene noot van bedauwde vioolblaadjes die zich direct hechten aan twee van de grootste zachtmakers in parfumcreatie: iriswortel (aards, maar intens poederachtig) die extra zacht én zoet wordt gemaakt door het (witte) bosviooltje. Dit kan samen een ouderwetse indruk maken, daarom dompelde de neus ze onder in rijpe frambozen, waardoor het viooltje is speelser en snoepachtiger wordt. De basis zet trouwens deze superzachtheid en superzoetheid voort door een volle musknoot (met omhullend pluizig katoeneffect) en heliotroop – geliefd om zijn vanillenoot met bloemige ondertoon. Opvallend: het ontbreken van amandel in de basis.

Dat is namelijk een mooie begeleider van de witte musk, die wordt daardoor nog pluiziger. L’Eau en Blanc: lief, onschuldig en teder… waar je ook dagelijks van kunt genieten zonder terug te moeten (hoeven) denken aan de mooiste dag van je leven…

RUIK & VERGELIJK

Beloof jij xxx (vul in) bovenstaand (of onderstaande) parfum(s) trouw te sferen tot aan de dag dat… Wat is daar op je antwoord?

Estée Lauder Beautiful (1985)

Elizabeth Arden True Love (1994)

Lanvin Marry Me! (2010)

Niet echt als pure ‘I-do-I-do-I-do-I-do’-parfums ‘neergezet’, maar toch als zodanig gekocht op de mooiste…

Calvin Klein Eternity (1985)

Estée Lauder Pleasures (1996)

 

INNAMORATO BLUMARINE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 11, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET I, Uncategorized. Een reactie plaatsen

IN ESSENTIE: JE ZULT VOOR ME VALLEN

Jaar van lancering: 2012

Laatst bijgewerkt: 11/06/12

Neus: Sophie Labbé, Olivier Polge

Model: Alyssa Miller plus anoniem lekker ding

Fotografie: Michelangelo di Battista

Flaconontwerp: Thierry de Baschmakoff

De eerste geur lanceerde ze in 1988 – Blumarine for Women. Daarna volgden nog een stuk of tien. Die maakten één ding duidelijk: het zwevende parfumbeleid van Blumarine. Van allure (Bellissima uit 2009) tot very doorsnee: Jus de Fleurs uit 2011. Met Innamorata verlegt Anna Molinari, de vrouw achter het in de Benelux niet zo bekende modelabel Blumarine de grens, zoekt ze het hogerop, schuurt ze aan tegen niche.

De inspiratiebron is niet echt origineel te noemen. Molinari: ‘The first stage of love: falling in love… when you look at the world and realize no one could take the place of the person you’re in love with because no one would be the same as her, the same as here perfume’. Hoe merk je dat? Simpel: ‘Je hart bonst van emotie. Je leeft in het moment’. En dat moment is magisch omdat ‘het de tijd laat stil staan. Verliefd worden duurt een seconde. De herinnering, de onvergetelijke indruk blijft eeuwig’.

Gaat zo volgens Anna Molinari: ‘Hij en zij. Een ontmoeting, een uitwisseling van blikken. Twee verlangende lichamen op zoek naar elkaar. Vrolijk en vrij beleven ze een intens, passioneel en magisch moment dat je maar een keer meemaakt’. Is dat zo? En dan: ‘Tijd en ruimte staan stil terwijl ze wachten op het ochtendgloren dat hun kostbare geheim bewaakt. Haar sprankelende en verleidelijke ogen zijn die van een verliefde vrouw op het moment dat ze de man van wie ze houdt stevig omarmt. Hij neemt haar en haar opwindende parfum in zich op… nooit zal hij haar vergeten’, en fluistert: ‘hug me close, talk to me again with the voice of eternity…’

‘Slechts een paar druppels zijn nodig om de pure opwinding van de liefde te ervaren’. En die zitten in een volmaakte flacon die werd ontworpen door ‘de beroemde Parijse modeontwerper Thierry de Baschmakoff’. Je kunt heel veel in de ‘kristallen’ flacon zien: ‘een uiting van pure en tijdloze vrouwelijkheid’, geheel facetgeslepen en sprankelend met gouden glinstering en ongekende nuances platina. De naam Innamorata versiert de voorzijde in glanzend zwart. De dop van zama, omgeven door een goudkleurige ring met lieflijk kantpatroon vol bloemen, is tevens facetgeslepen en ‘doet denken aan de mode van Blumarine: vrouwelijkheid par excellence’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Waarom schuurt Innamorata tegen niche aan? Door de volheid aan ingrediënten. Van al het fruit, al de bloemen, al de sensuele noten krijg je de volle laag. Neem de opening: een uitbarsting van bloemig-fris bergamot, zonnig-zoet mandarijn en exotisch zoet passievrucht. Die zorgt ervoor dat de sensuele bloemen in het verliefde hart (ylang-ylang, frangipani) samen met de tedere magnolia een zoet-frisse ondertoon houden.

Dat wordt nog eens versterkt door een injectie van grapefruitbloesem. En dat ondanks de sensuele en warme onderlaag van (voor mijn gevoel misschien iets te veel) romige musk gelardeerd met cashmeran en benzoïne.

RUIK & VERGELIJK

Qua frisheid in combinatie met passievrucht, passiebloem en andere en sensuele bloemen, waait onderstaande geur, ruikende aan Innamorata, maar steeds door mijn hoofd. Is alleen iets lichter…

Yves Saint Laurent In Love Again Fleur de la Passion (2005)

ACQUA DI GIO ESSENZA POUR HOMME GIORGIO ARMANI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 11, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET A. Een reactie plaatsen

HIGH TECH-GEUR MET EEN GROEN EN PUUR NATUUR GEVOEL

Jaar van lancering: 2012

Laatst bijgewerkt: 11/06/12

Neus: Alberto Morillas

Model: Simon Nessman

Fotografie: Bruce Weber

Eerst terug in de tijd: waarom maakte ‘de eerste en echte eau de cologne’ 4711 (1792) en qua karakter bijna hetzelfde Aqua Mirabilis van J.M Farina (later bekend geworden ‘onder’ Eau de Cologne Extra Veille van Roger & Gallet, 1806) zo’n enorme indruk? Niet door de groots opgezette reclamecampagnes (in die tijd ging alles voornamelijk nog van mond tot mond), niet door de flacon (was gewoon een variatie op een thema), wel door de inhoud: een fris, verkwikkend watertje op basis van citrusvruchten en kruiden: water en zon in een flacon.

Dat was wel helemaal nieuw, want anders dan de dierlijke parfums  van musk, ambergris, bevergeil en civet, en geuren op basis van ingrediënten die nu steeds minder en minder gebruikt worden (en daardoor niche aan het worden zijn): galbanum, mastiek, mirre, opopanax en wierook. Onder invloed van Lodewijk de dertiende tot en met de achttiende eeuw bepaalden die eeuwenlang de toon. Deze nieuwe, letterlijke verfrissende kijk op geuren viel samen met het inzicht dat goede persoonlijke hygiëne heel wat kommer en kwel kon voorkomen.

Maar nu: van 4711 tot Acqua di Giò pour Homme (én Acqua di Giò Essanza pour Homme) loopt een regelrechte lijn waarin neuzen met behulp van een zich steeds evoluerende industrie telkens opnieuw de behoefte voelen om een nieuwe standaard van frisheid neer te zetten. Heel simpel gezegd: het vangen van het gevoel van een duik in de zee, het gevoel van net onder de douche vandaan, het gevoel van een glas puur, koud en helder water en dat terwijl de zon schijnt natuurlijk. Hoogtepunten: de 19de eeuwse eau de colognes van Guerlain, Diors Eau Sauvage (1966), Davidoffs Cool Water (1987), Eau de cologne au Thé Vert van Bvlgari (1992), L’Eau d’Issey pour Homme , Calvin Kleins ck One (beide 1994) en Acqua di Giò pour Homme (1996).

Allemaal geuren die een nieuwe manier frisheid vertegenwoordigen in steeds sneller veranderende wereld van smaakvoorkeuren. Want de beoogde doelgroep – de man in de straat – in 1996 van Acqua di Giò pour Homme (maar ook die van Azzaro’s Chrome en Elements Aqua van Hugo Boss) was geïnteresseerd in een chique geur van naam, maar moest niets hebben van ‘echte’ parfums voor de man, zoals bijvoorbeeld het gelijktijdig gelanceerde Havanna van Aramis en Thierry Muglers A*Men, om maar te zwijgen van Cuir Mauresque van Serge Lutens – als ze daar al ooit van gehoord hadden.

Dit kan natuurlijk ook door de industrie zijn aangepraat, feit is wel dat vanaf de jaren negentig frisheid steeds abstracter wordt, steeds verder verwijderd raakt van de natuur: het wordt steeds gewoner om die ‘in beeld’ te zoeken in de moderne architectuur van een steeds meer verstedelijkende wereld: glas, steen, spiegels, metaal, ‘waterwerken’, licht, lucht en wolken om vervolgens deze beelden te vertalen in geur. Zelfs new age-achtige en rustgevende ingrediënten – hout, groene thee, wierook – worden in deze urban world gevonden. Voeg je al deze elementen samen dan krijg je een geur die eigenlijk ‘nergens naar ruikt’. Het is een gevoel, een idee. Dat ruik je goed in Acqua di Giò pour Homme: een onbestemde en ‘lege’ en ‘onnatuurlijke’ geur die je nauwelijks in ingrediënten kan vertalen. Alleen de ‘insider’ weet waarschijnlijk de diffuse fruitnoten daadwerkelijk te detecteren.

Hoe merkwaardig nu: deze manier van geuren maken, wordt visueel nog steeds ‘natuurgetrouw’ geïnterpreteerd. Dat wil zeggen, iets wat de man direct herkent: een duik in de zee, het liggen aan een strand terwijl waterdruppels glinsteren op de huid. Dat zie je in de campagne van Acqua di Giò pour Homme en ook weer in Acqua di Giò Essanza pour Homme – het model kijkt trouwens weer lekker gekweld moeilijk; hij toch zou moeten genieten van al die aguapret. Terwijl de inhoud weer een stap verder verwijderd van de natuur en een stap dichterbij is bij een totale abstracte interpretatie van geur, van geur als de som der dingen, met als eindresultaat: een geur die naar alles en niets ruikt.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Want Acqua di Giò Essanza pour Homme rekt het idee van een abstracte geur gekoppeld aan frisheid nog verder op. Met een groot verschil: het is nu een intense groene noot die onder de oppervlakte beweegt. De geur zou je kunnen omschrijven als een metaal-fougère (opgeroepen met eucalyptus en aldehyden) waarin alle nieuwe ontwikkelde frisheidmoleculen samenvloeien. Toch wordt de geur inhoudelijk verklaart met natuurlijke ingrediënten.

Wordt waarschijnlijk gedaan om het het parfumeriepersoneel niet al te moelijk te maken: ‘Meneer dit is een geur opgebouwd uit bijna honderd procent synthetische ingrediënten’. Verkoopt niet zo lekker.

De opening: een uitbarsting van cascalone – een molecuul die als een cascade een stroom van koud en fris water levert die de herkenbare noten van bergamot en grapefruit versterkt. Het hart loopt tot aan de rand over van hedione (jasmijn dat schittert in door de zon beschenen water) en nog zo’n nieuwe synthetische ster: paradisone die weer een bloemiger variatie op hedione is.

Dit alles krijgt een mooie bittergroene ondertoon met basilicum en salie die geleidelijk aan ‘verhout’ door patchoeli, vetiver, cederhout, ambergris (ook allemaal synthetisch). Interessant aan Acqua di Giò Essanza pour Homme is dat de neus heeft gekozen voor een chypre-achtige basis en dit niet met (het inmiddels bijna verboden) eikenmos maar met peper en salie (foto) oproept. En toch blijft de lichte, transparante metaalachtige noot gehandhaafd. Ook interessant om te ruiken: neuzen gaan voor mannen steeds meer op zoek naar tuinkruiden om een donker en mosachtig gevoel te creëren.

RUIK & VERGELIJK

Na zo’n lang verhaal, lijkt me het duidelijk. Maar ook interessant is om naast bovenstaande vernieuwende frisgroene geuren die vanaf de jaren negentig voor de man worden gemaakt, weer eens te ruiken aan de geur die volgens mij als een soort startschot voor deze golf is geweest:

Giorgio Armani Acqua di Giò pour Homme (1996)

Calvin Klein Eternity for Men (1989)

AVANT GARDE LANVIN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 7, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET A. Een reactie plaatsen

DE EIGENTIJDSE DANDY HEEFT VANAF NU EEN GEUR

Jaar van lancering: 2012

Laatst bijgewerkt: 07/06/12

Neus: Shyamala Maisondieu

Model: Alex Dunstan

Fotografie: Inez van Lamsweerde en Vinoodh Matadin

Volgens De Dikke van Dale wordt het woord avant-garde gebruikt om ‘acties’ of ‘bewegingen’ aan te duiden die nieuw of experimenteel van aard zijn. Dat gaat zeker op voor de luxe prêt-à-porter die Lanvin voor de man maakt. Volgens de Nederlander Lucas Ossendrijver, die op dit moment ‘directeur artistique’ is van de mannenafdeling van het couturehuis Lanvin, is dat een combinatie van exclusieve stoffen met delicate schittering (diep blauw, zinderend zwart, donkergroen en een waaier van grijstonen) en een relaxed silhouet. Perfect voor de (jonge) dandy van vandaag de dag. Want die is volgens Lanvin ‘verfijnd en toch mannelijk, ofwel: aantrekkelijk, maar verzorgd nonchalant’. Zeg het persbericht. Dit ook: ‘Hij personifieert Parijse chic en elegantie; zijn liefde voor mooie kleding maken duidelijk dat hij mannelijkheid net zoveel omarmt als zijn gevoelige en sensuele kant. En dat met zelfvertrouwen. En dat zonder arrogant te worden’.

Al deze kenmerken vloeien samen in de nieuwe mannengeur van Lanvin. Avant Garde heeft een sterk symbolisch karakter: het is een vertaling in geur van alle waarden waar het huis nu voor staat: verfijnde materialen, oog voor detail en moderniteit uitgezet in heldere lijnen. Dat zie je aan de flacon, dat ruik je aan de geur. Wat de flacon betreft: je maakt het niet vaak mee dat een flacon, meer dan een inhoudsmaat is dat het een ‘object of desire’ wordt. Komt door de verfijnde rondingen, sensuele touch en ergonomische vorm. Modern design dus.

Maar als je iets langer kijkt, wordt de flacon ‘weer’ klassiek, tenminste als je er, zoals Lanvin, er een modern interpretatie van de klassieke smoking in ziet. Modern inderdaad door het opvallende, maar understated gebruik van kleuren – ja zoiets is mogelijk: ‘grijzig’ zwart en‘grijzig’ groen. Om dit effect te krijgen is Avant Garde eerst gelakt in blauwgroen, vervolgens in metallic zilver en tenslotte in matzwart. En door de transparante band in het midden ‘lijkt het parfum tot leven te komen‘.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Shyamala Maisondieu interpreteerde dé kerncode van Lanvins mannenmode – casual elegance – in een chic-comfortabele geur die vertrouwd-klassiek en toch modern is, op basis van een sterke, sensuele en zalvende houtnoot.

Avant Garde opent prikkelend en kruidig-fris met Italiaanse bergamot, roze peperkorrel,  zwarte peper uit Madagaskar en jeneverbes (foto). Laatste twee staan garant voor een ijle, luchtige toets die de lavendel in het hart haar levendige nuance geeft. Warm-kruidig nootmuskaat en bittergroen kardemom begeleiden de zonnige lavendel naar een bijenwas-extract dat Avant Garde een honingachtig accent geeft.

In de warm-droge basisnoten openbaart zich de essentie van de Lanvin-man: ‘sensualiteit en tederheid gecombineerd met weelderigheid en durf’. Met andere woorden: benzoïne-hars (sensueel, vanille-achtig, poederig), vetiver (fris en toch droog en houtachtig) en tabak (donker, rokerig en zoet) ondergedompeld in georgy-hout (een nieuw synthetisch ingrediënt dat de intensiteit en aardsheid van hout mengt met de sensuele warmte van amber). Donker, mannelijk, intens zonder opdringerig macho te zijn: Avant Garde.

RUIK & VERGELIJK

Opvallend: de klassieke en oude namen in de ketenparfumerie presenteren zich steeds minder alledaags en crowd pleasing – de sportgeuren van ze even niet meegerekend. Ze komen als het ware weer terug bij hun vertrekpunt: meer verleiden door inhoud dan door uiterlijk vertoon. En die inhoud is donker, warm, en geprononceerd (en af en toe geleverd in parfumextract).

Dior Eau Sauvage Parfum (2012)

Giorgio Armani Acqua di Giò Essenza (2012)

Givenchy – Le Parfum Couture – Pi Leather Edition (2012)

Jean Paul Gaultier Kokorico (2012)

LA NUIT DE L’HOMME FROZEN COLOGNE YVES SAINT LAURENT

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 6, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET F, GEURENALFABET L, NICHE IN DE PARFUMERIEKETEN. Een reactie plaatsen

NIET: EEN FLANKER VAN LA NUIT DE L’HOMME

WEL: EEN OPVALLENDE, NIEUWE STERKE GEUR

Jaar van lancering: 2012

Laatst bijgewerkt: 06/06/12

Neus: onbekend

Opvallend verschijnsel de laatste paar jaar: steeds meer geuren van de klassieke leveranciers – denk Parijs – gemaakt voor de ketenparfumerie worden steeds beter van kwaliteit. Deze ontwikkeling heeft natuurlijk alles te maken met de sterke invloed en inmiddels enorme populariteit van nichehuizen. De ‘mass market’-concurrentie zal het niet direct toegeven, maar hierdoor werd die wel aangespoord om méér in geuren te stoppen. Wil zeggen: meer verfijning door te kiezen voor een betere kwaliteit aan ingrediënten. Dat ervaar je ook mooi met La Nuit de l’Homme Frozen Cologne.

‘Best wel’ een lange naam, maar ik ga er vanuit dat de geur weldra ‘ingeburgerd’ zal raken als worden Frozen Cologne. Een flanker (denk aan het werkwoord flankeren en de bedoeling wordt duidelijk) kun je het echt niet noemen, ook geen zomerse variatie. Want het is een op zichzelf staande geur die hoewel ‘trouw’ aan zijn inspiratiebron toch een duidelijk, eigen parcours volgt.

Ik wil niet zeggen dat deze geur beter is dan La Nuit de l’Homme. Ik zeg wel: voor mij is deze versie sterker en overtuigender en dat heeft dus ook met de kwaliteit van de ingrediënten te maken. Net zoals in Saharienne (2011) verbindt deze bevroren cologne twee ‘parfumeermogelijkheden’ die in naam onverenigbaar lijken: koelte versus warmte. Of is het in geval van La Nuit de l’Homme Frozen Cologne andersom? La Nuit staat voor de donkere, warme aroma’s, Frozen Cologne voor de ‘ijskoude’ frismakers. Het zal me niet verbazen dat dit de meest populaire geur wordt in het L’Homme-assortiment. De reden…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

…. de knallende ‘bevroren’ cologne-start die elegant overgaat in een sensueel fond zonder echt zijn frisheid te verloochenen. De opening: een quasi fruitigheid van fris-bloemig bergamot, overzoete mandarijn en citroen die samen een extreem koele ‘gintonic’-toets krijgen door een prikkelende zwarte pepernoot (minder ijl dan witte peper). En deze frisheid duurt voort door de toevoeging groen, bitter-fris geraniumblad. De transformatie van La Nuit de l’Homme Frozen Cologne manifesteert zich in de basis met krachtige houttonen (vetiver en cederhout) die sensueel ondersteund worden door tonkaboon and cashmeran (een synthetisch ingrediënt dat de warmte van hout combineert met de zachtheid van kasjmier).

Opvallend: met de kenmerkende noot van La Nuit de L’Homme – lavendel – is totaal geen rekening gehouden. Ook meen ik een soort van jeneverbes te ruiken terwijl deze koel-ijle noot niet wordt vemeld. In ieder geval:  deze geur is dus zoals reeds gezegd, geen flanker, maar een ‘eigen’ geur geworden. Interessant in deze is ook dat een geur een aantal veranderingen moet ondergaan voor het zijn ‘ware ik’ heeft gevonden. En wat geursensatie betreft: eerder een eau de toilette dan een cologne.

RUIK & VERGELIJK

Ja, gewoon doen. Als je er tijd voor wil vrij maken in de parfumerie:

Yves Saint Laurent L’Homme (2006)

Yves Saint Laurent La Nuit de L’Homme (2009)

Yves Saint Laurent La Nuit de L’Homme le Parfum (2010)

Yves Saint Laurent L’Homme Libre (2011)