GEURENGOEROE

VAYA CON DIA DEEL TWEE

Jaar van lancering: 2002

Laatst bijgewerkt: 25/06/12

Neus: onbekend

Ik ben al tijdje bezig met een kruistocht in mijn familie-, vrienden- en kennissenkring: met een aan fanatisme grenzende dadendrang probeer ik ze te overtuigen dat ze nu al die geuren uit de ketenparfumerie een keer links moeten laten liggen en overgaan tot een upgrading van hun aankoopbeleid. Ze zijn altijd wel geïnteresseerd in mijn geurverhalen, maar verder dan ‘goh, wat interessant’ reikt het meestal niet. Ik zoek dan nu ook een strategisch moment om ze te triggeren.

De beste gelegenheid: als je met elkaar van een goede fles wijn geniet – of meerdere. Het valt me – dan – op hoe goed ze inmiddels zijn in het uitleggen waarom bepaalde wijnen hun tong strelen en andere juist weer niet. Gelijk een amateur oenoloog beschrijven ze het begin – ‘beetje ananas, beetje perzik’ – , de middennoot – ‘druiven die net geperst zijn’ en de afdronk – ‘walnoot vermengd met eikenhout en toch ook een minerale iets’. Inderdaad alsof je over geuren praat. En dat wrijf ik ze dan ook onder de neus. In tgv-snelheid leg ik ze uit wat niche inhoudt, hoe het is ontstaan en wat voor een plezier je er aan kunt hebben.

Amouage is dan een mooi voorbeeld om ze te wijzen op de Arabische parfumcultuur die vooral ook – in vergelijk met bijvoorbeeld Montale – meer rekening houdt met de westerse smaak, maar ook op het feit dat de verschillen tussen mannen- en vrouwengeuren eigenlijk te verwaarlozen zijn. Daar kijken ze in het begin vreemd van op, maar als je dan vraagt wie bedacht heeft dat ingrediënten wel of niet vrouwelijk zijn, blijven ze het antwoord ‘schuldig’.

Dia, hetzelfde jaar verschenen als Dia Men, is perfect om ze het duidelijk te maken. ‘Voor de gein’ leg ik wel even het idee van de geur uit (Dia heb ik al besproken): de woestenij van de woestijn, de kruiden aangeboden – via caravanroutes te kameel aangeleverd – op de markt van Zanzibar en tegelijkertijd als contrast de frisheid van de zeeën die het Arabische schiereiland omgeven. En als het even kan, presenteer ik ter vergelijk Gold Men dat wordt gezien als de nachtversie van Dia Men.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Wat is dit toch een mooie geur. Neem alleen al de opening: geen cliché Europese citruspret, nee, je wordt direct ondergedompeld in een zwoele sensatie van (het muskachtige) cistus labdanum besprenkeld met kardemon, (in dit geval) bloem-zwoelig oranjebloesem en wolk van wierook. Laatste rokerige en ijle noot wordt prachtig gelinkt aan een volle pruimnoot in het hart: sappig, rijp en ook weer zwoel. Het effect: een en al zachtheid en sensualiteit.

Zonder te opdringerig te worden omdat het wordt begeleid door een bloemennoot (sprankelende pioenroos, koppig ylang-ylang en poederzacht iris). De basis zorgt ervoor dat al deze ‘vrouwelijke’ bloemen mannelijk uitgezwaaid worden: vetiver, palissanderhout en patchoeli. Maar zonder macho-effect. Daarvoor is het geheel te verfijnd en dat komt volgens mij op conto van de leernoot (foto) die de totaalcompositie een zachtstrelende suède-finesse geeft.

RUIK & VERGELIJK

Als je de kans hebt, doe het!

Amouage Gold Men (1983, 2008)