BEL AMI HERMES

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 13, 2013
Geplaatst in: GEURENALFABET B, KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN, KLASSIEKERS OPNIEUW GEROKEN. Een reactie plaatsen

‘BOEZEMVRIEND’ NU WEER ‘EN VOGUE’

Jaar van lancering: 1986

Laatst aangepast: 13/06/13

Neus: Jean-Louis Seuziac

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE BEL AMI HERMES OLD ADGeen zin in A.F.Th. van der Heijdens zwaarmoedige, gestolde en verweesde eposverhalen gevat in barokke lijsten met scherpe en ontluisterende kanttekeningen waarin onze tijd genadeloos wordt blootgelegd, als vakantieliteratuur? Ik zeg als francofiel: neem Guy de Maupassant (1850-1893) mee in je koffer of lees hem op je ipad.

Hoewel zijn kijk op het leven ook niet bepaald positief was – voor hem een avontuur zonder doel; de mens een beest nauwelijks beschaafder dan de andere – vertelt hij het wèl op een bondige en aanstekelijke manier: geen menselijke ondeugd waarover hij zijn geest niet liet schijnen.

Daarnaast was hij een levensgenieter: door zijn succes kon hij een mondain leven te leiden. Voorbeeld: hij kocht een jacht voor cruises op de Middellandse Zee. In 12 jaar tijd schreef hij meer dan 8 romans en 300 verhalen. Een van zijn meesterwerken: Bel Ami (1885). Verschillende keren verfilmd. In 2012 opnieuw. Een kostuumdrama in de letterlijke zin van het woord. Met Robert – ‘Twilights’ – Patterson als ‘boezemvriend’ (de Nederlandse vertaling van Bel Ami) die tijdens zijn corrupte klimtocht naar macht en aanzien, de boezems van Christina Ricci, Kristin Scott Thomas en Uma Thurman in hun strak aangesnoerde korsetten heftig laat pulseren.

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE BEL AMI HERMES NEW BOTTLEGelukkig: ‘all things end well’, hij gaat ten onder. Google je Bel Ami, dan kom je eerst bij deze film terecht, dan bij het – gelijknamige – Franse bedrijf gespecialiseerd in homoporno, dan bij Guy de Maupassant. Daarna: een trits van restaurants en hotels wereldwijd met deze naam. Ook nog een kapper, ook nog een lijstenmakerij.

En dan uiteindelijk bij de geur van Hermès die zowel Maupassants roman als het idee van boezemvriend als inspiratiebron had. Dat laatste is natuurlijk leuk en slim gekozen: een geur als boezemvriend. De oorspronkelijke campagne was opvallend: we zien een erotische tekening van Egon Schiele begeleidt met de slogan ‘Il se parfume. Elle s’abondonne’.

Ofwel, ‘Hij parfumeert zich. Zij geeft zich er aan over’. Op de www.hermes.com, wordt de geur (inmiddels gegoten in de standaardflacon van het merk) omschreven als ‘onweerstaanbare mannelijke charme. Een gedurfde mix van kardemom, amber, patchoeli en leer’. Maar daarmee doe het merk, merkwaardigerwijze, Bel Ami tekort omdat de geur zoveel rijker en gelaagder is. Interessant: de geur gold tien jaar geleden nog als ouderwets, voorbij.

Maar door de nieuwe populariteit van leergeuren – met name in de nichesector – is deze klassieker voor mij weer helemaal ‘nieuw’ voor mannen die houden van een krachtige geur prêt-à-porter. Dit is een van de geuren (beter gezegd: de laatste) waaraan ik altijd ruik – beter gezegd: me mee vol spuit – als ik een taxfreeshop bezoek op een vliegveld. Na een aantal andere te hebben getest, zorgt Bel Ami ervoor dat die allemaal verdwijnen. Zo krachtig is de geur.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE CUIR D'HERMES ORANGEEr wordt gezegd dat de formule is aangepast (geldt bijna voor elke klassieker). Kan zo zijn, ik ervaar hem zoals ik hem ken ‘van toen’. Eerst een lichte, metaalachtige citrusnoot vermengd met ruwe, peperachtige nuances die snel vrij baan maken voor een overdosis kardemon (dat was in 1986 vernieuwend).

Het hart is zo charmant en dat komt door ylang-ylang. Deze koppige en vol-sensuele bloem heeft de klasse dat het leer (foto) in de basis heel erg zacht maakt zonder dat het specifieke effect ervan (ruig, stoer, mannelijk) verloren gaat. En deze leernoot wordt ondersteund door krachtig hout (iris, vetiver, ceder- en sandelhout) en zacht gemaakt door vanille- en ambernoten (die ook mooier worden door ylang-ylang).

Elegant is het accent van tabak, geeft het geheel een, subtiele rokerige noot. Het valt me op dat ik een paar keer krachtig heb gebruikt. Kan er geen ander omschrijving voor vinden: Bel Ami is een krachtige boezemvriend.

RUIK & VERGELIJK

Jean-Louis Sieuzac stamt nog uit de tijd toen een neus niet dag in dag uit niet de ene na de andere geur moest aanleveren. Toen een neus nog meer vanuit zijn artistieke uitgangspunt kon werken. Zijn collectie is bescheiden, maar het zijn bijna allemaal klassiekers geworden. Hoe zou dat toch komen…

Oscar de la Renta Oscar (1977)

Yves Saint Laurent Opium (1977)

Sonia Rykiel 7ème Sens (1978)

Christian Dior Fahrenheit (1988)

Christian Dior Dune (1991)

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE BEL AMI HERMES FIRST AD

JACOMO JACOMO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 11, 2013
Geplaatst in: GEURENALFABET J, KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN, PORTET. Een reactie plaatsen

MIJN EERSTE ‘ECHTE’ ZELF GEKOCHTE GEUR

Jaar van lancering: 1980

Laatst aangepast: 11/06/13

Neus: Christian Matthieu

Concept & realisatie: Gérard Courtin, James Kaplan

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE JACOMO JACOMO ADV 2Mijn ouders waren niet echt bekend met en dus gek op geuren. Zoals je nu met parfums om de oren wordt geslagen – op straat, in de bladen, op tv – bestond nog niet toen ze mij en mijn broers en zussen opvoedden (jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw). Parijse parfums stonden synoniem voor luxe en zoals de meeste van hun generatiegenoten ‘ver van mijn bed’. Mijn vader gebruikte Fresh Up (19??). Mijn moeder niets.

Toen mijn vader haar een keer voor Moederdag Miss Dior (1948) gaf – nooit gevraagd hoe hij deze geur had gevonden -, was ze niet ‘kapot’. Mijn vader gebruikte deze eau de toilette vervolgens als aftershave. Ik rook er vaak aan: mijn fascinatie begon. Nam toe toen mijn vader het nog een keer probeerde met mijn moeder.

Hij schonk haar: Anaïs Anaïs (1978). Ze zou – ‘Annie Annie’ zei ze altijd – nooit meer iets anders dragen (en heeft nooit de aanpassingen in de loop der jaren opgemerkt). Die fascinatie voor parfums was trouwens bij mij altijd wel latent aanwezig: ik was onder de indruk van advertenties in buiten- en binnenlandse bladen en verzamelde die. De mooiste: een spread van Chanel met flacons van N°5 (1921) en N°19 (1970) gepresenteerd als een skyline. Heb die partij op een dag weg gekieperd. Stom, stom, stom: voor ‘vintage-advertenties’ wordt nu ‘goud geld’ betaald.

Mijn eerste ‘echte’ grote geur kocht ik in 1980 tijdens mijn vakantie in Zuid Frankrijk. In de etalage van een parfumerie in Cassis zag ik een flacon van Jacomo. Waarom ik juist hier op viel? Wellicht omdat ik de naam niet kende en de flacon mooi vond. Opvallend weer wel: de eerste zwartwit-campagne was, terugblikkend, visueel een voorbode op de godenelixers Antaeus van Chanel (1981) en Kouros (idem) van Yves Saint Laurent.

Ik heb in totaal drie 100ml-flacons leeggespoten en ‘zorgde’ ervoor dat het ook een van de lievelingsgeuren van een van mijn broers werd. Zelfs toen ik daarna als een blok viel voor Macassar van Rochas (zelfde jaar), voor Antaeus en voor Bel Ami van Hermès (1986). Terugruikende, blijkt de inhoud van Jacomo perfect bij mij te passen. Ik hou dus blijkbaar van krachtig-kruidige geuren met een spetterende groene opening (galbanum) en een sterke leerbasis omringd door ‘rook’.

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE JACOMO JACOMO ADV 3Nog even wat het merk betreft. Opgericht in 1970 in New York als luxe leerlabel. In het begin behoorlijk eigenzinnig. Eerste geur stamt uit hetzelfde jaar: Cendrée (voor hem). Dan in 1971 Chicane (voor haar). Dan: Silences voor de vrouw (1972): geldt als een ware klassieker die in lijn ligt met Chanels N°19.

En als je ooit het parfumextract ruikt van Anthracite pour Elle (1986), dan word je vanzelf blij: vooroorlogse parfumtraditie modern gepresenteerd. Daarna is het merk meegaan gegaan in de fastforwardfragrance-politiek. Er verschenen blauwe (zal wel fris en zomers zijn) en rode (zal wel vurig, hot & spicy zijn) versies op Jacomo, en allerlei variaties op Silences. Ik zwijg over de rest. Dat maakt je als authentiek huis minder geloofwaardig.

Om iets van zijn status terug te winnen, lanceerde het in 2010 The Art Collection: #02, #08 en #09. Nog niet geroken. Maar daar staat dan weer tegenover – hé, wat verrassend, wat ontzettend origineel zeg – Jacomo Oud for Men dit jaar gelanceerd. Ook nog niet. Want eerlijk gezegd: ‘zal wel!’

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

De flacon is inmiddels aangepast, de inhoud ook. Jacomo is meer waterig, meer musky geworden. De ooit voor mij zo verbazingwekkende opening van galbanum (tekening) omringd door citrusnoten waaraan basilicum, rozemarijn, salie en kardemon zitten vastgeplakt is braver, meer geconfectioneerd. Geldt ook voor het bloemige hart van rozenhout, geranium en cyclaam.

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE GALBANUMMaar het moet gezegd: die worden nog steeds mooi ondergedompeld in een droge specerijmix van kaneel, nootmuskaat en kruidnagel. Deze drie vormen voor mij de essentie van de geur (samen met de wierook in de basis) die vervolgens in de nasleep op bezoek gaan in bosachtige streken – iris, patchoeli, mos, cipres, cederhout – waar de bodem is bedekt met sensuele ‘parels’ van amber en musk, en een zacht wierookwindje over het geheel waait.

Wat dan wel weer leuk is: de geur is nog wel steeds krachtiger en eigenzinniger dan veel van al die popijopi-geuren die tegenwoordig worden uitgebreid met een ‘black edition’. Jacomo is vintage, klassiek en eigenlijk helemaal anno nu.

RUIK & VERGELIJK

Voor mij toch interessant, gezien mijn parfumvoorkeur: in hetzelfde jaar verschenen nog twee krachtige geuren opgebouwd rondom hetzelfde concept die ik nog steeds in mijn collectie heb:

Christian Dior Jules (1980)

Jean Patou Pour Homme (1980)

En deze onderstaande past ook perfect in het plaatje:

Oscar de la Renta Pour Lui (1980)

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE JACOMO JACOMO ADV 1

ACQUA ESSENZIALE SALVATORE FERRAGAMO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 10, 2013
Geplaatst in: GEURENALFABET A. Getagd: , , . Een reactie plaatsen

ESSENTIE VAN WATER VOOR DE ‘ESSENTIELE’ MAN

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 10/06/13

Neus: Alberto Morillas

Model: Garett Neff

Flacontonwerp: Fanny Le Bonniec, Oscar Del Cerro

Fotograaf: Camilla Akrans

Filmregisseur: Nicolas Garnier

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE ACQUA ESSENZIALE SALVATORE FERRAGAMO FLACONVolgens Salvatore Ferragamo kenmerkt het archetype van het luxemerk zich door zij geraffineerde, maar tegelijkertijd mannelijke karakter. Volgens Salvatore Ferragamo is authenticiteit de hoogste vorm van luxe. Deze twee opvattingen vloeien nu samen in Acqua Essenziale en wordt het gekoppeld aan water:  het meest essentiële natuurelement aldus het Italiaanse luxelabel voor de man die wat de essentie van het leven inhoudt.

Zie je terug in de presentatie: topmodel Garett Neff portretteert een man (met bandplooibroek; nieuwe trend?) die zich verzoent met zijn essentie door middel van een moment van persoonlijke intimiteit en ware vrijheid. Gezien de positieve boodschap die parfums over het algemeen uitdragen, gaan ik er vanuit dat de essentie in dit geval het ook is. Want: wat er zou bijvoorbeeld gebeuren met de man die zich verzoent met juist zijn slechte en negatieve eigenschappen…

Anyway: Ferragamo zet volgens mij hoog in en verwacht van veel van Acqua Essenziale. Grootste lancering in Meydan Beach Club in Dubai, modieuze en minimalistische clip helemaal in lijn met de huidige parfumpromotie-regels. Ik ben benieuwd wat de geur gaat doen, want inhoudelijk ligt de geur weer in lijn met de inhoudelijke parfumwetten op dit moment.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE MUNTDe opening zweeft tussen ‘citroentje met suiker’ en een citruscocktail met veel frisse munt en citroenblad (ruik ik niet echt) drijvend op het oppervlak. Energiek met een cologne-effect. De zoete noot hecht elegant aan de lavendel en geranium. Dan neemt Acqua Essenziale een wending, wordt kruidig door rozemarijn. En toch blijft het frisse watergevoel van citrusvruchten bewaard door cascalone, de nieuwe, frissere variant op calone (ontwikkeld in de jaren zestig ).

Hierachter opent zich de houtbasis: patchoeli en vetiver voorzien van een lichte sensuele ondertoon door cistus labdanum én een nieuw ontwikkelde musk: helveltolide geroemd om zijn bloemige eigenschappen en ‘bevrijdt’ van het schoongewassen en katoenpluizerige effect.

RUIK & VERGELIJK

Het is niet de eerste keer dat Alberto Morillas zich over een citrusfrisse, bloemige geur eindigend in een houtbasis heeft gebogen. Variaties op een thema:

Giorgior Armani Acqua di Giò pour Homme (1996)

Ermenegildo Zegna Essenza (2003)

Givenchy Pour Homme Blue Label (2004)

Baldessarini Del Mar (2005)

Versace Pour Homme (2008)

Collistar Acqua Attiva (2009)

Bvlgari Man (2010)

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE ACQUA ESSENZIALE SALVATORE FERRAGAMO MODEL 1

EAU ABSOLUE – LES NOMBRES D’OR – MONA DI ORIO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 8, 2013
Geplaatst in: GEURENALFABET E, NICHE. Getagd: , . 3 reacties

DE MEDITERRANEE IN WARE ESSENTIE ONTHULD

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 08/06/13

Neus: Mona di Orio

Concept & realisatie: Jeroen oude Sogtoen

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE EAU ABSOLUE MONA DI ORIO BOTTLEVol verwachting klopt mijn hart over hoeveel composities Mona di Orio heeft nagelaten die honderd procent af zijn. Ze liet me ooit haar aantekenschrift zien waarin ze alle formules en ingevingen noteerde. Dat was een behoorlijk kloek werk. En trouwens: veel schetsen van haar zijn volgens mij ook het uitgeven waard. Die leveren wellicht – ik weet het wel zeker – meer interessants op dan afgeronde geuren van zoveel nichemerken.

Eau Absolue is haar onvoorwaardelijke liefde – ze groeide op en woonde in Nice – voor het Middellandse Zee-gebied verankerd in een krachtige compositie. Een verkoper bij Skins in Amsterdam, zei me toen ik er naar vroeg, dat de geur ‘veel weg had van een Acqua di Parfum-geur’.

Een verkoper – double check – bij Senteurs d’Ailleurs in Brussel zei: ‘Helderheid en sensuele warmte in harmonie’. Ik schrok in eerste instantie van ‘Skins’ maar kan me er wel iets bij voorstellen, én het is tevens een goede introductie voor een merk dat voor velen nog steeds als moeilijk wordt beschouwd. Alleen waar Acqua di Parma ophoudt, daar begint Mona di Orio pas voor mij.

De Mediterranée is een zeer geliefd thema in de parfumerie. Jaar in, jaar uit word je getrakteerd op talloze geuren die het temperament ervan – denken te – vangen. Wat je meestal krijgt is een geur die ruikt naar zee, ruikt naar zon, ruikt naar bloemen, ruikt naar hout, ruikt naar veilig, ruikt naar voorspelbaar, ruikt naar gaap-gaap. Komt volgens mij omdat de neuzen verantwoordelijk voor deze stroom het idee interpreteren, niet ‘beleven’.

Dat kenmerkt het verschil met Eau Absolue. Mona di Orio weet de essentie te raken omdat ze er opgroeide. De geur heeft wat meestal ontbreekt in de Middellandse Zee-categorie: naast frisheid ook een elegante warmte, zwoelte én diepte. Het kan natuurlijk aan mij liggen, maar ik ruik de typische ‘griffe’ van Mona di Orio. Een zekere ruwheid, een zeker ongepolijstheid. En is dit wishful thinking? In Eau Absolue ruik ik een spoor van Lux uit 2004 (door de sprankeling) en Orio uit 2006 (door de ‘strakke’ warmte en sensualiteit).

Een nadeel, en dat geldt voor alle geuren uit Les Nombres d’Or: alleen verkrijgbaar in 100ml. Ik zeg dat niet voor mij, wel voor anderen die willen kennismaken met de wereld van een meest fascinerende neuzen ooit: een 30 en/of 50ml haalt ze wellicht eerder over. En voor mij is de naam Eau Absolue gezien de inhoud een beetje te saai en te sec. Ik noem hem Méditerranée Reveillée.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE AGRUMESEau Absolue is voor mij de meest toegankelijke geur van Mona di Orio tot nu toe, de reden: het pure citruseffect. Dat ruik je vooral in de opening en verklaart de associatie met Acqua di Parma: een uitbarsting van zon, licht en frisheid.

Mona di Orio nam: bergamot, mandarijn en petitgrain in al hun zuiverheid. Deze schaterende hesperide-noot krijgt een klap om de oren door roze peper. Hierdoor wordt het hesperide-geheel (foto) als het ware gelift, gekieteld.

Dan komt de andere kant van de Mediterranée geleidelijk naar boven, wordt het ‘Acqua di Parma’-traject verlaten. De maan begint te schijnen over het water en het landschap. De geur wordt droog, aards, kruidig, warm, zwoel, zelfs stoer met een vage bloemennoot. Mona di Orio nam: geranium, cederhout, vetiver, laurier – ruik je heel mooi, als een fluistering – en voor de afronding amber, musk en cistus labdanum.

Laatste drie resulteren in een lichte, verleidelijk-vileine animale noot (typisch Mona di Orio), zonder dat het overhand krijgt, de citrusnoten blijven resoneren, de houtnoten (cederhout, vetiver) ook.

RUIK & VERGELIJK

Hellup… Nou vooruit, de geur die voor het eerst de Middellandse Zee olfactorisch in kaart heeft gebracht en ook die aardse, gloedvolle noot toevoegde aan de zonnige en sprankelende noten:

Estée Lauder Azurée (1969)

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE SAMPLE KIT MONA DI ORIO

TOMO ANNAYAKE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 7, 2013
Geplaatst in: GEURENALFABET T. Getagd: . Een reactie plaatsen

TOMORROW, TOMORROW, I LOVE HIM…

Jaar van lancering: 2007

Laatst aangepast: 07/06/13

Neus: onbekend

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE TOMO ANNAYAKEMy god, afgaande op de toptien van Ici Paris XL en Douglas, blijkt de gemiddelde man toch erg saai, veilig en voorspelbaar in zijn geurgebruik. Op nummer een bij beide: One Million (2008) van Paco Rabanne. Dan bij Ici op twee: Chanels Allure Homme Sport uit 2004 (op tien bij Douglas). Op drie: Le Male uit 1995 (op twee bij Douglas) van Jean Paul Gaultier. Nummer vier: Blue de Chanel (zelfde plek bij Douglas) gelanceerd in 2010. Vijf: Giorgio Armani’s Acqua di Giò (zeven bij de concurrent) uit 1996. Zes: Hugo Boss Bottled (1998). Die is dan weer nummer drie bij Douglas.

Trots presenteren we op nummer zeven: Homme van Dior (op acht bij de concurrent) uit 2005. En op nummer acht: uit 2006, Yves Saint Laurents L’Homme (niet present bij Douglas). Nummer negen uit 2010: Dolce & Gabanna’s The One Gentleman (idem). En, dames en heren op de tiende plaats staat… Cool Water van Davidoff (1987).

En die staat iets hoger bij Douglas: nummertje zes. En daar staan ook twee andere verleiders. Op de vijfde plaats Viktor & Rolfs Spicebomb (2012) en op nummer negen – tot mijn grote verrassing: Tomo van Annayaké, want daar exclusief verkrijgbaar. Stamt uit 2007.

Annayaké (ik weet niet waar de naam voor staat) is dat ‘andere’ cosmeticahuis uit Japan, alleen minder bekend dan Shiseido. Kort door de bocht, zo lees ik op de site: 80 jaar geavanceerd onderzoek gebruikmakend van 2000 jaar traditie. Naast elf vrouwengeuren, is er voor hem naast Tomo ook: Pour Lui (2000), Undõ (2005) en Miyabe Man (2009). Toch interessant dat deze voor velen onbekende naam, een zekere populariteit bij de ‘Douglasman in de straat’ geniet. Volgens www.internetslang.com betekent tomo morgen. Weer wat geleerd.

Volgens de site van Douglas is het ‘een mysterieuze en kruidige mannengeur die zijn sensualiteit benadrukt. Perfect voor zwoele avonden en nachten. Het parfum maakt indruk met zijn oriëntaalse, houtachtige geur’. Dat kun je natuurlijk voor zoveel andere mannengeuren beweren. Maar ook dat het een typische Japanse geur gemaakt (voor de westerse consument) is? Ja, dus. Komt qua gevoel een beetje in de buurt van Kenzo. Alleen met dit verschil dat…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE SALIE… Tomo een ongewone, enorme nadruk op kruiden heeft. Ruik je direct in de opening die begint als een fougère: dus zoete lavendel omringd door een citruswolk waarin rozemarijn zit die zeer etherisch en puur overkomt. Linkt mooi met de kruiden in het hart: korianderzaad en salie. En behoorlijk sterk. Koriander is ‘kruidig-stoffig’. Salie (foto): bitter, droog en groen. En dan zorgt tabak voor een mooie stoer tegengewicht.

De zoet-rokerige noot hiervan wordt in de basis (eveneens behoorlijk) zoet-sensueel gemaakt met citsus labdanum, tonkaboon, ‘zwarte’ musk en benzoïne. En hierdoor wijkt de geur wel af van de andere geuren uit de toptien. Donkerder, dieper, sensueler. Maar blijkbaar toch iets te voor de Europese man? In 2012 verscheen namelijk Tomo Fresh. Helemaal nieuw: Love Him (2013)

RUIK & VERGELIJK

Voor mij zweeft Tomo tussen:

Kenzo Power (2008)

Kenzo Homme Boisée (2010)

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE TOMO FRESH ANNAYAKE

EAU DE PAMPLEMOUSSE ROSE HERMES

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 6, 2013
Geplaatst in: GEURENALFABET E, NICHE, NICHE IN DE PARFUMERIEKETEN. Getagd: , . Een reactie plaatsen

COLOGNE-CHIC

Jaar van lancering: 2009

Laatst aangepast: 06/06/13

Neus: Jean-Claude Ellena (foto)

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE EAU DE PAMPLEMOUSSE ROSE HERMES FLICKREen van de grote en zo vaak toegepaste cliché gebruikt ter afsluiting in een persbericht van een product speciaal gemaakt voor het meest geliefde jaargetijde: laat nu de zomer maar komen. Ter onderstreping eindigend met een, twee of drie uitroeptekens.

Ik moest er vandaag aan denken tijdens een fietstochtje door de heuvelachtige omgeving van Brussel en het zweet niet alleen op mijn voorhoofd parelde. Alleen iets anders: laat nu de eau de cologne maar komen. En snel een beetje die instant frisheid. Alleen welke?

Terwijl mijn hand bij thuiskomst automatisch reikte naar mijn superflacon Eau d’Orange Verte (1979) van Hermès, kwam er achter dat ik Eau de Pamplemousse Rose nog niet had beschreven. Wordt door Jean-Claude Ellena omschreven als ‘een bitter-zoete cologne’ gemaakt met ‘vrijheid in traditie’. Verder lees ik: ‘Een klassieke nouvelle in benadering, levendig en met de frisheid van citrusvruchten, onderscheidt Eau de Pamplemousse Rose zich door zijn unieke moderne samenstelling’.

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE JEAN-CLAUDE ELLENAEn: ‘Het hesperidethema, hier voorgesteld door grapefruit, krijgt een nieuwe uitstraling door het contact met de roos. Een mooi evenwicht tussen de elementen, waarbij de citrus de toon zet, in verstandhouding met een bloem als een sluier van licht’. Net zoals de andere vier colognes die Ellena voor Hermès maakte, valt ook hier de minimalistische benadering op. Met zo weinig mogelijk toch een ‘brede’ geur neerzetten. In vergelijk met het tegelijkertijd (en al beschreven) Eau de Gentiane Blanche, is voor mij Eau de Pamplemousse Rose meer een cologne door het ontbreken van witte musk die een cologne toch te katoenpluizerig en daardoor te zacht maakt. Een cologne moet voor mij schuren en prikkelen, en dat bereik je dus met citrusnoten.

En dat doet deze cologne. Het vernieuwende is inderdaad de toevoeging van roos. Die geeft het geheel een bloemige, beetje zoete toets zonder te overheersen. En gelukkig: de roos maakt Eau de Pamplemousse Rose niet te ‘vrouwelijk’. Grappig: hierdoor komt de geur wel in de buurt van Un Jardin sur le Toit (2011).

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE GRAPEFRUITInteressant om te zien hoe de grapefruit (foto) door gebruikers wordt ervaren. Zo las ik op www.osmoz.com dat een persoon deze topnoot ‘so overwhelmingly chemical’ vond dat ‘it glows like a neon sign’, terwijl een ander die als ‘not chemically sharp at all’ ervoer, maar juist ‘refreshingly bright’. Ik sluit me bij de laatste aan: het lijkt alsof de grapefruit ‘live’ door Ellena himself wordt gepeld, terwijl je de geur opspuit.

Maar je ruikt meer citrusachtige noten. Beetje citroen, beetje limoen. Typisch hesperide dus. In deze klaterende frisheid bloeit de roos op. Niet fel in de zon, maar meer op een beschaduwde plek, waardoor de grapefruit-noot blijft aanhouden.

Het verrassende zit in de basis: vetiver. Die geeft het geheel een mooie, aardse, houtige en bijna minerale toets. Het effect: de cologne transformeert naar ‘strak’ en droog. En toch blijft de frisheid van de cologne gewaarborgd. Eigen natuurlijk aan vetiver, maar toch wonderlijk.

RUIK & VERGELIJK

Anders, maar toch ook zeer verfrissend (denk zwarte thee, fruit en bloemen) en op een hoger niveau binnen het Hermès-assortiment.

Hermès – Hermessence – Osmanthe Yunnan (2005)

En natuurlijk:

Hermès Un Jardin en Méditerranée (2003)

Hermès Un Jardin sur le Nil (2005)

Hermès Un Jardin après la Mousson (2008)

Ik weet niet of die nog leverbaar is, maar tjonge, tjonge, wat een klassiek-moderne frisheid:

Hermès Amazone Eau de Fraîcheur (1996)

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE EAU D'HERMES

SAFFRON – COLOGNE INTENSE – JO MALONE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 5, 2013
Geplaatst in: GEURENALFABET S, NICHE. Getagd: . Een reactie plaatsen

AANGENAAM SAFFRAAN

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 05/06/13

Neus: onbekend

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE SAFFRON JO MALONE 3Ik heb Jo Malone wel eens de Engelse variant op Annick Goutal genoemd. De reden: beide huizen hadden, zonder dat het de bedoeling was (maar wel mooi meegenomen), voor ze echt bekend werden bij het grote publiek een hoge ambassadeurs-uitstraling. Dat wil zeggen: ze leverden het perfecte parfumcadeau voor mensen die verkeerden in ‘de betere kringen’.

Hoe vaak heb ik niet bij de Brusselse boetiek van Annick Goutal een auto met corps diplomatique nummerbord (dubbel) geparkeerd zien staan. Als je even wachtte zag je de chauffeur even later met een grote tas de winkel uit komen. Maar voor ‘hetzelfde geld’ parkeren deze auto’s nu op dezelfde plek.

Alleen, niet om bij Goutal inkopen te doen, maar bij Jo Malone die op enige meters afstand sinds 2012 een grote shop-in-shop heeft bij hét parfumniche-adres van de Europese hoofdstad: Senteurs d’Ailleurs. Want, wat hoorde Geurengoeroe in de wandelgangen van de haute parfumerie: Goutal heeft het moeilijk. De reden: de uitstraling. Het schijnt zo te zijn dat veel nicheconsumenten een beetje zijn uitgekeken op een romantische en sentimentele presentatie van parfums. Al die vlindertjes die maar blijven ronddartelen, al die bijtjes die maar blijven zoemen – a bit boring. Niche moet nu strak en zonder al te veel toeters en bellen worden gepresenteerd.

Een ander probleem: Goutal haakt te weinig in op heersende trends. Wat eerst een pre was – dat je als huis de toon zet – werkt nu blijkbaar contra. Go with the flow is nu ‘porte parole’. En die flow is heftig. Jo Malone begrijpt dat in de nichecategorie als geen ander. Sterker, je kunt – ook als echte Malone-addict – het bijna niet meer bijhouden. Sinds 2010 lanceerde het huis twintig nieuwe geuren die allemaal, ieder op hun eigen wijze, aantonen wat er leeft in de wereld van geuren.

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE SAFFFRON JO MALONE 2Een goed voorbeeld: de Cologne Intensie-lijn opgestart in 2010. Is namelijk geïnspireerd op de rijke parfumtraditie (en dus ingrediënten) van het Midden Oosten waardoor bijna elk zichzelf respecterend nicheparfumhuis of parfumhuis met een speciale niche-afdeling zich nu voor een groot deel laat leiden. In gang gezet door Montale begin 2000, maar snel gevolgd door onder meer (in alfabetische volgorde) By Kilian, Giorgio Armani, Guerlain, Maison Francis Kurkdjian en Tom Ford. To name a few.

Saffron past ook perfect in dit kader. Saffraan als belangrijke medespeler of hoofdrolspeler in een geur is nu erg ‘en vogue’. En het is erg ‘Midden Oosten’. Dat wil zeggen: de oorspronkelijke habitat van de crocus sativis ligt in dit gebied: daar heet het ‘za’faran’ wat geel betekent.

Het werd door de middeleeuwse kruisvaarders (samen met onder meer hyacint, tulp, kamperfoelie) uit het ‘beloofde land’ meegenomen. Door schaarste en daardoor hoge prijs was het toen geliefd als parfum bij de snobby elite uit die tijd. Hierdoor was de verleiding voor vervalsing aanwezig. De Duitser Findeker werd tot de brandstapel veroordeeld omdat hij het niet kon weerstaan nepsaffraan te maken: goedkope saffraan bestaat niet. Tegenwoordig wordt het voor de parfumindustrie voornamelijk in Spanje geproduceerd.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

In ieder geval: Saffron is net zoals Amber & Patchouli en Oud & Bergamot uit de Cologne Intense-serie niet typisch Malone. Geen vreugdevol, optimistisch en ‘Europees’ verkennen van lichte bloemen gecombineerd met citrusaccenten zoals bijvoorbeeld het Tea Fragrance Blends-kwartet uit 2011, maar een donkere en meeslepende geur.

Het is niet eenvoudig om saffraan (foto) als geur uit te leggen. Voor mij: droog-kruidig, stroef, bijna verbrand en beetje zoetig. Het beste vergelijkingsmateriaal: bestel in een Italiaans restaurant (als die het op de kaart heeft) risotto à la Milanese. Door de smeuïge rijst ruik je een gedoseerde kruidigheid van saffraan. Geel als de zon, gloedvol als de zon, verbrand door de zon.

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE SAFFRAANDit ruik ik ook in Saffron, alleen met dit verschil: het prikkelt meer (door roze peper) en wordt merkwaardigerwijze stoer door de enorme wierookinjectie. Dit alles wordt vastgehouden door ‘bleke houtsoorten’, maar ik neem ook een lichte patchoeli-noot waar. Volgens Jo Malone laat Saffron zich uitstekend layeren met Oud & Bergamot en Blackberry & Bay.

Mag zo zijn, alleen waarom? De geur verdient het om honderd procent puur van te genieten. En als het dan echt moet, stel ik voor – let’s go crazy: Bitter Orange & Chocolate (2012) om de geur meer gourmand te maken, of Pomegranate Noir (2005) waarmee Saffron meer ‘klassiek-sensueel’ wordt. Ik sta ondertussen open voor andere mélanges. En voor ik het vergeet: Saffron is voor mij erg uniseks. Dus mannen die de geur willen mengen, stel ik voor: Black Vetyver Café (2003)

RUIK & VERGELIJK

‘Niche-saffraan’ ook 100 procent herkenbaar in:

Comptoir Sud Pacifique Sultan Safran (1996)

Montale Aoud Safran (20??)

L’Artisan Parfumeur Safran Troubant (2002)

Libertin Louison Safran Nobile (2008)

Byredo Black Saffron (2012)

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE COLOGNE INTENSE JO MALONE

OLYMPIA MUSIC-HALL LE PARFUM HISTOIRES DE PARFUMS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 4, 2013
Geplaatst in: GEURENALFABET O, NICHE. Een reactie plaatsen

EEN NATIONAAL ERFGOED KRIJGT EEN PARFUMHOMMAGE

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 24/04/13

Neus: Gérard Ghislain

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE L'OLYMPIA HISTOIRE DE PARFUMS MOODHet Olympia geldt nu als de nog oudste concertzaal van Parijs. Werd in 1888 geopend door de eigenaar van dat andere wereldberoemde theater – Moulin Rouge -, Joseph Oller. Heette eerste anders: Montagnes Russes. Wanneer het exact de huidige naam kreeg is onbekend, maar de beroemde façade met de grote rode letters dateert al uit 1893.

Veel Franse grootheden traden er op. Voor de Tweede Wereldoorlog: La Goulue, Mistinguett, Yvonne George, Joséphine Baker en Yvonne Printemps. Na de Tweede Wereldoorlog toen (componist en songwriter) Bruno Coquatrix de leiding kreeg: Georges Brassens, Jacques Brel, Gilbert Bécaud Johnny Hallyday, Dalida, Annie Cordy, Mireille Mathieu, Yves Montand en natuurlijk Edith Piaf, die enkele maanden voor haar dood er haar legendarische geworden concerten gaf.

Maar ook The Beatles, The Rolling Stones, David Bowie en meer recent Lady Gaga en onze Ivo – ideale schoonzoon – Niehe. Er werd in de Olympia niet alleen populaire muziek opgevoerd, ook circussen, balletten en zelfs operettes.

In de jaren negentig, raakte deze heilige plek in verval – er werden meer films gedraaid dan er live werd opgetreden – en werd zelfs bedreigd met afbraak. Jack Lang, toenmalig minister van cultuur, classificeerde het gebouw als nationaal erfgoed (1993) de zaal was gered en werd weer in zijn originele staat teruggebracht.

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE L'OLYMPIA HISTOIRE DE PARFUMS MOOD 2Waarom het Olympia in 2012 en niet eerder met een geur werd gehuldigd is me onduidelijk. Qua jaartallen valt er niets te vieren volgens mij. De aanleiding zal wel commercieel zijn – niets op tegen. Een leuke herinnering aan het gebouw na een concertbezoek. Maar dat wil niet zeggen dat het een commercieel, lekker makkelijk, ‘niet-zeuren’-geurtje is geworden. Wel niche. Gérard Ghislain is als het ware tussen de stoelen van de concertzaal en coulissen gedoken en heeft daarnaast ook de kleedkamers olfactorisch onderzocht.

Het resultaat: een melange van geuren met sentimentele ondertoon. Je ruikt hoe het ooit was. Dat betekent geen heldere, schoongepoetste maar eerder een ‘besmuikte’ en ‘sleetse’ creatie zonder muffig te worden – maar wie zegt dat muffig per definitie vies ruikt? – die de bloemen in het hart van een stoffig laagje voorziet. Het totaal ruikt eerder naar het oprichtingsjaar dan naar de jaren vijftig, dan naar nu.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE SERING‘Oh-la-la’, wat een hoeveelheid aan ingrediënten. Onmogelijk die met de blote neus stuk voor stuk te detecteren. Laat ik het zo omschrijven, de opening is als het ware de schoonmaakploeg van Olympia.

Niet dat er flink wordt geboend, eerder dat de ramen worden opengezet om de boel eens flink te luchten. Wat komt naar binnen zweven? Een friszoete bries van sinaasappel en mandarijn, bergamot en citroen – meer oranje dan geel.

Die vliegt door de bloemenhulde die de artiest die de vorige avond optrad, vergeten is mee te nemen: roos, sering (foto), fresia en pioenroos die de frisse accenten van deze bloemen versterkt. Maar dan valt het doek, sluiten de deuren: het theater trekt zich terug van de buitenwereld. Bloemen beginnen te verwelken, vallen uitgebloeid op de grond waar een reeds een stoffige laagje ligt van roze peper, zwarte peper en saffraan.

Saffraan en peper en mooie, typische niche-combi die de bloemen een eigenzinnige, stroeve ondertoon geeft. Ik denk wel eens: saffraan plus peper is de nieuwe iris. Ook poederig, ook aards maar anders. Niet dat je lang kans hebt hiervan te genieten. De geur lijkt zich een baan te zoeken tussen en onder stoelen van rode pluche, zuigen daar accenten op van blond hout en patchoeli, harsen verpakt in leer – wierook, styrax en suède – en tenslotte een meerstemmige gourmandnoot van vanille, chocolade, zoethout en witte musk.

Maar gelukkig: het wordt niet te veel banketbakker (kan anno 2012 in de nichesector ook niet meer). Daarvoor bieden de rokerige en leerachtige harsen een mooi tegenspel, geholpen door de peper-saffraancombi. Denk nou niet dat de bloemen helemaal verdwijnen. Het merkwaardige die komen af en toe, alsof ze vers geplukt zijn, weer te voorschijn. Olympia Music Hall is retro-chic maar vooral fijnzinnig.

RUIK & VERGELIJK

Begin van een nieuwe trend: gebouwen die een belangrijke rol hebben gespeeld (en spelen) in de wereld van cultuur en kunst, die worden vereerd met een parfum?

Histoires de Parfums Moulin Rouge (2010)

Guerlain Le Bolshoi Saison 2012 La Traviata (2012)

Guerlain Versailles Cours des Senteurs (2013)

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE L'OLYMPIA HISTOIRE DE PARFUMS MOOD 3

DAHLIA NOIR L’EAU GIVENCHY

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 3, 2013
Geplaatst in: GEURENALFABET D. Getagd: , , . Een reactie plaatsen

EEN GROEN EN FRAGIEL CHYPREWATER

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 03/06/13

Neus: François Demachy

Model: Mariacarla Boscono

Fotografie: Mert Alas en Marcus Piggott

Concept & realisatie: Riccardo Tisci

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE DAHLIA NOIR L’EAU GIVENCHY BOTTLEDit was er eerst: een droom van Riccardo Tisci, sinds 2005 Givenchy’s artistiek directeur, over een ‘intrigerend en onverwacht parfum met hoog couture-gehalte doordrongen van schaduw en licht dat zijn wereld als ontwerper zou weerspiegelen’. Dahlia Noir zag het licht in 2011.

Een jaar later gevolgd door Dahlia Noir Eau de Toilette: een helderdere en fruitige versie van het origineel, maar even sensueel. ‘Niet te opvallend verleidelijk, slechts de meer delicate kant onthullend van de persoonlijkheid van Dahlia Noir‘.

En nu: ‘uit de duisternis ontstaat licht; het lijkt wel of de zwarte zon‘ verdwijnt met Dahlia Noir L’Eau, de derde interpretatie van François Demachy rond deze gedroomde bloem, die vanzelfsprekend ook ‘de verfijnde, luxueuze en aristocratisch nauwgezette mode’ van Tisci voor Givenchy symboliseert. ‘Dahlia Noir L’Eau laat een glinsterend trekje van haar karakter doorschemeren, is een oprechte frisse en stralende elegantie’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Het meest opvallend aan deze interpretatie: de gedroomde bloem wordt realiteit, is gebaseerd op ‘echte’ bloemen, komt letterlijk tot leven. Alsof de natuur zich openbaart. Met andere woorden Dahlia Noir L’Eau is minder abstract. Wat moet je je hierbij voorstellen?

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE NEROLI YVES ROCHER MOOD Een ‘witte’ dahlia groeiend in een liefdevol aangelegd prieel, waar vooral de groene noten voor een knisperende lentegevoel zorgen. De geur ‘schuurt’ tegen een chypre aan door de hesperide-opening (cederappel en neroli – foto) die wordt gelinkt aan patchoeli (gecombineerd met cederhout) in de basis. En tussen deze twee ‘bloeit’ de dahlia.

Net zoals in de andere twee versies opgeroepen met ‘een sfeer van bloemen’ ondersteund door een ‘echte’ roos. Fris, maar niet te, want de witte musk zorgt voor een poederige verfijning.

RUIK & VERGELIJK

Interessant: ook Miss Dior (voorheen Miss Dior Chérie uit 2005 maar geheel verandert qua samenstelling) én niet te verwarren met de gelijknamige geur uit 1947 (wordt nu officieel Miss Dior Original genoemd), én eveneens samengesteld door François Demachy – krijgt in de meest lichte variatie ook een moderne chyprebehandeling.

Dior Miss Dior Eau Fraîche (2012)

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE DAHLIA NOIR L’EAU GIVENCHY MODEL

MAN CLASSIC MARBERT

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 2, 2013
Geplaatst in: GEURENALFABET M, KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN. Getagd: , , . Een reactie plaatsen

JAREN ZEVENTIG-MAN

Jaar van lancering: 1977

Laatst aangepast: 02/06/13

Neus: onbekend

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE MAN CLASSIC MARBERT MOOD Ik heb geloof ik een uur gegoogelt en ben ondertussen niet echt veel verder gekomen met het vinden van achtergrondinformatie over de geur die heel veel mannen nog steeds als een ware klassieker beschouwen: Man Classic. Wat originele campagnefoto’s betreft  slechts twee, terwijl ik me er meer kan herinneren. De geur heette bij de introductie gewoon Man, maar werd ‘uitgebreid’ met Classic nadat de opvolgers niet aan het blijvende succes konden tippen…

Wat ik wel weet: de geur verscheen op het moment toen het Parijse ‘parfumeurs-couturier’-gilde drukdoende was met de voorbereiding om de man in de straat eindelijk zo ver te krijgen tot de aankoop van een geur van naam en in Amerika de eerste designer fragrances verschenen: Geoffrey Beene lanceerde zijn Grey Flannel in 1975, Halston zijn 112 en Z 14 in 1977.

Met andere woorden: geuren die verder gingen dan een ‘anti-prik’ voor na het scheren voor de gewone man waren eigenlijk nauwelijks te koop. Marbert sprong in een gat samen met Jovan (Man en Monsieur Jovan ook uit 1977). Want Europa kende nog niet echt, hehalve dan Irisch Moos (1969) van Sir, dit soort mainstreamgeuren. Amerika wel: neem alleen al Shultons Old Spice (1937) en Brut van Fabergé (1964).  Opvallend: deze geuren zijn nog steeds te koop en nog steeds geliefd. En dat wil wat zeggen, gezien de duizenden geuren die de afgelopen decennia zijn verschenen en verdwenen.

ERIK ZWAGA GEURENGOEROEMAN CLASSIC MARBERT 1De charme voor mij van Man Classic: het is zo’n duidelijke geur, niet een die je vleugels geeft, die je laat verwonderen over het raadsel parfum. Je blijft met beide benen op de grond. Mannelijk zonder te macho. En dat die nog steeds op een goede ontvangst kan rekenen, blijkt wel uit een bezoeker van basenotes.com: die noemt Man Classic een powerhouse die hem veel goede reacties van vrouwen heeft opgeleverd.

Hij kreeg ook regelmatig complimenten bij het dragen van Kouros (1981) en Body Kouros (2000) van Yves Saint Laurent, Guy Laroche’s Drakkar Noir (1982) en Horizon (1993), en Diors Eau Sauvage (1966). Zelfs bij Lanvins Arpège (1927)… maar nooit zoveel complimenten als bij ‘dit monster’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Staat op de verpakking: ‘Deze mannelijke-vitale geur combineert de scherp-kruidige noot van sandelhout en leder met de aromatische noot van kruidnagel en mos’. Vreemd: heb nooit geweten dat sandelhout dit effect heeft. Is toch eerder zacht, melkachtig met een roosnuance?

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE JENEVERBESAnyway, echte sandelhout mag niet meer worden verwerkt in geuren, dus ik neem aan dat het amyris is of een synthetische houtnoot die in de buurt komt van kasjmierhout. Wat je wel goed ruikt na de opening van zachtzonnig lavendel, etherische jeneverbes (foto) en bittter-kruidig alsem (die lijken gewiegd te worden in een fris aldehyden-bad) is de krachtige kaneelnuance gedoopt in honing. Kruidig-zoet dus en voor die tijd origineel.

Die nuance zorgt er ook voor dat de scherpe basis van cederhout, patchoeli, amber, leer en mos (laatste twee ruik je op het einde het meest prominent) niet al te macho wordt. Zeg maar jaren zeventig-viriel. Zit Classic Man langer op de huid dan komt de jeneverbes en lavendel opnieuw af en toe voorbij, zo lijkt het wel.

De geur krijgt – hierdoor – een zepige toets zonder het ‘te-fris-gewassen-net-onder-de-douche-vandaan’-gevoel dat tegenwoordig zoveel geuren kenmerkt. Maar dat kan ook het effect van leer en aldehyden zijn.

RUIK & VERGELIJK

Ooit ook gemaakt voor de man door dit Duitse cosmeticahuis (anno 1936) waarvan de naam een samentrekking is van de voornamen van de oprichtsters Margaretha Sendler en Bertha Roebert.

Marbert Torro (1980)

Marbert Gentleman (1986)

Marbert Homme (1987)

Marbert Man Pure (1989)

Marbert Tycoon (1997)

Marbert Man Two (1998)

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE MAN CLASSIC MARBERT 2