MASSNICHE

LILAS EXQUIS JACQUES FATH 

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op februari 28, 2022
Geplaatst in: GEURENALFABET L, MASSNICHE, NICHE. Een reactie plaatsen

MEER DAN SERING; EEN EXQUISE BOEKET 

MAAR EEN PARFUM? DAT NIET

De nieuwe Jacques Fath heeft natuurlijk niets met de oude, de echte vandoen. Wie de eigenaar van de huidige licenties is: staat op de flacon: www.panouge.com. Is het belangrijk? Nope. Maar ik ben – van historisch oogpunt gezien – altijd benieuwd naar de omzwervingen van deze licenties na de dood van de naamdrager. 

Wel weer wat geleerd, Jacques Fath (1912-1954) de couturier, in de vintage parfumwereld heldenstatus genietend vanwege zijn Iris Gris (1946) en Green Water (1947) lanceerde zijn eerste parfum vlak na de bevrijding, die niet in tegenstelling tot geuren van de concurrent de vrede vierde – Patou: L’Heure Attendue, Shiaparelli: Le Roy Soleil, Balmain Vent Vert, Nina Ricci Coeur Joie – maar vreemd genoeg Chasuble. Betekenis: kazuifel. Ofwel, voor diegenen die geen link what so ever hebben met de katholieke eredienst; mouwloos opperkleed gedragen door de priester tijdens de eucharistie. Vreemd, ludiek en zou nu ook niet misstaan als parfumnaam van een indy label. Opvallend: toen ‘ook al’ te koop in Canada zoals op oude advertenties te zien is. 

Anyway, het merk als parfumlabel is sinds 2016 serieus weer terug met Faith’s Essentials. Het is een toonbeeld van AN 2.0: Affordable Niche 2.0. Kloeke flacons, met een klassieke look die uitstraalt dat het merk al ‘best lang’ bestaat, af en toe benadrukt door een geur waarvan de naam refereert aan oude bekende: L’Iris de Fath (2018). 

Fath heeft de smaak in ieder geval te pakken: Rosso Epicureo, L’Orée du Bois, Les Frivoltés & Lilas Exquis(allemaal 2017), Red Shoes, Velours Boisé, Le Loden & Tempête d’Automne (allemaal 2018). Ook leuk: een 15-ml-variatie in het assortiment – zouden meer merken moeten doen.

Omdat ik geuren meestal at random koop – uitgangspunt: ben benieuwd, verras me maar, of: ik heb weer zin in een bepaald soort geur – werd het Lilas Exquis, omdat ik zin had in een seringgeur. Had ik me er dieper in verdiept, dan had ik Le Loden gekocht – na even denken schoot me het weer te binnen – naam van de gelijknamige dikke wollen waterdichte stof. Hoe vertaal je dat in geur? Een wollen trui die geperst wordt? Ik ga de importeur om een proefje vragen. 

In Attar AT sprak ik het ‘verlangen’ uit om weer eens uit om getrakteerd te worden op een weldadig boeket. Ik moet zeggen: Lilas Exquis komt aardig in de buurt. Drie redenen: je ruikt de sering goed – moet natuurlijk ook. Zoet, poederig, zonnig en een ietsiepietsie gekruid. Twee: originele toevoegingen aan het boeket: (wilde) hyacint, lindenbloesem. Drie: de volle afronding. Grappig: de eerste indruk doet ‘rood-fruitig’ aan, maar dieper inhalerend ruik je twee blommekes die zo lekker het begin van de lente weet uit te drukken: hyacint en wilde hyacint (blue bells) met een flinke scheut bergamot erbij. In het hart ís het lente: een volle, beetje gekruide sering die vervolgens een luchtig-fris component krijgt door magnolia en – daar-is-ie – lindebloesems met haar mooie warme honig-hooiachtige noot. Je ziet het boeket in een vaas voor je. Het viooltjes-room-akkoord kan ik niet echt plaatsen, of het moet de onderliggende zoetheid zijn. Lekker hoor die basis met ambrette (mooi warm, met zijn ‘natuurlijk’ muskachtige noot) die ook garandeert dat de witte musk, ambroxan en ‘houtzijde’ niet de overhand krijgen, dus geen scherp laundry-effect in the end. 

Alleen: Lilas Exquis wordt verkocht als parfum, dus niet eau de parfum. Dát gaat er bij mij niet in: hoe lekker ook; ik heb een ‘eau de toiette-gevoel’. Een parfum/extract moet voller, gelaagder en indrukwekkender zijn.

VANILLA DIORAMA LA COLLECTION PARTICULIÈRE DE CHRISTIAN DIOR

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op februari 23, 2022
Geplaatst in: GEURENALFABET V, MASSNICHE, NICHE. Een reactie plaatsen

BEPROEFD RECEPT

LIEVELINGSDESERT GEVAT IN GEUR

Ik had de laatste tijd een, discussie is een groot woord, gedachtewisseling met www.parfumaria.com over La Collection Particulière de Christian Dior. Dit naar aanleiding van Vanilla Diorama (2021). Zijn deze geuren nog als niche te omschrijven? Moeilijk. Moeilijk. Ja: gezien de kwaliteit aan ingrediënten. Nee: gezien, het wel heel erg breed uitzetten van deze lijn op socials en winkelvloeren van luxe warenhuizen. Drie jaar geleden zag ik bij Macy’s New York dat zelfs de liften van top tot teen driedimensionaal met flat screens ‘gevuld’ waren met daarop de diverse geuren volop in ‘bloeiende’ beweging‘. Indrukwekkend. 

Maar moet dat nu? Ik vind, misschien old school gedacht, dat je niche zelf moet ontdekken. En dat je je hierbij niet direct door grote namen moet laten leiden. En dat is met Dior natuurlijk onmogelijk. Die kom je werkelijk overal tegen tegenwoordig. Online en ook in het echt – as we speak is er wel ergens een mega-expositie waarin de wereld van Dior in full splendor wordt geëtaleerd.

Met zo’n naam – die bij een heel groot publiek garant staat voor vertrouwd, zekerheid en kwaliteit – kun je wat geuren betreft niet helemaal losgaan. Zegt men. Moet je toch binnen het klassieke kader blijven. Vind men. Het grote publiek mag het dan als niche zien, voor perfume insiders blijft het categorie prestige. 

Wat me opvalt: de spagaat in de naamgeving bij La Collection Particulière. Van de ene kant poëtisch en daardoor sort of nieuwsgierigmakend: Balade Sauvage, Belle de Jour, Jardin des Anges, Rose Gipsy, Sakura en Souffle de Soi. Van de andere kant: niet moeilijk doen, gewoon sec bij de naam noemen: Purple Oud, Santal Noir en Thé Cachemire (allemaal uit 20217). En dan af en toe een geur die met de naam speelt en/of aan het leven van de couturier refereert: Diorissima (idem). Wat is de toegevoegde waarde van de laatste? We hadden toch al Diorama en Diorissimo?

Imaginair toetje

In deze categorie valt ook Vanilla Diorama. In verband met een journalistiek artikel ‘moest’ ik ooit twee boeken over het leven van monsieur Dior lezen, maar het is me niet bijgebleven dat Vanilla Diorama  een van zijn favoriete desserts was. Misschien heb ik er wel overheen gelezen want: er niet echt op naar zoek. Hij schijnt zo te zijn dat het restaurant Maxim’s Paris dit dessert speciaal voor hem heeft gemaakt.

Alleen – hoe kan dat nou? – er bestaat volgens Dior geen afbeelding of gedetailleerde beschrijving. Vind ik op zijn zachtst gezegd vreemd. Een restaurant met zo’n reputatie en legendarische clientèle, die bewaart uit trots en historisch besef toch al zijn ‘geheimen’? Ik zou zeggen: dieper graven. Anyway, de geur haakt slim op de nog steeds populaire gourmandtrend.

En de storytelling begrijpt iedereen. Terzijde: ik weet het niet meer, maar wordt het bij de counters in de parfumerie nog gedaan – een ontstaansverhaal vertellen? Onmogelijk volgens mij. Neem alleen de verhalen van alle Diorgeuren. Je kunt je afvragen of klanten nog geïnteresseerd zijn. Het is volgens mij eerder een dingetje waar de marketingafdeling geen afscheid van kan nemen. Want het staat anders zo kaal voor de pers en influencers.

Une amuse gueule pour monsieur Dior

Vanilla Diorama is precies hoe vanille als een prestige/niche-geur moet ruiken: zoet, zeer zoet, royaal, romig, smeuïg met een houtaccent om niet te glad, te plat en te eendimensionaal te eindigen. Leuk de opening: alsof je door een lichte citrusregen van sinaasappel en citroen heen, de vanille ruikt. Maar gelukkig ruik je meer: kardemon en roze peper geven een extra kickstart. 

Het houtaccent in dit geval is patchoeli en sandelhout. Samen resulteert dat in een mooie warme amber-ondertoon die ervoor zorgt dat de zoetheid niet uit de bocht vliegt en die op het eind een poederig effect garandeert. Ik bespeur ook een lichte rum-noot (of is dit verbeelding?) Het geeft het geheel een licht tropisch zwoel effect zonder dat het te tropical, te Escada-zomergeurcocktail wordt.

Conclusie: het klopt allemaal, maar het geheel is ook saai en braaf. Maar dat is typisch François Demachy, ‘de ambtenaar’ onder de neuzen. Hij verstaat zijn vak, maar het gaat allemaal langs de lijnen der geleidelijkheid, volgens beproefd recept. 

Daarom ben ik benieuwd naar de opvolger van Demachy – hij gaat met pensioen: Francis Kurkdjian. Wordt hij schatbewaarder of krijgt hij kans om zijn creatieve kant te benadrukken en écht te verbazen? Met dien verstande dat parfumcreatie nu wel zijn beperkingen en grenzen heeft bereikt (van AI moet wat dat betreft ook niet te veel verwacht worden). Innovatie en vernieuwing in parfumcreatie is nu vooral een kwestie van hoe je naar het metier kijkt. Ooit zette Dior de trend in plaats van ze te volgen. Hopelijk krijgt Kurkdjian ook die kans. 

FLAMANT ROSE THE MERCHANTS OF VENICE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 15, 2021
Geplaatst in: GEURENALFABET F, MASSNICHE, MASSTIGE. Een reactie plaatsen

BIJNA IEDEREEN MOET DEZE GEUR WEL LEKKER VINDEN

EEN WANDELING BIJ ZONSONDERGANG

Ben ik weer keer. As we speak, participeer ik voor twee dagen in een web-seminar georganiseerd door StadsMuseum Berlijn en Odeuropa. Laatste is een stichting die als doel heeft om historische geuren – weer – tot leven brengen. Ik weet nog niet wat ik ervan moet vinden: decadent, overbodig of noodzakelijk? Komt nog wel. De Europese Commissie vond het in ieder geval een goed plan en ondersteunt dit initiatief met een paar miljoen. Denk bij ‘tot leven brengen’ niet aan oude, in vergetelheid geraakte geuren van reeds eeuwenlang gesloten parfumhuizen, maar aan geuren die we in het dagelijkse leven ervaren, of beter gezegd: die mensen ooit hebben geroken. 

Want, de focus van deze twee dagen behandelt niet ‘gezellige’ geuren, maar geuren die worden geassocieerd met dood en bederf. Denk stinkende grachten, ziekenhuizen, kerken, oorlogen en andere plekken waar op olfactief gebied de duivel als het ware om de hoek keek – stank werd vaak geassocieerd met hel en ander onheil, afgeroepen van ‘boven’. Het seminar heet dan ook Malodours a Cultural Heritage? Ik doe ook mee, omdat ik bezig met een project met als codes: civet, grachtenpanden, Amsterdam, stank of stralend? Misschien kan ik een bijdrage lospeuteren bij Odeuropa. Fingers crossed.

En ondertussen gaat The Merchants Of Venice maar door met het – laten we in de stankcontext blijven – het schijten van geuren. Opgericht in 2013. De teller staat nu op 85. Een van de meest recente is: Flamant Rose Eau de Parfum Concentrée. Net geen parfumextract dus. 

Waarom ben ik zo grof? Ik kom op schijten, omdat me dit doet denken aan de  brievencorrespondentie tussen de schrijvers Gustave Flaubert en George Sand. Hij omschrijft zijn stijl als het groeiproces van een perzik: van ontluikende bloesem in het voorjaar tot een vrucht rijp om geplukt te worden in het najaar. Dat duurt dus maanden. Sand daarentegen produceerde volgens Flaubert boeken alsof ze diarree had. 

Zou Flaubert het persbericht van deze geur hebben kunnen beschrijven? Oordeel zelf: ‘Een vlammende veer die de huid streelt met de gratie van een van de meest elegante wezens ter wereld: de roze flamingo. Symbool van harmonie en positiviteit; met zijn kleurrijke en stralende verenkleed, is deze prachtige vogel de inspirerende muze van The Merchant of Venice’s Flamant Rose, Eau De Parfum Concentrèe. Een geur die delicatesse en extravagantie in perfecte balans combineert. Een kostbare en omhullende geur, ondergedompeld in de warme en heldere koraaltinten van de flacon die herinneren aan de iconische kleuren van de flamingo’. Commentaar van Geurengoeroe: sinds wanneer zijn de kleuren van de flamingo iconisch? Wat een ge… (vul naar believen in). 

Dan de geur. Ik lees op ergens anders op www: ‘Herinnert aan de sensaties van een wandeling bij zonsondergang’. Das fijn, maar dat is natuurlijk wel afhankelijk waar je deze ondergang ervaart: aan de Amsterdamse grachten, beneden de Sahara, boven ergens in Scandinavië? Ik bedoel maar. Het is in ieder geval geen geur waarmee je je (schoon)moeder, vrouw, geregistreerde partner, vriendin, amant, nou vooruit, de buurvrouw nemen we ook mee, beledigt. Is een van deze personen een parfumsnob, dan zal die Flamant Rose ‘wel aardig’ vinden. Is ze een ‘doorsnee-vrouw’ die een geurtje nog grotendeels als een cadeautje beschouwt, dan vindt ze Flamant Rose waarschijnlijk heerlijk, ‘wat aardig, wat lief van je, bedankt!’ Echt vies kun je hem niet vinden. Echt niet.

Wil zeggen: Flamant Rose is duidelijk, ruikt naar kwaliteit, heeft de allure van niche maar is het niet echt. Maar wat dan wel? Laten we het houden op masstige – een samentrekking van massa en prestige. 

De elegantie zit’m in de ondertoon. Een behaaglijke wolk zwevend tussen fluweel en suède. En die ondertoon voert eigenlijk direct de boventoon: want, aldus het persbericht, ‘het citrusachtige en sprankelende vertrek van petitgrain en verbena’ is snel vervlogen ook al ‘bedwelmt die de zintuigen’. Dan is het raak; de oranjebloesem staat direct in volle bloei, op en top sensueel van aard, en ziet haar bloemige noten versterkt-verfrist door geranium. Abrikoos zorgt voor fruitige souplesse en geeft de geur zijn ‘verzachtende omstandigheden’. De afhandeling voert je naar het Nabije Oosten: een superzachte en warme noot met poederachtige accenten geleverd door musk (vrij van laundry-effect) en tonkaboon. 

Zijn dit nu de sensaties van een wandeling bij zonsondergang? En, voor ik het vergeet: wat een ontzettende romantische, perfect gemaakte promotieclip… slechts 114 kijkers op YouTube. Hoe is het mogelijk? Oh ja, de prijs, mooi afgerond: 100 ml € 250,00.

POUR FEMME N° 12 CEREUS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 19, 2020
Geplaatst in: MASSNICHE, NICHE. Een reactie plaatsen

EEN ECHTE INFLUENCER: #MARTHASTEWARTAPPROVES

ZACHTGROEN, GROENZACHT

Dit is een soort testcase betreffende de olfactorische vermogens van Geurengoeroe. Zit zo: Pour Femme N°12 (2008) zat tussen de ‘cadeauregen’ die ik kreeg van www.parfumaria.com toen ze haar hond – Rhodesian rigdeback Puma – afgelopen september na vijf weken weer kwam opeisen. Ik neem haar ‘afdankertjes’ graag in ontvangst omdat het me ‘de kans’ geeft merken te ontdekken waarvan ik nog nooit gehoord heb. Tricky: op de flacon staat geen nummer. Terwijl als je ‘op Safari gaat’ je ook N° 3 en N° 9 tegenkomt. Beetje vreemd merk (anno 2004), in de zin van dat de focus ervan ligt op ‘concept- en brandontwikkeling’. Ofwel, ‘Cereus helpt andere merken in het lanceren van geuren’. Zie: www.cereusdevelopment.com. 

Ik hou het op N° 12 afgaande op wat ik ruik. Ik ga naar de homesite en lees: ‘Een delicate en boeiende melange die een weelderige geurige combinatie onthult van zwarte bes, perzikbloesem en watermeloen, omringd door Braziliaans rozenhout en vanille voor een mysterieuze, maar moderne sensualiteit’. Een correcte omschrijving voor mijn gevoel, behalve het laatste misschien want dat is wel erg cliché. 

Sterker, ik vind de geur niet sensueel, eerder opbeurend met een vloeiende afronding. Want leuk: in N° 12 ruik je de zwarte bes zoals die hoort te ruiken. Dus: fris, knisperend groen met een velours-toets – ik moest ‘spontaan’ denken aan Amazone Eau de Fraîcheur van Hermès, zij het iets minder brutaal, minder borrelend. Nog leuker: die frisheid wordt vastgehouden door watermeloen, terwijl de perzikbloesem tegelijkertijd zachtheid toevoegt die je ruikt tot aan het eind. 

Vervolgens gaat de verbeelding een rol spelen: ruik je rozenhout (jacaranda, tulpboom) nu wel of niet? Deze mix van zoete, roosachtige bloemen en hout? Geurengoeroe wel, want de basis heeft een lichte houttoets. En daar mag je Cereus dankbaar voor zijn, want een keer geen strakke, cleane witte musk finish in combi met ‘strak’ hout. En ook vanille houdt zich in, geeft geen botox-injectie aan het geheel. De prijs verschilt nogal. Op de homesite 50 ml 125, op Ebay veelal voor de geef: vanaf 15.00 dollar.

Ook niet verkeerd voor de geur: Pour Femme N° 12 wordt aanbevolen door Martha Stewart, een van Amerika’s belangrijkste ‘crisp en clean’ – en humoristische – influencers (al decennialang voor dat dit begrip bestond) op het gebied van eten, inrichting, mooie en gezellige dingen die het leven zoveel leuker kunnen maken.

Stewart: ‘Het is nog steeds bitterkoud buiten in NYC, maar dat betekent niet dat ik niet aan de tropen kan denken. (Misschien gewoon om die reden. Ik zou het moeten doen!) Ik heb net een parfum ontdekt waar ik heel, heel gelukkig van word: Cereus Pour Femme N° 12. Het is een romantische mix van perzikbloesem, watermeloen, zwarte bes, Braziliaans rozenhout en vanille – echt, het ruikt gewoon naar warm weer. Als je dit voorjaar gaat trouwen, vooral buiten, zou je absoluut moeten overwegen om het te dragen terwijl je zegt ‘I do’. Er is iets heel verfrissends en heerlijks aan – ik zie het graag als het geurequivalent van bijten in dat eerste stukje zomerwatermeloen. Spray een vleugje en laat me weten wat je ervan vindt.’

Qua groen en fris moest ik denken aan Calyx (eerst van Prescriptives, daarna van Clinique) alleen minder weelderig en bruisend. Ik ga www.parfumaria.com toch even appen waarom ze deze geur op straat heeft gezet. En Stewarts ‘warm weer’-gevoel is voor mij eerder het idee dat je een plantenkas binnenstapt waar het net – kunstmatig – heeft geregend. 

En wat betekent Cereus eigenlijk? Alsublieft: een geslacht van cactussen (familie Cactaceae) waaronder ongeveer 33 soorten grote zuilvormige cactussen uit Zuid-Amerika. De naam is afgeleid van het Grieks (κηρός) en het Latijns woorden die was, fakkel of kaars betekenen.

L’ORCHESTRE PARFUM

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 12, 2020
Geplaatst in: MASSNICHE. Een reactie plaatsen

HERKENT U DEZE MELODIE?

DRAAG EEN LIEDJE, ‘LUISTER’ EEN PARFUM 

Alles wat door de mensheid is gedacht en (misschien daardoor ten gevolge wellicht) bedacht, zijn variaties op een thema. Religie, hoge kunst, lage kunst, politiek, haat, liefde, cultuur – you name it. Opgelet: daar kom je meestal pas achter met het klimmen der jaren. Van de ene kant kan dat resulteren in teleurstelling, van de andere kant in berusting. Van de ene kant: reageren, van de andere kant accepteren. Laatste is vooral prettig voor je gemoedsrust, het eerste zorgt voor ‘Unruhe’. 

Kun je deze gedachte toepassen op parfum? Jazeker, alleen dan wel met de teleurstellende uitkomst dat het allemaal nogal plat en ordinair wordt. In de zin van gewoon, in de zin van: ’What’s new?’, ‘Quoi de neuf?’ Het is decennia al een komen en gaan van variaties op een thema. Wat ik me steeds vaker afvraag bij een nieuw label: ‘Hoe durf je het nú nóg wéér een keer te doen?’

Zo ook bij L’Orchestre Parfum. Want a: de link tussen geur en muziek is ‘zo oud als de weg naar Rome’ – we spreken niet voor niets van een parfumorgel waarachter de neus plaatsneemt om zijn composities te spelen – inmiddels vervangen door een computertoetsenbord verbonden met kunstmatige intelligentie. Want b: is zo’n interpretatie van parfum anno nu niet ouderwets, ook al combineer je het niet met klassieke componisten, maar ga je ‘verbindingen’ aan met hedendaagse musici met een moderne muziekbenadering. En die gaan dan, afgaande op site, overal en anywhere optreden om de geuren live op te luisteren: http://www.tismewat.nl.

De bedenker – muzikant en parfumeur – Pierre Gugue omschrijft het zo: ‘L’Orchestre Parfum biedt polyzintuiglijke concerten waarin muziek, parfum en tekeningen worden gemengd om de live-ervaring te versterken en onvergetelijk te maken’. Verder deelt hij met ons: ‘Mijn meest intense herinneringen worden gekenmerkt door de dialoog tussen muziek en parfum – unieke momenten waar ze een ​​perfecte harmonie creëren.’

Hij filoso-babbelt door: ‘Ik heb L’Orchestre Parfum uitgevonden om deze emoties nieuw leven in te blazen en te delen. Draag een liedje, luister naar een parfum. Ik heb veel ateliers van gitaarbouwers bezocht en heb met de beste Franse vakmensen gewerkt om de geur van muziekinstrumenten te begrijpen en te voelen: essences van gitaarhout, trombone koper, kora-leer. Twee grote parfumeurs combineerden deze essences vervolgens met de mooiste parfumtonen: néroli, roos, kruiden.’

Is het echt? ‘Vervolgens namen vijf getalenteerde muzikanten de tijd en zorg om voor elk parfum een ​​origineel lied te componeren. Vijf luxegeuren uitgevoerd in muziek door vijf virtuozen van alle horizonten. Onze parfums zijn ontworpen in Parijs en gemaakt in Grasse van 100 procent natuurlijke alcohol. Elke flacon is handmatig gelakt door een Frans ambachtsman. Ik beschouw parfum als kunst en geloof dat de kunsten moeten samenwerken om nieuwe emoties te creëren. Het is dit handgemaakte werk, deze uren van creatie van ambachtslieden, parfumeurs en muzikanten die deze droom mogelijk hebben gemaakt.’ 

Sorry, maar bij die een-na-laatste zin, haak ik af – nou eigenlijk al eerder. Alsof wat door hem wordt beschreven al niet decennia/eeuwen/millennia gebeurt in de wereld van de schone kunsten. Boeien… de niche-clichés waarmee hij de parfumpromotiepraat volpropt – vakmensen, handmatig, ambacht, zorg, aandacht. Om de prijs te verantwoorden? € 140,00 100 ml.

Ook L’Orchestre Parfum is puur marketing in de hoop dat deze ‘andere kijk’ wordt opgepikt door welke potentiële klant dan ook. Begrijp me goed, L’Orchestre Parfum zal het zeker goed doen tijdens een muzikale happening: ‘een keer wat anders’ na de tientallen presentaties waarin ter kennismaking van nieuwe geuren de hoofdingrediënten ervan zijn verwerkt in ‘lekkere hapjes’. 

Wat ik me afvraag, ruiken de geuren anders als je ze zonder muzikale ‘live’-omlijsting de eerste keer ervaart? Ik denk van niet. De enige toegevoegde waarde is dat je bij het opspuiten van een van de geuren je je deze ‘live’-omlijsting zult herinneren. Zonder dit ervaar je zes mainstreamnichegeuren. Instapniche in feite, voor mensen die wel eens wat anders willen dan de kassakrakers uit de ketenparfumerie. Ook handig: via de geuren krijgt de gebruiker en leuke indruk van een aantal ‘basiscomposities’ populair in de (niche)parfumerie. 

WAT L’ORCHESTRE PARFUM IK EIGENLIJK?

Zoek op de homesite uit wat je allemaal kunt/moet ervaren bij de diverse geuren en welke compositie als muzikale omlijsting worden voorgesteld. Flamenco Néroli. Ja, jeetje hoe vaak al niet geroken? Hoe vaak hebben een bezoek aan de Tuinen van Alcazar niet geleid tot een frisse, citrusnoten spuitende fontein? De geur klopt qua familie. Gewoon lekker en de sterke basis van cederhout houdt het zonachtige aspect van de geur goed vast. Als je niet van witte musk als ‘geur-uitgeleider’ houdt in een citrusgeur, dan is dit een aanrader. 

De leukste en mafste: Electro Limonade. Het is volgens mij voor de eerste keer dat ‘techno-sfeertje’ opschrijf. Tussen elektrisch en ‘zeepbellerig’. Ik vermoed een kille(r) aldehyde die als het ware de rest een beetje ‘scheeftrekt’. Nadat de neon-lichten zijn gedempt – voor mijn gevoel opgeroepen met rabarber en een scherpe muntnoot – wordt de geur warm, warm hout met rokerige accenten. Voor laatste is zowel de vetiver als wierook verantwoordelijk. Grappig: ook moet ik aan Ginn Fizz van Lubin denken en de op de mojito-cocktails geïnspireerde geuren zoals Guerlains Homme (2008) en Cédrat Envirant (2013) van Atelier Cologne.

Rose Trombone – stelt niet teleur als klassiek rozenparfum. Vol, ‘vloeibaar’ en toch helemaal nu want ook clean én met de zoete zweem van rijpe peer. Lekker ‘ouderwets’ daarentegen: de aldehyde-flits. Maar alles voelt vertrouwd door vanille. Nou nog eentje dan, en dan puur om de naam: Bouquet Encore. En helemaal nu, want dit jaar gelanceerd. Op papier: een killer door tuberoos en jasmijn. On the dance floor:  

Dit olfactief: iets wat zoveel nieuwe tuberoosgeuren kenmerkt; het overrompelende, boterachtig-geile, dierlijke gevoel ontbreekt. En dat kan zo mooi versterkt worden door jasmijn. Tenminste als je die niet ontdoet van zijn dierlijke indolen die de indolen van de tuberoos juist weer versterkt. Gebeurt hier dus niet. Hierdoor: in plaats van een geel bloemengevoel, eerder een beige sfeer. Dus zacht, lief, cocon-achtig versterkt door musk en ambroxan die als som der delen ook een lichte gourmand-noot verspreiden.

Ja, als je goed ruikt neem je peper waar. En dat is mooi gedaan en geeft de tuberoos-jasmijncombi pit, maar geen über-sensualiteit. En het is niet dat ik sinds twee dagen snipverkouden ben – voor een tuberoos-totaal-gevoel kun je me wakker maken als het ware – waardoor wellicht de geur vlakker en ‘vager’ zou kunnen overkomen. Nee, want na een mand vol eikels naar de biovarkens te hebben gebracht bij Het Zwien in mijn dorp, is mijn neus weer vrij en blij, en moet ik – had het liever niet gedaan – denken aan de tuberoos van Martin Margiela (de ergernis over de verantwoording wint het van de compositie). En aan een klassieker die alleen aan de naam herinnert en in het geheel niet aan de compositie: de no brainer L’Interdit.

De geur die ik het liefst had geroken, zat niet in het kennismakingssetje: Cuir Kora. Maar je kunt niet alles hebben.

No 7 FLEUR DE PATCHOULI ZARA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op augustus 31, 2020
Geplaatst in: GEURENALFABET F, MASSNICHE, MASSTIGE. Een reactie plaatsen

IETS DUURDER – WAT IS DUUR? – DAN ZEEMAN

MAAR DAN HEB JE WEL IETS (MEER). VEEL MEER

Jaar van lancering: 2019

Neus: Jo Malone!

Jo loves us!

Na een aantal nogal/behoorlijke negatief gestemde berichten van de afgelopen dagen, nu tijd voor een lekker en gezellig positief verhaal. Wordt me geleverd door Zara waarover ik het in de vorige post had. En, toeval of niet, wie komt daar zonet binnenwandelen in een wolk van Zara om haar hond Puma op te halen, na dat die een maand bij mij op vakantie is geweest. Ja, hoor: www.parfumaria.com. De geur: Fleur de Patchouli. Jeetje, die komt direct goed binnen. Blind geroken, zou ik het direct op gegooid hebben op een uit Diors La Collection Privée met dien verstande dat ik deze collectie steeds meer massniche vindt in plaats van niche. Of draaf ik nu van te veel enthousiasme door?

Lijkt me trouwens een heerlijke baan: hoofd ontwikkeling parfums bij Zara. De reden: je mag zoveel. Wil zeggen: kijken wat de ‘echte’ producenten leveren en daar een passend goed en goedkoper antwoord op geven. Nadeel vind ik wel: er zit geen lijn in. Om de zoveel tijd wordt een bestaande collectie vervangen door een nieuwe lijn. Maar dat is natuurlijk helemaal in lijn Zara’s kijk op mode. 

De presentatie van Fleur de Patchouli is ook helemaal niche anno nu: een chique doosverpakking met een klassieke flacon beplakt met een simpel zwartwit label. In deze lijn – genaamd Emotions – zitten nog zeven andere geuren die volgens mij, het kan niet anders, ook heel goed bij mij zullen binnenkomen, want allemaal gemaakt door… Jo Malone.

WAT FLEUR DE PATCHOULI IK EIGENLIJK?

Bij bos gekocht op de markt, ruik je nog zelden de geur

Interessant: Fleur de Patchouli is een ‘omgekeerde’ geur voor mij: de basis geeft zich eerst prijs om vervolgens het bloemige aspect te laten bloeien. Dat ervaarde ik gisteren, vandaag is het juist andersom. Had direct een associatie wat compositie betreft met de neus Daniela Andrier.

Herken namelijk haar voorkeur voor akigala-hout (synthetische patchoeli) gecombineerd met guaiac die ze verwerkte in haar geuren voor MiuMiu. Maar wat blijkt: het is dus Jo Malone die, nadat Estée Lauder haar huis had gekocht en zij daardoor een aantal jaren geen nieuwe geuren mocht lanceren – inmiddels heeft ze haar nieuwe huis Jo Loves. Leuk.

Deze houtnoot is clean maar op een bepaalde manier toch warm. Hieruit blijkt dat Malone haar ‘opdracht’ serieus neemt. Elegant is hoe uit dat hout de bloemen opkomen, of andersom. Pioenroos dus die lichtjes lijkt besprenkeld met rood fruit. Grappig: dit is een totaal abstracte compositie. Het geeft je het idee van bloemen – er zijn volgens mij weinig mensen die de ware geur van pioenroos kennen aangezien de bossen die jaarlijks worden aangeboden, weinig tot nihil de specifieke geur ervan in zich dragen. Het geeft een idee van hout die als de geur lang op de huid iets poederigs krijgt. 

Dus voor mensen die een echte Jo Malone of een Jo Loves te duur vinden: kopen zou ik zeggen. Meer geurplezier in ieder geval dan het Lucht.-duo van Zeeman. 

L’EAU D’ARMOISE SERGE LUTENS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 16, 2019
Geplaatst in: GEURENALFABET L, MASSNICHE, NICHE, Uncategorized. Een reactie plaatsen

EEN DROOG-WRANG-GROEN ZACHT WATER

‘VELOURS DE TOILETTE’

Jaar van lancering: 2019

Laatst aangepast: 16/06/19

Neus: Christopher Sheldrake?

L’EAU D’ARMOISE SERGE LUTENS 2Ik ging dus even naar de site van Serge Lutens om te kijken wat hij zelf te melden heeft over L’Eau d’Armoise. Niet echt wat je noemt overzichtelijk de categorieën waaronder zijn 71 geuren zijn gerubriceerd. Ik zou ze allemaal wel willen hebben (ik heb er nu 24 – oude versies gelukkig; ja ook sommige van zijn geuren zijn inmiddels aangepast; dieptepunt Féminité du Bois) met dien verstande dat ik ze eigenlijk zelden draag, een paar uitgezonderd.

Ik vind ze altijd wel goed als referentie ter vergelijking met exercities van de concurrent. Nog een dingetje: de laatste geuren vind ik eigenlijk niet meer leuk. Te duur zijn Section d’Or-lijn (€ 450,00 50ml) en de inspiratie ervoor te far fetched.

Zou laatste komen omdat de nichesector in zijn geheel met steeds vreemdere filosofieën en boodschappen op de proppen komt, waardoor hij niet wil en kan achterblijven?

Een Franse journalist, eens mijn tafelgezel tijdens een lancering van een Gucci-geur in Milaan, wierp een ander licht op Lutens’ doorgeslagen kijk. Ik zei hem dat Lutens tijdens mijn gedenkwaardige long way back ontmoeting met hem in Amsterdam (naar aanleiding van de introductie van zijn label in Nederland), mij zijn privénummer handgeschreven had gegeven. Zijn antwoord: ‘Tu aimes le cocaïne?’ Tismewat.

En tegelijkertijd heeft Lutens natuurlijk ook een rete commerciële lijn, die (zoals ik eerder al eens vermeldde) beginners in het nichecircuit over de drempel moet halen. Die lijn heet nu Les Eaux de Politesse. Het moet gezegd: een très chique benaming voor zijn waters. Want politesse is tweeërlei interpreteerbaar, met eigenlijk dezelfde betekenis: hoffelijk/beschaafd en ‘gewreven’/gepolijst.

Ofwel, het proces waardoor een oppervlak van een materiaal glad en glanzend gemaakt wordt, waardoor het een sterk spiegelend effect verkrijgt. Laatste kun je overdrachtelijk op een persoon toepassen (eenvoudig gezegd: door opvoeding, studie en levenservaring van ruw en onbeholpen naar geciviliseerd) en geprojecteerd op parfum geeft het goed weer wat de bedoeling is: eenvoudige waters verfijnd verheffen.

LES EAUX DE POLITESSE

Maar had dit nu gemoeten? Ik bedoel de flacons van deze lijn. Wel erg doorsnee, onderste plank Etos/Kruidvat/Trekpleister. De dop is cheap, niet chic, de vierkanten fles zo standaard, no niche-uitstraling. Maar misschien is dat nu juist het aantrekkelijke voor ‘de beginners’, want niet moeilijk dus ‘herkenbaar’.

Les Eaux de Politesse kent vier eerder in zijn ‘klassieke’ flacon gestopte geuren – Santal Blanc, Fleurs de citronnier, Gris clair, L’Eau froide – en twee nieuwe L’Eau de Paille en L’Eau d’ambroise. Vreemd in deze: L’Eau, de allereerste Lutens for the common people, valt hier niet onder.

Laat het aan de Fransen over om iets simpels een poëtische ‘meerwaarde’ te geven, want zo worden de ‘beschaafde waters’ op zijn site omschreven: ‘Op de voorgrond treden of vervagen, elk heeft zijn moment. Licht, fris, transparant, ontdek een nieuw facet van parfums van Serge Lutens’.

WAT L’EAU D’ARMOISE IK EIGENLIJK?

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE ALSEM‘Hoe kon ik weten toen ik verstrooid een blad uit een struik plukte en het tussen mijn wijsvinger en duim wreef, dat bijvoet zou later spreken vanuit een parfumfles?’ Dit zijn Luten’s mijmeringen omtrent de bijvoet waaraan hij toevoegt: ‘Bekend om zijn vele geneeskrachtige eigenschappen, neemt bijvoet, samen met zijn middeleeuwse verbeelding, ons diep in het hart van zijn krachtige, aromatische geur’. Waarom nu juist middeleeuwse verbeelding? Had ik graag toegelicht gezien.

Dat wrijven van de Artemisia vulgaris heeft het meeste effect wanneer de struik op het hoogtepunt van bloeien is. Op dit moment – de wind heeft zaden naar mijn tuin gebracht met al een diverse grote struiken tot gevolg – ‘doet’ die nog niets. Maar als bijvoet volop ‘uitgerijpt’ in bloei staat, dan ruik je pas een licht wrange, kruidige noot met verschillende nuances: bladgroen, aards, droog, hooi-achtig, noot-achtig, beetje etherisch met een – wat nu erg hip is – minerale noot.

En dat ruik je allemaal in L’Eau d’ambroise begeleid door een aqua-achtige noot. En op de achtergrond iets vaags zoet dat doet denken vanille en tonkaboon. Leuk en fijn dat er geen citrusachtige noten zijn toegevoegd – voorspelbaar. Je zit direct in het wrange groen.

Eigenlijk is de geur te simpel voor woorden. En dat is dan ook wel weer ‘gewaagd’ in de zin van dat je wellicht van Lutens meer verwacht. Wat ‘aansluiting’ betreft: L’Eau d’ambroise komt qua opbouw overeen met Les Eaux van Chanel: geuren die zonder eau de cologne-effect op een zachter dan zachte manier willen verfrissen, strelen. Eerder een mist dan een eau de toilette. Misschien is ‘velours de toilette’ een passender beschrijving van het product. Ben benieuwd welk merk volgt.

SERGE LUTENS LOGO

 

TANGERINE VERT MILLER HARRIS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 25, 2019
Geplaatst in: GEURENALFABET T, MASSNICHE, NICHE. Een reactie plaatsen

ECLANTANTE FRISHEID UITMONDEN IN EEN ‘VOLWAARDIGE’ MUSKY GEUR

Jaar van lancering: 2004

Laatst aangepast: 25/05/19

Neus: Lyn Harris

TANGERINE VERT MILLER HARRIS 1De parfumwereld is een poëtische wereld waarachter een bikkelkeiharde wereld schuilgaat. Je begint als parfumeur jong en onschuldig met in je rugzak de mooiste plannen, maar voor je het weet is het ‘toedelodoki, bye, nice working with you’.

Ga je ‘uit jezelf’ of word je ‘vriendelijk edoch indringend verzocht’, het succesvolle bedrijf dat je naam draagt te verlaten? Ik weet niet precies hoe het Lyn Harris is vergaan, maar sinds investeringsgroep NEO in 2012 een aandeel in haar merk Miller Harris (anno 2000) nam, verliet zij het (en begon een nieuw werk Perfume H).

En deze verandering is te merken. Tot 2012 verschenen er negen geuren. Na 2012 vijfentwintig: ‘Hallo bent u daar nog?’ Waar te beginnen? Ik bedoel is dit nog leuk? Vinden jullie dit nog leuk? Ik heb Miller Harris in haar beginjaren gevolgd, vooral omdat ze je op zo’n prettige manier de puurheid van parfum liet ervaren en hoe je het vak toch eigenzinnig naar je hand kunt zetten. Met een aantal inmiddels moderne klassiekers tot gevolg. L’Air de Rien (2006), Fleurs de Sel (2007) en La Pluie et la Fumée (2011).

Waarom ik Tangerine Vert bespreek? Was in de aanbieding bij mijn ‘parfumpraatmaatje’ www.parfumaria.com én ik had zin om weer eens een lekkere citrusbom te ruiken. Let wel: groene mandarijn is een gewone oranje mandarijn in groei. Zit zo: net zoals sinaasappels, kleuren die eerst groen maar ’s nachts bij afkoeling, kleurt de schil van deze vruchten langzaam oranje.

Opmerkelijk: de afgelopen jaren was in Spanje sprake van hogere temperaturen in het najaar, waardoor het natuurlijke kleuringsproces van de vruchten werd vertraagd. Daardoor bleef de schil van de mandarijn groen, terwijl het fruit eronder al rijp was – net zo zoet en sappig.

Deze info lees ik op persbericht van Tesco, een grote supermarktketen in Groot-Brittannië. Want gezien de vertraging van deze kleurverandering probeerden verschillende telers dit te versnellen door de mandarijnen na de oogst in een rijpingskamer te bewaren. Dit leidde alleen tot beschadigingen aan het fruit, waardoor veel vruchten moesten worden weggegooid. En dat vond Tesco zonde, waardoor er – mocht het weer gebeuren – groene mandarijnen in de winkels worden aangeboden.

TANGERINE VERT MILLER HARRIS 3WAT TANGERINE VERT IK EIGENLIJK?

Of de groene schil van de mandarijn voor destillatie worden gebruikt, weet ik niet. Of dat een andere geurbeleving oplevert idem. Maar eerst nog iets over de diverse namen die aan deze oorspronkelijk uit China afkomstige citrussoort werd gegeven.

Mandarijn zou volgens overlevering refereren aan Chinese ‘hoge’ ambtenaren werkzaam bij het keizerlijke hof- mandarijnen. Tangerine is de soort die vroeger vanuit Tangiers, Marokko, verscheept werden voor de Amerikaanse markt. De clementine is vernoemd naar de Franse missionaris Clément Rodier die een hybride van grapefruit en mandarijn heeft ontwikkeld in Algiers. Het verschil qua geur ligt hem in de nuances die je alleen opvallen als je het weet.

Zo wordt Tangerine Vert op de site van Miller Harris omschreven: ‘Troostrijke jeugdherinneringen van zoete citrusvruchten zetten zich vast in het rijpe genot van vers groen. Deze overvloedig met citrusvruchten gevulde mand bevat een geurige melange van Italiaanse groene mandarijn, grapefruit uit Florida en Siciliaanse citroen, met verleidelijke plagerijtjes van marjolein, geranium en oranjebloesem. Cederhout, mos en zoete muskus zorgen voor een blijvende impressie van zachtheid en verleiding’.

De uitbarsting van pure citrusvruchten is indrukwekkend-prettig ‘bom-bastisch’: frisheid (grapefruit, citroen) gekoppeld aan de zoetheid van mandarijn. Het groene idee is volgens mij een combinatie van ‘geloven’ – als je de naam Tangerine Vert leest en vervolgens ruikt dan kun je alleen maar stellen, ‘wat een frisse, zoete en groene uitbarsting’ – en marjolein. Groenig, kruidig, ‘etherisch-medicinaal’ en aards.

Iets sneller dan gedacht en gehoopt gaat deze ‘cologne-kick over in een ‘klassieke, volwaardige’ geur doordat je vervolgens bloemige noten waarneemt, in a way also groen (geranium en oranjebloesem) elegant eindigend in een zoetige basis met houtachtige nuances. En met – langer op de huid – een sterk muskspoor.

TANGERINE VERT MILLER HARRIS 2

 

 

 

 

SUEDE ORRIS MOLTON BROWN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 13, 2019
Geplaatst in: GEURENALFABET S, MASSNICHE. Een reactie plaatsen

ZACHTER DAN ZACHT

MISSCHIEN WEL TE ZACHT

Jaar van lancering: 2019

Laatst aangepast: 13/05/19

Neus: Jérôme di Marino

IRIS SUEDE 3Er staat een mini-interview op de site van Molton Brown met de neus van Suede Orris – Jérôme di Marino. Laatste vraag: ‘What makes Suede Orris so unique?’ Di Marino antwoordt: ‘Het daagt het idee uit dat iris ouderwets is. Ik wilde dat het poederachtig, maar modern was. Er is een verslavende rijkdom, veel volume en sensualiteit.’

Mensen die een beetje op de hoogte zijn van geurtrends, weten dat dit niet klopt (en kunnen ingrediënten die altijd worden gebruikt als ouderwets worden gekentekend?). Dat bewijst alleen al de constante stroom aan irisgeuren in het nichecircuit – zoals zeer recent Tears of Iris (2019) uit Gucci’s The Alchemist Garden. Daarnaast, bij prestigemerken is iris ook al een tijdje een graag geziene gast. Elf jaar geleden begonnen met Prada’s Infusion d’Iris en Tiffany & Co plaatst de iris ook midden in het spectrum van zijn Eau de Parfum (en de twee variaties die er op volgden).

Ook vertelt hij dat de geur komt uit zijn privécollectie, zijn schatkist komt, die – bescheidenheid siert de neus – ‘de sleutel tot mijn grenzeloze creativiteit is’. Eveneens dat het resultaat een moderne interpretatie is van Florence’s nobele en kostbare traditie om handschoenen te parfumeren met poederige geurnoten van iris’.

Daarover wil ik graag met hem in discussie gaan, gezien dat voor het parfumeren van leren handschoenen in eerste instantie neroli (van de bittere sinaasappelboom, oranjebloesem) werd gebruikt (ter maskering van de looi-lucht van leer). Dit extract van oranjebloesem werd vernoemd naar de vrouw die dit bedacht en het in 1670 aan het hof van Versailles introduceerde – Marie Orsini prinses van Nerola: Nerola, neroli.

Genoeg gezeurd en het moet gezegd: de begeleidende slogan van Suede Orris klopt honderd procent: Soft Rules. De geur valt natuurlijk in de trend van transparante poederig-bloemige geuren (soms gelayered met een gourmanddingetje). Met een verschil: worden de meeste uitgeleide gedaan door een (over)dosis witte musk, in Suede Orris schittert die – gelukkig – grotendeels door afwezigheid, waardoor de geur een soort van niche-toets heeft. En het mooie: je ruikt de iris echt, soort van overvloedig en ruikt in vergelijk met die van Tiffany & Co bijvoorbeeld heel natuurlijk.

IRIS SUEDE 2WAT SUEDE ORRIS IK EIGENLIJK?

Dat is leuk: als je via je neus heel diep inhaleert na de eerste spray, dan lijkt het net alsof je de basis van suède – voor mijn gevoel meer leer dan suède – al goed ruikt om vervolgens snel weer terug naar het begin te gaan van Orris Suede. Althans dat is mijn idee.

Die citrus-whiff van mandarijn neem ik niet echt waar, gebeurt echt in een split second en dat komt omdat die omringd is door een lichte sluier van wierook- en elemihars, en dus de geur anders maakt; je zit als het ware direct in een andere, droog-zoete sfeer die mooi overgaat in het irishart dat lucht krijgt door jasmijn en roos.

Ja, en dan de basis: inderdaad suède, die de poederige noten van iris in zich opneemt en samen fuseren (met dank aan de ‘vasthouders’ cederhout en patchoeli). Na langer ruiken neem ik toch ‘iets’ waar van witte musk, maar dat komt doordat het cederhout, de cistus labdanum en de patchoeli wel erg clean zijn. Eindoordeel: mooi en elegant, maar toch, maar toch – en dat geldt tegenwoordig voor bijna alle geuren – maar toch light entertainment. Het had voor mij wat indringender gemogen.

IRIS SUEDE 1

GREEN WATER JACQUES FATH

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 26, 2018
Geplaatst in: ACHTERGROND, GEURENALFABET G, MASSNICHE, MASSTIGE, NEO NICHE, NICHE, VINTAGE. Een reactie plaatsen

LICHTGROEN WATER

NICHE, VINTAGE, HERITAGE OF GEWOON EEN ‘NIKS-OP-TEGEN’-GEUR

Jaar van lancering: 1947/1993/2017

Laatst aangepast: 26/10/18

Neus: Vincent Roubert/Cecile Zarokian

Foto Jacques Fath op het strand van Cannes: 1948 Walter Carone/Paris Match.

JACQUES FATHWho the fragrancef*ck is Jacques Fath? Olfactieve opa vertelt: Lieve parfumvrienden en geurvriendinnen, lang geleden toen haute couture nog vraiment haute couture was, en de ‘daaruit voortvloeiende’ parfums zonder tussenkomst van marketingafdelingdirectors en storytellingdepartementexecutives direct richting consument werden gestuurd, waren er naast de nu bij het grote publiek bekende huizen (Balmain, Chanel, Dior, Givenchy, Lanvin), een hele trits aan concullega-couturiers.

En die hadden allemaal vanzelfsprekend hun eigen parfumlijnen. In eerste instantie gemaakt voor hun weliswaar zeer beperkte clientèle en andere welvarende ‘couture-conscious’ consumenten. Want, je zou het bijna vergeten, parfum was ooit een elitaire aangelegenheid waar Jan en Jannie met de Pet geen weet van hadden.

Zoals Jacques Fath. Mijn eerste kennismaking met hem op geurgebied was Expression (1977) – ik werd als tiener toen gegrepen door de advertentie: de flacons die als een ‘soort van’ unidentified flying objects op de toeschouwer afkwamen. De fris-kruidge geur (althans zo herinner ik me die) ooit gekocht in de ramsj bij Etos in de jaren tachtig. Nu valt me pas de slogan op: ‘Pourque vous soyez vous-même: éclatante et joyeuse’ – ‘Opdat dat u uzelf zult zijn: schitterend en gelukkig’. Ik werd het…

EXPRESSIONIn zijn korte komeetachtige carrière (geboren in 1912 overleed hij in 1954 aan leukemie) werd hij, zoals dat heet, op handen gedragen vanwege zijn frivole, maar altijd smaakvolle stijl. Het leverde hem beroemde klanten op. In a way the usual suspects van Hollywood en omstreken – hij verzorgde ook de kostuums voor veel glamour-films: Greta Garbo, Ava Gardner en Rita Hayworth.

Voor laatste maakte hij eveneens de bruidsjurk toen zij in het huwelijksbootjes stapte met Aly Kahn. Het zou zo maar kunnen, ik moet het nog uitzoeken, maar één zwembad (bij een van de vele zomerverblijven van mister en miss Kahn) was volgens ingewijden geheel gevuld met een puur parfum, misschien geleverd door Jacques Fath.

De reden wellicht: de superieure kwaliteit. Ik gebruik de omschrijving niet graag omdat zoveel merken zonder duidelijke uitleg en toelichting het te pas en onpas gebruiken, maar een parfum van zijn hand heeft daar werkelijk recht op: legendarisch. Namelijk Iris Gris (1946). Heb dit onlangs in indirecte zin besproken: irisparfum der irisparfums. Op http://www.jacques-fath-parfums.com wordt een en ander uitgelegd over deze klassieker die niet – frappant – is opgenomen in de nieuwe collectie van ‘het huis’.

Of beter gezegd door de nieuwe eigenaren, want sinds zijn overlijden heeft zijn huis en vooral de parfumdivisie diverse eigenaren gekend. Achtereenvolgens L’Oréal, de France Luxury Group (1992), de Banque Saga Group (1996), Groupe Emmanuelle Khanh (1997), the Alliance Designers Group (2002) en daarna de huidige eigenaren (die ik niet ken qua naam).

GREEN WATER 2WAT GREEN WATER IK EIGENLIJK?

De France Luxury Group presenteerde in 1993 in een nieuw ‘jasje’ (inclusief aangepaste formule) de mannengeur van Jacques Fath die terecht de boeken is ingegaan als een van de grote klassiekers van de twintigste eeuw: Green Water. ‘Gewaagd’ in a way voor een Frans huis om in 1947 een geur een Engelse naam te geven. Ik heb er vaak aan geroken, en herinner me de geur anders. Wel groen, maar anders groen. Strakker, ‘duidelijker’, eigenzinniger.

Klopt ook gezien de ingrediënten. Vintage: bergamot, petitgrain, citroen, sinaasappel, munt, lavendel, roos, basilicum, salie, tonkaboon, musk. Nieuwe versie: neroli, bergamot, mandarijn, munt, basilicum, salie,vetiver, eikenmos, ambergris.

De opening anno nu: als een kortstondige, prikkelende regenbui die onverwacht op je neer klettert, de citrusnoten. Zwevend tussen fris en zoetig – deze zoetigheid wordt doorgetrokken naar het hart door de enorme menthol-muntexplosie die daarop volgt – associaties met tandpasta ‘met suiker’. Is dat nu lekker of niet? Kwestie van smaak. Dus voor mij hadden de andere groenleveranciers wat sterker gemogen – basilicum, salie – waardoor het geheel wat kruidiger en wranger was geworden.

green-water-1.jpg‘Grappig’ in deze: ik meen een bloemige noot te bespeuren die heel, heel, heel lichtjes aan ‘geklaarde’ tuberoos doet denken. Ik moet het anders zeggen: de nieuwe generatie tuberoosgeuren gedragen zich zo. Daarvan wordt nu de meer groenige noot benadrukt – chique gezegd: ‘a deconstructed tuberose’ – om de jonge consument maar niet de stuipen op het lijf te jagen. Men neme: Stella McCartney’s Pop (2016), men neme Miu Miu Eau Argentée (2018). Ik heb de nieuwe Maison Margiela – Mutiny (2018) – nog niet geroken waarin de tuberoos ook een discutabel procedé moet ondergaan om maar niet tuberoos-totaal-brutaal te worden.

We dwalen af: Green water maakt een enorme zachte landing. Want de vetiver, de eikenmos en de ambergris lijken wel een vanille-injectie te hebben gekregen – missen daardoor hun de door mij gewaardeerde donkere groenigheid. De basis geeft op papier een strakker en groener effect dan je daadwerkelijk ruikt: de ambergris gedraagt zich als een zoete musk.

Wat ik me als parfum-pensionado in the making afvraag: is Green water nu niche, vintage, heritage of gewoon een ‘niks-op-tegen’-geur die je elke vader met Vaderdag cadeau kunt doen? Hij ontvangt in ieder geval een ‘stukje geurgeschiedenis’ en niet weer een Hugo Boss, Chanel, Armani, Dior of een andere massniche ‘masters of luxury’.

GREEN WATER 3