EEN ECHTE INFLUENCER: #MARTHASTEWARTAPPROVES
ZACHTGROEN, GROENZACHT
Dit is een soort testcase betreffende de olfactorische vermogens van Geurengoeroe. Zit zo: Pour Femme N°12 (2008) zat tussen de ‘cadeauregen’ die ik kreeg van www.parfumaria.com toen ze haar hond – Rhodesian rigdeback Puma – afgelopen september na vijf weken weer kwam opeisen. Ik neem haar ‘afdankertjes’ graag in ontvangst omdat het me ‘de kans’ geeft merken te ontdekken waarvan ik nog nooit gehoord heb. Tricky: op de flacon staat geen nummer. Terwijl als je ‘op Safari gaat’ je ook N° 3 en N° 9 tegenkomt. Beetje vreemd merk (anno 2004), in de zin van dat de focus ervan ligt op ‘concept- en brandontwikkeling’. Ofwel, ‘Cereus helpt andere merken in het lanceren van geuren’. Zie: www.cereusdevelopment.com.
Ik hou het op N° 12 afgaande op wat ik ruik. Ik ga naar de homesite en lees: ‘Een delicate en boeiende melange die een weelderige geurige combinatie onthult van zwarte bes, perzikbloesem en watermeloen, omringd door Braziliaans rozenhout en vanille voor een mysterieuze, maar moderne sensualiteit’. Een correcte omschrijving voor mijn gevoel, behalve het laatste misschien want dat is wel erg cliché.
Sterker, ik vind de geur niet sensueel, eerder opbeurend met een vloeiende afronding. Want leuk: in N° 12 ruik je de zwarte bes zoals die hoort te ruiken. Dus: fris, knisperend groen met een velours-toets – ik moest ‘spontaan’ denken aan Amazone Eau de Fraîcheur van Hermès, zij het iets minder brutaal, minder borrelend. Nog leuker: die frisheid wordt vastgehouden door watermeloen, terwijl de perzikbloesem tegelijkertijd zachtheid toevoegt die je ruikt tot aan het eind.
Vervolgens gaat de verbeelding een rol spelen: ruik je rozenhout (jacaranda, tulpboom) nu wel of niet? Deze mix van zoete, roosachtige bloemen en hout? Geurengoeroe wel, want de basis heeft een lichte houttoets. En daar mag je Cereus dankbaar voor zijn, want een keer geen strakke, cleane witte musk finish in combi met ‘strak’ hout. En ook vanille houdt zich in, geeft geen botox-injectie aan het geheel. De prijs verschilt nogal. Op de homesite 50 ml 125, op Ebay veelal voor de geef: vanaf 15.00 dollar.
Ook niet verkeerd voor de geur: Pour Femme N° 12 wordt aanbevolen door Martha Stewart, een van Amerika’s belangrijkste ‘crisp en clean’ – en humoristische – influencers (al decennialang voor dat dit begrip bestond) op het gebied van eten, inrichting, mooie en gezellige dingen die het leven zoveel leuker kunnen maken.
Stewart: ‘Het is nog steeds bitterkoud buiten in NYC, maar dat betekent niet dat ik niet aan de tropen kan denken. (Misschien gewoon om die reden. Ik zou het moeten doen!) Ik heb net een parfum ontdekt waar ik heel, heel gelukkig van word: Cereus Pour Femme N° 12. Het is een romantische mix van perzikbloesem, watermeloen, zwarte bes, Braziliaans rozenhout en vanille – echt, het ruikt gewoon naar warm weer. Als je dit voorjaar gaat trouwen, vooral buiten, zou je absoluut moeten overwegen om het te dragen terwijl je zegt ‘I do’. Er is iets heel verfrissends en heerlijks aan – ik zie het graag als het geurequivalent van bijten in dat eerste stukje zomerwatermeloen. Spray een vleugje en laat me weten wat je ervan vindt.’
Qua groen en fris moest ik denken aan Calyx (eerst van Prescriptives, daarna van Clinique) alleen minder weelderig en bruisend. Ik ga www.parfumaria.com toch even appen waarom ze deze geur op straat heeft gezet. En Stewarts ‘warm weer’-gevoel is voor mij eerder het idee dat je een plantenkas binnenstapt waar het net – kunstmatig – heeft geregend.
En wat betekent Cereus eigenlijk? Alsublieft: een geslacht van cactussen (familie Cactaceae) waaronder ongeveer 33 soorten grote zuilvormige cactussen uit Zuid-Amerika. De naam is afgeleid van het Grieks (κηρός) en het Latijns woorden die was, fakkel of kaars betekenen.
Ik ging dus even naar de site van Serge Lutens om te kijken wat hij zelf te melden heeft over L’Eau d’Armoise. Niet echt wat je noemt overzichtelijk de categorieën waaronder zijn 71 geuren zijn gerubriceerd. Ik zou ze allemaal wel willen hebben (ik heb er nu 24 – oude versies gelukkig; ja ook sommige van zijn geuren zijn inmiddels aangepast; dieptepunt Féminité du Bois) met dien verstande dat ik ze eigenlijk zelden draag, een paar uitgezonderd.
‘Hoe kon ik weten toen ik verstrooid een blad uit een struik plukte en het tussen mijn wijsvinger en duim wreef, dat bijvoet zou later spreken vanuit een parfumfles?’ Dit zijn Luten’s mijmeringen omtrent de bijvoet waaraan hij toevoegt: ‘Bekend om zijn vele geneeskrachtige eigenschappen, neemt bijvoet, samen met zijn middeleeuwse verbeelding, ons diep in het hart van zijn krachtige, aromatische geur’. Waarom nu juist middeleeuwse verbeelding? Had ik graag toegelicht gezien.
De parfumwereld is een poëtische wereld waarachter een bikkelkeiharde wereld schuilgaat. Je begint als parfumeur jong en onschuldig met in je rugzak de mooiste plannen, maar voor je het weet is het ‘toedelodoki, bye, nice working with you’.
WAT TANGERINE VERT IK EIGENLIJK?
Er staat een mini-interview op de site van Molton Brown met de neus van Suede Orris – Jérôme di Marino. Laatste vraag: ‘What makes Suede Orris so unique?’ Di Marino antwoordt: ‘Het daagt het idee uit dat iris ouderwets is. Ik wilde dat het poederachtig, maar modern was. Er is een verslavende rijkdom, veel volume en sensualiteit.’
WAT SUEDE ORRIS IK EIGENLIJK?
Who the fragrancef*ck is Jacques Fath? Olfactieve opa vertelt: Lieve parfumvrienden en geurvriendinnen, lang geleden toen haute couture nog vraiment haute couture was, en de ‘daaruit voortvloeiende’ parfums zonder tussenkomst van marketingafdelingdirectors en storytellingdepartementexecutives direct richting consument werden gestuurd, waren er naast de nu bij het grote publiek bekende huizen (Balmain, Chanel, Dior, Givenchy, Lanvin), een hele trits aan concullega-couturiers.
In zijn korte komeetachtige carrière (geboren in 1912 overleed hij in 1954 aan leukemie) werd hij, zoals dat heet, op handen gedragen vanwege zijn frivole, maar altijd smaakvolle stijl. Het leverde hem beroemde klanten op. In a way the usual suspects van Hollywood en omstreken – hij verzorgde ook de kostuums voor veel glamour-films: Greta Garbo, Ava Gardner en Rita Hayworth.
WAT GREEN WATER IK EIGENLIJK?
‘Grappig’ in deze: ik meen een bloemige noot te bespeuren die heel, heel, heel lichtjes aan ‘geklaarde’ tuberoos doet denken. Ik moet het anders zeggen: de nieuwe generatie tuberoosgeuren gedragen zich zo. Daarvan wordt nu de meer groenige noot benadrukt – chique gezegd: ‘a deconstructed tuberose’ – om de jonge consument maar niet de stuipen op het lijf te jagen. Men neme: Stella McCartney’s Pop (2016), men neme Miu Miu Eau Argentée (2018). Ik heb de nieuwe Maison Margiela – Mutiny (2018) – nog niet geroken waarin de tuberoos ook een discutabel procedé moet ondergaan om maar niet tuberoos-totaal-brutaal te worden.
Een vaag-oosterse ambergeur aangenaam voortkabbelend die klassiek zijn boodschap onthult. Wat wel opvalt: de frisse opening van bergamot, citroenbloesem en jeneverbes houdt lang aan. Eerst als een paar schalkse druppels die vervolgens doorsijpelen naar de basis en lang bespeurbaar blijven. Ondanks de bloemen in het hart – fresia, roos. Ondanks het hout in de basis, een melange van patchoeli, ceder- en sandelhout, musk en amber.
Een van de aantrekkelijke kanten van Nicolaï? Ze levert geuren al vanaf 30ml. Combineer dit met het aller-aller-aantrekkelijkst: de composities. Klasse. Ik kende Patchouli Intense al: zat nog als een herinnering op mijn vaste schijf die direct werd geactiveerd bij de eerste snuif. En weer die vreemde gewaarwording: ruik ik nu aldehyden of is het de combinatie van laurier, wierook en leer die voor dit klassieke ‘Chaneleffect’ zorgt? Want er ligt een chique, volle (beetje frisse) glans over de compositie – de overige ingrediënten niet verstikkend maar veredelend.
Ik was een paar dagen in Amsterdam en gelukkig nog wat tijd over voor de Albert Cuypmarkt. Daar zit aan het begin nummer 84, Grimme Drogisterij, is een soort parfumweeshuis en -hemel ineen, want het heeft zich gespecialiseerd in geuren die het niet gered hebben in aanhoudende strijd om aandacht in de ketenparfumerie. En dat zijn er dus heel veel.
Maar toch, eerst denk je nog: dit is echt nep door die Acqua di Parma-associatie, maar al ruikende moet je bekennen dat het een echt goede geur is; een geslaagd ‘me too’-luchtje. Een begrip dat voor de #metoo-discussie al bestond: een populair thema van de concurrentie anders verpakt onder eigen naam verkopen. In dit geval: ‘Dit is onze Montale’.
Kan d’r ook nog wel bij: het geld dat Katy Perry bijverdient met haar parfumlicentie voor Coty. Een fooi voor haar. Volgens mij merkt ze het niet eens aan haar rekeningcourant. Want volgens Forbes verdiende de popster aan haar Prismatic wereldtournee $ 135.000.000 in 2015.
WAT INDI IK EIGENLIJK?
GEURENGOEROE 