OP PAPIER: NIEUWSGIERIG MAKEND
OP DE HUID: EEN NONDESCRIPT, DIFFUUS IDEE VAN GEZOETE BLOEMEN
Jaar van lancering: 2019
Laatst aangepast: 03/06/2019
Ik durf bijna niet naar Youtube te gaan om te kijken wat Dolce & Gabbana dit keer allemaal uit de kast heeft gehaald, om het verhaal van Dolce Peony kracht bij te zetten. Want wat het duo ter promotie van hun afgelopen geuren heeft gedaan… het leek wel of ze hun ‘amata isola’ – Sicilië – helemaal hadden afgehuurd.
Met als kers op deze taart van decadentie overlopende overdaad Sophia Loren stralend als ‘la matrona’. Zoiets kost geld, heel veel geld, heel veel veel geld. En mijn inmiddels cliché-vraag is dan: gebruik al die miljoenen ‘gewoon’ eens ter compensatie voor de compositie. Gebeurt dus niet.
De boodschap van het Italiaanse modeduo: ‘Fris, vrij en heerlijk vrouwelijk; onze nieuwe geur brengt een vrolijke kleurentint naar de tuin. De pioen is een symbool van positieve energie, een bloemeninspiratie. Ze is gevuld met betekenis – vooral in Azië, waar het geluk, gezondheid en rijkdom symboliseert en het gezin eer betuigt’.
Dat eennalaatste is interessant gezien daar parfum veel minder dan ‘bij ons’ voor het persoonlijk genot wordt gebruikt. Met name China, waarvan we de bewoners als ze op reis zijn met ‘open armen’ worden ontvangen door de lokale middenstand (ik noem alleen Giethoorn) en cultuur- en kunstbevorderaars (ik noem niks).
De gemiddelde Chinees is namelijk niet gewend parfum te dragen. De reden? Tijdens het communistische bewind van Mao Zedong (1949-1976) was het officieel verboden om geur te gebruiken (werd beschouwd als symbool van burgerlijke decadentie). Dus verloren ze het gebruik van parfum en de kunst eromheen (eeuwenlang gecultiveerd vóór Mao).
Hoewel de Chinezen 20 procent van de wereldbevolking vertegenwoordigen, is hun aandeel in de verkoop slechts 1 procent. Omdat ze, vooral de jongere generatie, de geneugten van de westerse levensstijl hebben omarmd, worden ze dus ook steeds nieuwsgieriger naar parfums. Ze kopen vooral lichte, easy going geuren waarin niet zozeer de compositie, maar de reputatie van het merk doorslaggevend is.
Wat China betreft had Dolce & Gabbana wel wat goed te maken, gezien hun recente faux pas waarin ze in een social media-campagne een Chinees ogende jonge vrouw pizza, pasta en cannoli laat eten met chopsticks. Met een social media firestorm tot gevolg waarin de deze ‘racial stereotype’ zwaar werd bekritiseerd.
Het geeft maar weer eens aan dat je tegenwoordig als global luxury brand heel voorzichtig moet zijn. Wat voor de een funny en tongue in cheek is, is voor de ander reden het alarm aan te zetten. Want nu telt is niet exclusivity maar ‘inclusivity’. Wat dat betreft moet Dolce & Gabbana eens contact opnemen met Alessandro Michele van Gucci…
WAT DOLCE PEONY IK EIGENLIJK?
Is een ‘non offensive’ geur die je de pioenroos wel op een erg opvallende manier laat ruiken. Ik althans ruik de typische gepeperde, kruidige roos nauwelijks/niet.
Ter vergelijk, ging ik mijn tuin in waar een paar struiken uitbundig bloeien. Die dus wel. En wat wou ik graag de andere ingrediënten ook ruiken. Ik heb de flacon nu al voor 1/10 leeggespoten, maar het lukt maar niet.
Een reden zou kunnen zijn waarom ik de pioen niet in al haar heerlijkheid ruik, is dat ze – na de frisfruitige uitbarsting van roze peper, bergamot en nashi-peer – wordt gechaperonneerd door een bloem die je nog maar zelden ruikt in geuren: cyclaam. Die is behoorlijk zoet (eigenzinnig dat wel) van zichzelf, maar overschaduwt wellicht in dit geval de bloem die in de naam van de geur ligt besloten.
Geldt ook voor de Bulgaarse roos en fresia – where are you? Het moet gezegd: de combinatie van deze bloemen kan een verrassend parfumkwartet opleveren. Maar het gebeurt niet. Ik vraag me af hoe dit kwartet geroken zou hebben, als het was ondergebracht in de Velvetnichelijn van Dolce & Gabbana. Ik vermoed een pur sang bloemenparfum, hopende dat het in de buurt komt van een à la Trois Fleurs-benadering (2009) van Parfum d’Empire.
Toch maar even naar Youtube gegaan, en ik moet zeggen: Dolce & Gabbana hebben zich enigszins, sort van ingehouden. En wat een leuk singersongwritermelodietje!
De parfumwereld is een poëtische wereld waarachter een bikkelkeiharde wereld schuilgaat. Je begint als parfumeur jong en onschuldig met in je rugzak de mooiste plannen, maar voor je het weet is het ‘toedelodoki, bye, nice working with you’.
WAT TANGERINE VERT IK EIGENLIJK?
Geurengoeroe zoekt, verlangt, smacht al jaren naar een floral die zich gedraagt zoals ze het volgens hem hoort te doen: een mix van voor de parfumindustrie geteelde bloemen en familieleden die het liefst in de vrije natuur verpozen. Maakt niet uit of de compositie ‘synthetic fantastic’, puur natuur of een combi van beide is. Mijn ijkpunten in deze: vintage 
WAT FLORAL IK EIGENLIJK?
Er staat een mini-interview op de site van Molton Brown met de neus van Suede Orris – Jérôme di Marino. Laatste vraag: ‘What makes Suede Orris so unique?’ Di Marino antwoordt: ‘Het daagt het idee uit dat iris ouderwets is. Ik wilde dat het poederachtig, maar modern was. Er is een verslavende rijkdom, veel volume en sensualiteit.’
WAT SUEDE ORRIS IK EIGENLIJK?
Vergeef me deze eerste gedachte: Raf Simons had als artistic director bij Calvin Klein echt een statement kunnen maken, wanneer onder zijn auspiciën de meeste recente ‘grote’ vrouwengeur geen Women (2017), maar Perverso had geheten. Dat had als schokeffect wellicht een even grote impact gehad als Obsession in 1985.
Ik had hetzelfde gevoel bij de ‘boomgeuren’ van Bottega Veneta uit de Parco Palladio-serie: X, XI en XII (2018) waarin respectievelijk de schors van de olijfboom (Olivo), de kastanje (Castagno) en de eik (Quercia) ‘tot leven’ worden gebracht. Het knappe: je ruikt iets heel natuurlijks dat heel sterk doet denken olijf-, kastanje- en eikenbast, maar het toch niet is. Het is een illusie die geen desillusie wordt bij het ruiken aan de echte schorsen, en het deconstrueren van de geuren.
Stom dat ik dat niet direct onderging gezien mijn huidige tik: zelf granola maken met veel geknakte noten: pecan, walnoot, cashew, amandel en walnoot. Als ik die met de biologische basismuesli (van Lidl) en de biologische agavesiroop (ook Lidl!) na 20 minuten roosteren uit de oven haal, verspreiden de ‘nieuwe gourmandnoten’ zich door de keuken.
Historici en andere specialisten zullen waarschijnlijk pas over honderd jaar (of zelfs nog later) mijn gedachte kunnen bevestigen of ontkrachten dat wanneer een andere ‘designer du jour’ in plaats van Alessandro Michele bij Gucci de creatieve arbeid van Frida Giannini had overgenomen, Guilty Cologne ook wel was verschenen en for that matter ook The Alchemist Garden – de spectaculaire retro-retro-retro-nichelijn van Gucci.
Interessant hoe tegenwoordig gebeurtenissen je toch níet kunnen bereiken. Zit ik nu gevangen in mijn eigen bubbel in Drenthe en/of de wereld van art & perfume? Dat bleek gisteren tijdens een ontmoeting in Amsterdam die ik had met Saskia Wilson-Brown, oprichter van het in Los Angeles (waar ik haar begin dit jaar ontmoette) gevestigde The Institute of Art and Olfaction, dat als doel heeft om de wereld van het parfum te democratiseren, toegankelijker te maken.
Dat is toch vreemd, of eerder gezegd bizar: www je voor de geur Calypso dan verschijnt als eerste de site waarvan het verhaal gaat dat ze alleen maar neppers leveren: 
In ieder geval: helaas heb ik de oerversie nooit geroken (doe ik als het me lukt om weer een afspraak te maken in de Osmothèque van Versailles), maar die klinkt op papier interessanter en meer resoluut dan de nieuwe: galbanum en citrusnoten die via een door anjer gestuurd bloemboeket naar een basis afglijdt die wordt gekenmerkt door een über-injectie van dierlijke noten: civet, ambergris en suède.
GEURENGOEROE 