GEURENGOEROE

JACQUARD ETRO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 17, 2014

Geplaatst in: GEURENALFABET J, NICHE. Getagd: elimi-hars, engelwortel, Etro, IRIS. Een reactie plaatsen

STOF TOT NADENKEN: WAT EEN MOOIE IRIS-GEINSPIREERDE GEUR!

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 17/03/14

Neus: Jacques Flori

Concept & realisatie: Luisella Tepatti (hoofd parfumontwikkling Etro)

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE JACQUARD ETRO MOOD2

Als alle geuren in de ketenparfumerie dezelfde kwaliteit zouden hebben als de Etro-parfums, dan zag je volgens mij heel wat meer blije mensen over straat rondlopen. Van de andere kant van de toonbank hoor ik trouwens regelmatig winkeleigenaars klagen over Etro.

Niet over de inhoud, maar dat er op internet zo mee wordt gesteund. Dat haalt het imago omlaag en de drive om het merk te verkopen. Neem daarbij het feit dat de gemiddelde prijs – zoals bij zoveel merken in het luxecircuit – naar boven is bijgesteld. Betaalde je een paar jaar geleden voor 100 ml € 92,00 nu schommelt het rondom € 122,00.

Maar de kwaliteit is hetzelfde gebleven. Dat wil dus zeggen: die is dus gewoon goed. En om aan te geven dat Etro nog steeds zeer serieus op parfumgebied wordt genomen: Senteurs d’Ailleurs in Brussel – een van de meest snobby parfumerieën die ik ken – verkoopt vol enthousiasme nog steeds de uitgebreide collectie. Ook Jacquard zag ik er vorige week trots opgesteld. En met recht, het is voor mij de mooiste Etro-geur van de afgelopen jaren, want eigenzinnig, elegant en tegelijkertijd vertrouwd – drie kernbegrippen van Etro so to speak.

De naam verwijst naar een handmatige weeftechniek van glanzende inslagdraden en matte kettingdraden voor een éénkleurige stof (damast; genoemd naar Damascus omdat het via deze stad in het Westen werd geïntroduceerd) die vanuit een bepaalde hoek bekeken door de lichtinval een motief/patroon op de ‘achtergrond’ vertoont waardoor de stof (vroeger alleen zijde, nu ook katoen, wol, linnen en kunstzijde) een gelaagde, sierlijke, rijke en luxe uitstraling krijgt.

In 1801 ontwikkelde Joseph Marie Jacquard (1752-1834) een revolutionair semi-automatisch weefgetouw waarmee damast sneller en minder arbeidsintensief geweven kon worden. En sindsdien werd damast geleidelijk aan steeds vaker naar zijn achternaam vernoemd.

Dat is dan wel vreemd: de veelkleurige ‘stof’ op de flacon is dus eigenlijk geen jacquard in de ware zin van het woord volgens mij. Is dat erg? Nee, alleen een beetje vreemd voor een merk van oorsprong gespecialiseerd in luxestoffen.

Etro presenteert met Jacquard vrouwelijkheid ‘als een weelderige en zonnige tuin, een landschap op delicate wijze vormgegeven, in staat de zintuigen duizenden intrigerende en mysterieuze nuances en karaktereigenschappen te bieden’. Vind ik nog al veel, duizenden, maar rijk geschakeerd is Jacquard in ieder geval.

Dit had voor mij niet gehoeven: ‘Een parfum dat exotische en gepassioneerde verleiding oproept. Het is de uitdrukking van een originele en authentieke persoonlijkheid, in staat zich zowel te gedragen als vleiend gefluister, als een onweerstaanbare toon’ (wat moet ik me hier in hemelsnaam bij voorstellen). Ook niet: ‘Voor een oneindig geschakeerde vrouw die er van houdt een universum te verkennen dat bestaat uit elegantie, reizen en geschiedenis’. Waarom niet? Jacquard is voor mij eerder verfijnd androgyn dan vrouwelijk.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Het lijkt een minitrend in de nicheparfumerie: parfums te vrijwaren van de klassieke citrusuitbarsting. Onderga je ook mooi in Jacquard, want bloemig-fris bergamot krijgt nauwelijks kans zich te ontwikkelen en te ontplooien doordat het wordt meegenomen door een omfloerste, groen-prikkelende opening met aardse ondertoon. Opgeroepen met musky engelwortel, energieke zwarte peper en transparant-fris elimi-hars. Heel eigenzinnig gedaan.

Nu komen de bloemen tot leven. Even eigenzinnig. Eerst een volle noot van zonnig jasmijn die mooi sensueel en een beetje koppig wordt gemaakt door zonnig-sensueel ylang-ylang. Hierachter verbergt zich een zeer elegante iris die uiteindelijk de toon van het gehele parfum bepaalt. Vol, rijk, ‘vet’ en fris tegelijkertijd.

Langzaam maar zeker bloeien de bloemen ‘uit’ en begint het hout (vetiver en sandelhout) te smeulen, samen de aardse toon van de opening en de iris in het bijzonder ondersteunend. Dan denk je dat Jacquard klaar is. Nee hoor. Want in de nasleep licht een zoet viooltje de bloemig-aardse toon op waarin de iris is opgegaan en hierachter verbergt zich ook nog eens een warme musk.

RUIK&VERGELIJK

Om te checken of Jacquard een echt bijzondere irisgeur is, ruik eens aan onderstaande ‘pure’ irisgeuren:

Xerjoff Irisss (2007)

Amouage – The Library Collection – Opus V (2010)

Mendittorosa Omega (2012)

AMBRE NOIR BRECOURT

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 16, 2014

Geplaatst in: GEURENALFABET A, NICHE. Getagd: brecourt. Een reactie plaatsen

WELISWAAR WEER EEN PURE AMBER, MAAR WEL STRAK-ELEGANT

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 15/03/14

Neus: Emilie Bouge

Model: onbekend

Fotografie: onbekend

Het is vaak verhelderend om oog in oog, neus in neus te staan met de mensen achter een parfummerk, in plaats via een sec persbericht of tijdens een strak georchestreerd persevent het hoe en waarom van een parfum op moeten te snuiven. Ik had gisteren in Brussel – bij www.parfumdambre.com – het genoegen om te kunnen praten met Emilie Bouge van Brecourt. Al vertellende, de parfums werden stuk voor stuk uitgelegd, begonnen ze te leven en kwam ik er achter dat mijn vooroordeel niet helemaal gegrond en terecht was.

Maar dat kwam misschien door de ‘valse start’ die ik bij Brecourt heb genomen: Mauvais Garçon en Eau Libre (beide 2010) vond en vind ik nog steeds geen geuren om over naar huis te schrijven. Ik ben niet de enige. Op diverse internationale parfumblogs worden deze twee ook veelal afgedaan als niet bepaald ‘stout’ en ‘vrij’. Maar dan Ambre Noir (2010) een geur – merkwaardigerwijze – gepositioneerd alleen voor de vrouw. Prachtig. Vol. Rijk. Warm. Niche dus. Met dien verstande dat het weliswaar de zoveelste ‘pure’ ambergeur is en ik die meer associeer met geurkaars, openhaard en security blanket dan met parfum voor de huid. Maar ook binnen de nicheparfumerie ontkom je er ook blijkbaar niet aan dat je moet meegaan met de heersende trends.

Consumenten verwachten als het ware van een nichehuis zijn eigen visie op klassieke parfumconcepten. Maar dat wil niet zeggen dat je klakkeloos elke trend achterna moet hollen. Vindt Emilie Bouge. Zou ze dat doen, dan zou ze nu de ene na de andere oud-geur moeten lanceren. Dat doet ze niet. Eén volstaat: Agaressence (2010). En haar chypre is ook de moeite van het ruiken waard – zo mooi statig en klassiek. Heet Avenue Montaigne (ook 2010) en bespreek ik binnenkort. Om maar – niet – te zwijgen van haar pièce de la résistance voor mij – Rose Gallica (2012).

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE AMBRE NOIR BRECOURT BOTTLE

Voor Emilie is de sensualiteit van amber zo ‘mysterieus als een liefdeselixer door zijn magnetische en zonnige kracht’. Cliché maar ok. Voor haar was het belangrijk om het ‘algemene’ amberakkoord – de ‘usual suspects’ cistus labdanum, musk en vanilla-absoluut (uit Madagaskar) – te verfijnen en te ‘versensualiseren’ door het te koppelen aan iris en sandelhout. Als het goed is, moet dat de amber respectievelijk poederiger en aardser, romiger en zachter maken.

Maar heel eerlijk: dat ervaar ik niet – omdat je heel snel in het amber-aura zit. Warm, ‘troostend’ met een lichtkruidige toets, zwevend tussen kaneel, steranijs en kruidnagel. Niet meer en niet minder en niet echt anders. De verrassing zit voor mij in de opening. Die is ongewoon in combinatie met amber, ongewoon in welke combinatie dan ook. Want eerst fris-bloemig door bergamot te koppelen aan magnolia, de bloem die als je goed doorruikt naast haar fragiele-vervliedende bloemige toets, ook een frisse, dauwachtige noot verspreidt. Deze twee gaan heel mooi samen en krijgen een eigenzinnige, etherische ondertoon door – origineel – mirre. Deze verrassing is wel van korte duur – omdat zoals gezegd – de amber snel begint te stralen.

RUIK&VERGELIJK

Amber. Amber. Amber. Amber. Amber. Amber. Amber. Amber. Amber. Amber. Amber. Amber. Amber. Amber. Amber. Amber. Amber. Amber. Amber. Amber. Amber. Amber… some usual suspects:

Serge Lutens Ambre Sultan (2000)

L’Artisan Parfumeur Ambre Extrême (2001)

Giorgio Armani – Armani Privé – Ambre Soie (2004)

Prada Prada Parfum (2004)

Parfum d’Empire Ambre Russe (2007)

Some unusual suspects:

Il Profumo – Osmo Collection – Ambra d’Oro (2004)

Dior – La Collection de Christian Dior – Ambre Nuit (2009)

Mona di Orio – Les Nombres d’Or – Ambre (2010)

En, da’s nou toevallig: zelfde naam. Ik hoop ook zelfde geur. Alleen gepositioneerd voor de man. Gaan we snel testen:

Yves Rocher Ambre Noir (2012)

INFINITO – FRAGRANZA SUPREMA – NOBILE 1942

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 14, 2014

Geplaatst in: GEURENALFABET I, NICHE. Getagd: nobile 1942. Een reactie plaatsen

CIPRESSEN IN DE NACHT

Jaar van lancering: wist ik het maar

Laatst aangepast: 14/03/14

Neus: ben toch benieuwd wie de geuren voor Nobile 1942 maakt

Als je het even niet zit zitten – doen we allemaal wel eens, toch? – dan heeft Nobile 1942 een oplossing, zo niet dé: richt je ogen naar de nachtelijke hemel; hét moment om inspiratie op te doen, om je gevoelens en gedachten de vrije loop te laten. Laat maar gaan. Laat maar stromen.

Nog mooier qua setting volgens Nobile 1942: als je deze existentiële twijfel voelt aan de voet van een cipres die Vincent van Gogh ook al zo betoverde: ‘Prachtig van lijn en geproportioneerd als een Egyptische obelisk’, schreef hij ooit aan zijn broer Theo. Verdomd: de maan en de zon lijken op dit schilderij op ogen, of zie ik dat nu verkeerd?

Dergelijke momenten – dit beweert Nobile 1942 allemaal, ik niet – herinneren ons ook aan het gevoel van verlies, maar maakt die dragelijker doordat we in contact staan met het oneindige – het oneindige dat al zoveel kunstenaars, schrijvers, filosofen en wetenschappers heeft geïnspireerd. Zoals bijvoorbeeld Michelangelo Pistoletto (anno 1943). Hij noemt het oneindige ‘de derde hemel’: het gelukkige verbond tussen de kunstmatige en natuurlijke wereld.

En dan volgt er een filosofische uitleg, waaruit ik niet veel wijzer wordt: ‘Een grafisch en wiskundig symbool van oneindigheid’, een ‘derde cirkel die de wedergeboorte symboliseert van een nieuw humanisme’ en een ‘evolutionaire stap waarin de menselijke geest manieren vindt om te leven met de wijsheid van de natuur’. Maar als je Pistoletto’s kunstwerk Infinito ziet – foto onderaan – dan heeft het kwartje kans om te vallen in je geheugen-verlies-kamer.

En dat allemaal om de naam Infinito toe te lichten. Aan het volgende hebben we meer qua oproepen van een gevoel, een stemming: ‘Er is een magische atmosfeer, nachtelijk maar zonnig tegelijkertijd: vol van harmonie en schoonheid, vol van Shakespeariaanse poëzie’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Hoe vertaal je een cipres in een nachtelijke setting? Je moet dus hout ruiken. Dat staat voorop. Maar is dat hout smeulend en warm? Of is dat hout droog en ‘uitgeleefd’. Nobile 1942 kiest voor beide. Maar eerst is er een frisse bries van bergamot die omringd is door een wolk van wierook waaruit flitsen van gember schieten. Voorwaar een originele combinatie die een beetje doet denken aan Messe de Minuit (2000) van Etro.

Die wierook, door de gember behoorlijk scherp en prikkelend van aard, neemt je mee naar het hart en geeft zijn rokerige nuances door aan droog en ‘uitgeleefd’ cipres- en cederhout dat je vervolgens een tijdje samen heel puur natuur ervaart. Dus intens droog-zonnig.

Geleidelijk aan begint het hout te smeulen, want melkachtig sandelhout mengt zich in het geheel dat met behulp van patchoeli en vetiver het ‘totale houtplaatje’ aardser en smeuïger laat worden. En witte musk – een mooie droge variant – zorgt voor een aangename warmte. En dat roept dus samen op: een cipres in de nacht.

Ook geranium wordt als ingrediënt opgevoerd, maar heel eerlijk gezegd ruik ik deze ‘mannelijke roos’ niet. Want Infinito heeft niets bloemigs, niets roosachtig voor mij. En over mannelijk gesproken: dit is dus een echte klassieke mannengeur. By the way: Infinito is onderdeel van de Fragranza Suprema-lijn als ik het goed begrepen heb. Vind ik eerlijk gezegd een beetje overdreven. De geur is elegant en zeer beschaafd. Meer niet. Maar dat is al heel wat.

RUIK&VERGELIJK

Geurengoeroe en Nobile 1942:

Nobile 1942 Casta Diva (2009)

Nobile 1942 Estroverso (2010)

Nobile 1942 Café Chantant (2013)

Nobile 1942 Anonimo Veneziano (????)

Nobile 1942 Pontevecchio (????)

Nobile 1942 Vespriesperidati Silver, Vespriesperidati Gold (????)

CK ONE SUMMER CALVIN KLEIN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 13, 2014

Geplaatst in: GEURENALFABET C. Getagd: CALVIN KLEIN, ck one. Een reactie plaatsen

‘TEQUILA SUNRISE’

HOE VERLEIDELIJK OOK, ORALE CONSUMPTIE WORDT TEN STERKSTE AFGERADEN!

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 13/03/14

Neus: onbekend

Fotografie: onbekend

Spanning alom: ‘En in de categorie ‘Meeste Geuren van één Merk in één Jaar’ gaat voor het jaar 2014 naar, oh jee, ik krijg de envelop niet open… wie-o-wie zal het zijn… het is geworden: Calvin Klein’. Applaus alom. En enig boegeroep. Deze prijs bestaat volgens mij nog niet bij welke internationale perfume award-uitreiking dan ook, maar ‘Calvin Klein’ verdient hem nu al. En: het jaar is nog niet eens voorbij.

Want ga maar na: CK Free Sport, Eternity Summer, Eternity Summer for Men – alle drie niet te koop in de Benelux – en Endless Euphoria (wel). Dan neem ik voor het gemak het duo CK One Red (dat weliswaar vorig jaar in Amerika werd gelanceerd, maar nu in Europa wordt aangeboden) ook mee. En niet te vergeten de jubileumeditie van Eternity en Eternity for Men – de oorspronkelijke geuren in verzilverde flacons – om te vieren dat de eerste een kwart eeuw geleden ‘de parfumwereld op zijn kop zette’.

Wat dit feest betreft: het heeft me verbaasd dat Obession (1985) – het parfum dat meer ‘losmaakte’ dan Eternity – in 2010 niet deze hulde werd toebedeeld. Maar wie weet: volgend jaar is het 30 jaar geleden… Ondertussen verdiepen we ons in de elfde versie van CK One Summer en Calvin Kleins negende geur dit jaar tot nu toe.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Ik val in herhaling, maar die CK One-zomergeuren hebben iets. Ze laten je voor een aantrekkelijke prijs ervaren wat er in de parfumlaboratoria tegenwoordig allemaal mogelijk is. En de inhoud matcht dit keer ook weer goed met de sfeer. Vakantie natuurlijk, dit jaar ergens in sub-tropische gebieden. Exacte lokatie dit keer: Mexico, tenminste afgaande op de verwerking van het tequila-akkoord als uitgangspunt.

Dit alcoholische drankje heeft hier namelijk zijn oorsprong en wordt gemaakt van de ‘agave tequilane’ (vandaar de naam, zie foto) en heel veel suikerriet. En dat ruik je, proef je bijna, wil je bijna drinken want de 2014-versie van CK One Summer heeft een hoog verfrissend citruscocktail-gehalte met licht sensuele finish. Qua sfeer en ‘inhoud’ komt deze zomergeur voor mijn gevoel in de buurt van verschillende Escada-zomeredities – die waren inhoudelijk ook vaak zo origineel, maf en ‘parfumvreemd’.

De geur spettert je in ieder geval tegemoet. Wordt in de opening opgeroepen met bevroren limoen en grapefruit. En die ‘schuren’ aangenaam, en zijn gehuld in een regen van waterachtige noten die langzaam maar zeker tropisch wordt door de verwerking van fris-sensuele meloen. Die verdrinkt vervolgens in het pittige tequila-akkoord, een vleugje cipres (die ik niet waarneem) en kokoswater (wel).

En om toch het effect van een ‘echte’ geur te geven, werd frisse fresia aan het hart van het recept toegevoegd. Dit alles rust op een bedje van cederhout en ‘geplet’ suiker (een vanilla-variatie) dat alle fris-bloemige nuances verbindt… Maar wat vooral beklijft: de waterige, friszoete melange en het cocktail-effect. Gewoon onbezorgd geurplezier.

Een kanttekening: ‘blind’ zou ik deze CK One Summer als vrouwelijk interpreteren. Het geeft weer eens aan hoe ook in de ketenparfumerie het verschil tussen man en vrouw meer en meer diffuser wordt.

AGARWOUD, BUBBLEGUM CHIC, L’AMANDIERE JAMES HEELEY

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 12, 2014

Geplaatst in: GEURENALFABET A, GEURENALFABET B, GEURENALFABET L, NICHE. Getagd: amandel, JAMES HEELEY, OUD, tuberoos, VOORJAAR. Een reactie plaatsen

DRIE NICHE-TRENDS GEBOTTELD IN DRIE SUPERBE PARFUMEXTRACTEN

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 12/03/14

Neus: James Heeley

Concept & realisatie: James Heeley

Doet het altijd goed en staat zogenaamd chic om je eigen visie op ‘de dingen des levens’ te onderstrepen met een observatie van een personality geliefd om zijn elitaire, snobby, cynische en humoristische kritiek. Dan heb je aan Oscar Wilde een goede. Elke denkbare karaktertrek (met name in de categorie ‘ijdelheid’) zette hij om in treffende constatering. ‘It is only the shallow who do not judge by appearences’, zei hij ooit en vormt de leidraad voor de Extrait de Parfum-collectie uit 2011 van James Heely dus.

Maar wat hij hier precies mee wilt zeggen? Ik heb geen zin om hem te mailen. Zal wel. Ter verduidelijking voegt Heeley er aan toe dat ‘hoewel onzichtbaar, parfum over stemmingen, seizoenen, houding, textuur, kleur en context gaat. Het is onderdeel van onze persoonlijkheid en verschijning’. Open deur voor drie geuren die enkele van zijn favoriete ingrediënten ‘in een hoge concentratie presenteren voor een meer intens en luxueus gevoel’, eindigend met een voor mij eveneens geheel onbegrijpelijk ‘er is tijd en plaats voor alles’. En dan te bedenken dat James Heeley een voormalig filosofiestudent is…

In ieder geval Agarwoud, L’Amandière en Bubblegum Chic geven een mooi, actueel overzicht van de ‘de staat van de niche-parfumerie’ omdat het drie geurconcepten vertegenwoordigt die het nu goed doen. Respectievelijk – here we go again – oud, ‘licht gourmand in het voorjaar’ en het witte bloemenparfum.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Ik had me voorgenomen om 2014 uit te roepen tot ‘oud-vrij’-jaar. Maar dat staat eigenlijk gelijk aan politieke parfumzelfmoord… Mijn ‘narrow escape’-excuus bij Heeley: Agarwoud verscheen in 2011. Om in de stemming te komen moet je volgens hem denken aan ‘extrait de devotion, serenity, eagle, prayer, space, meditation, temple, prince, Siddhartha, gold, dark, wood, forest, power, mind, fertility, mist, rising, control, wealth, poverty, spirit, forever’. Voor mij is het geen puur oud, maar eerder ‘rozenhout’ (voorafgegaan door een ‘soort van’ zoete, melkachtige noot). Dus meer roos dan oud. Het is een volle en zoete Bulgaarse roos geënt op de stam van de aquilaria-boom. Je ruikt het oud door de rozenblaadjes heen.

Hierdoor is het oud ook minder meeslepend en verzengend Arabisch, wat nog eens versterkt wordt door een, ik kan het niet anders omschrijven, zeer elegant-zachte amberbasis met een nadruk op benzoïne waardoor de afronding helder en open blijft. Warm zonder te smeulen. Zon zonder verbrandingsgevaar. Met andere woorden: Agarwoud is oud prêt-à-porter zonder ‘bang’ te moeten zijn dat de hele wereld naar je kijkt als je voorbijloopt – iets waar de kans groot op is als je met de ouds van Montale op pad gaat.

L’Amandière is heel mooi, heel delicaat. Een fantasienaam (ik hou het op amandelplukster) voor een fantasierijk parfum en tegelijkertijd ‘a portrait of spring’ aldus Heeley. I couldn’t agree more. Dit is precies wat je je voorstelt bij het voorjaar: onschuldig fris en bloemig, en ogenschijnlijk simpel van structuur. Not dus. Want deze amandelplukster loopt door een prachtige, beetje verwilderde tuin annex boomgaard waar je die typische geur van vruchtenboombloesems kunt ruiken. Beetje weeïg, beetje zoet, beetje fris.

Het ‘gevoel’ van groene amandelbloesem ruik je heel goed; het vormt als het ware het poederig-zoete geraamte van de geur. En neemt de fris-groene hyacint en dito wilde hyacint (bluebell) die onder de amandelboom bloeien heel elegant in zich op. Eveneens het gras, want er zit heel even een hele subtiel groene, niet-bloemige noot in de opening. Om het bloemige karakter te versterken ruik je ‘in de verte’ ook een nog een verwilderde roos en boerenjasmijn.

En om het groene, zonnige voorjaarsgevoel verder te accentueren, dwarrelt boven dit alles een regen van pollen- en honingachtige lindebloesem. Van een basis is nauwelijks sprake. L’Amandière is er eigenlijk in één keer vanaf het begin. Maar ik vermoed een delicaat poeder van witte musk, amandel en vanille. De sfeer die James Heeley wil oproepen: ‘Kissing in a French country orchard’. En dat is hem heel goed gelukt.

De naam ligt in de lijn van Frédéric Malle Lipstick Rose (2000) en ook moet ik denken aan de humoristische namen van Etat Libre Orange. Bubblegum Chic combineert de genoegens van het kindvrouwtje Lolita die in haar Barbie-boudoir wacht (verveeld kauwgombellen blazend) op haar verboden amant die ook de amant van mama blijkt te zijn. Maar dat weet de laatste nog niet. Hopelijk heeft hij Bubblegum Chic alleen aan dochterlief geschonken, want als ‘moeders’ deze geur ook bij haar ruikt dat zijn de rapen gaar.

Want deze tuberoos laat niets aan de verbeelding over, ervan uitgaand dat je gelooft in het erotiserende karakter van deze fatale bloem – I do. Vol, sensueel, warm, zongekuste huid en ‘lekker romig’ -alsof de tuberoos in de boter is gelegd om het parfum ervan te extraheren. Opvallend is de scherpe, medicinale opening. Groen als je zo wilt. Weliswaar als een flits, maar toch. Ik vind dat aangenaam, anders zit je direct in de geile, erogene zone van de geur, het hart.

Tuberoos dus. Eerst fel, alle aandacht opeisend om vervolgens zachter en bloemiger te worden door een gulle dosis frisse jasmijn. En die komen na verloop van tijd in een elegant-erotische balans. Opvallend en aangenaam: de witte musk in de basis is weliswaar scherp en linkt mooi met de opening, maar wordt geleidelijk aan katoenpluiziger en blijft – hoera! – gelukkig gevrijwaard van een te cleane laundry-finish.

Dit is natuurlijk de zoveelste tuberoosgeur in een rij en ik zal Bubblegum Chic waarschijnlijk verwarren met de concurrentie tijdens een blindtest. Maar het is gewoon goed gemaakt. Wat ik vooral leuk vind: de sluier van rood fruit die zich door de hele geur fluisterend manifesteert. Hier geldt hetzelfde als voor de witte musk: gedoseerd zonder een ‘explosie’-effect. Iets wat tegenwoordig zo vaak gebeurt met framboos, lychee, aardbei, veenbes en rode bes. James Heeley heeft bij Bubblegum Chic één soort vrouw in gedachten: een drop dead gorgeous. Wie dat is? Laten moeder en dochter er maar om vechten…

RUIK&VERGELIJK

Ik denk er over om te stoppen met Ruik&Vergelijk, want daar is tegenwoordig eigenlijk geen beginnen meer aan. Voor je het weet beledig ik iemand door te vergelijken. Iedereen die mij volgt weet inmiddels dat de meeste geuren variaties op een thema zijn. En dan is het meer een kwestie van of je vindt dat of wel God, of wel de duivel ‘in the details’ zit.

FOR WOMEN, FOR MEN KARL LAGERFELD

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 11, 2014

Geplaatst in: GEURENALFABET F. Getagd: karl lagerfeld. Een reactie plaatsen

KONING, KEIZER, ADMIRAAL, KARL LAGERFELD KENNEN ‘WE’ INMIDDELS ALLEMAAL

NU NOG ZIJN GEUREN…

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 10/03/14

Neus: Christine Nagel, Serge Mjoullier, Jean-Christophe Hérault

Modellen: Kati Neischer en Baptiste Giabiconi.

Fotografie: Karl Lagerfeld

Concept & realisatie: Karl Lagerfeld

Hij is een van de oudste, zo niet de oudste ontwerper in het modecircuit maar gedraagt zich in zijn communicatie als een youthful urban hipster die het liefst alles met zijn friends deelt via sociale media: ‘aristo-rocker’ Karel Lagerfeld. Een beetje zwetsen in het luchtledige – via Twitter, Facebook – gaat hem waarschijnlijk beter af dan zijn veronderstelde jeugdige volgers (is hij nu echt zo populair of is dit puur marketing en imagebuilding?). Bekend als hij is om zijn snedige opmerkingen en prikkelende observaties. Voor zijn nieuwe geurenduo heeft hij er ook een paar paraat: ‘Kleren moeten jou niet staan. Jij moet de kleren staan’. ‘Alles zit in mijn hoofd. Dat is uiteraard beter, want je kunt het overal mee naar toe nemen’. Nou nog een: ‘Ik zeg altijd wat ik denk en soms zelfs wat ik niet denk’.

En in directe relatie tot geuren schudt ‘koning-keizer-kardinaal-Karl-kennen-we-allemaal’ er ook een paar uit zijn mouw: ‘De mode van vandaag gaat niet langer alleen over kleding. Het hele plaatje telt – niet alleen accessoires of zonnebril, ook parfum. Het is belangrijk voor een merk om een kenmerkend parfum te hebben – even belangrijk als een kledingstuk. Ik hou van parfum, van vrouwengeuren, van mannengeuren. Zij maken het leven nog mooier. Parfum is als fashion voor de neus…’.

Nog meer dan in zijn vorige geuren is de persoon, de stijl van Karl Lagerfeld gebruikt voor For Women en For Men. Er is ‘zelfs een geheel eigen taal ontwikkeld, die geïnspireerd door emoticons, zijn wereld beschrijft: het beroemde silhouet met zonnebril, paardenstaart, overhemdkraag, handschoenen en gezicht met verschillende uitdrukkingen’. En wil je het gevoel hebben dat je daadwerkelijk direct in verbinding met Karl staat, alsof Lagerfeld een goede vriend van je is: http://www.karl.com levert dagelijks een kijkje in zijn wereld met behind-the-scenes-clips, zijn agenda en favoriete adressen.

Verder zien we Karls handtekening ‘terug in het gebruik van ruwe materialen, zwart en wit, de geavanceerde elegantie van het ontwerp met klassieke basis, zijn vooruitstrevendheid in het gebruik van metaal en de aantrekkelijkheid van beide geuren. Edgy, gedurfd en modern’.

Twee kanttekeningen: aan het gebruik van metaal – ook in de de parfumerie – is niets vooruitstrevends. En we gaan er vanuit dat het inhoudelijke aantrekkelijke geuren zijn (vol spanning wacht ik op de ontwerper die bewust het tegenovergestelde beoogt). Ook in de presentatie is het geurduo vanzelfsprekend aantrekkelijk, maar als je goed kijkt, erg conservatief, bijna inwisselbaar. Want – Lagerfeld beweert het zelf – ‘het vormt een verhaal van verlangen, van onweerstaanbare aantrekkingskracht en sensualiteit, een verleidelijk rock-‘n-rollduo. We hadden één jongen en één meisje nodig. Baptiste en Kati waren perfect voor wat ik wilde uitdragen – geen andere optie mogelijk’. In de door Lagerfeld geschoten campagne zie je ‘Kati en Baptiste terwijl ze elkaar omhelzen met ontbloot bovenlijf en samen één worden. Kati houdt zich vast aan Baptiste met haar handen gehuld in de iconische handschoenen met studs, exact dezelfde die Karl draagt. Hun houding reflecteert het sensuele, verslavende karakter van Karls parfums’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK

Karl: ‘Je draagt een parfum niet alleen om lekker te ruiken, maar omdat je je knap of aantrekkelijk wilt voelen’. Voor For Women hebben Christine Nagel en Serge Mjoullier een elegant, groen-bloemig eau de parfum gecreëerd dat, hoewel het een hedendaagse benadering van de traditionele geuren beweert te zijn, eigenlijk gewoon een klassieke driestapsgeur is.

Dus is eerst een frisse siddering van citroen in de opening die snel wordt ingepakt door een fluweelzachte perziknoot. De sensuele toon is gezet en wordt in het hart voortgezet door een breekbaar boeket van vol-zoete roos, frisbloemige, dauwachtige magnolia voorzien van een exotische toets door frangipani. De afronding zorgt dat deze bloemen een poederig aura krijgen – hiervoor verantwoordelijk: zachte musk- en ambernoten die geleidelijk aan een houtachtige ondertoon krijgen. Opvallend is dat de geur zijn heldere, opgewekte toon van de opening behoudt.

De link van For Women met For Men: dezelfde basis van musk, amber en hout maar dan iets meer geprononceerd – logisch bij een mannengeur. Dus een nadruk op sandelhout die een ondefinieerbare kruidige nuance blootgeeft. De neus Jean-Christophe Hérault interpreteert in feite de klassieke varengeur opgeroepen met mandarijn en lavendel die een 2.0-moderniteit krijgt door het toevoegen van groene, sappige appel en knisperend viooltjesblad. Omschreven als levendig en elegant, maar wat mij betreft braver dan de visuele uitstraling van For Men.

Ik ben trouwens erg benieuwd of het Karl Lagerfeld nu ‘eindelijk’ gaat lukken om ook in de parfumerie weer een rol van belang te spelen… De samenwerking met Coty – het Kapsule-trio (2008) en Karleidoscope (2011) – bracht niet de verwachte euforie. Interparfums heeft de licentie overgenomen. Ondertussen blijft zijn ‘allertweede’ geur, Pour Homme (1978) dat werd omgedoopt tot Classic de meest succesvolle tot nu toe. En ik snap het nog steeds niet dat ‘men’ besloten heeft zijn allereerste parfum Chloé (1975) van de markt te halen. Hoogste tijd voor een vintage-editie. En als Karl hier toch bezig mee is, graag dan ook Jako (1997). Twee geuren die, als ze nu als nieuw zouden worden gelanceerd, volgens mij direct in de niche-categorie worden ondergebracht.

RUIK&VERGELIJK

Qua uitstraling – de mix tussen rock-‘n-roll en aristo-rock – doen For Women en For Men heel erg denken aan:

John Richmond John Richmond (2009)

John Richmond For Men (2010)

En ook aan:

Burberry Brit Rhytm (2013)

APERTURE ULRICH LANG

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 9, 2014

Geplaatst in: GEURENALFABET A, NICHE. Getagd: Ambergris, grijze amber. Een reactie plaatsen

AMBERGRIS IN OVERDRIVE

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 09/03/14

Neus: onbekend

Fotografie: diversen

Ik heb hem nog nooit persoonlijk ontmoet, maar ik vind Ulrich Lang sympathiek. De simpele reden: hij overdondert je de goden zij dank niet seizoen in, seizoen uit met een stroom aan nieuwe geuren. Maar ook: ik kan me nog van zijn vorige edities herinneren dat ik niet echt onder de indruk van was. Bescheiden in opzet, bescheiden in geur, maar niet bescheiden in de filosofische ‘implicaties’ van zijn werk door de link met de serieuze fotografie.

Ook met zijn nieuwste geur Aperture (betekent lensopening) is het weer raak. Het is genoemd naar een in 1952 in de Verenigde Staten opgericht multi-platvorm en ‘non-for-profit foundation’ die de ‘fotogemeenschap en zijn publiek verbindt met het meest inspirerende werk, de scherpste ideeën en met elkaar – in print, in person en online’.

En voor Aperture in het bijzonder een aantal foto’s van bekende fotografen, onder meer van de Nederlandse Charlotte Dumas, die Ulrich Lang in 2007 ontmoette toen zij in Barneys (New York) bij zijn perfume corner Anvers 2 (2007) kocht. Ze werden vrienden. Zie voor meer sfeer: http://www.ulrichlangnewyork.com/inspiration. En voor ik het vergeet: op een bepaalde manier heeft Ulrich Lang toch schoolgemaakt, want bij het nichemerk dat in 2011 werd opgericht door Céline Verleure – Olfactive Studio – staat de artistieke fotografie ook centraal.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Lang noemt zijn vijfde creatie een ‘hout-kruidige geur voor een nieuwe tijd’. Maar dan wel heel erg retro-geïnspireerd voor mij. Want dit is zo’n jaren negentig-krachtpatser die het vooral moet hebben van de sterke, bijna opdringerige ambergrisbasis. En daar maak je al snel kennis mee.

De opening van Aperture kun je met een beetje fantasie ‘een nieuwe tijd’ noemen, want samengesteld uit een nu erg hip niche-ingrediënt: peper. Wordt opgediend in de roze, witte en zwarte variëteit. Behoorlijk krachtig inderdaad, maar zonder dat je nies-neigingen krijgt. En dat komt door een infusie van ‘vette’ en smeuïge aldehyden die de peper tempert en bijna vloeibaar maakt. Vervolgens moet je heel goed ruiken om de bloemen in het hart waar te nemen.

Het is in feite een hint van jasmijn en lelietje-van-dalen omdat die a: zijn omringd door tabak en cederhout, en b: door de basis van musk, amber, (heel veel) ambergris en nog wat extra ‘animale noten’. En die is, zoals gezegd, opdringerig. Je ontkomt er niet aan. Gelukkig is er ook nog wat vetiver die garandeert dat deze ambergris in overdrive een houtachtige ondertoon krijgt.

Voor mij staat ‘een nieuwe tijd’ in relatie tot geur voor transparant en/of etherisch, niet voor een geur die dichtgeplakt lijkt, een geur waar geen ‘lucht’ in zit. Het beeld dat bij mij opdoemt: een olievlek golvend op de oceaan waar een walvis net een flinke ambergris-klomp (zie foto: het lijkt wel een hoofd van een monster uit een science fiction-film) heeft afgescheiden. Donker, teer, inkt. Dat kun je natuurlijk ook positief interpreteren. Maar een scheutje bergamot (voor de transparantie) en een scheutje jeneverbes (voor de etherische noot) in de opening zou volgens mij wonderen doen.

Rectificatie: toch moet ik bekennen, dat na een tijdje Aperture iets meer lucht krijgt en je zowaar de lichte bloemennoot ruikt. Of zou dat komen doordat ik nog een paar keer aan de geur op mijn linkerpols rook tijdens een wandeling vandaag in een zonovergoten park van Brussel…

RUIK&VERGELIJK

Ulrich Lang tot nu toe:

Ulrich Lang Anvers (2003)

Ulrich Lang Anvers 2 (2007)

Ulrich Lang Nightscape (2009)

Ulrich Lang Lightscape (2012)

UNTITLED #1 MAGNETIC SCENT

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 6, 2014

Geplaatst in: GEURENALFABET U, NICHE. Getagd: MAGNETIC SCENT, spyros drosopoulos. 1 reactie

‘ÉÉN-OP- ÉÉN-JASMIJN’ VAN SPYROS DROSOPOULOS

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 06/03/14

Neus: Spyros Drosopoulos (foto)

Concept & realisatie: Spyros Drosopoulos

Heel lang geleden toen ik nog jong, onschuldig en echt onwetend was, en me begon te interesseren voor parfum ging ik er vanuit dat elke nieuwe geur echt een nieuwe geur was in de ware zin van het woord. De neus, het merk had slechts één doel: de wereld verrassen met een innovatief meesterwerk. Tot dat ik Arpège (1927) van Lanvin rook. Dat was voor mij dus N°5 (1921) van Chanel – kon iemand mij het echte verschil uitleggen? Vele andere volgden.

Sadder but wisser (en ik ontdekte ondertussen het bestaan van de parfumfamilie-boom), legde ik me neer bij het feit dat de schok van het nieuwe niet bepaald echt het streven is, dat voor de meeste producenten parfum niet tot de achtste kunstvorm wordt gerekend – hoewel ze in de communicatie nu juist dat aspect zo benadrukken. Inmiddels ben ik helemaal ‘om’. Wil zeggen: ik kan me helemaal vinden in het streven van een neus (soms is er zelfs sprake van een verlangen) zijn visie op een bepaalde familie of op slechts één ingrediënt te geven. Dit gebeurt de laatste jaren logischerwijze alleen in de nichesector. Een heel mooi voorbeeld: Untitled #1.

Het is de queeste van Spyros Drosopoulos naar de – ik interpreteer het even vrij – ‘jasmijngeur der jasmijngeuren die alle andere jasmijngeuren overbodig maakt’. Maar dan wel jasmijn die hij rook in zijn ‘thuisland’ Griekenland (en ik ooit in India): dus een jasmijn die als het ware bezwangerd is van indolen die verantwoordelijk voor zijn voor de animale noot ‘in’ de bloem.

En daar hebben veel mensen nog steeds moeite mee: jasmijn staat voor ze gelijk met bloemig, sprankelend en zonnig maar vooral transparant. Denk hierbij aan Eclat de Jasmin (2007) uit de Armani Privé-serie van Giorgio Armani of Tendre Jasmin (2009) uit de Secrets d’Essence-lijn van Yves Rocher.

Ik denk bij een animale jasmijn aan A la Nuit van Serge Lutens. Deze übersensuele ‘Arabische’ jasmijngeur fascineerde ook Drosopoulos. Hij kreeg het ooit als cadeau als dank voor een parfumpresentatie. In het begin was hij er behoorlijk van onder de indruk – hij begreep de ‘emotie’ en de techniek – maar des te langer hij er aan rook, des te meer ‘foutjes’ hij ontdekte. Dus begon hij zijn eigen zoektocht naar hét jasmijnparfum die startte in 2010. De uitdaging: iets creëren dat niet al een miljoen keer was gedaan, tegelijkertijd de magie van de jasmijn blootlegt én ook nog eens draagbaar is. En het belangrijkste: Drosopoulos wou ‘close to the real thing’ blijven. Het was volgens hem een ingewikkelde exercitie, maar is blij dat het hem is gelukt: Untitled #1 is volgens hem een ‘één-op- één’-jasmijn geworden. Dus jasmijn uit de natuur gekopieerd als parfum.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Het interessante: hoewel je een ‘full blown’ animale jasmijn ruikt, heeft de geur ook een aangename moderne toets. Untitled #1 is van nu. En dat komt doordat naast de overdosis aan nachtbloeiende jasmijn – die optreedt in de hoedanigheid van een sambacjasmijn genaamd Grand Duke of Tuscany (zie foto) – en die Drosopoulos verrijkte met zelf gefabriceerde ‘jasmijnmoleculen’, er een subtiele gourmandnoot wordt toegevoegd in de vorm van cacao.

Die verpakt op een heel slimme manier de indolen van de jasmijn zonder ze te verbergen. Het is in feite een zoete lactone-noot die als een lichte, fijngeraspte, witte chocoladehagel over de sensuele jasmijn dwarrelt. Terwijl de geur ook een zekere aardse, groenige lichtheid heeft, althans dat is mijn indruk. Hiervoor verantwoordelijk galanga en alsem. Alleen die dienen volgens Drosopoulos echter beiden slechts als ‘modifier’ in de compositie. Ze zijn volgens hem niet als zodanig waar te nemen. Want: de alsem (absint) maakt de jasmijn meer ‘herbal’ en de galanga (die qua geur tussen kaneel en kruidnagel zweeft) functioneert weer als ‘modifier’ voor de eugenol (kruidnagel) die van nature ook in de jasmijn zit.

Hoe het ook zij: Untitled #1 is voor mij een sensuele jasmijn die de essentie van deze fascinerende bloem op een elegant-dierlijke wijze onthult. En die volgens mij nog intenser gaat werken als je Untitled #1 meeneemt naar contreien waar de zon als ‘van nature’ de indolen in de jasmijn aanwakkert…

RUIK&VERGELIJK

Opvallend: weinig solifleurjasmijn-geuren die het dierlijke aspect ervan durven te benaderen… ik zat er onlangs met Maria van Geuren van www.parfumaria.com over te ‘geurenleuren’. En we kwamen tot de conclusie dat pure jasmijn tegenwoordig voornamelijk ‘Europees ruikt’. Dus helder en fris-bloemig. Voor een jasmijn die onder een Arabische zon bloeit, dus sensueel en animaal, moet je zijn bij Untitled #1 en onder meer bij:

Montale Jasmin Full (2006)

Dorin Jasmin (2008)

En inderdaad:

Serge Lutens A la Nuit (2000)

8 MARS 1764, 23 JANVIER 1984 POZZO DI BORGO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 3, 2014

Geplaatst in: GEURENALFABET CIJFERS, NICHE. Getagd: histoires de parfums, PARFUMS D'EMPIRE, VIJG. Een reactie plaatsen

WE ARE FAMILY

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 03/03/14

Neus: Phillipe Bousseton, Violane Collas

Models: Valentine Pozzi di Borgo en… ?

Concept & realisatie: Valentine Pozzo di Borgo

Eerst even wat valse onbescheidenheid: ik beschouw mezelf als autodidact historicus. Ik lees één keer per jaar een oude versie van de wereldgeschiedenis – op dit moment de twintigdelige Sesam-pocketversie van Bosch & Keunig – én verdiep me tegelijkertijd in een bepaalde periode (en alles wat ondertussen over parfum te weten kom, sla ik op). Zit nu al een tijdje in het Italië van de vijftiende, zestiende eeuw en zeventiende eeuw, en verbaas me over en vermaak me met de machtmachinaties van invloedrijke families. Ik heb er heel wat elkaar het leven ‘zien’ zuur maken: de Visconti’s, de Borgia’s, de Este’s, de Medici’s, de Parma’s. Zelfs mindere clans passeerden de revue. Maar over het wel en wee van de Pozzo di Borgo’s – die Corsica als uitvalsbasis hadden – ben ik tijdens het doorspitten van talrijke boeken niets te weten gekomen. Dit is geen kritiek, maar louter een constatering. Opvallend: zoek je naar deze familienaam op het web, dan maak je geen duik in de geschiedenis, maar kom je als eerste terecht bij Philippe Pozzo di Borgo (anno 1954).

Is volgens Wikipedia een van de rijkste mensen van Frankrijk die zijn fortuin maakte als mede-eigenaar van het champagnehuis Pommery. Hij raakte in 1993 verlamd na een ongeluk met een parapente. Hij schreef hierover in 2001 een boek – Le Second Souffle – dat in 2011 werd verfilmd onder de titel Intouchables: een van de best bezochte films in Frankrijk.

In hoeverre is Valentine Pozzo di Borgo – bedenkster van het ‘gelijk-achter-namige’ parfumhuis – aan deze man gerelateerd? Is het haar vader, is het een oom? Ik hoop het binnenkort te weten te komen tijdens een presentatie van de geuren in Brussel. Pozzo di Borgo als geurconcept valt natuurlijk binnen een mini-trend in de niche-parfumerie: belangrijke historische personen, plaatsen, literatuur, gebeurtenissen en zelfs standbeelden die ter inspiratie dienen.

We noemen de ‘bron’: Histoires de Parfums (anno 2000) en Parfums d’Empire (anno 2003), recent gevolgd Jardin d’Ecrivains (anno 2012) en natuurlijk incidentele hommages – zoals bijvoorbeeld La Mome (2007) van Balmain dat was opgedragen aan Edith Piaf. Graag breng ik nog even het ‘bizarste’ resultaat in herinnering: Vacances (1936) waarmee de couturier Jean Patou de door de Franse vakbonden bedongen doorbetaalde vakantie ‘voor iedereen’ vierde met een exclusief parfum. Ook nog even de prettigst geprijsde: Eau de Juillet (1989) van Yves Rocher, een geur die ‘stilstond’ bij de bestorming van de Bastille in 1789.

Valentine Pozzi di Borgo gooit het over een iets andere boeg. Met haar eerste twee geuren waarvan de namen verwijzen naar geboortejaren – ik ga er vanuit dat meer zullen volgen – blijft ze dicht bij haar familie: met 8 Mars 1764 eert ze haar achter-achter-oudoom, de diplomaat Carl Andrea, met 23 Janvier 1984 huldigt ze zichzelf. Hoe bescheiden. Maar, eerlijk gezegd: wie zou dat niet willen indien de mogelijkheden zich zouden voordoen en je een voorliefde hebt voor geuren? Want ter ‘verdediging’ van Valentine Pozzo di Borgo: parfum stroomt door haar bloed.

Tenminste afgaande op haar verhaal. Haar over-overgrootvader van moederskant was Xavier Givaudan (1867-1966) richtte in 1895 samen met zijn broer Léon (jaartallen onbekend) – nu – ‘s werelds grootste producent van geur- en smaakstoffen op. En haar grootvader Léon (jaartallen onbekend en van welke ‘kant’ idem) was onder meer verantwoordelijk (niet als neus, maar als producent) voor Nina Ricci’s Farouche (1973) en Fleur de Fleurs (1982), en Mon Parfum (1984) van Paloma Picasso.

Tijdens haar studie (management & finance) raakte ze in China betrokken bij een project die gelinkd was met geuren. Hierdoor besloot ze, terug in Frankrijk, van parfum ‘haar ding’ te maken. In 2008 richtte ze Quintessence op, een bedrijf gespecialiseerd ‘olfactory marketing’ en geurkaarzen. In 2011: Pozzo di Borgo.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Wat Carlo Andrea Pozzo di Borgo betreft (op schilderij door Karl Bruloff): die had best wel een druk en interessant leven. Hij was bevriend op Corsica met de Bonaparte-familie (Napoleon zou later een grote vijand worden) en bekleedde diverse diplomatiek posten. Zo was hij onder meer na de val van Napoleon in 1812 ambassadeur voor Rusland in Parijs.

Het beeld dat van hem oprijst: een vertegenwoordiger en vurig pleitbezorger van het ancien régime. En dat werd hem zeer in dank afgenomen: hij werd ‘versierd’ met diverse Pruisische, Spaanse, Russische en Oostenrijkse ordes, medailles en andere gewichtig aandoende onderscheidingen. Wat voor een geur past daar bij?

Heel eerlijk gezegd: ik verwacht – om in de buurt van de directe concurrenten te blijven – van 8 Mars 1764 iets dat qua stemming en geur lijkt op Eau de Gloire (2003) van Parfum d’Empire en 1828 (2001) van Histoires de Parfums. Dus een klassiek-elegant aandoende geur die zweeft tussen een groene chypre en een strakke cologne met een sterke houtbasis. Duidelijk en gedecideerd. Aanwezig maar decent. Een tikkeltje decadent, dat wordt vertaald met een licht sensuele ondertoon.

Het fijne: je krijgt het zo ongeveer. Niet zo vreemd: 8 Mars 1764 – samengesteld door Phillipe Bousseton – is naast de familiehulde ook een eerbetoon aan de grote klassieke mannengeuren. Zo omschrijft hij de geur: ‘Dit krachtige, zuivere parfum herinnert aan het parcours van Carl Andrea Pozzo di Borgo, van het Corsicaanse maquis naar het hof van Tsaar Alexander I. Frisse, kruidige citrusgeuren worden gemengd met de volle warmte van Russisch leer. Het is een hedendaagse interpretatie van het verleden, door rijke, oude ingrediënten op een moderne manier te structureren’.

Je herkent de chique toets in de opening: in plaats van scherpe-frisse citrus een frisse, warmzoete en lichtbloemige noot opgeroepen met zoete mandarijn, bergamot en de zacht zalvende, beetje etherische noot van elemihars. Al snel krijgt 8 Mars 1764 karakter door krachtig koriander (van de zaden, niet van het groen) die elegant wordt gewiegd in cognac en cistus labdanum (met zijn natuuridentieke musknoot).

Wat mij betreft had de afronding wat ruiger gemogen om het tijdsbeeld waarin Carl Andra Pozzo di Borgo leefde meer tot leven te wekken: dit soort mannen droegen hoge en glimmende leren laarzen. Dus iets meer leer (styrax) dat trouwens, in dit geval, het houtachtige temperament van de vetiver niet maskeert. Mooi ook is dat de benzoïne voor mijn gevoel contact zoekt met elemi. Chic en elegant.

Om 23 Janvier 1984 te begrijpen, moet je in feite Valentine Pozzo di Borgo persoonlijk ontmoeten. Maar voor het zover is laat ik me leiden door de toelichting van Violane Collas: ‘Zowel in de kunst- als in de parfumgeschiedenis hou ik van een uit contrasten geboren harmonie. Ik speel met tegenstellingen die dynamische effecten scheppen. De balsem- en leeraccenten van musk botsen met het groene, hesperidekarakter van vijg (foto) en het poederige van iris. Ze worden verenigd door een heel zuivere essence kardemon, die de vijg tot leven brengt en ze de elegantie en vrouwelijkheid van Valentine geeft. Dit is een moderne interpretatie van een elegant, discreet parfum’.

Wat het laatste betreft: ik geef haar gelijk. Interessant om te ruiken is dat de vijg nu eens niet alleen als groenmaker wordt gebruikt, maar ter versterking van een vrouwelijke noot. De kardemon springt er trouwens direct uit, temperen de elegante hesperidenmix van bergamot, citroen en petitgrain. Die wordt hierdoor groen en gelaagd, en sluit naadloos aan op de groene, sappige en sensuele akkoorden van de vijg.

En dan gebeurt er iets interessants: de vijg wordt steeds minder groen, maar des te meer vrouwelijker door het vermengen met de poederige en talkachtige noten van iris. Trouwens de koriander ontgaat me in deze geur, maar niet de zachte afronding van vetiver, benzoïne en musk. Geven samen een licht-sensuele noot zonder dat de vijg op achtergrond verdwijnt. Die blijft discreet en verfijnd aanwezig.

RUIK & VERGELIJK

Ik was het even kwijt, kon niet een, twee, drie op de naam komen. Maar nu weet ik, Pozzo di Borgo doet me op een bepaalde manier denken aan Marina de Bourbon. Die gebruikte de illustere naam van haar man en schoonfamilie voor de lancering van haar eigen parfumhuis. Ik dacht dat ik meer geuren van haar had besproken, maar die zijn van de transformatie van mijn blog van Sanoma naar WordPress waarschijnlijk in lucht opgegaan.

Marina de Bourbon Lys Princesse (2005)

ALFA, OMEGA, ID MENDITTOROSA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 2, 2014

Geplaatst in: ACHTERGROND, GEURENALFABET I, GEURENALFABET O, NICHE. Een reactie plaatsen

HET BEGIN, HET EIND EN EEN DEUS EX MACHINA

BEZIELDE GEUREN

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 02/03/14

Neus: Anne-Sophie Behaghe, Amélie Bourgeois

Concept & realisatie: Stefania Squeglia (zie foto)

Is het je wel eens overkomen: je staat op een plek en je kunt het niet uitleggen; maar hier voel je je één met jezelf en de natuur – je voelt je voeten wortels schieten. Hier ligt je alfa en omega. Het overkwam Stefania Sequeglia toen ze Stromboli bezocht, het actiefste vulkaaneiland in de Middellandse Zee – door de lokale bevolking Iddu genoemd (afgekort Id). Ze was direct geobsedeerd. Maar wie raakt niet onder de indruk van metershoog in de lucht geslingerd lava? Of van lava dat als een verzengende vuurrivier een weg zoekt? Moeder Natuur op haar onverbiddelijkst. Alleen, Sequeglia ‘deed’ er iets mee; het werd het uitgangspunt van haar geurencollectie Mendittorosa.

En gelukkig bleef ze dicht in de buurt: de uitstraling van Alfa, Omega en Id heeft iets ruws en ongepolijst, verfijning in de zin van te geconfectioneerd en te bewerkt ontbreekt (dat geldt niet voor de inhoud). Bewust lijkt me. Zo zijn de door Italiaanse ambachtslieden gemaakte hartvormige doppen (van koper en ijzer) geïnspireerd op lavastenen (goed kijken!) die je kunt vinden aan de voet van de vulkaan. Geldt ook voor de metalen plaatjes op de verzegelde houten kistjes waarin de geuren worden geleverd: handgemaakt in Trastevere – een wijk in Rome op de westoever van de Tiber ten zuiden van Vaticaanstad.

Wat de verantwoording betreft: een beetje hoogdravend, een beetje quasi-intellectueel, een beetje cliché. Squeglia heeft het over ‘scents’, niet over ‘perfumes’. Fijn! Dus meer ‘alchemy, less chemistry’. Zo! En ondertussen geeft ze een onnodige sneer naar de parfumconsument die kiest voor celebs. Foei!

Want een geur kopen betekent voor haar ‘choosing an intimate scent without trying to be someone else. A personal scent to speak our mind, not to resemble celebrity spokespeople; scents we wear to achieve something different inside and outside’. Haar geurtrilogie is gebaseerd op ‘wil, inspiratie, wensen, dromen en geurherinneringen’ tot leven gebracht door twee Françaises die in Parijs een ‘fragrance formulation laboratory’ runnen genaamd Flair. Ging zo in zijn werk: ‘Formulations are the result of our intense exchange, a long and intense conversation in two different languages. I tell them my olfactory memories, insights and metaphors, my descriptions about powders, white sheets, children’s drawings and pastels and they answer me without words, but rather through small bottles for me to smell, so that I can give them my feedback with a view to make my wish come true, my heart-felt dream’.

De geuren – door haar ook omschreven als ‘niche inside niche’ – hebben een concentratie van 20 procent en zijn gemaakt van ruwe grondstoffen uit Grasse die zo puur zijn dat je ze met elkaar kunt vermengen om zo te komen tot je eigen unieke creatie. En hoe verhouden de geuren zich onderling tot elkaar Stefania Squeglia?

Zij antwoordt: ‘Het is een trilogie, een spiegel van de olfactorische schaduw van de ziel. Van jouw ziel. Gevallen engel van zeldzame schoonheid, richt je weer op’. Om te eindigen met: ‘Ze werden samen geboren. Het heeft een begin (het Alfa-verhaal). Het heeft een eind (het Omega-verhaal). Het heeft een deus ex machine: Id (hommage aan de Stromboli-vulkaan). Het brengt vrede tussen deze tegenpolen. Delen komen bij elkaar. Wonden Helen. Wanneer het begin het einde ontmoet, dan is er vrede en poëzie. En tranen’. Toe maar.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

We beginnen met het begin: Alfa dus. Wordt omschreven als ‘vrouwelijk; doet denken aan de smaak van aarde, wijngaard en melk. Met een hart van saffraan’. Is een hele, hele subtiele geur. Intiem. Huid. Mooi gedaan. En het tegenovergestelde van ruw. Maar wel – en dat is interessant – aards. Ik moet denken aan een vredig, zomers landschap die met een beetje of weinig fantasie in de buurt ligt van de Stromboli-vulkaan. De mengeling van musky toetsen, lichtjes verpakt in een suèdenoot, ondersteunen de ‘stoffige’ saffraan elegant en vormen samen voor mij ‘de smaak van aarde’. Er zit ook een eigenzinnige groene noot in (het ‘wijngaard’-idee) die zweeft tussen vijgenblad en ‘verbrande kruiden’. Ik moet denken aan rozemarijn. En dit alles lijkt te wiegen in een lichte lactone-nuance. Melk, vijgenmelk… Alfa is eigenlijk meer een ‘stemming’ dan een parfum.

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE IRIS PALLIDA

Van een andere orde is Omega. Opent heel krachtig en geeft in feite in één keer zijn karakter bloot: iris (foto) in overdrive dus begeleidt door een zoeitg viooltjesakkoord. Maar in dit geval – en dit schrijf ik niet vaak – ‘iris anders’. Want de kenmerkende poederige geur van de iriswortel is gehuld in een eigenzinnige gepeperde en rokerige wolk – alsof de draagster een wandeling maakt langs de smeulende vulkaan die op het punt staat om uit te barsten. Wordt mogelijk gemaakt door de iris – waar af en toe wat regendruppels op lijken te vallen – te vermengen met nootmuskaat. Voorwaar een originele combinatie.

Merkwaardig in dit geval het decadente beeld dat Stefania Squeglia wil oproepen. Want volgens haar is Omega boudoir: ‘A woman with her lips pressed together, in just a blink you may feel her as a man. She holds a glass of red wine in her hand.  Wine that smells like face powder’. Want ondanks de lichte vanille-musky afronding verkent deze geur voor mij eerder het aardse, dan het decadente, voluptueuze aspect van de iris. Maar net zoals bij Alfa valt ook bij Omega het ongelofelijke intieme karakter op.

En voor de fans van pure patchoeli is er Id. Maar niet krachtig en patsboem in het gezicht zoals Patchouly (1970) van Reminiscence. Aards dat wel, maar heel sierlijk vermengd met bloemige (jasmijn) en harsachtige (benzoïne) impressies. In het begin een licht scherpe prikkeling die medicinaal aandoet die geleidelijk overloopt in een stroperige sensatie die associaties oproept met gloedvol cognac.

Het hart bestaat zo gezegd bestaat uit lava. Kan niet dus. De lava is hier gewoon patchoeli. Ruik je wat langer dan komt er gelakte houtnoot om de hoek kijken waarachter zich een licht animaal aroma schuilhoudt. Ik gok op ambroxan en oud. En dat zou je kunnen interpreteren als gestold lava. Mendittorosa heeft in zijn banier ‘odori d’anima’ staan. Dat klopt, want bezield is dit trio zeker.

RUIK&VERGELIIJK

Het layeren van deze geuren is leuk, maar eigenlijk overbodig. Afzonderlijk zijn ze al de moeite waard. En je moet wel als blok voor Mendittorosa vallen: de 100ml-flacons kosten 185,00 euro per stuk. Doe je dat, dan kun je direct de twee andere creaties van het merk kopen: North en South. Beide uit 2013. Bespreek ik binnenkort.

GEURENGOEROE

P.O.P: POPE OF PERFUMES

JACQUARD ETRO

AMBRE NOIR BRECOURT

INFINITO – FRAGRANZA SUPREMA – NOBILE 1942

CK ONE SUMMER CALVIN KLEIN

AGARWOUD, BUBBLEGUM CHIC, L’AMANDIERE JAMES HEELEY

FOR WOMEN, FOR MEN KARL LAGERFELD

APERTURE ULRICH LANG

UNTITLED #1 MAGNETIC SCENT

8 MARS 1764, 23 JANVIER 1984 POZZO DI BORGO

ALFA, OMEGA, ID MENDITTOROSA

Meest recente berichten

Archief

Categorieën

Meta