FAN DI FENDI POUR HOMME ASSOLUTO FENDI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 13, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET F. Een reactie plaatsen

ABSOLUUT FAN-TASTIC

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 13/05/14

Neus: onbekend

Ambassadeur: Mathias Laudidsen

Fotografie: Solve Sundsbo

FAN DI FENDI POUR HOMME ASSOLUTO 2Heb ik het mis? Verneem de laatste tijd weinig over de geuren van Fendi in Nederland en omringende bevriende naties. Ik weet, veel fans van de ‘klassieke’ Fendi-geuren waren behoorlijk ‘pissed’ toen LVMH het Italiaanse luxemerk in 2006 overnam en de bestaande collectie overboord zette. Ook mijn ‘Fendi-fan’-geur: Life Essence (1996).

Is ook niet leuk, I know, maar gebeurt tegenwoordig aan de lopende band. We noemen slechts Valentino, Chloé, Karl Lagerfeld. Is een kwestie van slikken en vervolgens als doorgewinterde fan op Ebay zoeken naar wat er nog van de originele geuren resteert en verder gaan met leven. En in geval van pure parfum-fan toch even kijken en ruiken of de nieuwe ingeslagen weg wel of niet beantwoordt aan je ‘idee’ van je favoriete parfumbrand.

Wat mij betreft: ik heb me vanaf het begin verbaasd (in een soort van bewondering) waarmee Fabien Baron er in is geslaagd om Fendi los te weken van zijn Italiaanse wortels door het merk in een wereldwijd begrepen glamour-mal te persen die helemaal beantwoord (door de branche althans, niet direct door de fans) aan de huidige parfumcodes.

Dus: flashy, ‘lifestyle’; topmodels die een te gek, onalledaags leven vieren in een ‘fashionbubble’ ver verwijderd van de alledaagse sleur, ‘far from the madding crowd’. Baron bedacht dus ook Fan di Fendi – het nieuwe credo van de van oorsprong Italiaanse bontverwerker. Een slimme woordspeling op de – veronderstelde – verslaving van ‘de jeugd van tegenwoordig’ aan luxemerken. En gebotteld in een slim en strak design: de letter f (van Fendi) gespiegeld als symbool voor ‘dubbele’ luxe. Je zou denken: ‘kat in het bakkie – bingo’.

FAN DI FENDI POUR HOMME ASSOLUTO 1

Niet echt dus. Zou één van de redenen kunnen zijn dat Fendi voor heel mensen ook gelijkstaat met ‘Fur di Fendi’. Bont dus. En dat is dus nu zo verschrikkelijk verkeerd – zie het succes van de modeontwerpster die zowel vegetariër als ‘pro-animal’ is: Stella McCartney.

Nog iets anders: Fendi staat in de wereld van mode-beleving niet echt voor ‘pour homme’. Dus toen na Fan di Fendi (2010) voor haar ook Fan di Fendi pour Homme (2012) verscheen, was ik direct getriggerd. En eerlijk gezegd, zonder een ‘fan di Fendi’ te zijn, was ik gecharmeerd van de geur: ‘nieuw stoer’ door de kruidige leernoot. Het verhaal niet echt: van hetzelfde laken een designerspak. Ofwel, het interessante leven van de ‘nieuwe celebrity’.

Ofwel, de jonge creatieve duizendpoot die zowel popster, dj, componist en producent is, en in zijn vrije tijd hoogstwaarschijnlijk ‘iets met kunst’ doet. In dit geval Mark Ronson. Na Fan di Fendi Pour Homme Aqua (2013), nu een intense versie: Fan di Fendi Pour Homme Assoluto waarin alles draait – het zal u niet verbazen – om ‘intensiteit, dynamiek en ultra-verfijning. De geur vertegenwoordigt de essentie van de typische Fendi-man. Die is charmant en zijn magnetische persoonlijkheid versterkt met de elegante Italiaanse stijl die hem de kracht geeft om alle beperkingen uit te dagen’.

Mark Ronson is tot ‘mijn stomme verbazing’ vervangen – te druk waarschijnlijnlijk met zijn fan-tastische leven – door een van de (naar ik heb begrepen) succesvolste modellen van dit moment die ook al op de foto werd gezet voor Gucci’s Pour Homme II (2007) en Viktor& Rolfs Spicebomb (2012).

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE SALIEEen krachtige opening: groen-omfloerst kardemon en pittige roze peper worden heel even opgelicht door een citrussprankeling. Het hart bepaalt vanzelfsprekend de toon: groen en donker, donker en groen door een strakke salie-noot (foto) die de ‘omnipresente’ houtnoten – oud, vetiver en patchoeli – begeleidt. Oud ruik ik eerlijk gezegd niet (echt), eerder de andere twee. En die, dat is vreemd, ook niet echt: eerder een leernoot.

Als echo van Fan di Fendi Pour Homme natuurlijk, nu alleen omringd door een volle patchoeli die in de basis intens sensueel wordt, zonder zoetig en plakkerig effect. En dat komt door de goede verstandhouding tussen tonkaboon-absoluut en opoponax. Laatste zoete, donker-honingachtige ‘aards’ balsem geeft de eerste een licht-animale musky undertoon.

Fan di Fendi Pour Homme Assoluto is een goed voorbeeld van de nieuwe geurtrend in de ketenparfumerie voor de man: geen ‘vage’ oceanische ervaringen, maar een duidelijke signatuur. Aarde wint van lucht.

RUIK&VERGELIJK

De naam van de neus is in ‘de communicatie’ niet bekend gemaakt, maar ik vermoed dat net zoals bij Fan di Fendi Pour Homme François Demachy ‘de leiding’ heeft gehad. Want door de donker-kruidige, houtachtige noten doet deze assoluto denken aan:

Christian Dior Fahrenheit Le Parfum (2014)

FAN DI FENDI POUR HOMME ASSOLUTO 3

LA PANTHÈRE CARTIER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 12, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET L, NICHE IN DE PARFUMERIEKETEN, PORTET. Getagd: , , , . Een reactie plaatsen

EEN JUWELIER, EEN LIEFDE, EEN WILD DIER,

EEN BLOEM, EEN PARFUM,

EEN ALMOST PURRRRRRRFECT PLEZIER

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 12/05/14

Neus: Mathilde Laurent

Ambassadrice: Erin Wasson

Fotografie: Peter Lindbergh/Grégoire Garcette

Videoclip: Sean Ellis

JEANNE TOUSSAINTIk had nog nooit van haar gehoord: Jeanne Toussaint (1887-1976). Zie foto. Maar ben door haar spectaculaire levensloop direct geïntrigeerd. Ik ‘kwam tot haar’ toen ik meer wou weten over de ‘relatie’ tussen Cartier en de panter. Mag van mij verfilmd worden. Afkomstig uit de betere kringen van Charleroi, vertrok ze op jonge leeftijd naar Parijs.

Na amant te zijn geweest van diverse mannen uit de ‘betere kringen’ werd ze het van Louis Cartier (1875-1942) in 1914. Jeanne werd door hem La Panthère genoemd, en hiermee sloop dit sierlijke, vileine roofdier voor het eerst het atelier van Louis binnen. Hij wist ‘haar’ te temmen voor een polshorloge door haar te zetten met de meest uitzinnige juwelen, en groeide zo geleidelijk uit tot het symbool van Cartier. Ach gossie: Louis mocht van zijn familie vanwege haar vrijgevochten en dubieuze status als ‘irrégulière’ (ze was bevriend met Coco Chanel en Misia Sert, en gold als een belangrijk ‘style influential’ avant la lettre) niet met haar trouwen. Maar hij bezorgde haar wel een baan. Een schitterende en provocatieve zet.

WALLIS SIMPSON AND CARTIERWant vergeet niet: vrouwen hadden toen eigenlijk nog maar één recht, inderdaad het… Eerst op de accessoireafdeling in 1918, gevolgd door de functie ‘directeur juwelen’ in 1933. Onder haar leiding nam Cartier geleidelijk afscheid van de abstracte art deco-stijl, werden de juwelen speelser, exotisch en meer figuratief.

Het verhaal gaat dat het verliefde stel tijdens een reis door Afrika een panter spotten. Haar reactie: ‘Onyx, diamant, smaragd – een broche!’ Haar originaliteit blijkt ook uit het volgende. Tijdens de bezetting van Parijs door de Duitsers vroeg ze haar collega Peter Lemarchand in 1940 een broche te ontwerpen die in de kleuren van de Franse vlag – de ‘Tricolore’ – een gekooide vogel verbeeldde die ze plaatste in de etalage van de Cartierboetiek aan rue de la Paix. Verzet op zijn chic.

Moest op order van de bezetter verwijderd worden. Na de bevrijding verscheen de broche weer in de etalage. Nu met geopende kooi en ‘luid zingend’. Prachtige symboliek. In 1948 bereikt de panter bij Cartier een artistiek hoogtepunt wanneer ze wordt gevangen in een driedimensionale broche – in opdracht gemaakt voor de hertogin van Windsor (foto). Jeanne Toussaints verdiensten voor en invloed op juwelen en modern design werd in 1955 door de Franse overheid onderkend door haar te onderscheiden met het Grootkruis van het Légion d’Honneur.

LA PANTHÈRE CARTIER FLACONAls Cartierparfum verschijnt de panter voor het eerst in 1987. En is conform de smaak van die tijd zowel qua presentatie en inhoud rijk, voluptueus en overdreven – bling-bling avant-la-lettre. 2014: nieuwe tijden, nieuwe vormen, nieuwe esthetiek.

Dat zie je direct aan de flacon die voortvloeit uit de nieuwe panter-geïnspireerde ontwerpen van Cartier van de afgelopen jaren: less is more. De panter verbergt zich ‘van binnenin’ als een totem gegraveerd in de kern van een blok glas – zowel op de voor- als achterkant (maar bekijk de flacon ook eens van de zijkant).

De kop in rechte hoeken geciseleerd, de ogen schuin geplaatst en teruggebracht tot het essentiële: een gestroomlijnde, in facetten geslepen gelaatsuitdrukking – gelijk een farao – in een stralend amberoranje aura. Deze flacon met eveneens chique, slim verborgen verstuiver-applicatie moet heel veel prijzen in de wacht slepen.

Wat anders: mag je anno 2014 de vrouw nog met een panter vergelijken? Is dat niet ‘male chauvinist’-cliché? En als je dat doet, moet ze dan een blanke of negroïde huidskleur hebben? Ik ga voor het laatste. Yves Saint Laurent had in de jaren tachtig een ‘Yvette’ die met haar smagardgroene-vlammende ogen een koninklijke uitstraling had waar het menig huidig royalty aan ontbreekt: Rebecca Ayoko (foto). Iman Bowie (née Mohamed Abdulmajid) kon er ook wat van. Alek Wek idem. Naomi Campbell en Tyra Banks hadden het soms.

REBECCA AYOKOEn op dit moment komt Beyoncé dicht in de buurt. Maar die is al zo vaak gebruikt als parfumambassadrice. Verder ben ik niet echt meer op de hoogte van ‘who’s hot, who’s not’ in die verdomde keiharde, bitchy next topmodel-wereld. Ik wil alleen maar zeggen: het was eigenzinniger geweest als Cartier had gekozen voor een black beauty in plaats van Erin Wasson.

En waarom wordt ze in de promoclip niet spookachtig achtervolgd – ‘hoor ik nu wel of geen gevaarlijk tred, geen woest-aantrekkelijk gegrom?’ – door een panter, mogelijk haar nieuwe partner, die het op haar voorzien heeft…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Feit is dat vooral parfumhuizen met niche-allure de gardenia (foto) plukken als symbool voor ‘vrouwelijke onvoorspelbaarheid’, ‘gracieuze rebellie’ en ultieme parfumverfijning. De inspiratie van Mathilde Laurent voor La Panthère: ‘Elke vrouw heeft een vilein aspect en elke bloem heeft een verborgen animale essence’. Het resultaat: ‘Een hedendaags, tijdloos bijna paradoxaal akkoord: een wilde bloemengeur. Een zuivere afdruk van de gardenia met hypnotiserende krachten op de grens van het dierlijke’.

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE GARDENIADe geur wordt ingedeeld in de chypre-categorie. Alleen, daarvoor is de geur voor mijn gevoel toch te sierlijk. Wordt niet echt impertinent. De gardenia bloeit, zoals we haar kennen: delicaat, vol, ‘lichtjes geroomd’, lichtjes gekruid. Als een vloeibare sluier verspreidt ze zich.

De opening is heel ‘slim’, want de huidige parfumcodes volgend: groenachtig met een wasem van fruitachtige noten van rabarber, framboos, appel en abrikoos zonder het pats-boem-effect van rood fruit. Hierachter begint de gardenia te bloeien. Maar het is eerder een gardenia die groeit in een hortus botanicus dan in het wild.

Statig en chic. De basis van La Panthère met ketone-musk en eikenmos maakt haar iets wilder en aardser, maar blijft net zoals de panter in de flacon ‘gevangen’ en dus getemd in een Europees net. Je ruikt een zekere animale noot, maar die had voor mij wat meer uitgesproken mogen zijn, waardoor je nog meer het kroelende purrrrr-fect-idee van de ‘panter als vrouw’ ervaart. Er is inmiddels een extract – iets wat Cartier als een van weinige haute parfumeurs’plichtsgetrouw’ doet.

RUIK&VERGELIJK

Dat de gardenia geen ketenparfumerie-versierder is, blijkt wel uit onderstaande lijst. Marc Jacobs heeft het drie maal geprobeerd met Marc Jacobs (2001), Essence (2003) en de cologne-versie Gardenia (2008). En de poging van Philosophy – Gardenia Blossom (2013) – blijft te clean en te white musky. La Panthère gaat de concurrentie aan met:

Isabey Gardénia (1924)

Chanel – Les Exclusifs – Gardénia (1925)

Annick Goutal Gardénia Passion (1989)

Jo Malone Vintage Gardenia (2004)

Tom Ford – Private Blend – Velvet Gardenia (2007)

Estée Lauder – Private Collection – Tuberose Gardenia (2007)

Guerlain – L’Art et La Matière – Gardénia Cruelle (2008)

Van Cleef & Arpels – La Collection Extraordinaire – Gardénia Pétale 10015AA (2009)

Robert Piguet Douglas Hannant (2011)

Ineke Hothouse Flower (2012)

Maria van Geuren vond ook dat ik de volgende ‘grrrrardenia’s’ niet moest vergeten:

M. Micallef Gardenia (2002)

Il Profumo Gardenia Royal (2004)

Profumum Volo AZ 686 Profumum Roma (2007)

Jovoy Gardez-Moi (2013)

LA PANTHERE CARTIER ILLUSTRATIE

OUD SAVE THE QUEEN, OUD SAVE THE KING ATKINSONS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 11, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET O, NICHE. Getagd: , , . Een reactie plaatsen

GREAT BRITAIN HEEFT ALS EERSTE LAND

NA EEN VOLKSLIED OOK EEN…

‘VOLKSPARFUM’,

TWEE ZELFS

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 11/05/14

‘Ambassadeurs’: Mabel Normand, Mohammed Ali Ibrahim (op de foto)

Neus: Amandine Clerc-Marie, Francis Deleamont

INSPIRATION OUD ATKINSONSNa jaren van hopeloos ouderwets en slaapverwekkende middelmaat keerde Atkinsons vorig jaar terug. En wel in het rayon waar het huis zich van oorsprong het beste thuisvoelt: niche. Komt natuurlijk door de nieuwe, Italiaanse eigenaar. Die gaf het merk terug wat het zo miste: zijn wortels. Dus Engelse excentriciteit en humor. Atkinsons is eigenlijk de Monty Python van de Engelse parfumerie. Natuurlijk ontkomt het huis van ‘200 years of perfume snobbery’ niet aan de – ongeschreven – parfumwetten. Eén daarvan schrijft nu voor: een oudgeur. Of doe er maar twee. Doet het dus. Maar met humor. Waarvan de namen getuigen: Oud Save the Queen en Oud Save the King.

Maar gelukkig zonder een link te leggen met The Windsors, zoals het herrezen en eveneens Engelse Grossmith wel, op bijna onderdanige wijze, doet. Eigenlijk is deze ‘reddingsoperatie’ brutaal, door de oud-combi te linken aan iets wat voor heel veel Engelsen heilig is: hun national anthem, het officiële volkslied sinds 1977 van het Verenigd Koninrijk, kolonieën en de ‘herkenningstune’ van de koninklijke familie. En het heet God Save the Queen of God Save the King afhankelijk van de sekse die op het moment dat het bezongen wordt de symbolische scepter zwaait.

OUD ATKINSONS

Maar volgens mij zijn het helemaal niet de koningin en koning die behoed worden, maar Atkinsons zelf. Die wil volgens mij voorkomen dat een lokale concurrent oud ook als een ‘all british sensation’ ten gelde gaat maken. Om deze ‘daad’ enigszins te rechtvaardigen is Atkinsons de archieven ingedoken.

‘Stel je Londen voor in de jaren twintig, de voorgevel van de Atkinsons-boetiek met voor zijn deur kroonprins Mohammed Ali Ibrahim (1900-1977), beroemd bokser, autocoureur en dandy met aan zijn zijde zijn meest recente overwinning: Hollywood filmster en -producent Mabel Normand (1892-1939) waarmee hij van zijn oom Koning Fuad I van Egypte (een afstammeling van de Verschrikkelijke Turk Mehmet Ali Pasha) niet mocht trouwen. Hij draagt, verborgen in houten doosje in zijn vestzak, het sleutelingrediënt van de parfums die hij voor zichzelf en zijn geliefde wil laten vervaardigen: het kroonjuweel van de koninklijke oriëntaalse parfumerie. Ofwel, het kostbare hars van agarhout. Hij presenteert het aan een medewerker die brutaal genoeg is om de kroonprins te benaderen. De parfumeurs verzamelen zich als de deksel omhoog wordt gedaan en het geurige hars wordt onthuld. ‘Oud’, fluisteren ze verrukt. ‘Het vloeibare goud uit het oosten’.’

Geloof jij het? Ik bedoel de moderne Europese parfumindustrie heeft zijn oorsprong (onder meer) in het Midden Oosten. Waarom naar Londen gereisd Mohammed Ali Ibrahim? Zo ja, dan is de man die naar wordt beweerd rondom de tweede millenniumwissel als eerste Europa in contact bracht met het nu bijna hysterisch bezongen oud – ‘Pierre Montale’ – een nog mooier marketingsprookje dan vermoed.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

OUDZowel Oud Save the Queen als Oud Save the King zijn Europese ouds, Engelse ouds als je dat zo kunt stellen. Meer als krachtig-elegante ondersteuning dan puur oud – op de foto lokaal bewerkt in India in het Assamdistrict – zoals de Arabieren het gewend zijn en waar de hele nichemarkt zich nu op concentreert – als afzetgebied. Oud Save the Queen, samengesteld door Francis Deleamont, is volgens Atkinsons net zo betoverend als Mabel Normand (deze co-star van ondermeer Charlie Chaplin had een behoorlijk, stormachtig ‘living-down-the-the-fast-lane’-leven afgaande op haar Wikipedia-pagina), net zo vol van oosterse charme als Scheherezade. Ofwel, west meets east.

Ik had beide geuren opgedaan, nam ze in me op en begon te analyseren. Lekker, vol, en vroeg me af of ik de earl grey-thee eigenlijk wel rook. Ik dacht: ‘even laten rusten’. Komt drie uur later een zus van me op bezoek. Het eerste wat ze zegt: ‘Jezus, wat ruik je zeg, lijkt wel of je in een parfumbad hebt gezwommen?’ Terwijl, ik voor mijn gevoel beide geuren al niet meer ‘rondom me’ waarnam. Opnieuw gesprayed.

TWININGS EARL GREY

Eerst Oud Save the Queen. Die opent dus heel zoet, ik heb eerder het idee van een framboos die op zoek gaat naar gourmand, dan een early grey- en bergamotsensatie. Vreemd. Wat is dat toch? Ruik ik direct de tonkaboon in de basis die – heel eigenaardig – door guaiac en oud gekarameliseerd, verbrand lijkt te worden. Mooi gedaan. Ah! De bloemen beginnen te werken – jasmijn en oranjebloesem. Toch weer in verwarring. Nog een keer sprayen. Nu ruik ik de thee pas. Helder en klaterend.

Maar direct ‘daar achter’ de zoete tonkaboon. Die is opvallend rijk geschakeerd: besprenkeld met kruidnagel, rumachtig en tegelijkertijd bepoederd, en neemt de jasmijn en oranjebloesem in zich op. Het duurt echt een tijdje voor het oud gaat spreken. Eerst het rokerige guaiac en dan voor mij eerder ‘een idee van oud’ dan echt oud. De framboos steekt weer de kop op in mijn hoofd. Maar nu ruik ik ook patchoeli. Dit is eigenlijk een ‘boudoir-oud’. Frivool chic.

Oud Save the King – samengesteld door Amandine Clerc-Marie – is duidelijker wat zijn oud-boodschap betreft: vanaf de eerste spray ruik je door de earl grey heen die donkere strakke oud-hout noot die heel stoer-elegant wordt gedragen door een krachtige irisnoot verpakt in leer. Altijd een topcombinatie en mooi gedaan.

Ruik je dieper, dan valt cypriol op met zijn geur die ruikt naar verbrand papier drijvend in water. Ruik je nog dieper dan ervaar je de oud die wordt verzacht door patchoeli en romerig-zoet sandelhout en wat strakke houtsensatie betreft: cederhout. Maar voor Oud Save the King geldt ook: verwarrend. Met name door die zoete toon op de achtergrond die lijkt op vanille, maar toch anders is want houtachtig en meer balsem. Dat moet wel gurjun zijn. En als geuren verwarrend werken, dan is dat voor mij altijd een goed teken: je moet je neus iets meer laten werken, meer laten nadenken.

Ter herinnering: earl grey is zwarte thee vermengd met bergamotessence volgens de legende geschonken aan Earl Grey (1764-1845) uit dankbaarheid door een mandarijn (niet de vrucht) omdat hij als zijn zoon van de verdrinkingsdood zou hebben gered.

RUIK&VERGELIJK

God save oud! God save perfume! Het is wachten op N° O(ud) van Chanel. Maar dat zal waarschijnlijk niet gebeuren.

Jean-Charles Brosseau Ombre Oriental (2013)

Maison Francis Kurkdjian Oud Silk Mood (2013)

Maison Francis Kurkdjian Oud Cashmere Mood (2013)

Maison Francis Kurkdjian Oud Velvet Mood (2013)

Robert Piguet – Nouvelle Collection – Oud (2013)

Lancôme – Maison Lancôme – L’Autre Oud (2013)

Parfums de Nicolaï Amber Oud (2013)

Parfums de Nicolaï Rose Oud (2013)

Tom Ford – Private Blend – Oud Fleur (2013)

Tom Ford – Private Blend – Tobacco Oud (2013)

Valentino Valentina Oud Assoluto (2013)

Versace Pour Femme Oud Oriental (2013)

Givenchy – Atelier de Givenchy – Oud Flamboyant (2014)

Krigler Oud Sumptuous 75213 (2014)

ATKINSONS LOGO

DOLCE DOLCE & GABBANA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 11, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET D. Een reactie plaatsen

‘DE PERFECTIE VAN SLECHTS ÉÉN WITTE BLOEM’

MAAR: WHERE HAVE ALL THE FLOWERS GONE?

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 11/05/14

Neus: onbekend

Ambassadrice: Kate King

Fotografie: for the first time Domenico Dolce!

Videoclip: ‘long-time friend’ of Dolce & Gabanna Giuseppe Tornatore

DOLCE DOLCE & GABBANA MODEL

Wat een beauty! En zo jong nog! Als je haar goed in de ogen kijkt, lijkt ze al meer levenservaring te hebben dan haar leeftijd doet vermoeden. En ze is, hoewel opgegroeid in Canada, de perfecte belichaming van wat Dolce & Gabbana zich bij een Siliciaanse voorstellen – de bewoonster van het eiland dat dient als gedroomd decor voor bijna al hun geuren.

Wordt Kate King de opvolgster van haar landgenote? Daria Werbowy, je weet wel dat topmodel dat zowel voor Prada Parfum (2004) als Lancôme’s Hypnôse (2006) de ambassadrice-functie waarnam, waardoor volgens mij beide geuren niet de geambieerde droomstatus bereikten. Ofwel, een gedegen concurrent van Diors J’Adore (1999) en Chanels Coco Mademoiselle (2001).

Waarom ik over de modellen zit te trutten en en niet over de geur? Op de eerste plaats: Domenico Dolce en Stefana Gabanna doen het zelf. Het is hun parfum-uithangbord dat voor de zoveelste keer la dolce vita op Sicilië bejubelt: ‘Dolce bloeit in de herinneringen van Domenico en Stefano. In de antieke spiegel die hing in de kleermakerszaak van Domenico’s vader in Polizzi Genrosa, bij Palermo en die nu hangt in het kantoor van de ontwerpers komen reflecties van emoties en traditionele waarden terug tot leven’.

DOLCE DOLCE & GABBANA FLACON

Ze slaan behoorlijk door dit keer. Domenico: ‘De adel van de ziel, de elegantie van alledaagse bewegingen, het geluk van delen van generatie op generatie en de perfectie van slechts één witte bloem. Dit is het beeld van Sicilië dat ik bij me draag, en de bloem gevangen in deze delicate geur’.

Stefano: ‘Dolce is een hedendaagse geur geïnspireerd door een herinnering. De originaliteit schuilt hem niet alleen in de manier waarop die is gecreëerd, gebruikmakend van traditionele en brandnieuwe essences, maar ook omdat het de vertaling is van een jonge, nieuwe liefde die door de deugd van haar onschuld, haar jeugdige vitaliteit blijft behouden’.

En dan de videoclip: heeft een hoog Bertolli- en Bertolucci-gehalte. De eerste: olijfolieproducent. De tweede: gevierd Italiaans regisseur. Beide toveren een wereld die al lang niet meer bestaat. Eenvoudige landjongen probeert de aandacht te trekken van een bella donna die standsgewijs eigenijk ver boven hem verheven is. Maar dan is er de liefde – die heeft lak aan maatschappelijke conventies. Zijn postillon d’amour: een takje oranjebloesem die je wel of niet ruikt in Dolce.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Ja, de dop is mooi gemaakt. Beetje vintage-uitstraling, zwevend tussen bakeliet en porselein, maar toch plastic fantastic. En dat geldt wat mij betreft ook voor de inhoud. Want, ik ruik de opgesomde ingrediënten niet echt. Test Dolce al een tijdje, en bij elke spray heb ik het gevoel een andere geur te ruiken. Word ik bij de neus genomen? Gaat de onbekende neus met ons aan de haal? Mijn indruk: een transparante, lichte, zoetige bloemengeur met een groenachtige toets met niet zo’n fatale uitwerking als de ogen van Kate King ons ‘beloven’. Braaf en smaakvol, maar zonder een duidelijke boodschap.

AMARYLLISDit zijn de klassieke ingrediënten: neroli-blad, narcis, witte waterlelie en sandelhout. De ‘nieuwe’: papayabloesem en – ta-da! – volgens Dolce & Gabanna voor het eerst gebruikt in een parfum: witte amaryllis (foto) verkregen via de head space-techniek. Niet de amaryllis die we kennen als pot- en sierplant. Die heet officieel hippeastrum.

De ‘echte’ witte amaryllis is meer bekend onder andere namen: belladonna lily, Jersey lily, naked lady, amarillo. En in haar oorspronkelijke habitat Zuid-Afrika als March lily (en verwerkt in Dolce). Alleen: hoe ik ook zoek op internet, op geen enkele botanische site wordt melding gemaakt dat deze aan de lelie verwante plant een geur afscheidt.

Het persbericht zegt daarentegen: ‘Groeiende in de regio Fijnbos heeft het een rijke en genereuze geur, terwijl witte amaryllis groeiende op andere plaatsen dat niet doen’. Dat is toch wel heel erg vreemd. Waarom nu juist wel in Fijnbos? Wordt niet toegelicht. Wel weer wat geleerd: de naam amaryllis stamt af van het Grieks: amarysso betekent ‘ik breng licht’.

En nu een kleine correctie: witte amaryllis werd al eerder verwerkt in een geur. In 2004. De bloem was toen ook het ‘geheim’ van Yves Saint Laurents Cinéma (maar rook je ook niet echt). Dolce is een lieflijke geur die de gemiddelde consument niet teleurstelt, maar ook niet verrast. Veilig, ‘cosy’, onuitgesproken. Gezien alle toeters en bellen, had ik meer een statementparfum verwacht, een die in de buurt komt, of eigenlijk liever, zich kan meten met de nichelijn die Dolce & Gabbana sinds 2011 ook voert: Velvet Collection.

Wat mij vooral verbaast: narcis in het hart van een geur, stuurt de compositie: vol, ‘helder-zwoel’ met zoals de naam aangeeft een bijna narcotisch spoor… Ik ruik het niet. Nog verbazingwekkender: welke bloem wordt nu bedoeld met ‘de perfectie van slechts één witte bloem’? Oranjebloesem, narcis of witte amaryllis? Dolce is voor mij een van de meest merkwaardige parfumervaringen van de afgelopen tijd: je hoopt hoopvol iets te ruiken, maar krijgt het niet.

Ook vreemd: op de campagnefoto staat Kate King voor een overdadig bloeiende struik witte bloemen. Geen witte amaryllis, maar eerder een bloem die lijkt op camelia. Of is het de sambacjasmijn genaamd Grand Duke of Tuscany? En dat geldt ook voor de dop.

RUIK&VERGELIJK

Dolce doet me qua idee heel sterk denken aan de geur die als olfactorisch revolutionair werd gepresenteerd, maar uiteindelijk een gewone transparante bloemengeur bleek te zijn:

Estée Lauder Beyond Paradise (2003)

DOLCE DOLCE & GABBANA BACKSTAGE

 

NEROLI & ORCHIDEE – LA COLLECTION DE GRASSE – L’OCCITANE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 10, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET N. Getagd: , . Een reactie plaatsen

WITTE BLOEMEN VERPAKT IN WITTE MUSK

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 10/05/14

Neus: Karine Dubreuil

NEROLI&ORCHIDEE L'OCCITANEDat wist ik niet en had het eigenlijk ook niet verwacht: L’Occitane wordt door de gemiddelde consument niet geassocieerd met geuren. Oink? Wel met huidverzorging op basis van natuurlijke, met als het even kan, zoveel mogelijk eco-gecertificeerde grondstoffen. En dat verbaasde me echt (heeft Geurengoeroe in deze last van tunnelvisie?) omdat je wat de geuren betreft bij L’Occitane verhoudingsgewijs zoveel ‘waar’ voor je geld krijgt: Mimosa de L’Esterel (2009) bijvoorbeeld (uit de Voyage en Mediterranée-serie) is de ‘zonnig-honingste’ mimosa die ik ken.

Om dit ‘vooroordeel’ uit de wereld te helpen was onlangs een delegatie uit Parijs overgekomen. Ondermeer Maude Reboule – suistainable ingredients manager – en de ‘in house nose’ Karine Dubreuil. Ik heb een zwak voor de laatste omdat ze a: Eclat d’Arpège (2003) van Lanvin heeft gemaakt (met zijn mooie wisteria-noot). B: dat tussendoortje van Gucci dat je op een gegeven moment voor mijn gevoel bij elke jonge meid rook: Envy Me (2005) en c: als een van de weinige neuzen rood fruit in geuren een prachtige naturelle toets (dit klinkt misschien vreemd) weet te geven. Waarvan met name getuigt: Grosselina (2006) uit Guerlains Aqua Allegoria-reeks.

Ze legde me tijdens een interview uit dat je rood fruit ook via een destillatieproces bekend van de productie van aperatieven en disgestieven middels een tinctuur aan een parfumcompositie kunt toevoegen (wordt niet altijd gedaan), waardoor de typische geur van framboos, rode bes, braam en dergelijke natuurlijk overkomt.

Dat ruik je ook heel mooi in Magnolia & Mûre (2013) uit de La Collection de Grasse. Een van de geuren die ze als ‘in house nose’ voor L’Occitane heeft gemaakt. Deze collectie heeft naast lekkere geuren (en dus omzet) maken, nog een doel: om Grasse (en omgeving) als parfumhoofdstad van de wereld de allure terug te geven die het ooit had – een prachtig streven. Iedereen die er als geurentoerist wel eens is geweest, zag het dromerige beeld dat hij of zij misschien had niet geheel of geheel niet beantwoord (voor mij geldt het laatste).

Weinig wijst (behalve het erg commerciële museum van Fragonard) op parfum. Eén van de redenen hiervoor is, dat vanaf de jaren vijftig van de vorige eeuw steeds meer telers van parfumingrediënten hun grond verkochten aan speculanten die er vervolgens saaie appartemencomplexen neer plempten. Karine Dubreuil, zelf afkomstig uit Grasse, is hier natuurlijk ook content mee. Ze vertelde me dat nu (door wie precies is me onduidelijk gebleven) beetje bij beetje volgebouwde percelen worden gekocht om die weer terug te brengen in hun oude staat: ‘akkers’ voor ingrediënten voor de parfumindustrie. Een soort city-gardening so to speak.

KARINE DUBREUIL

Dubreuil heeft als vaste neus voor L’Occitane alle vrijheid. Maar met beperkingen. Ze zegt dat de marketingafdeling altijd over haar schouders meekijkt. Toen ik zei dat het goed zou zijn om in La Collection de Grasse ook een leergeur op te nemen (een schets hiervoor leverde ik en Tanja Deurloo samen tijdens de persdag ook georganiseerde parfumschool) om de link met Grasse te versterken die de stad had voor de parfumindustrie er zich vestigde, begon ze te glimlachen. Nee, dat gaat te ver. Want L’Occitane als parfumhuis staat volgens haar voor natuur en bloemen die in ‘duidelijke’ composities de consumenten dit op gracieuze wijze laat ervaren. Zelfs de mannengeuren, waarvan sommige voor mijn idee ‘best wel’ uitgesproken zijn, doen dat. Zij het met andere ingrediënten.

Maar de belangrijkste reden dat ze naar Amsterdam was gekomen: de lancering van Néroli & Orchidée. Haar omschrijving van neroli, vind ik prachtig – ik bedoel: kom er maar eens op: misleidend braaf. En als je het even op je laat inwerken, weet je dat het klopt. Fris, schoon, bloemig, maar tegelijkertijd krachtig en sensueel. Het is daarnaast volgens haar ook een essence die banden smeedt (veel gebruikt in bruidsboeketten) en puur.

Puur in de zin van puur natuur. Verder zegt ze: ‘Zijn ontmoeting met de orchidee, een bloem van het andere uiteinde van de wereld, is geen toeval. De twee witte bloemenessences, ogenschijnlijk zeer verschillend, staan beide symbool voor vrouwelijkheid’. Klopt natuurlijk niet helemaal: want de oorspronkelijke habitat van neroli (verkregen uit oranjebloesem), ligt net zoals de orchidee in het Verre Oosten.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE NEROLINéroli & Orchidée is een mooi voorbeeld van ‘where nature meets science’. Want: neroli (foto) ‘haal’ je gewoon uit de natuur. In dit geval een plantage in de omgeving van Grasse. De orchidee, nee. Van de 30.000 soorten (er worden ieder jaar nog nieuwe variëteiten ontdekt) scheiden de meeste geen noemenswaardig parfum af, dat zich een, twee, drie laat extraheren. De orchidee staat in de parfumwereld voor fragiele schoonheid.

En vertaald in geur betekent dat een (synthetische gemaakte) zachte en frêle bloemige toets. Maar wat mij vooral opvalt in Néroli & Orchidée is de cleane, schoongewassen impressie die resteert als de geur een tijdje op je zit. Komt door de witte musk die zich in eerste instantie een beetje gedekt opstelt.

Want eerst een puur, zoetsappig natuurlijk hesperide-effect opgeroepen door sinaasappel en mandarijn die een fluweelzachte omlijsting krijgt door perzik en vijgenmelk (beide ook alleen maar synthetisch na te maken in het parfumlaboratorium). De neroli (zonder sensueel te worden) garandeert echter dat alles een puur natuur-indruk maakt. En die wordt meer bloemiger, minder ‘cologne’ door de orchidee.

Maar de witte musk eist uiteindelijk toch de meeste aandacht op. Ondanks de toevoeging van poederig iris. Eigenlijk is dit een witte muskgeur gewikkeld in een wolk van transparante bloemennoten die erg in de buurt komt van de geur van L’Occitane’s meer mainstream concurrerende ‘landgenoot’: Néroli (2013) van Yves Rocher.

RUIK & VERGELIJK

Karine Dubreuil (en de marketingafdeling) hebben er zin in, want na Néroli & Orchidée is La Collection de Grasse inmiddels uitgebreid met:

L’Occitane – La Collection de Grasse – Mer & Mistral (2014)

NEROLI&ORCHIDEE L'OCCITANE LAUNCH

EAU DE CARTIER ZESTE DE SOLEIL CARTIER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 10, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET E. Getagd: . Een reactie plaatsen

FRISSE CITRUSZON IN EEN FLACON

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 10/05/14

Neus: Mathilde Laurent

EAU DE CARTIER ZESTE DE SOLEILJe ruikt het zo vaak, want verplichte opening in een geur: een citrusexplosie. En toch ben ik elke keer weer verbaasd dat de ene citrusopening niet de andere is, met name als die het hoofdthema van een geur vormt. Dan verwacht je een andere kijk, die je nog intenser het genot van ‘aller citrusnoten van de wereld verenigt u’ laten ervaren. Ik hèb het ervaren met Eau de Cartier Zeste de Soleil.

Cartier heeft met Mathilde Laurent een topneus binnengehaald. Eigenzinnig, artistiek. Haar komst viel samen met een hernieuwde kijk van de juwelier op zijn status als parfumeur – waarover later meer. De Eau de Cartier-lijn kun je een beetje vergelijken met Aqua Allegoria van Guerlain. Eenvoudig, maar sierlijk aqua-genot.

Met dit verschil: de geuren gaan over het algemenen langer mee dan één seizoen én Eau de Cartier (2001) vormt het uitgangspunt, dat blijft de basis. En dat ruik je ook goed in Eau de Cartier Zeste de Soleil. De wrang-groene noten van Eau de Cartier zijn het gespreide bedje waarop de citrusnoten zich vleien (en om dit zomerse plezier nog beter te ondergaan, is het raadzaam de 200ml-flacon aan te schaffen).

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

En die ruik vanaf de eerste spray. De eerste indruk: de zoetige frisheid van een net uitgeperste sinaasappel die als een ‘verfrissende’ zon vol overgave en zomers plezier Eau de Cartier in duikt.

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE PASSIEVRUCHT

Maar dat blijkt schijn te zijn als je doorruikt. Geen sinaasappel, maar zoet, sensueel honingachtig passiefruit (foto) die wordt begeleid door de scherp-frisse noten van yuzu waarvan de ‘iets meer’ groenere noten in vergelijk met citroen en limoen, krachtig worden opgelicht door munt.

En de laatste frisgroene en prikkelende noot vormt de schakel met de compositie van Eau de Cartier. Simpel. Lekker. Eau de cologne in eau de toilette-concentratie. En met een hoog puur natuur-gehalte.

RUIK&VERGELIJK

Cartier en zijn cologne-collectie:

Cartier Eau de Cartier (2001)

Cartier Eau de Cartier Concentrée (2002)

Cartier Eau de Carties d’Été (2005)

Cartier Eau de Cartier Essence d’Orange (2010)

Cartier Eau de Cartier Essence Bois (2010)

Cartier Eau de Cartier Goutte de Rose (2012)

CARTIER EAU DE CARTIER COLLECTION

OMBRE & LUMIERE – ARMANI PRIVE – GIORGIO ARMANI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 6, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET O, NEO NICHE. Getagd: . Een reactie plaatsen

DE SCHADUW VAN IRIS IN HET LICHT VAN JASMIJN

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 06/05/14

Neus: helaas onbekend

OMBRE & LUMIERE GIORGIO ARMANI COUTURE 2Hij is een van de grootleveranciers in de huidige parfumwereld. Hij voorziet zijn klanten/fans met een bijna op maat gemaakt-geurconcept. Voor elk budget wat wils. Voor elk jaargetijde. Opvallend: dit voorjaar doet Giorgio Armani het in vergelijk met voorafgaande seizoenen iets rustiger. Alleen twee geuren voor hem: Eau d’Arômes en Code Sport. En slechts één parfum voor haar, maar wel in de lijn die hem het meest aan het hart ligt: Armani Privé. De neo-nichelijn gestart in 2004 die voor Giorgio Armani met een minimum aan ingrediënten maximaal verfijnd parfumgenot vertegenwoordigt.

And he was so right. Althans wat mij betreft: deze parfums zijn stuk voor stuk olfactieve openbaringen die je de essentie van parfum in al zijn finesse laat ondergaan. Inmiddels is Armani Privé opgebouwd uit twee takken: de bewieroking van één ingrediënt en/of geurfamilie – de laatste jaren vooral Arabië-geïnspireerd. Om zich te onderscheiden van de merken die hetzelfde nichestramien volgen, kwam hij vier jaar geleden met een nieuwe, nog meer exclusieve benadering: Les Editions Couture.

Limited editions waarmee Armani de link tussen zijn haute couture (genaamd Armani Privé) en zijn haute couture-geuren wil versterken. Elk parfum is geïnspireerd op het hoofdthema van een haute couture-presentatie. Na La Femme Bleue (2011), La Femme Nacre (2012), Nuances (2013) is het nu Ombre & Lumière. Ofwel: schaduw en licht.

Opvallend: meestal wordt deze tegenstelling ‘andersom’ gebruikt. Het toont aan dat Giorgio Armani begrippen, concepten en ideeën anders tegen het licht houdt. Licht is voor hem de grootste kunstenaar die door haar oneindige palet van schaduwen en patronen de natuur continu transformeert.

Kleuren verdiepen wanneer ze opgaan in schaduw – ze worden vloeiend. En dat spel verlicht een magisch koninkrijk, een universum verdronken in kleuren, een schoonheid vervliegend en ongrijpbaar. Deze werking tussen schaduw en licht vormt de inspiratiebron voor Armani’s haute couture-collectie van dit voorjaar en deze zomer, gestuurd door ‘schaduwblauw’ dat afhankelijk van de lichtinval dan weer ‘lavendellicht’, dan weer ‘irispaars’, dan weer ‘sering-mauve’, dan weer ‘viooltjesblauw’, dan weer transparante aquarelnuances en vederlichte glinsteringen verspreidt.

OMBRE & LUMIERE GIORGIO ARMANI FLACONEn deze ‘kleurmetamorfose in beweging’ is ook in parfum gevangen. Ombre & Lumière is een ode op het diffuse licht van het voorjaar, op zijn verrassende kleurwendingen en magische bloemen. Giorgio Armani omschrijft het resultaat ‘als een bries gestolen van de wind, een lichtstraal gestolen van de zon. Lucht en water maken de bloemen gewichtsloos, leveren een parfumextract zonder zijn zwaarte. Synthetische moleculen voegen intensiteit toe die de natuurlijkheid van de bloemen versterken. Licht onthult schaduw, onthult textuur’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Is Ombre & Lumière nu een pure iris- of een pure jasmijngeur? Straalt Ombre & Lumière nu meer in de schaduw of meer in het licht? Wat direct opvalt: de volheid van beide zonder zwaartekracht. De iris pallida – waarmee de geur opent – is een concrète. Romig, vol als boter. En toch behoudt het zijn poederige, aardse en houtachtige toets maar manifesteert zich als ‘vloeibaar poeder’.

Vervolgens de jasmijnabsoluut die zich hierachter – tijdelijk – schuilhoudt. Die heeft een gelijksoortige werking: zonnig, maar – gelukkig – niet ontdaan van zijn dierlijke nuances waardoor haar bloemige nuances sensueler werken. Schaduw dus. Maar deze sambacjasmijn uit China wordt tegelijkertijd in het licht geplaatst door een krans van fresia en bergamot.

JASMIJNHet effect: intens, maar transparant. Samen worden ze poederig jasmijn (foto), samen worden ze houtachtig-iris. In de basis wordt duidelijk dat ‘de schaduw’ het wint – mocht er al sprake zijn van een competitie. Een intense melange van een poederzacht, viooltjesachtig musk (lumière) verzonken in een krachtige schaduw van ambroxan.

Ofwel, het synthetische equivalent van ambergris met zijn enorm complex palet dat zich gedraagt als een tinctuur, dus composities schraagt. Het is eigenlijk een parfum in it’s own right: fluweelachtig, warm, zilt, animaal, muskachtig, noten van cistus labdanum, noten van ‘blond’ hout.

Het openbaart zich als de iris en de jasmijn zijn uitgerust. Toch blijven ze resoneren als bloemig ‘lichteffect’, maar het is de schaduw van ambroxan die uiteindelijk op de huid achterblijft. Je moet trouwens wel een enorme niche-snob zijn, wil je Ombre & Lumière afdoen als commercieel. En dan heb je nog altijd de prijs die haar of hem het tegendeel bewijst: 100ml € 550,00.

RUIK&VERGELIJK

Jasmijn maar dan als een schittering, minder ‘diep’, meer zonnig, wordt ook geleverd door Giorgio Armani in zijn meest exclusieve lijn:

Giorgio Armani – Armani Privé – Eclat de Jasmin (2006)

OMBRE & LUMIERE GIORGIO ARMANI COUTURE 1

LAZY SUNDAY MORNING – REPLICA – MAISON MARTIN MARGIELA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 5, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET L, NICHE. Getagd: . Een reactie plaatsen

HET SERENE GENOT VAN ‘VIJFSTERREN LAKENS’

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 05/05/14

Neus: Louise Turner

Concept & realisatie: Maison Martin Margiela

LAZY SUNDAY MORNING - REPLICA - MAISON MARTIN MARGIELA MOODWat onderscheidt niche van masstige? Behalve de (niet altijd waargemaakte) vanzelfsprekende uitzonderlijkheid van de ingrediënten, de benadering. In deze verfijnde en exquise wereld van goede smaak wordt eigenlijk nooit gerefereerd aan romantiek, liefde en sensualiteit – dat zijn vre-se-lijke clichés waar alleen massmarket-merken mee verleiden.

Doe je dit als nicher, dan lever je eigenlijk een faux pas-parfum, word je niet serieus genomen. Want de nichesector geeft parfum een (niet altijd even geslaagd) intellectueel, filosofisch en artistiek aura. Personen, belangrijke data, herinneringen en stemmingen bepalen de toon. Laatste ‘ruik’ je steeds meer in nichegeuren. Deze inspiratie lijkt rechtstreeks afkomstig uit de modewereld waarin moodboards met foto’s, tekeningen en kreten vaak het schetsmatige startschot vormen voor een collectie. Door dit ‘anders benoemen’ geef je populaire geurconcepten een extra laagje, krijgen ze een nieuwe betekenis. Dat hoopt de branche althans.

Goed voorbeeld: Lazy Sunday Morning van Maison Martin Margiela. Roept iets op wat in de ketenparfumerie inmiddels zijn beste tijd heeft gehad en wat ik zelf als een van de mooiste sensaties beschouw: na een douche tussen frisgewassen en kreukloos gestreken lakens in bed stappen. Dat ervaar je het beste in een hotel en verwacht je helemaal in een luxehotel elke dag van je verblijf opnieuw.

LAZY SUNDAY MORNING - REPLICA - MAISON MARTIN MARGIELA FLACONDit ondervond Louise Turner ook. Voor haar is Lazy Sunday Morning een ‘herinnering aan een zijdeachtige huid in gekreukte linnen lakens met de geruststellende geur van vers gewassen beddengoed’. Haar uitdaging: hoe transfomeer je de impressie van kleur naar geur? In het begin was er wit – helder, maagdelijk, onaangetast. De herinnering van haar verpozen in een Florentijns hotel – eindeloze witheid, ramen wijd open met zicht op de Boboli-tuinen – gaf haar de aanzet.

Dit ‘oneindige’ wit combineerde Turner met een zich op de huid neervlijende heldere frisheid van een witte bloemengeur met weldadig en sereen effect. Want door Lazy Sunday Morning ‘wordt tijd onbelangrijk – alleen herinneringen en indrukken doen er toe’. Ik ben trouwens benieuwd of de lakens van Hotel Martin Margiela aan de rue Goujon in Parijs sinds de introductie van deze geur er naar ruiken.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE MUGUETMaar dan resteert de vraag, wil je dat je favoriete geur ruikt naar witte was dat net uit de wasmachine komt en plooi- en vouwloos is gestreken? Het antwoord: heel veel mensen. En steeds meer lijkt het wel. Ik dacht dat witte musk met zijn ‘katoenen’ geur over zijn hoogtepunt heen was. Not dus. Er ruiken nog zoveel geuren naar bloemen ‘gewassen’ in witte musk.

Er ruiken nog zoveel geuren naar voor mij veredelde shampoos en wasmiddelen. Fris, veilig, verzorgd, netjes. Office wear fragrances. Dat kun je je als nichemerk niet veroorloven. En dat ruik je goed in Lazy Sunday Morning. Het boeket is net wat rijker, net wat gelaagder. Het geheim in volgorde van opkomst: lelietje-van-dalen (foto), iris en ambrette.

De eerste kan ontzettend clean en scherp ruiken. Wil je haar meer diepte geven dan zorg je dat je de bloemige noot (meestal een combinatie van roos-, jasmijn- en ylang-ylangmoleculen) wordt versterkt. Aldus geschiedt in Lazy Sunday Morning door de aldehyden, die maken het meiklokje voller en ronder zonder haar frisheid te temperen. Dit idee van witheid en ongereptheid wordt in het hart gekoppeld aan de iris. Poederig, maar tegelijker ook fris en helder doordat hij wordt vermengd met oranjebloesem – de citrus-bloemige frismaker bij uitstek. En deze iris zorgt er ook voor dat de heldere en witte musk van de basis gemaskeerd wordt, niet de kans krijgt zijn ‘wasprogramma’ af te ronden.

En ‘hij’ wordt ook nog geholpen door ambrette, het zaadje met zijn bijna natuurindentieke zachtzwoele muskgeur. Maakt de witte musk direct chiquer, zachter, crèmekleuriger. Ik vraag me alleen af wat de – uitgepuurde – patchoeli doet in de ingrediëntenlijst. Ik ruik haar niet tussen de lakens.

RUIK&VERGELIJK

Nog een paar voorbeelden van witte musk zwevend tussen masttige en mass-niche.

Hermès Voyage d’Hermès (2010)

Dior Homme Cologne (2013)

Yves Rocher – Secrets d’Essences – Néroli (2013)

MAISON MARTIN MARGIELA LOGO

TERRACOTTA LE PARFUM GUERLAIN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 3, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET T. 2 reacties

WARM GEPARFUMEERD ZAND

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 03/05/14

Neus: Thierry Wasser

GUERLAIN TERRACOTTA LE PARFUM DETAILEr wordt beweerd dat door internet de wereld kleiner is geworden. Klopt. Dit doortrekkend naar parfum: het loont tegenwoordig de moeite geuren via ‘buitenlandse’ sites te kopen – vaak goedkoper inclusief verzendkosten. Met andere woorden: als je echt een geur wilt die lokaal niet voorhanden is, dan ga je ‘www-en’.

De reden waarom ik dit schrijf: het in dit ‘licht’ – voor mij onbegrijpelijk – besluit van parfummerken om bepaalde edities niet in te kopen. Zoals Terracotta Le Parfum van Guerlain. Doen we het toch lekker zelf (via een vriendin) die de geur maal twee bestelde bij de parfumerie waar Guerlain als the ‘holy perfume grail’ wordt geprezen: Place Vendôme in Welvegem, België. Nog een reden: de geur fascineert me. Dat komt omdat ik ooit onder de indruk was (en nog steeds ben) van Terracotta Voile d’Eté uit 1999 (onderdeel van mijn standaardcollectie). Een geur die, bijna terloops en zonder groot statement werd gelanceerd, probeerde de sensatie van een zongebruinde huid in combinatie met warm (tropisch) zand te vertalen in een geur. En dat je nog beter kon ervaren met de gelijktijdig gepresenteerde parfumolie Terracotta Huile de Voyageur.

De – onbekende – neus is daar goed in geslaagd. Niet echt revolutionair, maar wel heel ‘warm’ uitgevoerd. Want de compositie is een variatie op de warme amberachtige bloemengeuren waarvan het geheim schuilt in de zogenaamde salicylaten. Met name methylsalicylaat dat van nature voorkomt in bijvoorbeeld Gaultheria procumbens (bergthee) en ruikt naar zoete bloemen én met het vermogen diep in de huid door te dringen (daarom ook veel gebruikt in crèmes).

GUERLAIN TERRACOTTA LE PARFUM FLACON

En dat verklaart dus volgens mij het huideigen-effect wanneer verwerkt in geuren. Nog meer versterkt als je ook lactone toevoegt – verantwoordelijk voor de romige en kokosachtige feel. En dat voel je bijna letterlijk.

Terracotta Le Parfum is de limited edition waarmee wordt gevierd dat Terracotta dertig jaar geleden werd geïntroduceerd; het bruiningspoeder gebaseerd op de warm-bruine kleur van zand en inmiddels uitgroeid tot een merknaam in de parfumerie, en bij Guerlain een volwaardige cosmetica- en verzorgingslijn is geworden.

Wel verwarrend, of noemen we het misleidend: ik verwachtte (hoopte op) een puur parfumextract dat als een vurige zon zijn stralen tot diep in de zandkorrels van het strand zijn maximale warmte en sensualiteit zou verspreiden.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Het verschil met Terracotta Voile d’Eté? Die rook iets ‘diep-bloemiger’ en gekruider door anjer. Terracotta Le Parfum is voor mijn gevoel gladder. Geen strand waar de golven tijdens vloed het zand op woeste wijze de kust opduwt. Meer eb, meer rust, meer laid back, meer ‘veilige zongenieten’. Maar wel mooi is deze eau de toilette, want ‘zo Guerlain’.

Eerst ruik je een frisse golf opgeroepen met bergamot en een lichte aqua-noot. Vervolgens wordt het warmer. Let wel: we bevinden ons niet in Zandvoort, eerder in het Caribisch gebied. Daar spoelen op het strand aan en bewegen door de lucht de bloemige noten van oranjebloesem, jasmijn en ylang-ylang. En die ruiken sensueel door het benadrukken (maar zeer beschaafd) van het dierlijke component (indolen) die van nature in deze witte bloemen present zijn.

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE TIAREGeen tropische zonstrand-geur zonder tiaré (foto) die met haar zoetige, beetje gesuikerde bloemennuance moet zorgen voor de exotische, niet-westerse toets. Ruik je. En dat wordt in de basis versterkt door een romige kokosnoot (lactone) vermengd een ‘ambergloed’ van musk en vanille.

Dit alles transformeert tot een ‘bloemzwoele’ sensatie – zandkorrels door zeegolven tot kristalpoeder fijngemalen. Maar toch: ik mis een zekere brutaliteit, een zekere uitgesprokenheid, een zekere Guerlain-stoutmoedigheid. Zeg maar het revolutionaire effect dat Terracotta in 1984 teweegbracht.

RUIK&VERGELIJK

Eén van de eerste parfums dat zich als vernieuwend ‘solar fragrance’ presenteerde was Dune van Christian Dior (of valt Jil Sander nu deze eer toe?). Het effect ervan werd nog eens versterkt door het toevoegen van een marine-accent gecombineerd met ambergris. Het werd een nieuwe categorie – oceanic floral – die een enorme impact heeft gehad. En nu met terugwerkende kracht nog meer. Ga maar na: Estée Lauder heeft vanaf 2006 de populaire Bronze Godess-serie. Bijna elk jaar wel voorzien van een nieuwe eau fraîche-variatie. En ‘chez Dior’ is het inmiddels ook een ‘klassiek’ parfum(verzorgings)begrip geworden.

Jil Sander Sun (1989)

Dior Dune (1991)

Estée Lauder Intuition (2000)

Dior Dune Sun (2003)

Dior (Bronze) Sweet Sun (2004)

Dior – Les Escales – Escales aux Marquises (2012)

Estée Lauder Bronze Goddess Capri (2012)

Nuxe L’Eau Prodigieuse (2012)

Estée Lauder Bronze Goddess (2014)

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE GUERLAINLOGO

 

 

 

INTENSE HE WOOD DSQUARED2

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 1, 2014
Geplaatst in: GEURENALFABET I. Getagd: . Een reactie plaatsen

LOKROEP VAN DE NATUUR

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 01/05/14

Neus: Daphné Buguy

Concept & realisatie: Dan en Dean Caten

INTENSE HE WOOD DSQUARED 1De ideale drager van de nieuwe Dsquared2-geur zou je een chique stadsnomade kunnen noemen, een getemde wilde met ‘plattelandsachtergrond’ die op zoek naar avontuur en carrière naar de grote stad is getrokken. Moeder huilend achterlatend. Vader die hem bemoedigend op de schouders klopt. Hij voelt zich zeker thuis in de hectische urbane wereld van beton, metaal, glas, asfalt en uitlaatgassen.

Maar af en toe schuurt en jeukt het. Wordt hij onrustig, wordt hij overvallen door weltschmerz. Wat is er toch aan de hand? Wat kwelt zijn ziel? Even nadenken… waar droomt, waar ‘nachtmerriet’ hij toch telkens de laatste tijd van? Dat is het: de landelijke, bergachtige omgeving van het ongerepte en uitgestrekte Canada waar hij opgroeide, de bossen waar hij met zijn vrienden en vrolijke viervoeters wandelde en die hij eigenlijk contre coeur verlaten heeft. In gedachten snuift hij de geur van pure lucht op, de geur van een open veld in het woud – de plek waar hij ooit zijn vrijheid vierde.

Alsof Dsquared2 zijn verlangen en gemis aanvoelde, want de geur die deze stadsnomade zo node mist, zit nu gebotteld in Intense He Wood. Door de Canadese modetweeling omschreven als ruig, krachtig en geraffineerd. Een interpretatie van de natuur in al haar magische sensualiteit versterkt door de ‘hoofdpersoon’ van deze geur: opwindende en mannelijke houtnoten. De manier waarop Intense He Wood is verpakt, brengt de natuur ‘dubbel’ terug in de stad: gesneden uit Canadees rood elzenhout met nerven en nuances die iedere flacon uniek, persoonlijk en verschillend maakt. De voorkant is honderd procent hout, de achterkant heeft een venster waarin het ‘natuurwater van verlangen’ zichtbaar is.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE VETIVERIntense He Woodopent als een wervelwind, een storm die de top-, midden- en basisnoten in eerste instantie door elkaar lijkt te gooien: zoetige noten, luchtmoleculen, musk, bloemetjes, ‘rook’ en hout overspoeld door klaterend water. Dan terwijl de rust neerdaalt, beginnen de hoofdingrediënten hun plaats te zoeken, merk je dat de geur eigenlijk (en ongewoon) opent met zachte musk- en ambernuances energiek opgelicht door (witte) spar.

Dan, even ongewoon, kom je in een pittige ‘waterflow’ terecht, want de aquanoot wordt gekoppeld aan wierook. Het effect: rokerig water, waterige rook vermengd met knisperend viooltjesblaad en een zoete, diffuse bloemennoot. Dit blijft een tijdje aangenaam voort kabbelen tot het moment wanneer de geur donker en intenser wordt, zijn onschuld verliest. Hout, heel veel hout dus. Sandelhout, cederhout, guaiachout en vetiver… Duurt even voor duidelijk wordt welke soort het gaat winnen… blijkt dus vetiver (foto) te zijn met zijn frishoutige, maar aardse noot. Toch houdt de geur zijn gezoete aquatoets die refereert aan de rivieren die de uitgestrekte bossen van Canada doorkruisen en je eigenlijk het signature-ingrediënt van Dsquared2 kunt noemen.

RUIK&VERGELIJK

Nog meer diep hout in de ketenparfumerie:

Givenchy Gentlemen Only Intense (2014)

Thierry Mugler A*Men Pure Wood (2014)

Montblanc Emblem (2014)

INTENSE HE WOOD DSQUARED 2