BEPOEDERD, IN KANT GEHULD HUWELIJKSGELUK
IETS TEVEEL VAN HET GOEDE?
Jaar van lancering: 2015
Laatst aangepast: 21/05/15
Neus: Thierry Wasser
Heeft een parfumhuis ook een sociale verantwoordelijkheid? Moet het zich bijvoorbeeld voor de emanicpatie van de vrouw en man inzetten? Je haalt je nogal wat in je hoofd en op je hals. Ik zeg: doe maar niet, gezien dit streven meestal tot mislukking is gedoemd omdat het meestal blijft steken in goede sier maken op korte termijn. Zie de online-community van Thierry Mugler gelanceerd ter ondersteuning van Womanity (2011) – bestaat niet meer.
Lancôme presenteerde tijdens de lancering van La vie est belle (2012) een soort van nieuw ‘feministisch’ pamflet. Staat heel erg ‘we care’, maar who cares? ‘Zitten’ vrouwen daarop te wachten? Geld is de motor van de parfumindustrie. Niet meer en niet minder. Houden zo. Wil je als caring parfumhuis echt bijdragen: maak jaarlijks een substantieel bedrag over naar organisaties die zich hier daadwerkelijk professioneel op toespitsen.
Guerlain stelt zich deze vraag ook, maar gelukkig tonque in cheek. Zoals: bestaat de ideale man? Op humoristische wijze kwam het parfumhuis vorig jaar tot de conclusie van niet en leverde ‘ter compensatie’ de ideale geur: L’Homme Idéal (2014). Het huis prolongeert nu zijn ‘sociologische missie’ door de volgende vraag: wat zou de natuurlijke ontwikkeling van de ideale man zijn? Dient een doel: de promotie van L’Homme Idéal Cologne – zie bespreking gisteren.
Guerlains antwoord: de ideale echtgenoot. En die is energiek, charmant en trouw. Zo lang het duurt voeg ik toe. Was het nu één op de drie huwelijksbootjes dat alsnog op de klippen loopt? Blijkt de ideale man er toch andere idealen op na te houden. Of de vrouw. Alleen heeft Guerlain zich over zijn vrouwelijke clientèle nog niet de vraag gesteld wat haar ideaal maakt? Komt misschien nog met La Femme Idéale.
Tot die tijd laat Guerlain haar dromen – een inmiddels achterhaald streven voor een parfumhuis lijkt me – en lanceert een parfum voor alle vrouwen die serieus overwegen naar het altaar en/of stadhuis te lopen ter bezegeling van hun huwelijk: Le plus beau jour de ma vie – eau de parfum, of Le bouquet de la Mariée – extract. De verantwoording is zó niet van deze tijd, het ademt allemaal zo ouderwets dat het bijna weer grappig wordt. Zeker in vergelijk met het weliswaar merkwaardige, maar meer up to date Marry Me (2012) van Lanvin: het jonge paar ‘van deze geur’ gaat op de fiets naar de ceremonie.
Dat zie ik de draagster van Le plus beau jour de ma vie niet doen. Die wil pracht en praal, toeters en bellen, zoals in romantische komedies – Pretty Woman, The Runaway Bride, My Greek Wedding. Als het effe kan ‘als een prinses’ komen voorrijden in een witte koets getrokken door witte paarden, zelf gekleed in een wolk kant – google voor de lol even naar het huwelijk van Celine Dion met haar – ‘I only say this once’ – René.
Om de fantasie van deze potentiële jonge bruid te prikkelen, koos Guerlain Delphine Manivet, een ‘getalenteerde’ – mag je hopen – vrouw die ‘de wereld van bruidsjurken heeft gerevolutioneerd door de heldere moderniteit van haar ontwerpen’. Alsof Lolita Lempicka en Vera Wang nooit hebben bestaan. Voor Guerlain maakte ze ‘une robe de mariée’ geïnspireerd op de bruidsjurk van keizerin Eugénie, vrouw van Napoléon III, voor wie Pierre-François Guerlain marketingtechnisch heel slim in 1853 Eau de Cologne Impériale maakte. Deze trouwjurk is tijdelijk te zien – geweest – op nummer 68, avenue des Champs-Elysées, Parijs. Zo is de cirkel van de Guerlain-storytelling weer rond.
Vind je zelfs het extract te gewoontjes dan ‘offreert’ Guerlain Le Secret de la Mariée, een over the top luxe-uitvoering met 14 karaats diamanten waarin 500 – mooi rond getal – uur manswerk zit. Nog niet tevreden: combineer dit met een haute couture-waaier gemaakt door Duvelleroy sinds 1827 hierin gespecialiseerd. Nog niet? dan resteert slechts ‘le parfum sur mesure’-service van Guerlain. Nog niet – mijn geduld raakt op – zoek het lekker zelf uit, trut, verwend nest.
Maar, mocht je als bruid, na verloop van tijd er achterkomen, dat het boterbriefje is gesmolten, en je wilt dit subtiel parfumgewijs hinten aan je man. Struin internet af naar vintage-versies van Divorçons-nous (jaartal kan ik niet meer vinden), Moment Suprême en/of Aparte (beide 1929) van Jean Patou, de couturier die – toen al – met meer realiteitszin en humor keek naar huwelijkse voorwaarden.
WAT RUIK IK EIGENLIJK?
Guerlain stuurde me op verzoek een 15ml-sample, heel chic verpakt, van Le plus beau jour de ma vie waarmee Thierry Wasser ‘de magie van gedeelde liefde’ olfactorisch tot leven brengt. De compositie is samengesteld ‘als het fijnste kant; een boeket van bloemen die nooit zullen vergaan’. Zoals de liefde natuurlijk, ik begin bijna te huilen. De traditionele bloem in het huwelijksboeket is oranjebloesem (foto) zegt men. Als symbool voor maagdelijkheid, puurheid en zuiverheid voor de vrouw. Inderdaad gaap-gaap-cliché (met welk ingrediënt wordt de husband to be eigenlijk getypeerd? Déze vraag is nog nooit gesteld).
Op oranjebloesem word je volop getrakteerd in Le plus beau jour de ma vie, en dit bloemeke zo teer wordt verfijnd met de ‘griffe’ van Thierry Wasser. Dat wil zeggen: hij plaatst de oranjebloesem in een bepoederd decor met lichte gourmandtoets – gezoete amandel (met een zweem van heliotroop naar mijn gevoel). Dus ‘sprookjesachtig’. Eerste indruk: in aanloop fris dan oranjebloesem, amandel, musk. Ruik je dieper dan ervaar je natuurlijk meer: de roos komt om de hoek kijken, en toch blijft het leuk om te ruiken hoe de frisheid van oranjebloesem in zuchtjes telkens voorbijkomt. En blijkt ook dat de basis meer is dan musk-vanille door de toevoeging van patchoeli en wierook.
Moet gezegd: de laatste jaren is het een komen en gaan van oranjebloesemgeuren. I lost count. Daarom is Le plus beau jour de ma vie op twee manieren rolbevestigend; in boodschap, in compositie. Neem daarbij het feit dat ik ‘uitgeboudoired’ ben en me ook een meer stralend, helder-zon-boeket voor ‘de mooiste dag van je leven’ kan voorstellen: witte bloemen omringd met een volle krans van hyacint, lelietje-van-dalen, champaca en narcis gekieteld door civet.
Wie wil met me trouwen? Desnoods via een schijnhuwelijk? Gaan we samen naar Parijs voor een bespoke service met Thierry Wasser. En wat gaan we ons arrogant en snobby gedragen: “Mais non, cher Wasser, nous deux désirent un parfum plus rigoreux, il faut que vous soulignez les notes de galbanum et cuir dans le fond, comme convaincu. Et, concernant les fleurs au coeur… le muguet est disparu totallement. J’espère que pendant la cinquième rencontre il fleurt ‘comme il faut’. Sinon, vous savez, comme moi, qu’il y a des autres maisons qui offrent ce service à mésure… on se voit le premier septembre, hein? Mon assistant confirmera le rendez-vous. Succès.”
Voor diegenen die het Frans niet machtig zijn, zie de vertaling van Google Translate: “Maar nee, lieve Wasser, willen we nog twee rigoreux parfum, moet u de noten van galbanum en leer benadrukken op de achtergrond, ook overtuigd. En voor de bloemen in de … spruw verdwenen helemaal. Ik hoop dat tijdens de vijfde vergadering fleurt hij ‘goed’. Anders weet je, net als ik, dat er andere huizen die deze service metrs bieden… Ik zie 1 september, toch? Mijn assistent zal de afspraak te bevestigen. Success.”
GEURENGOEROE 