GEURENGOEROE

SOPHIE MATISSE EDITION BY KILIAN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 23, 2015

Geplaatst in: GEURENALFABET B, GEURENALFABET G, GEURENALFABET S, NICHE. Getagd: By Kilian. Een reactie plaatsen

ZOMERPRET OP NIVEAU?

Jaar van lancering: 2015

Laatst aangepast: 23/06/15

Neus: Sidonie Lancesseur

Illustraties: Sophie Matisse (foto onder)

Ik kon een spontane lach niet onderdrukken toen ik de werken van de achterkleindochter van Henri Matisse (1869-1954) zag die de flacons sieren van drie By Kilian-geuren Straight to Heaven Splash of Lemon, Good Girl Gone Bad Splash of Neroli en Bamboo Harmony. By Kilian mag zijn parfums als kunst beschouwen – zijn goed recht; aan anderen te beoordelen of deze zelfbenoemde titel gerechtvaardigd is.

Maar de, ik weet niet hoe ik ze moet omschrijven – pennenvruchten? collages? – van Sophie Matisse zijn dat in ieder geval niet. Een armoedig aftreksel van de knipsels die haar overgrootvader ‘gedwongen’ was te maken omdat hij op latere leeftijd de penselen niet meer kon hanteren. Ik vind: sommige dingen doe je niet. Bijvoorbeeld: een auto Picasso noemen. Uit winstbelang je naam op sigaretten drukken (‘Yves Saint Laurent’ doet het nu voor de tweede keer). De ‘erfenis’ van overgrootopa gebruiken en dan nog slecht gevoerd uit ook. En niet zoals By Kilian beweert: “Sophie Matisse’s designs achieve a remarkable feeling of movement and freedom through radiant colors and iconic forms.”

Iconic forms? Iconic? Daar is het toverwoord van de luxesector weer, dat een gewoon musthave-product per direct promoveert tot it-status. En de rest van zijn beschouwelijke woorden: cliché en algemeen. Check: wissel Sophie Matisse met je favoriete kunstenaar. Grote kans dan je dan zult zeggen: ‘Klopt, treffend gezegd’. Is dat het geval, dan weet: gemeenplaats. Nog niet overtuigd: vergelijk een van Matisse’s laatste werken – La perruche et la sirène (1952-53), hieronder afgebeeld – met dat van zijn nazaat voor By Kilian. Nog niet: tot 27 augustus live te bewonderen in het Stedelijk Museum in Amsterdam op de tentoonstelling De oase van Matisse.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Is de ketenparfumerie tot veler opluchting voor en achter de counter zo goed als uitgezomergeurd, poppen de eenmalige zomervariaties plotseling op in de… nicheparfumerie. Of all places! Wordt dit een nieuwe trend? Van de drie die By Kilian nu presenteert – Straight to Heaven Splash of Lemon, Good Girl Gone Bad Splash of Neroli, Bamboo Harmony – is aan de laatste niets veranderd. Logisch gezien de inhoud – een soort Kenzo-geur met niche allure. En sluit goed aan bij de zomerse interpretaties van de eerste twee.

Eigenlijk passen zomer en By Kilian (nog) niet (zo goed) bij elkaar gezien zijn collectie. Die is voluptueus, drama, boudoir, over the top luxe. Het is volgens mij een bewuste stap in Kilian Hennessy’s parfumpolitiek. Met toegankelijke geuren een nieuwe groep consumenten (geïnteresseerd maar nog niet echt bekend met niche) aanboren. Zoals bijvoorbeeld Tom Ford reeds met zijn very, very easy going-variaties op Neroli Portofino (2007) doet. En, for that matter, Frédéric Malle met zijn Cologne Indélébile (2015).

Straight to Heaven Splash of Lemon is leuk gedaan. De citroen en bergamot jagen als een wind over de bloem-houtige oorspronkelijke compositie uit 2007. Vooral vind ik die met de tutti frutti en kruidige rum goed samengaan. Zorgen voor een originele zomerse sprankeling van de geur die daarna gewoon zijn beproefde, maar mooi-warme uitwerking doet. Nadat de bloemen zijn vervlogen neem je duidelijke hout- en ambernuances waar van Straight to Heaven. Respectievelijk cederhout en patchoeli, en musk en vanille.

Good Girl Gone Bad Splash of Neroli. Eerlijkheid gebied te zeggen: Good Girl Gone Bad (2012) nog nooit geroken tot nu toe. De reden: teveel andere geuren die om aandacht vragen. Dat is een. De naam: dat is twee. Valt voor mij in de categorie good girls go to have, bad girls to Amsterdam. Flauwe toerist T-shirt-merchandise. Plus: een cd van Rihanna uit 2007 heette ook al zo.

Maar de geur: gewoon lekker. Ik hou dan toevallig van neroli (wat frisser, groener en minder bloemig-fris dan oranjebloesem – zie foto) en die krijgt hier een opvallend fruitig-zoet ondertoontje. Ook niet onaangenaam.

Komt natuurlijk door de elegante jasmijn-osmanthus-viooltje-combinatie van de oorspronkelijke compositie waarvan volgens mij de heftigheid van de narcis en tuberoos is getemperd. Want ik was de geur voor de zekerheid toch maar even in cognito gaan ruiken. Ik hoop dat jullie me niet een grote geurzeur vinden, maar hoe lekker fris ook, voor niche vind ik zowel Straight to Heaven Splash of Lemon als Good Girl Gone Bad Splash of Neroli te gewoon lekker. Dit kan ook betekenen dat niche mainstream ‘dreigt’ te worden. Niet getreurd: nieuwe merken kunnen niet wachten de plaats van de eerste generatie nieuwe nichehuizen (anno 2000 tot anno 2010) in te nemen.

SHANGRI LA HIRAM GREEN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 21, 2015

Geplaatst in: GEURENALFABET S, NICHE, PIEDESTAL POUR DES PARFUMS. Getagd: HIRAM GREEN. 2 reacties

VRIJ UITZICHT OP HET PARFUMPARADIJS

VERLOREN GEWAANDE CHYPRE

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 21/06/15

Neus: Hiram Green

Te koop bij: www.perfumelounge.nl

Er zijn geuren die mij in verwarring brengen. Met Shangri La van Hiram Green krijg ik het weer even te pakken. De reden: het biedt een oplossing voor een ‘probleem’ – blijf alles in perspectief zien – en die oplossing toont dat er eigenlijk geen verschil bestaat tussen ouderwets en modern.

Want hoe komt het toch dat een nieuwe generatie neuzen er veel gelegen aan is de klassieke chypre – die door zijn complexiteit gezien wordt als het meest uitnodigende om te interpreteren – in zijn glorie te herstellen? Weliswaar met nieuwe technieken en ‘alternatieve’ ingrediënten. Je kunt deze neuzen zien als olfactieve restaurateurs die oude werken onder de loep nemen en met nieuw elan presenteren.

Alleen wat krijg je: een vervlogen geur, een revisited geur, een herkenbare geur die duidelijk refereert aan een bijna verloren artistieke weelde? Alleen is het resultaat modern, ouderwets, neo-vintage of postmodern? Doet classificatie er nog toe?

Hoe nobel ook, ik vraag ik me wel af: kunnen ‘nieuwe’ neuzen in plaats van ‘terugruiken’ zich niet beter richten op de toekomst? Want de uitdaging om met minder middelen (steeds meer natuurlijke ingrediënten worden door IFRA in de ban gedaan) boeiende, ‘moderne’ composities te maken wordt steeds groter. Een van de eerste slachtoffers van IFRA’s schoonmaakoperatie: eikenmos, het ingrediënt dat de klassieke chypre zijn signatuur geeft.

Het heeft ongeveer twee decennia geduurd voor de branche een goed alternatief paraat had: zoals de vele herformuleringen van Guerlains Mitsouko (1919) duidelijk maakten. De nieuwe versie (nog niet geroken) van Thierry Wasser, doet je volgens sommigen de vintage-versie vergeten. En doet je ook realiseren dat veel neo-chypres een soort ‘tussenchypres’ waren – het gebrek aan eikenmos werd teveel gecompenseerd met patchoeli en vanille – zoals Guerlains Chypre Fatal (2008) – fataal in welk opzicht kun je je nu afvragen.

Wat Hiram Green met de chypre doet, lees je ook in de naam. Doet Geurengoeroe realiseren dat zijn bovengemiddelde algemene kennis der mensheid toch nog enkele pijnlijke hiaten vertoond. Want met Shrangri-La wordt niet een van de leden van de Amerikaanse girlsband uit de jaren zestig bedoeld, maar het aardse paradijs in het door James Hilton gelijknamige boek uit 1933. Synopsis: vier Britten overleven vliegtuigongeluk en komen terecht in een overweldigend mooi klooster aan de voet van de Tibetaanse berg Karakal.

Naam: Shangri-La, dat hierdoor synoniem werd voor het aards paradijs – het hof van Eden dan? – en specifiek voor het utopische beeld dat ‘wij’ hebben van de Himalaya. Shangri-La is niet helemaal een fantasie: het is gebaseerd op Shambhala, een mystieke stad volgens Tibetaans-boeddhistische traditie. Inmiddels zijn veel plaatsen genoemd als mogelijke oorsprong van het Shangri-La-verhaal. Waarom? Om zoveel mogelijk toeristen te lokken.

Hiep-hiep-hoera: Zhongdian in China mag zich sinds 2001 ‘officieel’ Shangri-La noemen. Waardoor Geurengoeroe droevig moet stellen (hiermee dichter/schilder Lucebert parafraserend): alles van waarde blijkt waardeloos (en commercieel te verpatsen). Enkele uitzonderingen daargelaten. Waaronder de klassieke chypre, die na een tijdje te grabbel te zijn gegooid weer wordt teruggezet op de plek waar hij hoort: een piëdestal in de vorm van een klassieke zuil…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Hiram Green interpreteert de oerversie van de chypre – François Coty’s Chypre (1917). Heeft hij hem ooit geroken? Ik nooit. Staat op mijn verlanglijst de volgende keer als ik voor de Osmothèque in Versailles wordt uitgenodigd. Wel natuurlijk een die erg dicht in de buurt komt, naar men zegt: Mitsouko (1919) van Guerlain.

In de klassieke chypre is de basisstructuur – dit is de laatste keer dat ik het schrijf – het bergamot-eikenmos-cistus labdanum-geraamte, waardoor het wonder geschiedt, en waaraan zich de andere ingrediënten hechten. Dit is ook de laatste keer dat ik schrijf: eikenmos mag niet meer ‘in grote hoeveelheden’ verwerkt worden gezien de kans op huidirritatie. ‘Spray je het toch lekker over je kleding’ schijnt geen steekhoudend tegenargument te zijn…

Shangri La – op mijn linkerpols – is ‘niet helemaal hetzelfde, niet helemaal anders’ dan Mitsouko. Daar doet hij me aan denken, en wordt bevestigd: ik heb een midden jaren tachtig-versie op mijn rechterpols. Eerst dus een citrusopening, die niet echt klatert en scherp is, eerder een beetje uitgedroogd, alsof de druppels in hooi vallen. Mooi.

En: direct ervaar je al het chypre-gevoel: voorjaarswarm, een ‘bosgevoel’ zonder er te diep in door te dringen. Door de kruinen heen blijf de lucht zichtbaar. Dan neem ik een licht zoetachtige noot waar – gelukkig, zonder enige referentie aan snoep of gebak – die eerder richting zacht fruit gaat. Voor mij een mix van abrikoos, perzik en honingmeloen die in een mand langzaam in de zon rijpen.

Ik schrijf langzaam omdat de ontwikkeling in Shangri La zo aangenaam vanzelfsprekend gaat. Geen bombast, geen aanstellen, geen effectbejag. Ik ruik ook zomerse bloemen lichtjes besprenkeld met kruiden, maar die lijken ‘om de hoek’ te bloeien in plaats van midden in de geur. Roos, jasmijn? Maar het draait om de basis: ruik ik nu eikenmos of ersatz, surrogaat? Ik ruik in ieder geval dat gelukzalige ‘en Geurengoeroe rook dat het goed was’-gevoel.

Boeiend ook: vaak stoort mij de vetiver-vanille-combinatie om het oerchypre-gevoel te compenseren/maskeren. Kan nogal bot en hardhandig overkomen, zo van ‘niet zeuren je mag al blij genoeg zijn dat ik de moeite neem me in de chypre te verdiepen’. Bij Hiram Green is er eerder sprake van suggestief handwerk en verfijning, houdt elegant balans tussen droog en niet te zoet, en daardoor ambigu.

Het enige wat ik ‘af en toe’ mis: een zekere volheid die het bosgevoel versterkt (een lichte patchoeli-injectie?), waardoor Shangri La voor mij iets schetsmatig heeft, het meer een klassieke chypre in de grondverf is. Een perfecte uitgevoerde exercitie, maar er ontbreekt een anno nu-signatuur, waardoor de geur meer Hiram Green was geworden.

Maar dat staat veel tegenover. Want de basis blijkt hoe meer je ruikt, meer geschakeerd. Ik neem een zachte irisnoot waar die de vetiver in toom lijkt te houden, zelfs een rokerige noot die voor een veenbrandje zorgt – als sierlijke slierten kringelt het door de geur. Maar bovenal: het kenmerkende eikenmos voorzien van het fruitig-zoetje randje.

Shangri La is parfum voor gevorderden. Je moet over ervaring beschikken het te begrijpen. Want, hoe beter je een parfum begrijpt des te aangenamer en verwonderlijker hij wordt. Ben benieuwd of Shangri La internationaal in de prijzen gaat vallen, of die door de Fifi-beslissers überhaupt wordt opgemerkt, drukdoende als die zijn met hun ‘alle-grote-spelers-tevreden-houden’-toekenningen. Anders doet Geurengoeroe het binnenkort zelf met het lanceren van zijn Engelstalige tak: POP. ‘Pope of Perfumes is delighted to announce…’.

COLONIA AMBRA – INGREDIENT COLLECTION – ACQUA DI PARMA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 19, 2015

Geplaatst in: GEURENALFABET A, GEURENALFABET C, NICHE. Getagd: acqua di parma. Een reactie plaatsen

AMBREGRIS: THE REAL STUFF OR ISO E SUPER?

Jaar van lancering: 2015

Laatst aangepast: 19/06/15

Neus: onbekend

Acqua di Parma heeft Colonia Oud (2012), Colonia Leather (2014) en de nieuwste loot, Colonia Ambra ondergebracht in de Ingredient Collection – de mannelijke tegenhanger van de tuincollectie voor vrouwen. Laat je alleen niet misleiden door de naam, want het is niet amber die de hoofdrol speelt, maar grijze amber. Je weet wel, die geheimzinnige klonten – onverwerkte restanten van schaaldieren afkomstig uit de darmen van potvissen – die op de oceanen ronddrijven en… af en toe stranden op kusten.

Waar ambregris ook belandt/strandt, het is lokaal en vaak ook internationaal goed voor headlines in het nieuws, omdat het zo zelden nog gebeurt – steun Greenpeace! – én het zijn gewicht dubbel en dwars meer dan waard in goud is. De toevallige vinder (meestal het geval) heeft hiermee een winnend lot uit de loterij.

Vroeger werd het gebruikt als tinctuur in de basis. Het effect: met zijn rijk geschakeerde ziltige, houtachtige en fluwelige nuances weet het een compositie op te liften, worden alle andere ingrediënten aangespoord rijker, voller en ‘op hun best’ te bloeien. Door wie het wordt opgekocht blijft altijd onduidelijk, en de meeste parfumhuizen gebruiken in plaats van the real thing Iso E Super (of ambroxan). Gebruik je eerste in grote hoeveelheden (Terre d’Hermès uit 2006) of puur (Molecule 01 uit 2006 van Escentric Molecules) dan heb je in feite met een ‘onaf’ parfum te maken.

Wat je ruikt is een ruige, bewust ongeraffineerde geur die als het ware het oerprincipe van het leven verbeeldt – tenminste als je gelooft dat al het leven op de aarde is ontstaan uit de oceanen. Dat wordt dus meestal geassocieerd met mannelijk, macho, basic. Niet dat de vrouwen zich hierin niet kunnen vinden Molecule 01 is bij hen ook populair – name dropping: Kate Moss -, maar ook in de oerversie van bijvoorbeeld Shiseido’s (nu Serge Lutens) Féminité du Bois (1992) ruik je deze fixeerder in overvloed.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

In Colonia Ambra wordt ‘ambregris’ (foto) beschaafd-chic opgevoerd. Want de ‘klonten’ drijven op een zee waar zonet een zonnige regen is gevallen van sprankelende citrusnoten. Eerst zijn het de sinaasappels die ondergaan in het water – zoet en warm.

Vervolgens plonst bergamot in de woelige baren, daarna het hout en het blad van de oranjebloesemboom. Petitgrain dus. Nu komen de houtnoten bovendrijven: het papyrus-achtige nagarmotha, het droog-zonnige cederhout, het zoetige rozenhout en (in dit geval) bescheiden patchoeli. Het moet gezegd: een perfect anker voor de basis waar het om gaat in Colonia Ambra: ambregris. Het effect: een sterk houtachtige, beetje weeïge structuur die – merkwaardigerwijs – mij eerder doet denken aan oud (niet die ‘uit’ Colonia Oud).

Want ik ruik is droog, rokerig, een beetje medicinaal hout voorzien van een zachte vanilletoets. Alleen de zeenoot: ik moet mijn neus bijna vacuum zuigen met de plek op de pols waar ik Colonia Ambra velen malen heb gespoten. Neemt niet weg dat deze geur een perfecte kennismaking is voor mannen die ketenparfumeriegeuren beu zijn en zoeken naar meer verfijnde chic. En voor kenners: ook niet verkeerd.

CHANCE EAU VIVE CHANEL

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 18, 2015

Geplaatst in: GEURENALFABET C, GEURENALFABET E. Getagd: CHANCE. Een reactie plaatsen

‘LONG MAY SHE VIVE!’

Jaar van lancering: 2015

Laatst aangepast: 18/08/15

Neus: Oliver Polge

Concept & realisatie

Modellen: voor mij onbekende ‘Chanellekkes’

Videografie: Jean-Paul Goude

Als je leest dat Jean-Paul Goude -‘met zijn opmerkelijke creativiteit en verbeelding’ – ook de nieuwe variatie van Chance (2004) mag visualiseren, dan weet je zeker: dat wordt weer, soi disant, zoals bij de vorige variaties weer knots-knetter-doller-dan-dol-crazy-fol-vive-la-folie-gek. En een beetje brutaal. Want dat is toch vooral de boodschap: de ideale draagster van Chance is jong, levenslustig, vief, maar dan wel gemarkeerd binnen de brave grenzen van de luxewereld.

In feite heeft Goude ‘met fantasie en talent voor allegorie’ de hele (belevingswereld) van Chance vormgegeven. Voor Chance Eau Vive stelde hij zich een (jonge) vrouw met een sterke wil voor die dolgraag lid wil worden van het Chanel-meisjesteam. En die ook nog is op zoek naar plezier en vriendschap. Ze moet wel auditeren om te bewijzen dat ze de perfecte bowlingpartner is; dat zij ook haar kansen durft te nemen en kan winnen. Ik heb de video-clip nog niet gezien bij het schrijven, maar ik durf te gokken dat het haar gaat lukken…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

De felste hesperide-opening in een Chanel-geur tot nu toe. Zelfs scherper en indringender dan in Eau de Cologne (2007) die werd gemaakt door de vader van Oliver Polge (die hem dit jaar als in house nose opvolgde). Het is na Misia (2015) zijn tweede geur voor Chanel. Want de grapefruitnoot heeft het effect alsof je de vrucht eigenhandig pelt, het ‘vruchtwater’ spettert je als een fijn geparelde regen tegemoet.

Het blijft niet bij een geschild partje – de hele schil lijk je te pellen; zolang duurt het knisperende effect, dat versterkt wordt door bloedsinaasappel (die ik echter niet echt goed waarneem). Het duurt even voor de jasmijn zijn – in dit geval – heldere noten gaat verspreiden. Maar het is eigenlijk meer de witte musk die, onverwacht, de toon gaat de bepalen van Eau Vive. En die is niet – long may Chanel vive! – harsh en scherp, doordat die is gewikkeld in iris en cederhout. Het effect: een licht poederachtige sensatie… die toch een transparante en frisse ondertoon behoudt door de vetiver in basis. Volgens Chanel een ‘echo van de grapefruit-opening’. Maar voor mij blijft Chance Eau Vive meer poederig musky dan vief.

Interessant: Thierry Wasser geeft in Guerlains L’Homme Idéal Cologne (2015) de vetiver – doet hem zelfs denken aan grapefruit – in de basis dezelfde functie: het verlengt de frisheid van de citrusopening.

QUATRE BOUCHERON

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 16, 2015

Geplaatst in: GEURENALFABET Q. Getagd: BOUCHERON. Een reactie plaatsen

PITTIGE GEPRIJSDE INSPIRATIE VOOR EEN ‘ZACHT’ GEPRIJSD GEURDUO

Jaar van lancering: 2015

Laatst aangepast: 16/06/15

Neus: Nadège Le Garlantezec, Nathalie Gracia-Cetto, Antoine Maisondieu, Christophe Raynaud

Fotografie: onbekend

Concept & realisatie: Boucheron

Boucheron (anno 1858) kent een bewogen geschiedenis wat geuren (anno 1988) betreft. Door regelmatig te verwisselen van eigenaar – Inter Parfums, Sanofi, Gucci (PPR), L’Oréal, Inter Parfums – veranderde vaak de uitstraling. Met het gevolg dat onduidelijk was/is waar de juwelier geurgewijs eigenlijk voor stond/staat. Voor damesachtig, voor klassiek-mannelijke charme, voor echte chic, voor affordable luxery, voor exclusief?

Waar het nooit voor stond was ‘de jeugd van tegenwoordig’ – die meer is gecharmeerd van gadgets, modern design en easy going luxe. Toch? Iets wat trouwens voor alle klassieke, Parijse juweliershuizen geldt. Laat dat nu het uitgangspunt van Quatre pour Femme en Quatro pour Homme zijn. Of althans, zo komt het geurduo bij me over als je de campagnefoto’s ziet. Niet afstandelijk, niet onbereikbaar, niet teveel ‘juweel-chic’, maar ‘herkenbaar’. Want hoewel de modellen slechts een gedeelte van hun gezicht in dienst hebben gesteld – eerste proefopdracht? – zie je dat ze min dertig zijn. De zwartwit-styling doet de rest: helemaal hedendaags hip.

De inspiratiebron is minder laagdrempelig: de Quatre-ring. ‘Aanschuifprijs’ vanaf € 2960,00 volgens de site van de juwelier. Ook het verhaal achter deze ring (anno 2004) is niet bepaald simpel, want dat interpreteert volgens het persbericht ‘de historische waarden van Boucheron op eigentijdse wijze: elk van de vier banden vertegenwoordigt een groots moment uit Boucherons geschiedenis’.

BOUCHERON QUATRE RING Band 1: uitgevonden in 1889, bindt de ‘double godrons’-ringen – bij uitstek het symbool van de liefde tussen twee mensen – aan elkaar. Band 2: de ‘clous de Paris’, geïnspireerd op de klinkers van Parijse boulevards, geeft de structuur van de creatie weer. Band 3: de diamant (in pavé-versie) vangt het licht op de gepolijste gouden voet dankzij de ‘spiegelinstelling’ of ‘serti miroir’-techniek (uniek voor Boucheron). Band 4: het grosgrain-motief. Samen worden die één op een flacon van ‘gebeeldhouwd’ massief glas waarvan het focuspunt uiteraard de ring zelf is die op zijn plaats blijft door een simpel aan/uit-rotatiesysteem. Snap je het niet? Inspecteer de grootste,’staande’ ring van links naar rechts…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Twee zéér toegankelijke geuren. Quatre pour Femme (eau de parfum) samengesteld door Nadège Le Garlantezec, Nathalie Gracia-Cetto en Antoine Maisondieu, is in kort bestek een ‘citrus-geïnspireerde’ bloemengeur met zacht-poederige finish. Want de hesperide-opening van bittere sinaasappel en groene mandarijn is behoorlijk persistent: zelfs als de basis zich aandient blijf je een zekere frisheid ruiken.

Door deze citrusnoten, neem je tegelijkertijd rood fruit waar – herkenningsteken voor jeugdige vrouwengeuren. In dit geval rode bes en ‘wilde’ aardbei. Wilde is in dit geval een beetje vreemd omschreven want die bestaat niet echt, wel de grote bosaardbei (Fragaria moschata) die qua smaak verschilt van de ‘cultuuraardbei’ door zijn vollere meer subtiel-zoete, fluwelige smaak. Je kunt je natuurlijk afvragen of door het gebruik van de gewone aardbei Quatre pour Femme significant anders had geroken.

Het beoogde effect van de opening in ieder geval: ‘sprankelend als rosé champagne’. Dan is het vooral de jasmijn (foto) die de kop opsteekt, begeleid door roos en petalia – een synthetisch ingrediënt dat de geur van roos combineert met lychee – nog meer jeugdige vrouwelijkheid dus.

De afronding is ook zeer herkenbaar: poederig sensueel (musk) met een licht strak onderlaagje van hout (kasjmier- en cederhout en ‘golden wood’). Het is in ieder geval een duidelijk contrast met het meer volwassen-vrouwelijke Place Vendôme (2013), waar vorig jaar een intense variatie van verscheen: Place Vendôme Elixir.

Quatre Pour Homme (eau de toilette) – gemaakt door Christophe Raynaud – is zoniet nóg meer easy going; een variatie op de neo-fougėre die zich kenmerkt door aan de elementen van de klassieke fougėre (bergamot, lavendel, geranium, patchoeli) moderne acccenten toe te voegen. In dit geval: limoen en viooltjesbladgroen (top), alsem (hart) en drijfhout (basis). Dat laatste bepaalt in zekere zin de toon van de geur, want Quatre Pour Homme is voor mij meer zilt-verfrissend dan aards, ondanks de toevoeging van patchoeli en cistus labdanum. En ook hier een duidelijk contrast met de duidelijk meer volwassen mannengeuren van Boucheron, met name het krachtige Jaïpur pour Homme (1997).

CLASSIC MOSCHINO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 15, 2015

Geplaatst in: GEURENALFABET C. Een reactie plaatsen

STOERE ALLURE MET EEN FULL BLAST-PARFUM

‘BEETJE VREEMD MAAR WEL LEKKER’

Jaar van lancering: 1987

Laatst aangepast: 15/06/15

Neus: onbekend

Concept & realisatie: Franco Moschino

Ben er niet bij geweest, maar het moet volgens mij een van de leukste parfumintroducties aller tijden zijn geweest: Moschino van Moschino. Onder de leuze ‘Crash Hermès’ mocht naar verluidt het uitgenodigde journaille in een nagebouwde parfumerie de flessen van de concurrentie aan diggelen slaan met ballen. De boodschap was duidelijk. Parfum niet als chic, verheven expressiemiddel, niet als kunst, maar als gezellige kermisattractie.

Het paste perfect in de wereld van de ooit als illustrator begonnen – onder meer voor Giorgo Armani – modeontwerper Franco Moschino (1950-1994) die, hoewel zeer innovatief en zeer creatief, meer stylist dan ontwerper was. Hij gaf commentaar op de modewereld en de wereld in het algemeen.

De eerste adordeerde Moschino vanwege zijn vileine en provocatieve houding èn haatte deze ‘Jean Paul Gaultier van Italië’ (wat hem veel processen opleverde en hierdoor weer nieuwe fans die ook net zoals Moschino ‘teleurgesteld’ waren in de modewereld). De tweede vond hem in eerste instantie gelijk de Rivella-slogan: ‘Een beetje vreemd maar wel lekker’.

Maar die ‘wereld’ – lees: de modegevoelige massaconsument – wou een tijd lang wel gezien worden ‘in hem’. Remember de riem met de naam Moschino waarvan je elk letter kon bewegen? Remember Moschino nu bekend als Classic? De geur is in tegenstelling tot de mode waarmee Moschino bekend werd een zeer klassieke, zo niet behoudende geur helemaal in lijn met de parfumtrend van de jaren tachtig. Logisch: om parfums moet je niet alleen lachen, je moet ze ook kopen.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Een sterk en krachtig parfum – dat in een flits zijn totaalidee al lijkt prijs te geven voor het echt begint te ‘werken’ – dat mij verbaasd doet constateren hoe zacht, veilig, onschuldig maar vooral nondescript geuren tegenwoordig zijn, hoe smaak veranderd en vervlakt is. En dat terwijl de luxe-industrie nu vaak het tegenovergestelde beweert, maar er vergeet bij te vermelden dat smaak nu vooral een kwestie van more of the same is.

Classic is inmiddels qua samenstelling aangepast – welke voor 1990 verschenen geur is dat niet? Ruik je dat? Ik heb het idee dat de dosering van galbanum, anjer en patchoeli is afgezwakt. Het effect – in vergelijk met de crowd pleasers van nu – is er niet minder om. Merkwaardig: de geur krijgt door zijn ‘full blown all the way’-idee een vintage-feel en kan dus voor een nieuwe generatie als old school overkomen. En vreemd, gewend als die is aan hesperide-openingen.

Dan smaakt galbanum, fresia en kamperfoelie in combinatie met goudsbloem en pruim als andere koek. Noem het ‘stroef fris’, beschaduwd. Dit komt omdat de bloemige, waterige frisheid van fresia en de honingachtige en dito frisheid van kamperfoelie getemperd wordt door kruidig-groen goudsbloem met pruim als licht zoetmakertje… een mooie opmaat voor het hart dat uit zijn voegen barst: lots of gekruide anjer omringd door gardenia (ruik je op een gegeven goed in samenhang met) ylang-ylang en roos, besprenkeld met peper en nootmuskaat. Hierdoor worden de bloemen getemd om niet alleen maar ‘vol-vrouwelijk’ te bloeien – het geeft Classic, een stoere, koppige allure.

De afronding van deze voormalige crowd pleaser zorgt voor een oosterse verdieping van het geheel: amber, musk, vanille, sandelhout en (met nog steeds veel) patchoeli. Het maakt de geur ‘warm’ en sensueel terwijl de kruidigheid blijft gegarandeerd. Ook opvallend: Classic is behoorlijk sterk voor een eau de toilette.

RUIK & VERGELIJK

In 1987 verschenen opvallend veel geuren van Italiaanse makelij – waaronder veel premières van modemerken. De overeenkomst: de bewuste onbescheidenheid (had het gemeen met de parfums van de jaren tachtig – neem Loulou van Cacharel). Niks lieflijks, niks onschuld. Wel vol, ‘bold & beautiful’, oosters pittig gekruid. De bloemen worden vaak aangestuurd door anjer en in de basis voorzien van een animale noot waaronder veelvuldig civet. Misschien ook more of the same zoals nu, maar minder vlak, meer gelaagd en daardoor meer aanwezig. Je kunt ze niet meer vergelijken: al jaren van de markt.

Pascal Morabito Mon Classique

Roccobarocco Roccobarocco

Nino Cerruti Pour Femme

Luciano Soprani Luciano Soprani

Missoni Aria

Genny Genny

Basile Femme

Fendi Fendi

La Perla La Perla

POTPOURRI SANTA MARIA NOVELLA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 13, 2015

Geplaatst in: GEURENALFABET P, NICHE. Getagd: santa maria novella. Een reactie plaatsen

POTVERDORIE POTPOURRI

TOPGEURBELEVING HAAKS OP HET POTPOURRI-CLICHÉ

Jaar van lancering: 1826

Laatst aangepast: 13/06/15

Neus: anoniem

Om Potpourri dan direct maar in een historisch perspectief te plaatsen: werd gemaakt twee jaar vóór Pierre-François-Pascal Guerlain aan de rue de Rivoli in Parijs de deuren van zijn eerste boetiek opende. Een vriend/collega en serieus parfumliefhebber – onze gezamelijke geurvriend is Peau d’Espagne (1901) van… toeval of niet? – vroeg me onlangs: “Ken je Potpourri van Santa Maria Novelle eigenlijk?”

Van naam natuurlijk, niet van geur. Wat me tegenhield die te ruiken, was het gebruik van potpourri in het algemeen. Associeer ik teveel met vrouwelijk getrut en gefrutsel in bad- en slaapkamer. Alles wordt gedaan om een roze wolk-satijnstemming te creëren. Kan zover gaan – denk aan beddensprei, overgordijnen en (tafel)lakens met zelfde romantische bloemenprint – dat het interieur eronder bezwijkt en de echtgenoot spontaan op de vlucht slaat. Zou ik tenminste doen.

Lees nu de gebruiksaanwijzing volgens Lianne Tio, die Santa Maria di Novella verkoopt, in Rotterdam: ‘Als je eenmaal de heerlijke geur van Potpourri hebt geroken, kun je niet meer zonder! Haal een kleine hoeveelheid potpourri uit het zakje en spreidt het uit in een coupe of schaaltje. Roer af en toe met uw vinger door Potpourri om de geur vrij te maken’. Waaruit Potpourri is samengesteld, wordt alleen niet duidelijk.

Dat het proces uiterst zorgvuldig verloopt dat wel. Lijkt me logsich – hoort bij de boodschap van handmatig vakmanschap. Tio: ‘Wordt ambachtelijk gemaakt volgens traditionele methoden en is samengesteld uit een geheime combinatie van kruiden en bloemen die zonder pesticiden in de Florentijnse heuvels exclusief voor Santa Maria Novella worden gekweekt’.

Ambachtelijk, traditioneel, geheim, exclusief… ik denk altijd: het – vanzelfsprekend – niet benoemen van bepaalde kwaliteiten is een teken van raffinement. Hoe meer je dingen bij naam noemt, des ongeloofwaardiger het wordt in mijn ‘beleving’. Dat neemt niet weg dat ik iets heel bijzonders ruik. En gelukkig niet alleen als strooifrutsel te koop, ook vloeibaar.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Eerst ‘een vermoeden’ van een friszurige azijn-noot die heel snel overgaat in een enorm droge stemming. Het lijkt wel of de gedroogde kruiden door zand zijn gerold. Zand dat een strandkampvuur de avond daarvoor heeft geblust – met een zweem van wierook smeult het nog steeds een beetje na.

Ik schrijf bewust strand, want Potpourri heeft in het begin tegelijkertijd een notie van oceaan – zonder een te geprononceerde calone-noot; rozemarijn? Is meer een zuchtje dat af en toe voorbijkomt. De hele compositie heeft trouwens iets ‘af en toe-achtigs’, want de groenig-gedroogde kruiden, specerijen (nootmuskaat, peper, kruidnagel) – in combinatie met bloem- en houtachtige noten (meer hout dan bloem) verschijnen om vervolgens te verdwijnen, weer terug te keren, weer… enz. enz.

Laat ik de kamfer- en medicijnnoot (scherpe eucalyptus met jeneverbes?) niet vergeten. Wat droog-groen betreft: het aroma van oregano. Zelden die zo sterk solo geroken in een geur. Denk hierbij aan – weer zo’n vreemde associatie – pizza margarita net uit de oven.

De geur heeft niets ouderwets en ik neem aan dat geur in de loop der jaren is aangepast – de droog-kruidige, hooiachtige noot heeft eveneens een coumarine-associatie. Jezus! Mamma mia! Pope of Perfumes! Wat gebeurt er toch veel.

Potpourri heeft niets klassiek door het duidelijk ontbreken van een piramide-opbouw. De geur is eerder tijdloos en eigenlijk geen ‘huidparfum’. Wat dat betreft komt die dicht in de buurt van Oriza L. Legrands Relique d’Amour (1901). Alleen de naam… eigenlijk zonde. Kan anderen, net zoals ik, er van weerhouden om te proberen.

Ondertussen… kwam daar net een strak-zoet wolkje voorbij die doet denken aan lavendel? De enige bloem in de compositie zo lijkt het wel. Ondergedompeld in een cocktail van steranijs, zoethout en strobloem? Het is duidelijk: hoe langer je neus er insteekt, hoe complexer Potpourri blijkt. Niet alleen neem je ‘op het einde’ nog een sterke houtnoot waar die door zeep lijkt ingesmeerd.

Als ‘extra’ tevens de geur van rokerig oud – die lijkt op de zeepuitvoering van Tom Fords Oud Wood (2007). En dan lijkt deze perfect parfumperformance weer opnieuw te beginnen… oregano, rook, droog, droog groen, hout, zoet, zoet-droog, bloem, hout, oud… Een gedenkwaardige ontmoeting.

PARADISE BAY KARL LAGERFELD

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 11, 2015

Geplaatst in: GEURENALFABET P. Getagd: karl lagerfeld. Een reactie plaatsen

‘VERDWAALD ERGENS IN DE WERELD’

Laatst aangepast: 11/06/15

Neus: Cécile Matton, Serge Majoullier

Concept & realisatie: Le Karl

Dacht ik even dat we nu echt uitgezomergeurd waren, presenteert Le Karl er weer twee. Een beetje vreemd. Het bezwaar ligt bij mij, want ik vind dit soort limited editions niet echt passen in zijn zwartwit-wereld (zie zijn boetieks). Want in kleding en accessoires is hij duidelijk: prêt-à-portervariaties op de basiccollectie van de moderne vrouw, moderne man die – dat dan weer wel – behoorlijk dicht in de buurt komen van Zara-confectie.

Dus beschouw ik de twee geuren van vorig jaar eigenlijk als basics. Die heb ik liever intenser dan zomers. Niet Karl Lagerfeld, maar de marketingafdeling van zijn geurentak besloot volgens mij tot deze voorlopige eenmalige uitbreiding. Het ‘excuus’: de eerste verjaardag van For Woman en For Man. Of was het nu Pour Elle en Pour Lui?

Moet me van het hart: ‘De transparante, zuivere en hoekige dop – nog steeds versierd wordt met zijn iconische, van reliëf voorziene, zilverkleurige metalen ring – geeft een high fashion-accent’. Wat is daar in hemelsnaam iconisch aan? Niet alles wat Le Karl maakt en/of aanraakt, wordt iconisch.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Ik had het origineler, ‘meer Karl’ en meer ‘iconisch’ gevonden als ‘hij’ had gekozen voor twee warme zomergeuren – mark my words: gaat een trend worden. Dan onderscheid je je tenminste van al die andere zomerpret. De naam leent zich er ook voor want Paradise Bay klinkt exotisch en naar ver-weg-stranden. Komt ook een beetje tot uiting in de denkbeeldige sfeer: ‘Een grootse ontsnapping naar een strand en zijn warme zand, verdwaald ergens in de wereld, waar vrouwelijkheid en mannelijkheid elkaar ontmoeten en waar hun stijlen elkaar op een natuurlijke manier aanvullen’. Kleding- of leefstijl? Ik ga er vanuit dat op het strand aangeland het stel weinig aan de verbeelding zal overlaten voor elkaar.

De inhoud van For Woman drinkt als een fruitsapje dat in dit geval niet echt gezond is gezien de hoeveelheid ‘suiker’. Want de zoet-exotische ananas is bijna spetterend en gaat wonderwel goed samen met de meer fruitige noot van lychee, niet dat die minder zoet is. Hierachter verbergt zich de originele compositie van For Woman van Cécile Matton, uit 2014: fluweelzoete perzik als prelude op het klassieke hart van jasmijn en roos. Die is in intensiteit minder klassiek-vrouwelijk. Wil dus zeggen: de roos en jasmijn bloeien niet om het hardst. Wat nog eens wordt versterkt door de fris-fragiele magnolia. De basis van vanille, musk en sandelhout doet de rest en blijft behoorlijk poederig-zoet.

Jean-Christophe Herault geeft For Man van vorig jaar een flinke oplawaai, maar om nu te beweren dat hij de aromatische varen nu echt verandert in een houtachtige varen? De groene krans van viooltjesblad dat van zichzelf al flink ‘waterig koel’ is, wordt in een fris bad ondergedompeld en verlevendigd door bergamot samen met de klassiek-frisse groenmakers voor de man: munt en appel. Roze bes zorgt voor pit. Vetiver en kasjmierhout garanderen de beloofde houtachtige finish.

INÉDITE – COLLECTION MÉTALLIQUES – LUBIN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 9, 2015

Geplaatst in: GEURENALFABET I, NICHE, VINTAGE. Getagd: LUBIN. Een reactie plaatsen

ACH GOSSIE: EEN ONBEANTWOORDE LIEFDE GEVAT IN PARFUM

EEN ROMAN ALS INSPIRATIEBRON

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 09/06/15

Neus: Thomas Fontaine

Concept & realisatie: Gilles Thevenin

Ga je naar de site www.lubin.com dan hoor je op de achtergrond één van de meest gebruikte en misbruikte modern-klassieke composities om producten een chic cachet te geven: Les Gymnopédies van de Franse componist Erik Satie (beschouwd als voorloper van ambient en elevator music).

Klik je door naar Inédite, dan maakt de (modern bewerkte) versie plaats voor een niet bij naam genoemde Arabische sfeermuziek. Met een beetje fantasie verschijnen de buikdanseressen… De toon is gezet, de boodschap is duidelijk: we zijn beland in de wereld van ‘gesluierde geuren’. De hoofdrolspeelster is Aziyadé. We lezen: ‘Een jong Circassisch haremmeisje zit gevangen in een oriëntaals paleis’. Gewoon niet leuk. ‘Ze belichaamt de onbereikbare en sensuele schoonheid waarvan elke man droomt’. Is dat zo?

Hoe het ook zij, Inédite, slaat op een jonge schrijver ‘die op Aziyadé verliefd is maar dat niet durft te openbaren’. Wat een pech, wat een wel, maar meer wee. Zowel voor Aziyadé, zowel voor Pierre Loti.

Want het was wel zo ‘chic’ geweest als Lubin had vermeld dat Aziyadé de titel is van een autobiografische roman (ook wel bekend als Constantinople) gebaseerd op het dagboek van de Franse schrijver Pierre Loti die als 27jarige zee-officier tijdens de winter van 1876 verliefd wordt op de 18jarige Aziyadé. Het wordt vervolgens behoorlijk ingewikkeld, want er vormt zich een ‘love triangle’ met een Spaans manusje van alles, Samuel. Dat sommige literaire critici leidde tot de constatering dat Aziyadé een ‘cover up’ was voor de relatie tussen Loti en Samuel.

Anyway, we dwalen af. Anyway, Lubin reikt je met Inédite alle clichés van het kruidig-klassiek oosterse parfum aan op een gouden dienblaadje. Weliswaar voorzien van een moderne toets – lees gourmand. Niet voor niets heeft de geur als ‘ondertitel’ Dragées d’Aziyadé.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Door de fris-gepeperde opening van bergamot, roze peper en peper gestuurd door zoete mandarijn ruik je tegelijkertijd al het kruidige hart én de ‘vanille-bepoederde’ snoepsensatie van dragee. Voor de niet-snoepers onder de lezers: een verfijnd, gesuikerd ‘tabletje’ met harde coating. Volgens Lubin een ‘gekruid snoepje zo geliefd bij oosterse schoonheden’. Over clichés gesproken.

Het eerste wordt opgroepen met kruidnagel, koriander en kaneel, het tweede door heliotroop (foto) met noten die zweven tussen vanille en amandel. Deze twee sensaties gaan mooi samen, maar op mijn huid winnen de kruiden – met name kruidnagel – het van het snoepgoed. Want Inédite is een duidelijk voorbeeld van een kruidig-oosterse geur waarin de nadruk minder op vanille-zoetigheden wordt gelegd. Opvallend: de bloemen – roos (rozenwater) en sering – zijn als zodanig minder detecteerbaar, maar garanderen wel dat de compositie niet dicht wordt geplakt.

De afronding – iris, patchoeli, kasjmier- en cederhout, vanille, musk – houdt alles mooi vast, maakt de compositie oriëntaals-sensueel. Als de geur langer op de huid zit, ruik je het bedoelde idee van rozenwater duidelijker, maar dan wel rozenwater waarin dragees ronddrijven. Dat Aziyadé zich samen met Pierre en Samuel nog meer kan verliezen in ‘souk-kruidiger’, nog meer oosters-verzwelgen, bewijst Parfum d’Empire met het gelijknamige parfum uit 2008.

MAAI BOGUE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 8, 2015

Geplaatst in: GEURENALFABET M, NICHE. Een reactie plaatsen

GRASMAAIEN OM EEN – KLASSIEKE – ANIMALE CHYPRE TE ONTDEKKEN

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 08/06/15

Neus: Antonio Gardoni (foto)

Concept & realisatie: Antonio Gardoni

Een goed geëxecuteerd parfum kan de vergelijking met ‘echte kunst’ doorstaan. En dan mag je als liefhebber en/of kenner heel ver in je bewieroking gaan – heb ik ook gedaan. Vaak. Maar er zijn grenzen. Ook voor mij. Net zoals bij analyse van een kunstwerk of het toelichten van een tentoonstelling in een catalogus of artikel door journalisten, schrijvers en curators, moet je de ‘eenvoudige’ kijker zich niet minder laten voelen door in vakjargon te blijven uitweiden.

En ondertussen ook nog eens maatschappelijke, cross-culturele en geo-politieke verbanden zien die hem/haar ontgaat. De beelden en fantasieën die werk in kwestie oproepen daargelaten. Voor je het weet sla je als kenner het bewonderde werk dood. Neem Joost Zwagerman als literaire criticus-analyticus in de Volkskrant en DWDD.

Neem de ‘blogueuse’ http://www.kafkaesqueblog.com. Zij kan geuren zo lang bespiegelen en tegen het licht houden dat, als je niet oppast, aan het eind van haar never ending story de flacon van de besproken geur meer leeg dan vol is en je met stomheid geslagen achterlaat: ‘dat dit allemaal in één geur zit!’ Dit viel me weer op tijdens haar bespreking van Maai (betekent?) van Bogue (betekent kever).

De geur werd me al maanden geleden toegestuurd door www.parfumaria.com. Ik was reeds langer bekend met Antonio Gardoni, en de eigenares van zojuist genoemde internetwinkel had ten overstaan van mij Maai al een paar keer richting hemel geprezen. De geur zit dus al een tijdje bij me ‘op de achterbank’. Wil zeggen: het is een van vele die op mijn bureau staan en waar ik af en toe aan snuif, maar waar ik een-twee-drie niet direct een duidelijke mening over heb. Zoiets moet groeien. Dat Maai me zo bezighoudt, zegt ondertussen genoeg. Maar wil het wonder bij mij niet echt geschieden, dan zwerf ik – dus – af en toe uit over de wereldwijde parfumblogs. Benieuwd of mijn analyse wel of niet correspondeert met wat mijn collega’s over het algemeen denken. En zo kwam ik dus – weer – bij Kafkaesque terecht. Haar bespreking van huize Bogue en Maai – ‘animalic chypre masterpiece’ – lijkt wel een voorbereiding op een dissertatie. Too much.

Wat ik inmiddels via andere www-info heb begrepen: Antonio Gardoni is een Italiaans architect met designbureau die parfums ‘er bij’ doet, die hiermee eerst in kleine kring populair werd, vervolgens ‘breed’ ging. Hij – autodidact – gelooft niet in advertising, marketing en strategic planning. Dat is – in the true sense of the word – echt bewonderenswaardig, maar in nichekringen ook inmiddels verworden tot een cliché-marketingmodule om je te onderscheiden. Niet dat zoiets erg is. Zijn filosofie in een notendop: het samenstellen van een bibiotheek van geuren ‘gestolen’ van de natuur. Hier laat ik het even bij wat zijn kijk op het vak betreft, want what bugs me the most…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… al ruikende, al ruikende, al ruikende aan Maai: heb ik al eerder geroken, en wel in geuren die ooit als klassieke chypre begonnen, maar in loop der jaren verhaspeld zijn tot een merkwaardige groene brei gevuld met aldehyden en een musky- en ambergris-ondertoon. Zoals – schrik niet nicheliefhebbers – Acqua di Selva (1949) van Visconti di Modrone en Fabergé’s Brut Classic (1964)

At first sniff: pittig groen, rijk divers droog-kruidig, verschroeid hooi (denk coumarine), fris, aldehyden (en dus soapy), ‘vage’ bloemen, verborgen hout plus een diffuse animale stink-noot. Maar Maai classifiëren als old school vintage-chypre dat niet. Heb ik eerder met Shangri-la (2014) van Hiram Green (ligt ook al een tijdje op mijn achterbank).

Hoewel complex en een mooie, langaanhoudende ontwikkeling, ontbreekt een zekere ruwheid, een zeker ‘botweg’ verzwelgen in mosachtige, smeulende dieptes – voor mij eigen aan een klassiek-dierlijke chypre. Denk Bandit (1944) van Robert Piguet. En ligt dat nou aan mij? Maar de ‘viezige’ diepte ontgaat me. Het is er, maar het lijkt of de civet niet door de aldehyden weet heen te dringen – blijft voor mijn gevoel er een beetje gefrustreerd achter verscholen. Het civetkatje mag dan Maai markeren met zijn geile spoor; op míjn huid ‘vlagt’ hij niet.

Opvallend: de tuberoos gedraagt zich gelijk de civet bij mij. Ik bedoel, deze übergeile ‘roos’ herken ik uit duizenden en in combinatie met civet uit miljoenen; ik begin dan automatisch tevreden te spinnen, maar dat gebeurt bij mij in dit geval sneller met Tubéreuse 3 Animale (2010) van Histoires de Parfums. Het kan natuurlijk zo zijn, dat ik mijn dag, mijn week niet heb; dus voel ik me verplicht over een tijdje Maai nog een keer te doorgronden. Keep you posted.

GEURENGOEROE

P.O.P: POPE OF PERFUMES

SOPHIE MATISSE EDITION BY KILIAN

SHANGRI LA HIRAM GREEN

COLONIA AMBRA – INGREDIENT COLLECTION – ACQUA DI PARMA

CHANCE EAU VIVE CHANEL

QUATRE BOUCHERON

CLASSIC MOSCHINO

POTPOURRI SANTA MARIA NOVELLA

PARADISE BAY KARL LAGERFELD

INÉDITE – COLLECTION MÉTALLIQUES – LUBIN

MAAI BOGUE

Meest recente berichten

Archief

Categorieën

Meta