MIU MIU

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op augustus 27, 2015
Geplaatst in: GEURENALFABET M. Een reactie plaatsen

FINE FLEUR: BESCHEIDENHEID SIERT LELIETJE-VAN-DALEN

MARC JACOBS-STYLING OP ZIJN EUROPEES

Jaar van lancering: 2015

Laatst aangepast: 27/07/15

Neus: Daniela Andrier

Model: Stacy Martin

Fotografie: Steven Meisel

MIU MIU MODELVoor de a-modieuze parfumliefhebbers onder u: Miu Miu is de b-lijn van Miuccia Prada. Minder ‘intello’, minder serieus, meer jonger en speelser. Gemaakt voor ‘vrouwelijke feministen’ waarbij de experimentdrift van de ontwerpster commerciëler wordt uitgewerkt. Wel een nadeel: lachen verboden. Of laat ik het zo zeggen: ik heb zelden een Prada- en Miu Miu-model het zien doen. En de (jonge) vrouwen die zich het kunnen veroorloven (ken enkele) kunnen het ook nauwelijks. De reden: ze nemen mode te serieus, bekijken kleding zoals Miuccia Prada het doet: ‘Het is niet oppervlakkig, het kenmerkt de relatie met de wereld om ons heen’.

Geurengoeroe zegt: dit beperkt zich niet tot mode, kun je van heel veel dingen beweren. Verder: volgens Miuccia kenmerkt ‘de kracht om een identiteit neer te zetten, te erkennen, te betwisten en te breken’ de Miu Miu-vrouw. Sterker, het is haar privilege, haar onafhankelijkheidsverklaring. Geurengoeroe zegt: veel van Miuccia collega’s beweren hetzelfde met betrekking tot hun werk. En ook dat hun klanten ‘hun eigen weg gaan en niet zwichten’ zoals de Miu-Miu-vrouw.

MIU MIU BOTTLEWat ik interessanter vind: de keuze van Prada om níet Puig (tot nu toe verantwoordelijk voor alle Pradageuren) maar Coty de eerste Miu Miu-geur te laten ontwikkelen. Ik begrijp het wel. Coty is wereldser, weet wat er leeft onder de beoogde doelgroepen, durft meer. De cosmeticagigant weet ook dat consumenten bij modemerken een bepaald verwachtingspatroon hebben door hun dan wel moderne, vooruitstrevende of edgy imago.

Willen dat ook in de geuren terugzien. Ik noem het het Marc Jacobs-effect. Onverwacht en onconventioneel, bewust de geplaveide paden mijden en daardoor direct verrassing en ‘de schok van het nieuwe’ oproepen. Neem Daisy (2007), neem Honey (2013) – tart de regels van goede smaak, combineert kitsch en klassiek met ‘toekomst’ waardoor er toch een merkwaardige soort van herkenning ontstaat. En: het valt tenminste op tussen alle beschaafd-monotone flacons van de concurrent. Parfum = parfun.

Bij de eerste Miu Miu-geur is de uitwerking van het Marc Jacobs-effect anders: meer vintage, meer ingetogen, meer verstild, klassiek-smaakvoller, minder ‘tacky’ – noem het Europees. De flacon suggereert een idee van rijkheid – ‘warm’, geslepen, gekleurd glas – terwijl het toch gewoon een flacon en plastic dop betreft. Het had zo op de kaptafel kunnen staan van Julianne Moore in rol van Cathy Whitaker in de ‘fifties’-film Far from Heaven.

Miu Miu ziet het zo: ‘Het effect is jeugdig en vrouwelijk met een enigszins overdreven elegantie: een droom die je vaag herinnert opnieuw vertaald in levendig technicolor’. Overdreven… ? Doel van de geur, afgezien van het commercieel belang, volgens Miuccia Prada: de provocatieve en attractieve geest van Miu Miu verweven met de flacon en de compositie.

Oordeel zelf of dat gelukt is en of je dit terugziet in de fotografie: ‘Herinnert aan het optimisme begin zestiger jaren en de luchtige, speelse spirit van het merk met een onverwachte wending in de laatste foto (die ik nergens kan vinden): het model neus-aan-neus met een zwartwit kitten. In typische Miu Miu-stijl heeft de ontmoeting een ongewone twist. Stacy en haar kitten zijn verwikkeld in een strijd van verlangens, de flacon is de omstreden prijs’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

NEON MUGUETIk lees op http://www.refinery 29.com dat Caroline Javoy, vice president of global marketing Miu Miu fragrances, een aantal dingen niet wou: ‘The fragrance market can be very conventional: blue is for boys, pink is for girls. We wanted to make it anti-pink’. Daniela Andrier vertelt op dezelfde site ‘We wanted to open doors and windows with this fragrance. We didn’t want another gourmand; we wanted something different, enjoyable, and unexpected’.

De keuze voor het lelietje-van-dalen (zie artist impression-afbeelding) is inderdaad opmerkelijk, want dit tere bloemeke fijn met klokjes zo klein staat nu in de parfumerie voor tutty-trutty, kitcherige ansichtkaartromantiek en over het algemeen voor vijftig plus. De beroemdste in deze categorie: Muguet de Bonheur (1934) van Caron en Diorissimo (1956) van Dior.

Van de andere kant: als er een bloem is die wit-fris, gras-groen, knisperend kan schitteren, kortom de jaarlijkse ambassadrice van het voorjaar, dan is dat het lelietje-van-dalen. De beroemdste in deze categorie: Muguet de Bonheur (1934) van Caron en Diorissimo (1956) van Dior. En laten we de sinds 2000 jaarlijkse limited edition-hulde van Guerlain op 1 mei niet vergeten: elke keer laat het parfumhuis de meiklokjes anders, maar vooral groen en fris luiden.

Dat ruik je niet terug in Miu Miu. Geen witte bloemengolf waar je de regendruppels over het verse groene gebladerte voelt rollen. Het is een beschaafd lelietje-van-dalen met nadruk op de bloemige zoetheid, niet op de frisheid. Roept herinneringen op aan Muguet de Bonheur, zij het dat Miu Miu iets aardser en meer poederig is. Het is alsof je door een met dauw beslagen raam naar het lelietje-van-dalen kijkt. Het is wel een typische Andrier geworden (die ook bijna voor alle Prada-geuren tekende).

Ofwel, less is more vertaald in transparantie (dus draaggemak) gecombineerd met een eigenzinnige niet echt waarneembare diepte – want die verwerkt Andrier zo vanzelfsprekend waardoor je die niet eigenlijk waarneemt. Maar zonder zou – in dit geval – het lelietje-van-dalen omvallen en zou het je opvallen. De diepte wordt geleverd door een patchoeli-derivaat en wordt als apart ingrediënt opgevoerd: akigala-hout dat kruidigheid met de standvastigheid van hout combineert.

Andrier: ‘It’s not ugly, but it’s rough. It has an unexpected strangeness to it that contrasts with the beautiful floral’. Alleen had voor mij de compositie meer mogen klateren, meer mogen ‘lelietje-van-dalen’ – vooral gezien de uitgesproken en eclectische kledingcollecties van Miu Miu. In plaats van een elegante ‘fine fleur’ zoals nu, een lelietje-van-dalen die scherp is en straalt als neonlicht.

MIU MIU LAUNCH

BOMBAY BLING, TRAYEE NEELA VERMEIRE CREATIONS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op augustus 25, 2015
Geplaatst in: GEURENALFABET B, GEURENALFABET T, NICHE. Een reactie plaatsen

INDIE-INDIAN PERFUMES WITH VERVE

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 25/08/15

Neus: Bertrand Duchaufour

Concept & realisatie: Neela Vermeire (foto onder)

Te koop bij: www.perfumelounge.nl

NEELA VERMEIRE CREATIONS DETAILLees ik onlangs in de Volkskrant in een artikel over de opmars van alcoholvrij bier: ‘De Sloveense filosooft Slavoi Žižek heeft opgemerkt hoe onze winkels vol liggen met paradoxen: koffie zonder cafeïne, bier zonder alcohol, suiker- en cafeïnevrije cola, roomijs zonder room en suiker, et cetera’. Een ‘et cetera’ weet ik nog wel… inderdaad parfum. Doordat synthetische ingrediënten steeds meer de core business bepalen, weet een nieuwe generatie nauwelijks meer hoe jasmijn, lavendel en al die andere pracht parfumbloemen ‘in het echt’ ruiken, laat staan parfum.

In veel geuren van nu wordt bijvoorbeeld jasmijn opgevoerd, maar die ik herken ik niet als zodanig – eerder een zogenaamde jasmijn die me zelfs in de verste verte nog niet doet herinneren aan Jasminum grandiflorum. Vaag bloemig meer niet. Voor dit ‘sad imitation of nature’ hoef je bij Neela Vermeire niet te vrezen: je ruikt rijkdom, gulzigheid, volheid en natuur in perfecte balans met ‘additional flavours’.

Het is mij niet geheel duidelijk waar Neela Vermeire – haar achternaam heeft een Vlaamse oorsprong; verwijst naar water – haar roots heeft. India, de grootste democratie ter wereld dat is duidelijk. Maar waar precies? En in welke kaste is ze geboren? Twee factoren die je olfactorische genen bepalen lijkt me. Hoe het ook zij: via haar creaties ontdek je de drie historische belangrijkste periodes voor India – het Vedatijdperk, de eeuwen van de mogols en de koloniale overheersing gecombineerd met het India van nu. Laatste lijkt me logisch: Vermeire leeft nu.

BOMBAY BLING NEELA VERMEIRE CREATIONSDe composities zijn volgens haar site even opulent en complex als haar land van herkomst met zijn diep beleefde spiritualiteit. Kortom east meets west. Of beter gezegd: Bombay Bling (2012), Trayee (2012), Mohur (2012), Ashoka (2013) en Picola (2015) zitten op exact het kruispunt van deze twee culturen. De geurrijkdom van India verwerkt met Europese flair.

Voor het laatste is Bertrand Duchaufour verantwoordelijk. Een goede keuze, gezien zijn ervaring in het kruisbestuiven van parfumculturen. For good: Aedes de Venustas, L’Artisan Parfumeur, The Different Company. For worse: het parfumlabel Guli. Zó politiek incorrect dat hij zich bijna aan zijn achternaam brandt – snap je’m?

De geuren – allemaal even geroken – zijn zo diep geworteld in de geschiedenis van India waardoor ik in het geheel niet moet denken aan de felgekleurde kitsch van Bollywood-films en Indiase religieuze parafernalia. Wat nog eens bevestigd wordt door de presentatie – ‘très Paris’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Het kwintet in één keer goed tot me nemen is teveel. Daarom eerst Bombay Bling (puur vanwege de naam) en Trayee (blind gekozen). Leuk bedacht: met de eerste onthul je volgens Vermeire je ‘inner Bollywood’ en ervaar je de ‘very modern, colorful, eclectic, esoteric, ecstatic, liberal, happy side of buzzing India’.

Vind ik dus niet echt. Voor mij is Bombay Bling vooral chic. Beetje jaren zestig Parijse parfumverfijning. Beetje Rochas Madammerig. En had voor mij – ook gezien de naam – meer mogen spetteren en bling-blingen. De geur opent met een vrucht die nu wordt geassocieerd met India: mango. Heel veel mango gecombineerd met heel veel lychee en heel veel zwarte bes. Jeetje mina! Lekker veel fruit zonder dat het irritant-plakkerig en stroperig wordt.

Doet qua intensiteit denken aan een luchtige smoothie (maar dan zonder tarwekiemcellen en andere darmflora bevorderende ‘goede granen’). Heel nonchalant worden hierover de kruiden gestrooid: kardamon (ruik je goed, geeft een mooi groen-scherp randje) en komijn (niet echt).

En dan verwacht ik vervolgens gezien de opgegeven bloemen een exploderende flowerbomb. Turkse roos, sambacjasmijn, ylang-ylang, tuberoos, plumeria (frangipani) en gardenia die als knetterende vuurpijlen door de lucht schieten, tegen elkaar opbotsen en ‘uit koers’ raken. Maar dat valt reuze mee, of reuze tegen. Tis maar hoe je het bekijkt. De reden: het fruit blijft behoorlijk persistent. Het is eerder door de houtachtige basis (patchoeli, sandel- en cederhout) dat ik de bloemen pas begin waar te nemen. Maar geen bom, eerder een transparante sluier waarin de bloemen zitten verwerkt, waarin (voor mij) zacht-koppige gardenia, exotische plumeria en een zoete roos het uitbundigst bloeien.

Het geheel blijft een zoetig-fluwelig boeket wellicht geholpen door vanille, maar ondanks de cistus labdanum en tabak. Ik zit al een tijdje door te snuiven, maar de tabak en cistus labdanum (goed voor een donker-broeierig accent) neem ik niet waar. Het hout ‘achter de vanille’ komt wel beter tot zijn recht.

TRAYEE NEELA VERMEIRE CREATIONSTrayee. Me like. Lekker vies randje die al direct vanaf de opening te bespeuren is. Terwijl de betekenis van de naam zo verheffend is: ‘The Vedic tradition suggests that wisdom is eternal. It exists within the eternal fabric of consciousness itself and is uncreated. The essence of India, the beginning of the journey. It is a eulogy, a hymn to the idea of India, an act of deepest reverence for the traditions. The divine origin of the first three Vedas – Rig, Yajur and Sama – suggested the name of the perfume: Trayee (pronounced ‘try-ee’,meaning ‘the triad’).

Algemene indruk: een ‘diepe’ geur met veel lagen. Meer aards dan hemels. Voor die vieze noot zijn volgens mij oud, leer en kruiden verantwoordelijk. Dat kruidige neem je direct goed waar in de opening: basilicum, kardemon en zwarte bes. Heeft samen het effect van weed, hasj, een nog niet aangestoken joint die vervolgens zoet-droger wordt door gember, kaneel, kruidnagel en saffraan. Hierin baadt de jasmijn die hiermee zijn meer donkere, animale kant kan benadrukken. Jasmijn zorgt er ook voor dat Trayee niet wordt dicht geplamuurd door de volle basis: een ‘uitgerookte’ bouillon van amber, elemi, eikenmos, leer, mirre, oud, patchoeli, sandelhout, vanille, vetiver en wierook.

Niet dat je die er stuk voor stuk uitpikt, maar (nou de oud dan in het begin, later de wierook, het leer, de vetiver) samen geven ze mooi een donkere impressie van ondoordringbare bossen waar af en toe een amberzonnestraal voor een lichte en warme toets zorgt, maar de geur niet smeuïg maakt.

Een mooie exercitie tussen droge kruiden, zachte balsems en (gerookt) hout. Bij de traditionele indeling zou ik Trayee als mannelijk aanduiden, Bombay Bling eerder als vrouwelijk. Duchaufour voegde ook nog een ‘ganja’-akkoord toe. Cannabis dus. Niet heus. Want dat krijg je ‘gewoon’ als je basilicum, kardemon en zwarte bes samenvoegt zoals Marc Buxton mij een tijdje geleden uitlegde.

NEELA VERMEIRE

FLORIENTAL COMME DES GARÇONS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op augustus 23, 2015
Geplaatst in: GEURENALFABET F, NICHE. Getagd: , . Een reactie plaatsen

WOORDSPELLETJE

EEN BLOEM DIE GEEN BLOEM IS

Jaar van lancering: 2015

Laatst aangepast: 23/08/15

Neus: Emilie Copperman

Concept & realisatie: Christian Astuguevieille, Rei Kawakubo

FLORIENTAL COMME DES GARÇONS 3 (1)Rei Kawakubo is een buitenbeentje in de parfumerie. Moet ook wel wanneer je mode eerder als filosofisch vehikel gebruikt om je kijk op de mens in de maatschappij te delen in plaats van draagbaarheid, comfort en plezier, en daardoor zelfverzekerdheid bij de dragers te bevorderen. Ze is een van de eerste ontwerpers die niche introduceerde en rekt met haar Series (gestart in 2000) het begrip parfum behoorlijk op. Niet tot ieders tevredenheid. Verwijt: ze schiet af en toe heel erg ver door.

Moet je werkelijk een geur voor persoonlijk genot laten ruiken naar skai, fotokopieerapparaat, vliegtuig, garage, wasserette? Ja, er is technisch zoveel mogelijk tegenwoordig, maar moet je dat – direct – omarmen zonder de vraag te stellen of er behoefte aan is? Als je niet oppast – en dat doen veel ontwerpers die met hun parfums meer richting kunst neigen – wordt het een quasi-intelligent spelletje, een parfumonderonsje voor ingewijden en natuurlijk snobs. Voor de geïnteresseerde onwetende begeleid met een ‘real perfume for real dummies’-traktaat dat leert dat intellectueel genieten van geur meer een kwestie is van verstand dan van gevoel, van begrijpen dan van ‘lekker vinden’.

FLORIENTAL COMME DES GARÇONSGelukkig is daar de licentiehouder van de Comme des Garçons. Cosmeticagigant Puig – die gunt Rei Kawabuko haar speeltjes. Daarnaast staat het voor een cosmeticagigant chic om nichenamen te hebben in zijn portefolio. Maar op een gegeven moment wil hij wel geld zien. Gebeurt. Het resultaat: meer sneller op elkaar volgende geuren die minder moeilijk doen, meer toegankelijk zijn zowel qua inhoud, zowel qua distributie: Wonderwood (2010), Amazingreen (2012), Black (2013), Wonderoud (2014) en nu Floriental.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Dat wil niet zeggen dat Kawakubo simpeler is gaan denken om haar inspiratie onder woorden te brengen. Floriental is een ‘ontwrichte bloem die de tradities van de parfumerie uitdaagt om een geurloze bloem uit te vinden’. Vreemd, want dat doet Kawakubo toch zelf, dat uitvinden? En in feite doet ze het niet, want de ‘creatieve confrontatie die de lijnen tussen de florale, ofwel bloemige en oriëntaalse noten vervaagt om iets volledigs nieuw te creëren’, gebeurt al jaaaaaren en is de essentie van een floriental.

Want een floriental is een subgroep in de bloemenfamilie die de zwoele kant van bloemen benadrukt. Kawakubo speelt gewoon een woordspelletje: want de cistusroos – hoofdingrediënt van Floriental – is geen roos, maar een laag groeiende struik (cistus labdanum) met kleine roosachtige bloemetjes (die lijkt op de egelantier) waarvan de takken een hars afscheiden die ruikt naar aarde, kruidig is, zwoel is, warm is, met balsem- en amberachtige accenten die als onmisbaar wordt beschouwd in de klassieke chypre.

Nu is deze ‘roos’ wel geschreven met de typische Comme des Garçons-signatuur. Dus vol en ‘massief’. Geen vaag bloemengetut en -geprut. De donker-duistere gloed van de cistusroos wordt niet alleen geaccentueerd maar juist versterkt door het te omringen met intens houtachtige noten: stro-achtig vetiver (meer), rokerig wierook (minder) Australisch sandelhout (nog minder). De pruim(enlikeur) die is toegevoegd ervaar je pas als de roze peper is uitgeprikkeld en het hout de cistusroos heeft geschraagd. Het geeft de cistusroos een suiker- en fruitzoet randje en maakt haar lomer en zwoeler.

Goed gedaan. Alleen werkt de naam misleidend, maar ik ga er vanuit dat dat Rei Kawakubo’s bedoeling is: verwarren, vraagtekens plaatsen, bij de neus nemen, op het verkeerde zetten – eigen aan kunstenaars.

FLORIENTAL COMME DES GARÇONS 2 (1)

MILLÉSIME IMPÉRIAL, BAIE DE GENIÈVRE CREED

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op augustus 21, 2015
Geplaatst in: GEURENALFABET B, GEURENALFABET M, NICHE. Getagd: . Een reactie plaatsen

TUSSEN MASS-NICHE EN AUTHENCITEIT

Jaar van lancering: 1982/1995

Laatst aangepast: 21/07/15

Neus: Olivier Creed

CREED LOGOWas bij een vriend/collega op bezoek in Antwerpen. Ging zijn badkamerplankje inspecteren. Direct werd me duidelijk dat niche en masstige voor velen eigenlijk niet zoveel uitmaakt. Ook niet voor hem. Wat telt: ruikt het lekker? Niet echt de naam. En uit zijn geurplankje kon je eveneens niet een bepaald type of karakter detecteren, gezien de samenstelling voor een groot gedeelte op toeval berust. Wat voor veel mensen geldt: die krijgen geuren vaak cadeau. Sommige had hij zelf gekocht waarvan één uit sentiment: Roma Uomo (1986) van Laura Biagiotti. De reden: hij had er een tijdje gewoond en komt er nog steeds vaak. Paco Rabanne’s 1 Million (2007) was een cadeau, net zoals Eau d’Amsterdam (2014) van kunstenaarsduo Saskia Hoogendoorn en Lieuwe Martijn.

Twee sprongen er wel uit voor mij: Baie de Genièvre (1982) en Millésime Impérial (1995). Goede aanleiding om Creed weer een keer te bespreken. Interessant: de eerste is een ‘Creed’ lang voor het huis ‘bij het grote publiek’ bekend werd als een vintage- en nichehuis, de tweede toen Creed voorzichtig begon mee te liften op een nieuwe beweging in de parfumerie die met terugwerkende kracht nu niche wordt genoemd. Bij Baie de Genièvre dus nog geen ‘story telling’, luxelink (werd toen als vanzelfsprekend verondersteld) en leuke weetjes en watjes, wel: gewoon een krachtig parfum leveren.

MILLÉSIME IMPÉRIAL CREEDMillésime Impérial is daarentegen in boodschap erg behaagziek en wil met een onduidelijk petit royalty-verhaallijntje een nieuwe generatie consumenten met een nauwelijks klassieke doelgroepachtergrond verleiden met gaapgaap-clichés die staan voor luxe, exclusiviteit en rijkdom. Ga maar na: ‘Oorspronkelijk gecreëerd voor een koning, is Millésime Impérial voor personen van gestalte. De geur is beroemd vanwege zijn gouden look en past daardoor perfect bij een Oscar, Emmy, Grammy en Tony, en is een reden voor de aanhoudende populariteit bij ’s werelds topentertainers – mannen en vrouwen. Millésime Impérial is letterlijk de gouden standaard in geur’. Zo! Nou jij weer! En: is dit nu ingetogen Creed-chic: het niet vermelden van klinkende namen? Toets als zoekopdracht ‘celebrities using Creed’ in en je struikelt over ze…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Millésime Impérial is een typische jaren negentig-geur door het verwerken van een aantal populaire trends: met name zoetige bloemen vermengd met een opvallende marine-noot die samen de – toen nog – luxewereld van de Middellandse Zee moet oproepen. Toen al schering en inslag, nu eigenlijk nog steeds een leitmotiv voor veel parfumhuizen. Ik moet zowel denken aan L’Eau d’Issey pour Homme (1994) die met een beetje fantasie is vermengd met Diors Fahrenheit (1987) Dior. Maar ook aan de eerste geur van Kiton (1999).

Maar dan gemaakt met goede kwaliteit-ingrediënten. Na de citrusexplosie van citroen en bergamot – ‘zoet-zout’ gemaakt door mandarijn bespikkeld met zoutkorrels – ontvouwt zich langzaam parallel een droog-groene en zoetpoederige geurlijn. De eerste opgeroepen met hout, de tweede met iris en musk. En dat hout is mooi droog met een groen-kruidig ondertoontje. De iris blijft ondanks de musk poederig, wordt er eerder zoeter en gladder door. Als je bij het ruiken van de geur moet denken aan de mediterrane wereld dan zit je goed. Haal je er direct Sicilië uit, dan: bingo! De inspiratiebron. Maar dan wel de chique toerist-ambiance van hotels, restaurants en cultuur van het eiland in plaats van de een ruwe, woeste natuur.

Die ervaar je eerder en in Baie de Genièvre (volgens mij alleen nog maar te koop via vage koopsites). Hierin ‘hoor’ je op de achtergrond de Etna uitbarsten, de lava de jeneverbes in vuur en vlam zetten en zijn bitterfrisse en ijle noot versterken. Zelfs het rokerige wierookaspect dat jeneverbes ook kan hebben neem je zelfs waar na een flits van bergamot. Het heeft een eruptie-effect: alles de lucht in. Als de kruidigheid is neergeslagen op de bodem, neem je een andere kruidigheid waar die doet denken aan groen-houtig, maar zalvend zoet galbanum. Bij flink door ruiken blijkt het een mix te zijn van kaneel en vetiver. Interessant dat deze oosterse zoetmaker en deze droge wortel samen hetzelfde idee kunnen oproepen.

Alleen wint na verloop van tijd de vetiver. En blijft, gelijk de jeneverbes, ongeraffineerd en stug. Baie de Genièvre is ongecompliceerd en dicht bij de pure natuur. Van dit traject is Creed in de loop naar het millennium en verder steeds meer afgeweken. Het huis is steeds meer haute parfumerie of wat de consument met hang naar verfijning daar nu onder verstaat. Wat beide geuren bindt: grijze amber in de basis – typisch Creed en de echte naar wordt beweerd. Mannelijk maar toch geraffineerd – de zeeweeïge, algachtige en houtachtige noot overheerst niet. Het lijkt wel of ze naar elkaar toegroeien en uiteindelijk in elkaar opgaan (wat natuurlijk niet de bedoeling is).

BAIE DE GENIÈVRE CREED

 

 

BAMBOO GUCCI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op augustus 16, 2015
Geplaatst in: GEURENALFABET B. Getagd: . Een reactie plaatsen

‘EAU FLORALE’

GUCCI? YES! BAMBOO? NO!

Jaar van lancering: 2015

Laatst aangepast: 16/08/15

Neus: onbekend

Model: Gal Gadot

Fotografie: Mert en Marcus

Videoclip: Fabien Baron

Een opvallend kenmerk van Gucci vintage-design: bamboe. Het Italiaanse luxelabel introduceerde dit buigzame hout voor het eerst in zijn collectie van 1947. En dan met name (door stoom) gebogen bamboe als handles voor tassen. Gevolgd als detail voor accessoires: schoenen (hak), jurken (halssluiting), colberts (knopen) en shawls (als print). Westerse chic en ver weg-exotiek ineen. Nog steeds een populair Gucci-item.

Volgens Gucci heeft de Gucci-vrouw dezelfde eigenschappen als bamboe: ‘Sterk en sierlijk tegelijk, bamboe groeit onder extreme omstandigheden en is zo sterk dat het orkanen kan doorstaan. Slank en elegant, torent het boven andere vegetatie uit’. Zeg je dit ook van een vrouw? Niet bepaald complimenteus dat groeien en uittorenen. Deze vergelijking gaat enigszins op: ‘Net als bamboe straalt ze levenskracht uit’, maar eindigt met het cliché: ‘Ze past zich gemakkelijk aan en weet de uitdagingen van het leven doortastend het hoofd te bieden. Met haar weergaloze, vrouwelijke kracht is ze dus het beste van twee werelden’. Van welke twee? Ik moet in combinatie met bamboe eerder denken buigzaam en plooibaar.

Ander onderwerp: ik zie bamboe nauwelijks terug in de presentatie. Alleen in de twee Gucci-G’s op de verpakking en de gestyleerde dop. Zou toch leuk geweest zijn wanneer de dop van echt bamboe was gemaakt, of met bamboe-houteffect (men kan inmiddels underwear maken van bamboe, dus zou moeilijk is dat niet dunkt me). De flacon zelf is een metafoor waar ik als vrouw niet blij mee zou zijn – zo, zo, zo uitgehold en platgetreden, en waarom wordt die eigenlijk nooit toegepast op mannen: ‘De grafische facetten staan voor de veelzijdigheid van de Gucci-vrouw’.

Is dit nou toeval of niet: de eerste letter van de voor- en achternaam van de ambassadrice zijn hetzelfde als het Gucci-logo. En is ze mooi natuurlijk en gehuld in een rose-paarse gloed met het verplichte glamour- en onafhankelijke vrouw-jargon gebruikt in glamourmagazines: ‘De intrigerend mooie Gal Gadot is het toonbeeld van kracht gecombineerd met verleidelijke, vrouwelijke sensualiteit. De film laat de verschillende kanten van de Gucci-vrouw zien: haar passie, haar intensiteit en haar fascinatie’. Maar waarom rose-paars en niet groen, de kleur waarmee bamboe over het algemeen wordt geassocieeerd?

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE LELIEEn waarom ontbreekt in de compositie ieder spoor van bamboe? Ik weet: de geur van bamboe kun je niet onttrekken aan de plant. Sterker, bamboe scheidt geen aroma af. Maar het is meer het idee van nieuw groen, gelijk groene thee en tomatenblad.

Zoals Kenzo dat bijvoorbeeld heeft gedaan met KenzoKi Bamboo Leaf (2006) en By Kilian met Bamboo Harmony (2012). En daarnaast: groen staat nu symbool voor dat je als merk maatschappelijke tendensen aanvoelt. Dat betekent niet dat je als parfumlabel direct honderd procent eco moet zijn of je je imago – omdat het wordt ‘verwacht’ – gaat green washen. Wat inmiddels veel parfumhuizen al doen met hun duurzaamheidsboodschappen, vaak niet meer dan een wassen neus. Daarnaast suggereert bamboe een andere boodschap: rust, relaxen en onthaasten op oosterse wijze.

In plaats daarvan krijg je een floriental die gezien de bloemencombi minder oriental uitpakt dan je zou verwachten. Want ylang-ylang is koppig en trekt in zuivere vorm een sensueel spoor. Voeg je hierbij Casablanca-lelie (foto), dan wordt de koppigheid en volbloemigheid benadrukt. En dat geldt ook voor oranjebloesem – die kan in essenceconcentratie de sensualiteit extra bevorderen.

In Bamboo lijkt het er op dat de frisse variant van de laatste is gebruikt. Dat levert samen een ‘consumentvriendelijke’ en direct herkenbare witte bloemengeur (‘eau florale’) op met een zacht-cleane landing. Ondanks het (warme) amber, (melk-romige) sandelhout en vanille.

BAMBOO GUCCI CAMPAGNE

SONG FOR A QUEEN – SONG COLLECTION – DEAR ROSE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op augustus 14, 2015
Geplaatst in: GEURENALFABET S, NICHE. Een reactie plaatsen

QUEEN OSMANTHUS

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 14/07/15

Neus: Fabrice Pellegrin

Concept en realisatie: Chantal en Alexandre Roos

DEAR ROSEHet kiezen van een juiste, doeltreffende parfumnaam is nog niet zo makkelijk als blijkt. Hoe vaak wordt, gezien de inhoud, niet de verkeerde boodschap overgebracht. En dan is er ook nog zoiets als ‘trendgevoelig’. Queen in dit geval. Gaan we weer ‘richting’ boudoir? Weer richting ‘just give them cake, like Marie Antoinette’ zoals de popgroep Queen ooit zong in Killer Queen?

Want: queen in combinatie met parfum heeft voor mij nu iets has been, teloorgaands – ik bedoel: bij Blokker en Action kun je ook allerlei boudoirgeïnspireerde frutsels kopen. En Kate Perry heeft ook de degradatie en uitholling van koningin gestimuleerd. Queen dit, queen dat. Nog erger: zij is de queen, maar zó mass market.

Als nichemerk moet je dat weten als je met de gedachte speelt iets met queen te doen in naamgeving. Nog iets: aan queen kleeft inmiddels ook camp – diverse beroepsgroepen hebben zich deze functieomschrijving toegeëigend en/of genieten van deze hulde van fans – denk aan überglamourtravestieten en in vijf octaven jonglerende zangeressen.

Dit had Chantal Roos en haar dochter in gedachten: ‘Song for a Queen is the first fragrance in a new collection dedicated to all women in search of exception. A very special edition to discover the most noble raw materials in a luxurious and elegant bottle’. Terwijl je het parfum achter de oren sprayt, dan moet je er dit bij zingen: ‘Oh you perfume… you proclaim me queen, privilege just behind my ear, and I, as a sacrilege, all day long, I go on singing my song’.

Hoe de melodie klinkt; ik had verwacht dat Alexandre Roos (singer songwriter) dit nummer via Youtube met ons had gedeeld om nog meer in de stemming van de geur te komen. Not dus. Het lukt trouwens enigszins en met een beetje oefenen op de melodie van Abba’s Dancing Queen.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

OSMANTHUSDe wens is de vader van de gedachte. Deze wijze volksspreuk prikkelde per direct mijn, door het mooie weer in sluimerstand verkerende hersenen toen ik onlangs voor het eerst aan Fit for a Queen rook. De wens: civet.

De gedachte: zou toch mooi zijn. Andere gedachte: heeft het een chyprestructuur? En wat voor een kruidig-zoete toets kietelt de basis? In ieder geval werd ik er blij van. Na heel, heel, heel lang ruiken ontdekte ik de ‘civet’ – osmanthus (foto). Deze bloem kan afhankelijk van de concentratie een enorm diep dierlijk spoor trekken. Hoe sterker, hoe meer ‘dier’. En doet dat dus in deze geur. Dat is mooi en goed, en rechtvaardigt de aspiratie van Dear Rose om ‘parfums d’exception’ te maken. Niche dus. Ook mooi: geen kletterende hesperide-opening.

De zwoele boodschap van de geur neem je direct waar doordat de bergamot niet meer dan een zuchtje is en direct wordt gevolgd door jasmijn die door de osmanthus ook zijn indolen kan laten werken. En dat geldt ook voor de oranjebloesem. Het effect: bloemen die ruiken naar ‘dier’. Op de afwerking is ook niets aan te merken: amandel-poederig heliotroop omwikkelt het bloemenhart dat in de basis nog poederiger wordt door ‘zwarte’ vanille, benzoïne, musk en kasjmierhout. Nog een keer mooi: je haalt de benzoïne (de ‘kieteling’) er ook goed uit; verklaart het balsemachtige effect.

De eerste vijf geuren van Dear Rose balanceren voor mij tussen ‘mass-niche’ en niche. Song for a Queen is niche, want minder spelend met heersende trends, daagt meer uit. Dit is zo’n geur die de moeite waarde is klanten voor te stellen nog niet echt op de hoogte van niche maar er wel benieuwd naar zijn. Het laat ze ervaren wat bloemen ook kunnen doen. In plaats van het gangbare licht en zonnig, duister en broeïerig.

Raar ding wel: dierlijke geuren worden nu – in het westen – eigenlijk alleen geassocïeerd met mannelijk. ‘In die goede oude tijd’ konden vrouwen er ook volop van genieten. Dat blijkt wel uit de oerversie van Miss Dior (1947) waarvan je nog een klein beetje de geest kunt ervaren in het nieuwe parfumextract uit 2014.

DEAR ROSE LOGO

PRIVATE KLUB KARL LAGERFELD

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op augustus 13, 2015
Geplaatst in: GEURENALFABET P. Getagd: . Een reactie plaatsen

JOIN KARL

Jaar van lancering: 2015

Laatst aangepast: 13/08/15

Neus: Nicalas Beaulieu, Sophie Labbé

Model: Baptiste Giabiconi, Barbara Palvin

Concept & realisatie: Le Karl?

PRIVATE KLUB KARL LAGERFELD CAMPAGNEGrote kans dat terwijl Baptiste Giabiconi en Barbara Palvin – promoters van de recente Lagerfeldgeuren – de fashionable straten en hippe nachtclubs van Parijs, Londen, New York, Tokio (en ga zo maar door) onveilig maken, het stel van Balmain Pour Homme (2015) tegenkomen: ‘Mais, supėr, on continue de frotter le dancefloor ensemble dans cette nouvelle boite, Million Dollars!’. En misschien rubben ze daar shoulders met de vrienden van Carolina Herrera’s 212 VIP Club Edition (2015).

Naast Baldessarani, heb ik vast een paar modehuizen over het hoofd gezien, maar: een lid zijn van een fictieve privéclub wordt ‘via geuren’ van deze merken als een van de hoogst bereikbare idealen gezien. Sterker, een geur is vaak denkbeeldige sleutel, code en toegangsbewijs. Moet je in real life vaak uren in rij staan – en dan is het nog niet zeker dat de velvet rope voor jou wordt weggehaald; in de parfumwereld is bijna iedereen welkom. Weg exclusief karakter, je bent weer gewoon weer een van de talloos vele miljoenen followers of fashion.

PRIVATE KLUB KARL LAGERFELD CAMPAGNE 2Let wel, het persbericht omschrijft Private Klub als ‘meer dan een momentopname of een spontane foto’. Sterker, het is zelfs ‘de geest van een vrolijke, levendige, losbandige jeugd’. Terzijde: ik dacht dat die liever op festivals en mega dance events ‘uit hun dak’ gaat – of hebben we het dan over een andere klasse, een ander soort?

Verder: ‘De geuren zijn geïnspireerd door een jong, sexy stel genietend van het nachtleven. Zwevend tussen feestelijke, luxe undergroundlocaties gaan ze van feest naar feest, van club naar club’. En ja hoor, zat er natuurlijk in, en wie wil dat niet: ‘Hoofden draaien hun kant op als ze binnenkomen. Ze uitnodigen voor een evenement is een garantie voor een wilde en memorabele avond’.

Zo kan-ie wel, Karl. Leuk wel weer Karl dat je dat Klub met een k hebt geschreven, maakt het concept nog meer ‘Karl’. Enne Karl, waarom open je eigenlijk niet een Private Klub-keten. Is weer eens wat anders dan al die luxemerken die restaurants (Dolce & Gabanna, Gucci) en hotels openen (Armani, Bulgari, Maison Martin Margiela, Moschino, Versace).

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

In ieder geval heeft dit duo een duidelijker karakter – je ruikt tenminste een ‘echte’ geur in vergelijk met de recente voorgangers van Karl Lagerfeld. Bij haar meer ‘duidelijke’ bloemen, bij hem meer hout, meer ‘zwoel’. In feite zou je Private Klub For Her en Private Klub For Him de eau parfum-versie kunnen noemen van For Her en For Him (2014)

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE AMANDELPrivate Klub For Her is nu een echte floriental. En wat ruik je de laatste tijd toch veel roze peperkorrel (schinus molle) in de opening – lijkt wel een kwestie van overproductie. Scherp, pittig en toch helder. Verplichte kost is dan bijna een citrusnoot – in dit geval bergamot.

Met zijn bloemige ondertoon een perfecte ‘inhaker’ voor bloemen. In dit geval selecteerde Sophie Labbé roos, viooltje en magnolia. Dus een melange van zoet-fruitige, ‘zuurtjeszoete’ en frisse bloemigheid. De afronding is romig en poederig door musk en amandel (foto). Opvallend is dat op het einde kasjmierhout overblijft. En wat krijg je dan? Labbé: ‘Het opwindende, sprankelende aura van een vip-vrouw bij een besloten feest. Ze straalt intense passie en vurige energie uit’.

In Private Klub For Him overheersen na de fris-groene opening van ananas en basilicum de houttonen van de fougèrecompositie van For Him. Alleen nu geplaatst in een aura van pittig-zoete en zwoele noten: piment en kaneel – doen het altijd goed met lavendel (verplichte partner in een varengeur).

Het fris-bloemige boeket ervan wordt hierdoor als het ware gepimped. Maar snel begint de basis te resoneren. Zoals gezegd: intens hout: cederhout en vetiver in een bad van coumarine (die andere verplichte partner in een varengeur) waardoor er op het einde eigenlijk sprake is van ‘zoet hout’ weliswaar met een voor mij iets te strakke en harde finish.

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE FOR WOMEN, FOR MEN KARL LAGERFELD CAMPAIGN

 

ALAÏA AZZEDINE ALAÏA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op augustus 11, 2015
Geplaatst in: GEURENALFABET A. Een reactie plaatsen

TUNESISCHE JEUGDHERINNERINGEN

‘EEN SCHOK, EEN IMPRESSIE VAN FRISHEID’

Jaar van lancering: 2015

Laatst aangepast: 11/08/15

Neus: Marie Salamagne

Flaconontwerp: Martin Szekely

Model: Guinevere van Seenus

Fotografie: Paolo Roversi

Muziek: Nicolas Godin

Concept & realisatie: Azzedine Alaïa en vrienden

ALAÏA AZZEDINE PERFUME FLACON (1)Hij is nog steeds geen household name ondanks de expo’s die aan hem werden gewijd – ook in Nederland in 1998. De reden: ontwerper Azzedine Alaïa (Tunesië 1940) volgt niet plichtgetrouw de ongeschreven wetten van de mode. Hij doet, voor zover ik weet, nog steeds niet mee aan tweejaarlijkse hurly burly-defilés in Parijs. Geïnteresseerde buyers kunnen zijn collecties op afspraak in zijn ateliers bekijken en inkopen.

Hij zegt hierover in het persbericht: ‘Sommigen zouden zeggen dat ik in onmin ben met chronologie. Ik kan beginnen aan een jurk of jas en het gevoel hebben dat ik er over tien jaar klaar mee ben, tegen het ritme van het seizoen in’. Goh.

Voor mij staat Alaïa voor de jaren tachtig toen hij onder zijn eigen naam doorbrak (na jaren coupeur bij Christian Dior, Guy Laroche en Thierry Mugler te zijn geweest). Ik had toen een vriendin met topmodelmaten (90-60-90) die graag Alaïa’s jerseyjurken droeg. De reden: haar lichaam kwam nog beter ongegeneerd tot recht. Ik herinner me de gelispelde reacties van jaloerse vriendinnen en medestudenten – ‘snol, stoephoer’. Ze had ook een pantalon van hem met schuin geplaatste bandplooien met wijde pijpen: ook zo scherp gesneden en perfect ‘zittend’. Een genot om naar te kijken.

Een andere vriendin van me (‘maatje 38’) had een kokerrok van hem waardoor het leek alsof ze maat 34 had. Maar bij ‘over de 40’-maten verloren zijn vaak met de hand gedrapeerde ontwerpen allure. Niet iedereen heeft het figuur van Grace Jones – een van zijn favoriete modellen en Naomi Campbell – zijn ‘dochter’. Wil niet zeggen dat hij vrouwen zonder ‘droommaten’ niet sierlijkheid kan geven; dat bewees operazangeres Jessey Norman in 1992 in zijn op de Franse vlag geïnspireerde creatie terwijl ze al lopende op de Champs-Élysées de Marseillaise zong ter viering van de 200-ste verjaardag van de bestorming van La Bastille. Een ander bewijs: Michelle Obama, een trouwe klant nu.

Het persbericht omschrijft zijn vakmanschap zo: ‘Door nadruk te leggen op de buste, grootte, heupen tekende Alaïa het vrouwelijke lichaam opnieuw, het vergrotend alsof het een antieke sculptuur is – aandringend op de sensualiteit van de rondingen, de kracht van de vormen onthullend, waardoor de vrouw een nieuwe status krijgt, die van een godin van de moderne tijd’. Hij is hierin natuurlijk niet de enige: voorheen en nog steeds plaatsen veel ontwerpers ‘de vrouw’ op een bijna niet te hanteren ‘ergens richting hemel’-piëdestal die niet meer van deze tijd is.

ALAÏA AZZEDINE CAMPAIGNTijdens de jaren negentig verdween Alaïa uit het modelandschap – alleen voor privéklanten bleven de deuren van zijn atelier in de Marais open. Breaking news: in 2000 wordt het merk Alaïa door Prada overgenomen – het betekende zijn renaissance bij een ‘breder’ publiek. Toch beviel het hem niet – hij had geen zin om constant de echte moneymakers in de fashion business te produceren: tassen, schoenen en andere accessoire-must haves. Hij kocht zijn naam in 2007 terug en nam tegelijkertijd de Richemontgroep (ondermeer Van Cleef & Arpels, Jeager-LeCoultre, Dunhill, Piaget, Chloé, Net-a-Porter) een aandeel in zijn huis.

Alaïa is – gelukkig – ook een van de weinige ontwerpers die kritiek uit op de modebusiness. Zoals blijkt uit een interview met The Ground Social & Magazine in 2007. Over ‘generatiegenoot’ Karl Lagerfeld: ‘I don’t like his fashion, his spirit, his attitude. It’s too much caricature. He never touched a pair of scissors in his life’. Over Anna Wintour Vogue’s editor-in-chief: ‘She runs the business very well, but not the fashion part. When I see how she is dressed, I don’t believe in her tastes one second… Anyway, who will remember Anna Wintour in the history of fashion? No one’.

Cool: Alaïa toont aan dat je nooit te oud bent om te debuteren met een geur. Hij is bij mijn weten de eerste ontwerper die het in zijn ‘nadagen’ heeft gedaan. Alleen, Alaïa sorry, het resultaat valt me tegen. Wat de presentatie betreft – zo gewoon recht aan recht toe, zo marketing-crowd pleasing. Dat is niet zo vreemd als je in zee gaat met BPI. Ook verantwoordelijk voor de megaparfumsuccessen van Jean Paul Gauliter, Issey Miyake, Narciso Rodriguez en Elie Saab.

Ik had meer eigenzinnigheid verwacht. Ik bedoel: voor het geld hoeft hij het niet te doen. Dus waarom niet een revolutionaire kijk, controversieel desnoods waardoor de parfumerie weer eens wordt getrakteerd op een daadwerkelijke vernieuwing die heel snel (zoals Yves Saint Laurents schandaalparfum Opium uit 1977) of geleidelijk (Thierry Muglers Angel, Issey Miyake’s L’Eau d’Issey en Bvlgari’s Eau Parfumée ua Thé Vert; alle drie uit 1992) miljoenen consumenten wist te verleiden tot aankoop. En de campagne: doet me denken aan de inmiddels vergeten parfumpremière in 1999 van de ontwerper met dezelfde kijk op mode en de vrouw: Hervé Leger.

AZZEDINE ALAIA MOODToch is de inspiratie boeiend: gebaseerd op een jeugdherinnering van Alaïa – zijn grootmoeder die koud water gooide tegen de door de zon verhitte witte kalkmuren. Het effect zie je voor je: een sissend geluid door kalk gedoofd. Alleen een vertaling in geur levert een cliché op als je niet oppast: fris versus droog. Dit is ook wel weer erg marketing minded cliché – las ik op de site van de Engelse Vogue: ‘Creating a perfume is to confide in a woman, to steal her thoughts of tomorrow and run away…’.

Over de totstandkoming van de geur meldt het persbericht: ‘Opnieuw beheerde Alaïa elk detail nauwgezet – lijkt me logsich – en werd geadviseerd door deskundigen die rond hem excelleren (wat een zelfbewieroking). Goede en nieuwe vrienden – zoals Nathalie Helloin-Kamel, Nicolas Godin, Paolo Reversi, Carla Sozzani, Guinevere van Seenus, Martin Szekely, Marie Salamagne, Julien d’Ys – kwamen samen om het parfum tot leven brengen’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

En: ‘Met zijn keuze voor een koud en verrassend akkoord, met zijn beslissing een schok te creëren, blijft Alaïa weer zichzelf, komt naar voren als pionier die de poort opent naar onverwachte gevoelens. De geurpiramide van zijn eau de parfum is resoluut modern en definieert zichzelf als een impressie van frisheid’. Alaïa: ‘Het is geen parfum, maar een eau de parfum. Naast het parfumeren van zichzelf wordt het gebruikt ter opfrissing, het is een heel gewoon gebaar, een aanvulling op de verzorging’.

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE PAARSE FRESIAMijn indruk: vanzelfsprekende – bescheiden – allure. Een geur die er is en toch ook weer niet. Naakte huid. Onbestemd. Suède. Subtiel. Misschien iets te subtiel voor de ‘keiharde’ ketenparfumerie waarin vooral geuren scoren die binnen een paar seconden de olfactorische boodschap verkondigen.

De frisheid wordt opgeroepen met een ruime dosis roze peper: prikkelend met een frisse ondertoon (opgeroepen met transluzone dat het effect heeft van naar beneden glijdend water zonder calone-effect) mooi overlopend in het bloemenhart. Een combinatie van frisse fresia (foto) en pioenroos.

Die bloeien niet ‘hard’, geven samen eerder een impressie van ‘iets bloemigs’. Elegant is de afronding: een in suède gewikkelde musk – zonder echt diep-animaal te worden ondanks de toevoeging van exaltone met zijn naar tonkin-musk ruikende aroma. Wordt verweven met een minerale, lichtjes gezouten noot: met een beetje fantasie krijg je zo geplengd water dat sist op kalk.

Dit klopt natuurlijk niet: ‘Het akkoord waar monsieur Alaïa om vroeg is echt eigenaardig, het heeft niets van doen met wat er momenteel wordt aangeboden’. Ruik maar aan wat geuren in de nichebranche. Veel minerale, ziltige en animale toetsen. Over niche gesproken: Alaïa heeft het in zich. Ook omdat de geur eigenlijk niet typisch vrouwelijk is – een man die het draagt krijgt geen merkwaardige blikken. Ik moet denken aan een mix van Daïm Blonde (2004) en L’Eau Froide (2007) van Serge Lutens.

Wat nu als teken van chic wordt gezien: bescheidenheid. Alaïa is het. Alleen is de geur voor mij te bescheiden, vooral voor een debuut. Voor mij had de exaltone meer benadrukt mogen worden – meer in lijn met de ‘über’-vrouwen die Alaïa vereert met zijn kleding.

Zeer merkwaardig: in 2013 verscheen alleen voor de Russische markt een Alaïa Paris-geurenkwartet waar veel gestoffel over is geweest omdat die wellicht-heel-misschien-we-houden-het-in-het-midden zouden zijn gemaakt door niemand minder dan Olivier Cresp – hij spreekt het fervent tegen en dreigde met ‘see you in court’. Hoe dat precies is afgelopen en of Alaïa op de hoogte is geweest (lijkt me van wel) weet ik niet, maar toont wel aan hoe vreemd de parfummarkt tegenwoordig werkt.

ALAÏA AZZEDINE BOOK COVER

JASMIN T BRUNO ACAMPORA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op augustus 4, 2015
Geplaatst in: GEURENALFABET N. Getagd: . Een reactie plaatsen

ZO SENSUEEL KAN JASMIJN RUIKEN

Jaar van lancering: 1978?

Laatst aangepast: 04/08/15

Neus: Bruno Acampora

JASMIN T BRUNO ACAMPORA DETAILIk was met mijn familie op vakantie in de Ardennen. Eerlijkheid gebied te zeggen: de interesse van mijn broers, zussen, neven en nichten voor geur is minimaal. Slechts mijn zwager denkt daar duidelijk anders over: hij is een leather-addict. Maar niet tijdens de vakantie. Zijn vrouw: al jarenlang een trouwe N° 5-fan. Maar niet tijdens de vakantie. Een schoonzus van me heeft een voorkeur voor (bloemige) chypres: Mitsouko van Guerlain, Mon Parfum van Paloma Picasso, Champagne van Yves Saint Laurent. Maar niet tijdens de vakantie.

Wat de rest betreft: in het voorbijgaan merkte ik dat ze allemaal niets droegen dat op een echte geur leek. Gewoon lekker fris door een of andere douchegel. Wel opvallend: een nichtje – haar favoriet: de bodycrème van Lady Million die ze overal mee naar toeneemt – rook de opmerkelijk aantrekkelijke geur van de zonnecrème die ik gebruikte. La Mer dus. Pre sale-uitvoering dus.

Ik bevond mezelf ook in een ‘fragrance neutral period’. Ik had alleen een eau de cologne meegenomen (eigen fabrikaat) en Jasmin T (de parfumolie-versie) van Bruno Acompora. Voor het geval de zon zijn verpletterende werking zou doen en de jasmijn als het ware stimuleert zich lekker aan te stellen. Voor mij een van de mooiste geursensaties denkbaar. Lukte dus niet vanwege het sombere weer. Gisteren en vandaag in Brussel wel. Perfect timing zoals blijkt: ‘A hot August evening, a childhood memory, pure golden honey. This is jasmine in its natural essence: fleeting yet surprisingly intense and arousing’. Bruno Acampora moet een prettige kindertijd hebben gehad.

Opvallend: de geuren van Bruno Acampora doen altijd zo natuurlijk en puur aan dat je je afvraagt hoe hij dezelfde kwaliteit en intensiteit door de jaren heen weet te prolongeren. Is het in dit geval puur een kwestie van het gebruik van communelles – vaten waarin één soort jasmijn van een bepaalde streek wordt bewaard om de geur zoveel mogelijk constant te houden? Of gewoon het geheim van het merk?

Over parfumclichés gesproken: Acampora doet het vol overgave: ‘We can’t imagine a better first date scent – especially if you’re hoping for a second date’. Leuk dan weer wel: ‘hij’ laat in het midden wie de geur voor deze gelegenheid draagt. Een vrouw? Een man? Allebei zou nog verrassender zijn, want dan blijkt dat ‘ze’ allebei een uitgesproken geurvoorkeur hebben. Genoeg te bespreken dus tijdens de eerste ontmoeting. Kunnen ze ook bespreken waar T voor staat. Ben ik niet achtergekomen.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE ROZE CYCLAAMDit is een jasmijn die bloeit in het Nabije Oosten, vol, overrompelend zonder echt te verstikken, zonder zijn dierlijke nuances echt vrij te geven. De erotische werking van deze jasmijn wordt op een andere manier versterkt en wel door ylang-ylang – de ‘bloem der bloemen’ met het vermogen andere ‘zusters’ op te tillen en mee te nemen in zijn sensuele verleidingspel.

Het geheim echter volgens mij: de toevoeging van cyclaam (foto). Zelden meer gebruikt deze überzoete bloem. Breekt de jasmijn open zonder haar te temmen, maakt hem iets zoeter en ‘wraps you in veil of ethereal loveliness’ zoals de site van Acampora vermeldt. Eerlijk gezegd ontgaat de toevoeging van kruidnagel me. Wat ik wel waarneem, maar niet wordt genoemd in deze very less is more-opbouw van Jasmin T: een licht poederige noot die zweeft tussen musk, amandel en de gouden, gulle zoetheid van honing.

Ik kan het iedereen aanraden om in plaats van frisse geuren die de zomerintensiteit kalmeren, deze juist te stimuleren met volle bloemengeuren, florientals of pure oosterse elixers om te ervaren hoe bloemen harder in de volle zon beginnen te ‘werken’ om hun sensuele charme te optimaliseren. Jasmin T is inderdaad ‘delicate, sensuous, soft’ maar niet echt ‘intoxicating’ daarvoor zijn de indolen toch teveel in ‘slaaptoestand’ gebleven.

JASMIN T BRUNO ACAMPORA LOGO

ULTRA MALE JEAN PAUL GAULTIER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juli 23, 2015
Geplaatst in: GEURENALFABET U. Getagd: . Een reactie plaatsen

FROM VERY GAY TO VERY HAYTERO

‘LAVENDELGEBAK’

Jaar van lancering: 2015

Laatst aangepast: 23/07/15

Neus: Francis Kurkdjian

Model: Jarrod Scott

Fotografie: Stephane Sednaoui

ULTRA MALE JEAN PAUL GAULTIER CAMPAGNEWeet je het nog? ‘In 1995 veroorzaakt Le Male een wereldwijde uitzinnigheid. Als vervolg op Jean Paul Gaultiers lijn van looks opent de uitdagende parfumfiguur nieuwe expressiemogelijkheden voor mannen. De sensuele matroos onthult zijn vleselijke begeerte’. Aldus het persbericht dat continueert met: ‘dit nieuwe verhaal over een door testosteron gedreven man is het bewijs hiervan: Ultra Male. Mannelijker dan ooit straalt hij zijn vruchtbaarheid uit. Hij is een eenzame matroos met een verpletterende geur’.

Als je naar het lekkere ding – niet gay en in het echte leven tattoo-vrije supermale model Jarrod Scott – kijkt die de geur belichaamt, kun je stellen dat Gaultiers ‘dream male’ in de loop der jaren een steeds minder verveelde gay-uitstraling heeft gekregen, steeds mannelijker werd. Van very gay (een blend van Tom of Finland- en Rainer Werner Fassbinder-protagonisten) – naar very haytero. En dat terwijl – opvallend contrast – de geur zelf ‘vrouwelijker’ is geworden. Als je dat zo parfumpolitiek incorrect kunt stellen, want Ultra Male is behoorlijk gourmand. Maar een echte man is hij toch niet echt, want we lezen iets verderop: ‘Ultra Male is gebrandmerkt met een rood anker als een onweerstaanbare kracht, die een vurig verlangen wekt om te schreeuwen: ‘Maak me een man’.’

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

LAVANDE VANILLEIk heb Ultra Male een beetje over het hoofd gezien, gezien de geur ‘pas’ op 1 juli te koop was, dus twee weken na vaderdag. Bevreemdde me, want dat wordt toch gezien als een van de belangrijkste verkoopdagen in de parfumerie. Best wel chic? Het is trouwens moeilijk de geur zelf over het hoofd te zien. Francis Kurkdjian, die volgens mij alle Le Male-interpretaties voor zijn rekening nam, inclusief de eerste, vindt dat hij Ultra Male heeft vrijgemaakt van de originele geur, maar tegelijkertijd de sensualiteit van ervan opnieuw heeft geïnterpreteerd met de codes van ons moderne netwerk’.

Hoe kan dat en, pardon, moderne netwerkcodes wat zijn dat nu weer? Doe niet zo moeilijk en interessant, Franciske! De geur heeft gewoon de gourmandtrend stevig verwerkt. Dat merk je nog niet in de opening: een frisse opening die modern aandoet doordat citroen wordt vermengd met peer. Het effect: frisjes zachtzoet. Dan wordt bijna alles zwart: want ‘zwarte’ lavendel doet haar werking, weliswaar zoet gemaakt door niet-zwarte kaneel en muskaatsalie.

Het effect: de bloemig-kruidige frisheid van de lavendel wordt groen en tegelijkertijd zoet. Die zoetheid wordt doorgetrokken naar de basis met behulp van ‘zwarte vanille’ en ‘zwarte Azteekse goudsbloem’ (laatste ruik ik niet echt). Het effect: gourmand. Beter gezegd: de lavendel krijgt hierdoor een banketbakkersbehandeling – ‘lavendelgebak’ – wat nog eens versterkt wordt door de sensuele noten van warm amber geschraagd door een licht gedoseerde noot van cederhout en patchoeli.

Francis Kurkdjian omschrijft het als: ‘Gastronomische effecten waar de heer Gaultier zo van houdt, spelen met moderne, houtachtige geurnoten en aromatische lavendelnoten – het hart van de originele geur’. Wat ik me afvraag: hoe komt het dat die andere ‘gourmandman’ van Gaultier Kokorico (2011) niet is aangeslagen – zou het de verkeerde interpretatie/wensdroom van de ontwerpers van de echte man zijn geweest?

ULTRA MALE JEAN PAUL GAULTIER FLACON