LAVENDEL + IRIS + LEER = CHIC IN DE KETENPARFUMERIE
Jaar van lancering: 2017
Laatst aangepast: 17/03/17
Neus: Olivier Cresp, Nathalie Lorson
Verontrustend of geruststellend: mijn Facebook-link van Gaultiers Scandal heeft nog maar één bezoeker weten te trekken. Ben ik in onmin geraakt bij het grote publiek? Ik krijg ook weinig likes bij mijn Instagram-berichten de laatste paar dagen…
Anyway, bijna niet te overzien het aantal ideaalbeelden van de man die Givenchy de laatste decennia via zijn parfums aan ons, de gebruikers, heeft voorgesteld. Je zou als ‘man in de war’ het spoor bijster raken. Toch is er één constante: zijn uiterlijk, zijn stemming en/of carrièreambities mogen dan onderhevig zijn aan het tijdsgewricht, hij blijft altijd every inch a gentleman. Hoe omschrijf je hem in een notendop? Heel eenvoudig: Hubert de Givenchy, oprichter van het couturehuis. Zie hem op de foto (onderaan) tijdens de promotie van de vintageversie uit 1974.
Heeft de ambassadeur van de nieuwe versie van Gentleman ‘het’ in zich? Lijkt me wel afgaand op het persbericht. Aaron Taylor-Johnson heeft ‘de moeiteloze elegantie van een hedendaagse dandy’ en dat combineert hij met ‘een natuurlijk, onfeilbaar verleidelijk charisma’. Nog wat pluspunten: ‘openhartig, onafhankelijk, met een vleugje poëzie en excentriciteit’. Enne, niet vergeten, want nu très en vogue in ‘geparfumeerde mannenkringen’: je hebt volgens Givenchy moed nodig om je gevoelige kant te laten zien’. En dat durft dus de Givenchy-gentleman. Mocht je niet in – vrijgevochten – acteurs- en designerskringen verkeren, pas dan wel op in waar, in welke situatie en met wie je deze ‘gentleman behind the mask’-kant wil delen.
WAT GENTLEMAN GIVENCHY IK NU EIGENLIJK?
Zou dit iets betekenen? De mannengeuren die ik vroeger ‘by the dozen’ heb gebruikt, daarvan laat ik de meeste op mijn blog onbesproken. Wat ik zo leuk aan de vintage Gentleman vond: hij rook zo anders bij een van mijn broers (een vaste gebruiker). Bij mij bleven vooral de chique sprankeling van de citrus- en kruidennoten hangen, bij hem namen de kruiden en de basis de overhand. Een verfijnde, niche avant la lettre-fusion van amber, patchoeli, eikenmos en civet.
Wat zal hij ervan vinden? De eerste indruk: een ‘omfloerste’ houtgeur met een fris-zoetig-weeïge start. Dat komt natuurlijk door de peer. Die houdt langer aan dan verwacht – als een vaag spoor van op rijpe peer vallende waterdruppels. Dus ruik je deze fruitige zoetheid ook nog even in het hart van frisbloemig lavendel en poederig iris. De eerste ‘wint’ het van de tweede. Het effect: een zachte frisheid.
Maar wat opvalt: de basis die zich zo snel aandient – die deze bloemen als het ware overdonderen – en de link vormt met vintage Gentleman: ‘Een patchoeli-lederakkoord vol karakter dat deze elegante, houtachtige bloemenfougère-geur structureert’. Ik vind leer-fougère beter als omschrijving passen. Want het is leer die de basis draagt. Geen ‘niche-leer’. Dat is van zichzelf ruiger of juist meer ‘suède-suède’), want beide varianten zijn vaak langer bewerkt met extra lagen (vaak harsen) waardoor een verdieping optreedt. Leer waar je echt met je neus in wilt verdwijnen om even de natuur door je heen te laten gaan.
Het leer van Gentleman is van een doorsneemotorjack (hoewel Givenchy ook prêt-à-porterversies met het zachtste leer denkbaar levert, zie foto): prettig door zijn herkenbaarheid en voor mannen ‘in de ketenparfumerie’ steeds meer vanzelfsprekend en niet meer vreemd ook om als geur te dragen. Ik raad wel aan met mate: spuit je teveel dan kom je als een blok, een muur binnen die alle fijnbesnaarde gevoeligheden die in je zitten tegenhouden.
Schiet me net te binnen: Givenchy heeft in zijn niche-reeks (L’Atelier de Givenchy) een geur gemaakt van inderdaad het zachtst denkbare leer: Cuir Blanc (2015). Dan proef, voel je het verschil tussen fijn en verfijnd.
The older the wiser? Kun je je bij Jean Paul Gaultier afvragen getuige zijn nieuwe geur. De eerste in samenwerking met parfumproducent Puig, dus ook een ander pr-bureau. Ik richtte een nette mail aan de nieuwe persvertegenwoordiger met het verzoek om een persmap plus flacon – nog steeds geen antwoord. Okidoki. Gewoon gezelli naar Ici Paris XL.
Cliché 2: de sfeer. Een parade van beautiful nachtvogels in een red light district-setting waarvan de hoofdrolspeelster – ‘Madame le ministre’ – alle regels aan haar kinky boots lapt. ’s Nachts een chique boudoirbelle-del, overdag een keihard werkende multi-tasker op het allerhoogste regeringsniveau – zeg maar een madame de Pompadour (haar bijnaam: ‘le premier ministre’) niet avant, maar après la lettre.
De geur wordt omschreven als een ‘honing-chypre’. Maar dat chypre moet je met een korreltje zout nemen. Daarvoor is Scandal te braaf en te glad – iets wat tegenwoordig voor veel geuren geldt en voor een gedeelte hun populariteit verklaart. De gemiddelde vertegenwoordiger van generatie 2.0 wil niet te uitgesproken ruiken.
Bij de nieuwe geur van Mugler (zijn voornaam is van het label verdwenen) komen een aantal geliefde thema’s in de parfumerie samen. A: een mysterieuze vrouw met waarschijnlijk paradijselijke herkomst. B: een oplichtend hart. C: de lok van de jungle, van de niet-westerse wereld. Roept associaties qua sfeer op met Eden (1994) Cacharel en Alexander McQueens Kingdom (2003), en wat flacon betreft ook met Loverdose (2013) van Diesel en, helemaal vergeten, Princess (2006) van Vera Wang.
Los daarvan: misschien was het niet zo slim om de derde grote Muglergeur Womanity te noemen. Begint met een w terwijl duidelijk a de ‘geluksletter’ bij hem is. Aura is wat dat betreft een slimme keuze, een naam die Mugler heeft ‘overgenomen’ van het op alle fronten teleurstellende Aura (2011) van Swarovski (net zoals Mugler onderdeel van Clarins). Ook niet handig nu: de parfumwereld is doorgedraaid, er verschijnen te veel geuren. Om moedeloos van te worden en nog vaker: wat een verloren energie, wat een waste of money.
Twee van de opgegeven ingrediënten zijn echt ‘alien’. Ten eerste: de ruggengraat van het parfum – tijgerliaan. Liaan is een houtige klimplant die in de natuur normaal bomen als steun nodig heeft. Tijgerliaan is dus… iets wat in de tropen groeit? Een fantasienaam marketingtechnisch perfect passend bij de exotische sfeer? Het geureffect volgens Mugler: sensueel en verrukkelijk. Wolfwood: volgens Google een stripfiguur, maar als smaakmaker aan Aura warmte geeft. Dan rabarberblad, bijna niet meer vreemd als ingrediënt: ‘Zo knapperig als pas gemaaid gras, pittig en sprankelend’. Gecompleteerd met een van de oudste bekenden in de parfumindustrie: oranjebloesem – ‘geeft intense frisheid aan het parfum’.
Blauw bloed. De eerste associatie voor velen: het gelijknamige, huppeltuttige bijna onderdanige tv-programma van de EO over van wat er nog resteert aan adel gepresenteerd door slippendrager Jeroen Snel.
De man nu achter Le Galion – Bernard Chabot – ‘verklapte’ mij dat een van de inspiratiebronnen Kouros (1981) van Yves Saint Laurent is. Als je dat eenmaal weet, achtervolgt je dit… Maar op een gegeven moment moet je het ‘loslaten’. En dan? Gewoon inhaleren en ervaren. Maar toch Kouros blijft al ruikende in het kielzog. Het verschil: minder donker, minder mosachtig. Minder nadruk op de patchoeli in de basis, meer op de alsem. Meer hemel, minder aarde.
Toen het geurengerucht rondging dat het nieuwe Chanelparfum genoemd zou worden naar de ‘echte’ voornaam van de oprichtster van het couturehuis, dacht ik dat het in Les Exclusifs ondergebracht zou worden. Even doordenken: hier is natuurlijk over nagedacht. Is het slim?
Ik was los van haar acteerprestaties – men neme Una Giornata Particolare, men neme A Countess from Hong Kong, men neme Two Women – al verliefd op haar vanwege het beste celeb-kookboek ooit uitgegeven: In Cucina con Amore. Op de cover blijkt de filmgodin ook nog een keukenpriesteres van een hogere orde: Sophia Loren. Haar knappe koppie geflankeerd door twee über-übersized pollepels. En het allerleukste: gefotografeerd con umorisimo! Als je je zo laat schieten dan moet je gevoel voor humor hebben. Iets wat je van de huidige generatie celebs niet kunt beweren. Ze tonen het in ieder geval nauwelijks in het openbaar – lachen maakt rimpels zichtbaar, breekt hun sterrenstatus.
Deze clip loopt ‘grappigerwijs’ parallel met de glitz & glamour van de tv-soap Dynasty (eerste uitzending 1981) waarvan de hoofdrolspelers ‘in hun rol als’ in 1984 hun acteursnamen verbonden aan een geur: Forever Krystle (‘The love that lives forever’), Carrington (‘The essence of a man’) vijf jaar later gevolgd door Joan Collins’ Spectacular – de naam zei genoeg een slogan was dus overbodig.
Zing mee met een Kwik-, Kwak- en Kwekstem: ‘Ik ben vandaag zo vrolijk, zo vrolijk, zo vrolijk was ik nooit…’. De reden: kreeg een geur waarvan ik dus helemaal van dattum dus word: Oriza Aciduliné. Was een cadeau van 
Nou, misschien een eau de toilette-functie. No problem, met dien verstande dat je dan very regelmatig moet sprayen gezien de concentratie nóg lichter is dan een eau de cologne. Hoe leuk ik is dàt! Oriza Aciduliné komt voor mij als geroepen. In de zin van erg handig nu gezien de geurdepressie (achtervolgt me als de schaduw van een dreigende storm-op-komst-wolk) waarin ik zit. De reden: zal je waarschijnlijk zelf ook wel weten, of zelf voelen: er verschijnt gewoon teveel. Hoe leuk is dat nìet!
WAT ORIZA ACIDULINÉ IK EIGENLIJK?
Het verhaal gaat dat na het verplichte vertrek van Joséphine de Beauharnais (op het schilderij met een – door haar? – geplukt paleistuinboeketje) uit het leven van Napoléon Bonaparte – zij kon hem geen troonopvolger verschaffen dus week hij uit naar oud, degelijk blauw bloed; de dochter van de Oostenrijkse keizer – de vertrekken van de officiële Franse residenties waarin zij had verkeerd nadien nog jaren roken naar haar favoriete parfumsoort: musk.
Zo ook in Le Musc & La Peau. Mooie naam. Legt de onlosmakelijke band vast tussen parfum en huid. En dat doet in feite alleen een goed parfum – zoveel geuren tegenwoordig die er niet íngaan maar zich als een ondoordringbare laklaag aan de huid hechten.
Dit bericht whatsappte een vriendin van me onlangs vanuit Frankrijk met de opmerking ‘maar alweer 25 jaar geleden’. Onderwerp: Angel van Thierry Mugler. Zij was een van de eerste draagsters in Nederland, was er verliefd op kreeg hierover zoveel opmerkingen, werd zelfs op straat aangesproken. Nu kan ze’m niet meer luchten, wordt bijna onpasselijk bij het geringste vermoeden…
WAT ROSE PRALINE IK EIGENLIJK?
Geurengoeroe werd gisteren all of a sudden getroffen door een zonnesteek, moest afkoeling zoeken bij zijn eau de cologne-infuus. Hard nadenken over geuren zat er niet meer in waardoor hij zijn ‘Vaderdagobservatie’ niet kon posten. Bij deze. Not interested: sla eerste twee alinea’s over.
Dit dan weer wel: had niet verwacht met zo’n rijkgeschakeerde geur ‘geconfronteerd’ te worden. Het allerleukste: hoe de musk zich vanaf de opening slingert door de geur, als een dartel muskushert, als een sierlijke antilope. En dit alles in een groene setting – de flacon kleurt niet voor niets zo.
GEURENGOEROE 