GADGET-GEUR
JEUGDIGE ONSCHULD MET EEN CITRUSY-FLOWERLY-MUSKY GEUR
Jaar van lancering: 2019
Laats aangepast: 27/02/19
Dat geuren de laatste tien jaar er wel heel snel door worden gedraaid is bekend, alleen word je er niet zo vaak mee ‘geconfronteerd’ – als je daar tenminste in dit geval van kunt spreken. Op zoek naar de bedoeling van Toy 2 – als je daar tenminste in dit geval van kunt spreken – kwam ik snel op www.moschino.com terecht. En wat blijkt: de Moschino-parfumerie heeft nog maar vier geuren in de etalage: drie variaties van Fresh Couture, This is not a Moschino Toy en Toy 2. De een na laatste verklaart de naam van de laatste. Nog iets opvallend: er wordt dus niet over de geuren verteld, behalve de inhoud. OK, heel wat geuren slaan tegenwoordig door met storytelling, maar helemaal niets, maar dan ook helemaal niets… ik weet het niet.
Waar meer melding van wordt gemaakt op www is iets wat tegenwoordig steeds belangrijker bij een geurlancering blijkt te zijn, zo niet the most important: een celeb. En niet de minste zoals dat heet in dt geval: Kendall Jenner. Zij geldt nu als een van de meest belangrijke influentials on Instagram en is ondertussen volgens Forbes op dit moment ’s werelds bestbetaalde model. Kendall who?
Laar ik hier mee volstaan: ze is lid van de Kardashian-clan. Ze heeft ook dus gecatwalkt voor Moschino en werd tijdens een van diens laatste shows gesignaleerd met een megaflacon van Toy 2. Volgens mij brengt dit meer financieel in het laadje dan de ‘verplichte’ aanpak voor een nieuwe geurpromotie: wereldberoemd fotograaf/regisseur (Steven Meisel) met een topmodel (Devon Aoki). Indruk: de promoclip lijkt meer op een screentest, dan op een daadwerkelijke clip. Maar dat kan weer de bedoeling zijn van Jeremy Scott, huidig designer in da house bij Moschino. Wat ook weer anders is: Devon Aoki zegt op het einde zelf wat de naam van de geur is in plaats van een voice-over met die kenmerkende typisch-afwezige dictie.
WAT TOY 2 IK EIGENLIJK?
Toy 2 valt voor mij in de categorie gagdet-geur. Dat wil zeggen: de flacon als gimmick is belangrijker dan de inhoud. Doet die er dan nog toe? Nee en ja. Nee, het ‘uiterlijk’ is de eerste trigger gecombineerd met de daaruit voortvloeiende aandacht die dat direct genereert op social media. Ja… en dan ga je naar de winkel want je bent best wel benieuwd. En wat krijg je dan te ruiken? Een citrusy-flowerly-musky geur die je wel eens eerder hebt geroken, of iets wat er op lijkt. Maar ja, dat geldt voor zóveel geuren.
Want de flacon mag dan gedurfd zijn, de compositie is de braafheid/gemakkelijkheid zelve en bewandelt de paden van jeugdige onschuld opgeroepen in dit geval met veel fruit. Wat opvalt aan de appel in de opening: ‘granny smith’ zal blij zijn dat de naar haar genoemde appelsoort zo wordt gepushed. Groen, knisperend, fris, De mandarijn maakt ‘haar’ iets zoetzachter.
Maar dan: de magnolia, de pioen en de jasmijn, of de combi ervan ontgaan me. Het is eerder een frisse zachtheid die je kunt associëren met bloemig, met voorjaar. De zurige witte bes ontgaat me een beetje. Niet de zachte musky basis. Die is gelardeerd met blank hout met een iets warme ondertoon – volgens de ingrediëntenlijst zorgen hiervoor amber en sandelhout. Meer valt er niet over te zeggen. Nou alleen dit, dat een merk die op dit moment op modegebied lak aan bijna alles heeft, er van houdt om uit te dagen en daardoor de te verrassen dat niet ‘inhoudelijk’ naar de geurendivisie weet of durft door te trekken.
PS: op bovenstaand Youtube-filmpje zie je hoe tegenwoordig ‘gemiddeld’ geuren worden besproken. Delicious Delightfulness (goede naam voor een geur) is niet de enige. (Tien)duizenden helpen de zoekende consument op weg. Van hilarisch tot onwetend, van kundig tot ‘leuren om een geurtje’, van influential tot ‘hoping to become an influential’, van zeer toegankelijk en verhelderend tot ‘waarom in hemelsnaam?’ Het geeft onder meer aan dat merken steeds minder invloed hebben in het sturen van de boodschap. Maar ik vraag me ook af of al deze reviewers invloed hebben op meer of minder verkoop.
PS: Hoe snel er met nieuwe geuren wordt gestunt, blijkt uit onderstaand vergelijk. Ik heb me beperkt tot Nederlandse aanbieders. Het betreft de prijs voor 50 ml met de ‘richtprijs’ tussen haakjes. Nou, ik wist het wel als ik…
ParfumWebshop € 47,95 (66,02)
ParfumCenter € 54,00 (74,00)
Douglas 50 ml € 60,59 (67,32)
Ici Paris XL € 68,30 (niet vermeld)
Ik sprak onlangs aan een gerespecteerd persoon in de cosmeticawereld – hij vroeg mij zijn anonimiteit te garanderen in verband met een mogelijk ophanden zijnde Nederlandse samenwerking in de ‘parfumsfeer’ met Duitsland die ik met hem besprak. Hij vroeg tevens wat er zoal in Nederland gebeurde wat niche betreft. Ik ging het riedeltje af: Mona di Orio, Nasomatto, Hiram Green en Baruti. ‘Hollandse huizen’ met op de een of andere manier een buitenlandse link.
In ieder geval, toen ik de namen van haar eerste drie geuren hoorde – Angel’s Dust, The Dark Side, Sex and the Sea; ik loop inmiddels twee achter – werd ik het meest door de laatste aangetrokken. Vreemd, hoe komt het toch dat ik dacht dat de geur Sex on the Beach heette? Komt dat door dat gelijknamige hitje van T-spoon long way back in 1997? Onbewust verlangen?
Geen zin in poëtisch gemijmer en een artistieke analyse, scrol linea recta door naar de laatste alinea.
So far so good, toch even vermeldenswaard dat deze neoclassicistische beeldhouwer in 1787 aan dit meesterwerk begon maar het pas zes later af maakte. Nu te bewonderen in het Louvre (Parijs) en een door hem tweede gemaakte versie in de Hermitage (St Petersburg), toont het Cupido (Amor) nèt nadat hij Psyche (Louis Couperus schreef hier ook een novelle over) heeft wakker gekust.
Er zijn van die geuren waarvan ik denk dat ik ze heb, dat ik ze in gedachten kan ruiken alleen al bij het uitspreken, zien of horen omdat de naam zo vertrouwd klinkt. Zoals Méchant Loup (spreek uit mee.sjean lou) van L’Artisan Parfumeur. Die naam hè, hoe verzin je het. Méchant Loup betekent Boze Wolf- ja inderdaad, die van de sprookjes. De bekendste bruutste vertegenwoordiger in deze: die uit Roodkapje van de gebroeders Grimm.
In ieder geval… ik zag Méchant Loup bij 
‘Maison Margiela is tot stand gekomen vanuit diverse concepten op het gebied van herdefiniëring en ontwrichting. Maatgevende regels worden ontregeld en omgekeerd tot een nieuwe garderobe, op één lijn met onze wederzijdse vooruitgang. Ideeën van de haute couture-collectie worden door vertaald naar ready-to-wear voor een steady ontwikkelingsproces van ontwerpen en hun antropologische waarden’.
Als je Galliano moet geloven is de décortiqué–techniek ook toegepast op de geur. De neus staat hem hierin bij. Dominque Ropion: ‘Voor Mutiny wilde ik dat de tuberoos al haar potentieel kan uiten op moderne wijze. Het heeft me zes jaar – gelooft Geurengoeroe niet – en meer dan duizenden testen – idem – gekost, voordat het me lukte. Ik heb het gebroken, verkruimeld, heb de structuur behouden en de rest weg genomen’.
Het meest interessante van Mutiny is de basis. Het leerachtige of beter gezegd ‘vleselijke’ aspect van de tuberoos (op zijn Frans – charnel; dat klinkt toch meer ‘parfum eigen’) roept Ropion dus niet op met puur leer maar met een mix van saffraan (heeft een soort van suède-achtige toets), oudh en hout. Het effect: een vloeiend, sensueel spoor.
Amouage is een perfect voorbeeld van wat het uiteindelijke doel is van een zorgvuldig opgebouwde naam: cashen. Dat wil niet direct zeggen verkopen aan de hoogstbiedende, maar het merk geleidelijk aan meer en meer downgraden. Niet zo zeer in kwaliteit, maar in bereikbaarheid. Laatste kun je op twee manieren doen. Meer verkooppunten en/of geuren lanceren met steeds kleinere tussenpozen waarvan sommige zeer toegankelijk zijn in de zin van ‘instapniche’ – zowel qua naam als qua inhoud. Plus laat ik niet vergeten: meedoen met geurtrends. Alle drie gebeurt bij Amouage.
Anyway, in de woorden van Amouage vertelt Beach Hut Man ‘het verhaal van een iriserende aromatische idylle die zich ontvouwt in de geurige, wilde tuin van een strandhut, waar uitgestrekte zandduinen de zee ontmoeten. Het maakt de zintuigen los en ontketent emoties terwijl het het bedwelmende sublieme van de kustlijn verkent tijdens de fascinerende zonsondergang’. Toe maar! Het bedwelmende sublieme. Je moet er maar op komen. Iets anders: volgens mij is juist de charme van een strandhut dat je géén tuin hebt…
Ook leuk, als je goed door ruikt, neem je de oranjebloesem waar die de galbanum-muntcombinatie een cologne-kick geeft… dit blijft allemaal gezellig lang resoneren om ‘op een gegeven moment’ te transformeren tot een beschaduwde bossensatie. Wrangbitter klimop (ik ruik het zowaar) waaronder typische mannelijke houttonen samen een krachtig statement maken. Denk vetiver, mos en patchoeli. Mooi en donker met een rokerig randje, die mij aan het voormalige fetish-ingrediënt van Amouage doet denken (wierook).
Ik heb er al eerder over geschreven, namelijk de trend om vreemde kostgangers, dieren die we over het algemeen niet associëren met ‘lekkere geuren’ te vernoemen naar en/of te verwerken in composities. Er is één merk die hier – bijna – patent op heeft. Inderdaad what’s in a name: Zoologist. Dit is nou een van die nichehuizen die – gelukkig – onderkent dat het weinig zin heeft om als nieuwkomer more of the same te presenteren. Dat je je niet onderscheidt met de zoveelste variatie op jasmijn, citrus, witte bloemen, patchoeli en gaap-gaap zo maar door. Veel beter: een originele invalshoek gecombineerd met geuren die hiermee overeenstemmen. Dat wil niet zeggen dat je compositorisch per definitie andere geuren krijgt, maar wel een andere beleving waardoor je ze anders gaat appreciëren en ervaren.
Grappig genoeg is dat ook het uitgangspunt van Zoologist, want naast een eerbetoon aan dit ‘eeuwenoude ingrediënt’ eert Bat ook ‘chypre-parfums van weleer die weigerden te worden geïntimideerd door rauw, aanlokkelijk en dierlijk civet. Civet is een humeurig en complex brouwsel verweven in mysterie. Het opent met een pittig bloemakkoord, doordrongen met donkere koffietonen. Langzaam sluipt het naar voren, ontrafelt basistonen van leer, mos en vanille die zich in combinatie met kenmerkend civetnoten tot een verbijsterende, verfijnde geur met de belofte van een zwoele nachtelijke rendez-vous’.
