QUAND VIENT LA PLUIE GUERLAIN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 30, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET Q, NEO NICHE. Een reactie plaatsen

EEN GEWAAGD OLFACTORISCH ANTWOORD

VAN GUERLAIN OP ‘ALS DE ZOMER KOMT’

Jaar van lancering: 2007

Laatst aangepast: 11/06/12

Neus: Thierry Wasser

Flaconontwerp: Serge Mansau

We zeggen het maar meteen: deze nicher-dan-niche-geur is een van de mooiste dit jaar. Waarom? Heel eenvoudig: omdat je duidelijk ziet en ruikt dat inspiratie voorop stond. Daarnaast is het prettig te weten dat Guerlain alles weer doet om zijn predikaat – parel in de Franse kroon van de parfumerie – waar te blijven maken. Zag het midden jaren negentig niet naar uit. Toen sneeuwde door onduidelijk beleid het exclusieve karakter onder door commerciële niemandalletjes en parfums van de opkomende nichemerken. De laatsten deden wat Guerlain volgens velen naliet: creativiteit prevaleren boven marketing.

Guerlain heeft zich gerevancheerd. Niet alleen door een spectaculaire renovatie van het vlaggenschip aan de Champs-Elysées maar ook door zijn geschiedenis weer als uitgangspunt te nemen.

Het resulteerde in de herlancering van verloren klassiekers, het leveren van een opmaatservice, het geheim ontraadselen van een steringrediënt in de L’Art et La Matière-reeks en het om de zoveel tijd presenteren van parfums zonder enige aanleiding. Of het moet pure inspiratie zijn. Een goed voorbeeld is Quand vient la Pluie. Bij het horen van deze naam, gaan echte Guerlainfans op het puntje van hun stoel zitten. Want hiermee wordt gerefereerd aan een klassiek parfum: Quand vient l’Été uit 1910 (in 1998 opnieuw in roulatie gebracht).

Guerlain zelf omschrijft deze compositie bescheiden als een ‘door de natuur geïnspireerd kunstwerk uitgevoerd door getalenteerde parfumeurs. Je kunt ervan genieten als van een gedicht of als van de vloeiende noten van een sonate. Je kunt het eveneens bewonderen als een schilderij en je kunt het liefkozen zoals je dat ook met de contouren van een beeldhouwwerk doet’. Vooruit, mag deze keer deze zelfverheerlijking!

En over een beeldhouwwerk in het klein gesproken: werd onderworpen door Serge Mansau. Een dikke glazen ‘tegel’ doorvlochten met aderen van bladeren waarop een regendruppel valt. En in deze navulbare druppel zit het extract dat zoveel poëzie oproept. Alleen hadden voor mij de Swarovski-kristallen in de druppel van de parfumversie niet gehoeven. Maakt het bijna bling-bling, en dat is jammer voor een geur die zo subtiel zijn intenties fluistert.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Het is direct na de eerste spray dat je met een beetje fantasie regendruppels ruikt die zachtjes vallen in een door de zon zwoel gemaakte tuin… een vreemd soort koelheid word je gewaar die langzaam overloopt in zoete en luchtige streling met wat ongepolijste randjes…

De aankondiging van de regenbui tijdens een snikhete dag in de zomer: eerste druppels van sidderend-strelend bergamot en sinaasappel.

Hieraan toegevoegd rozemarijn (foto), dat voor een extra tintelfrisse en ongepolijste sensatie zorgt, maar dan in de zin van vochtig. Dan valt de regen uit de donkere en dreigende wolken. Alleen de druppels voelen verrassend zacht, zoetig en bloemig aan door heliotroop, viooltje en jasmijn die zich alle drie mooi linken met rozemarijn.

En na regen komt inderdaad zonneschijn die de vochtige aarde weer opwarmt. De tuin komt weer tot leven en verspreidt een donkere en sensueel geurspoor van patchoeli, oranjebloesem (een zeer intense variatie), bonbon (denk vanille met amandel- cacao-accenten) en witte musk (in het parfumextract vervangen door intense warme en sensuele ambernoot).

RUIK & VERGELIJK

Niet makkelijk. Twee opties. De eerste: recente parfums die ook opvallen door hun uitzonderlijk verfijnde en exclusieve boeket. De tweede: andere door Thierry Wasser (foto onder) – sinds juni 2008 hoofdneus van Guerlain – gemaakte geuren die wellicht iets makkelijker tot de verbeelding spreken.

Eveneens uitzonderlijk:

Mona di Orio Orio (2007)
Chanel – Les Exclusifs – N°18 (2007)

Thierry Wasser maakte ook:

Dior Addict (2002)
Grès Caline (2005)
Kylie Minogue Darling (2006)

GROSSELINA – AQUA ALLEGORIA – GUERLAIN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 30, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET A, GEURENALFABET G. Een reactie plaatsen

NIET VOOR BESSEN

MAAR VOOR BESSENLIEFHEBBERS

Jaar van lancering: 2006

Laatst bijgewerkt: 13/06/08

Neus: Karin Dubreuil

Flaconontwerp: Robert Granai

Guerlain kort en krachtig: met Grosellina worden alle facetten van de rode bes ontbloot. Dan weer ondeugend, dan weer transparant, dan weer subtiel. Maar er is meer: niet alleen wordt de schalkse en speelse kant van deze zonovergoten vrucht vrijgegeven, ook zijn kwetsbaarheid.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Voor de rode bes (die je echt heel goed ruikt) aan de beurt komt, word je eerst getrakteerd op een citrusuitbarsting (bergamot, citroen, mandarijn) van de eerste orde. En dan is het tijd voor heel veel rode bes die een extra fris-fruitig groen effect krijgt door de verwerking van frambozenblad en een helder effect met behulp van een van de fijnste theesoorten – witte thee. De basis is poederachtig en bloemig door de kassiabloesem. Het is alleen niet duidelijk of hier mimosa of acacia wordt bedoeld.

RUIK & VERGELIJK

De rode bes staat voor fris, zurig, prikkelend en vooral voor jeugdig. Niet voor niets wordt die daarom veel verwerkt in geuren die overlopen van levenslust. Hoewel hij de aalbes het frist ruikt in Guerlains Grosellina, moet zijn aandeel in de volgende geuren ook niet worden onderschat:

Yves Saint Laurent Baby Doll (1999)
Paco Rabanne Pour Elle Eau D’Été (2004)
Salvador Dali Ruby Lips (2004)

TUTTI KIWI – AQUA ALLEGORIA – GUERLAIN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 30, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET A, GEURENALFABET T. Een reactie plaatsen

LOVE AT FIRST BITE

Jaar van lancering: 2006

Laatst bijgewerkt: 13/06/08

Neus: Jean-Paul Guerlain

Flaconontwerp: Robert Granai

Sinds 1999 brengt Guerlain in de Aqua Allegoria-reeks elk seizoen twee geuren op de markt als eerbetoon aan de natuur. En in elk van deze verfrissende composities verkennen diverse parfumeurs onder de vlag van Guerlain nieuwe opvallende smaakmaker uit de vrijgevige natuur. Voor 2006 staan de rode bes en de kiwi op het Aqua Allegoria-programmma.

Ze worden door het parfumhuis omschreven als ‘een zonde van gulzigheid’. Jean-Paul Guerlain tekende zelf voor Tutti Kiwi. De kiwi is volgens de meesterparfumeur een gulle vrucht boordevol zon – bij het zien krijg je zin om je tanden erin te zetten. Hij vertaalde het in een compositie die zweeft tussen fris en pittig met een elegante finish.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Alleen al de opening doet je watertanden: mandarijn, rabarber en geglaceerde citroen. Dat is dus oranje zoet die wrang en zuur wordt gemaakt door rabarber en daar wordt weer een gesuikerde citroen over gelegd. Een lekker, bijna bijtklare frisheid! Het hart is natuurlijk ‘tutti kiwi’ verlevendigd met de frisse charme van boerenjasmijn – iets ruwer dan de klassiek jasmijn – en de mannelijke roos – ofwel geranium. Kortom, een frisfruitig en groen-bloemig effect. Vervolgens versmelt deze bloemige kiwi-essence met sandelhout, bourbonvanille en hout. Groen, zon, zacht.

RUIK & VERGELIJK

Nou, dat is moeilijk. De kiwi stond namelijk nog niet centraal in een geur. Wel werkte hij als frismaker mee in de volgende geuren. Alleen kun je hem daadwerkelijk onderscheiden van de andere smaakmakers?

Chopard Wish (1997)
Davidoff Cool Water Deep (2004)
Tommy Hilfiger True Star Gold (2005)

ZO GROEN ALS KRISTAL

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 30, 2009
Geplaatst in: NIEUW! NIEUW! NIEUW!. Een reactie plaatsen

Cristalle was in 1974 de eerste geur van het couturehuis voor de jonge(re) vrouw. Gemaakt door de neus Henri Robert. Zeg maar wat Diorella voor Dior was – een jaar eerder gelanceerd. Nu heeft Chanels huisneus, Jacques Polge, een groene variatie ontwikkeld. Volgens het couturehuis Coco Chanel ‘dit parfum met de doorschijnende luchtigheid van ochtenddauw hebben gewaardeerd’.

Het is de eerste Chanelgeur opgebouwd rond kamperfoelie – in de taal der bloemen een symbool van frisheid en jeugd. Cristalle Eau Verte is als een groene echo van de originele creatie Jacques Polge hierover: ‘Ik dacht aan de kwetsbare magnolia, waaruit geen essence geëxtraheerd kan worden (grappig: volgens Guerlain wel). Het is een verrukkelijk, helder, fris, citroen- en jasmijnachtig parfum dat we volledig zelf hebben moeten interpreteren. Het is zacht en luchtig als een mousselinebriesje op een mooie heldere ochtend. En het temperament ervan past mooi bij de hesperidenoten van Siciliaanse citroen en bergamot, neroli en discrete jasmijnnoten’. En stel je er dit bij voor aldus Chanel: “Een moment van puur genot dat doet denken aan het effect van een verfrissend regenbuitje aan het eind van een warme zomerdag’. En verdomd: het klopt!

Dit is trouwens de omschrijving van de originele Cristalle (eau de parfumversie), ook een aangepast door Jacques Polge: ‘Een tedere en heldere ontmoeting tussen Siciliaanse citroenschil en handgeplukte jasmijn uit Zuid India ondersteund door lelies’. Polge heeft als het ware Cristalle laten rijpen. Dat wil zeggen, de openingsnoten zijn minder groen door het toevoegen van mandarijn en perzik. En in het kristallen hart werd nog meer jasmijn en lelie toegevoegd.

ANAIS ANAIS CACHAREL

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 29, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET A, KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN. Een reactie plaatsen

EEN VLEUGJE TEDERHEID VOOR DE WERELD

Jaar van lancering: 1978

Laatst bijgewerkt: 22/04/09

Neus: Raymond Chaillan (of Roger Pellegrino?)

Model: Lonneke Engel, Ugne Andrikonit, Kate Moss

Art director: diversen waaronder Sarah Moon,

Flaconontwerp: Annegret Beier

Het werd in eerste instantie gelanceerd als een mid-price geurtje voor de volwassen vrouw, maar ontwikkelde zich in de loop der jaren tot een prestigeparfum voor jonge (en romantisch ingestelde) meisjes: Anaïs Anaïs – genoemd naar de Perzische liefdesgodin Anaïtis – van Cacharel. Wat ongetwijfeld in het begin aan het succes heeft bijgedragen is de ongekend poëtische uitstraling van dit ‘onschuldige’ geurtje.

Danken we vooral aan fotografe Sarah Moon. Haar verstilde droomfoto’s en -videoclips vielen onverwacht goed in de smaak. Ze tonen een poëtische decadentie, een samensmelting van jaren dertig-chic met de lieflijkheid en hippigheid van de jaren zestig gecombineerd met verhulde erotiek. Maar ook werd het vooral vanaf de jaren tachtig gepresenteerd als symbool voor een sterke vriendinnengeur die voor elkaar een heftige platonische liefde voelen. Samen draag je dezelfde geur, waardoor je samen steeds aan elkaar denkt voor dat de echte liefde het echte leven binnenkomt en het einde dus in zicht komt van deze hartsvriendinnerij.

Het laatste decennium is Anaïs Anaïs wat presentatie betreft verandert: de omfloerste en pointilistische kleursfeer maakt plaats voor een transparant en helder imago, vertegenwoordigt door real life-modellen (zoals de Nederlandse Lonneke Engels) die glimlachend verkondigen dat je met Anaïs Anaïs de wereld verblijdt met een vleugje tederheid.

Najaar 2004 weer een koerswijziging: Cacharel kiest met de nieuwe promotiecampagne voor het eerst voor een supermodel. En niet de minste: Kate Moss, voormalig parfumambassadrice van Calvin Kleins Obession (1984) en cK One (1994), Yves Saint Laurents Opium (1977) en Chanels Coco Mademoiselle (1984). En met deze nieuwe ambassadrice wordt ook een nieuwe eau de parfum-versie gepresenteerd. Zie beschrijving hieronder.

En voor we het vergeten: wie of wat is Cacharel ook al weer? Het is een nog steeds populair luxe-confectielabel uit Parijs opgericht in 1962 door Jean Bousquet. Hij noemde het naar ee wilde eendsoort afkomstig uit zijn geboortestreek de Provence.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Sommige parfumeurs beweren dat roos en jasmijn in een goed bloemenparfum niet mogen ontbreken. In Anaïs Anaïs bloeien deze twee dan ook weelderig samen met een fris geplukt lenteboeket van lelie en hyacint. Florentijnse iris zorgt voor de fluwelen en poederige touch. Bourbonvetiver, cederhout, Russisch leder (rook je alleen goed in de niet meer verkrijgbare parfumversie) en musk verlenen aan de geur een licht zwoele basis.

Anaïs Anaïs blijft een wonderlijke geur. Vooral in het begin toen de leer- en irisnoot zo’n prachtige poederige nevel legde over de rest van de bloemen. De vernieuwde versies die volgden benadrukten steeds meer de lichte en zonnige kant en werd helemaal anders met het nieuwe eau de parfum in 2004: in de opening werd oranjebloesem en voor het fruitige effect een extra dosis zwarte bes toegevoegd. Het hart bleef hetzelfde. In de basis krijgen vetiver, cederhout, musk en Russisch leder gezelschap van benzoë-hars en werd ter vervolmaking over het geheel een vleugje wierook geblazen. Laatste ruik je heel voorzichtig, de leernoot nauwelijks

RUIK & VERGELIJK

Anaïs Anaïs was jarenlang het enige en echte parfum in het prestigesegment dat zich op het meisje op weg naar  volwassenheid richtte. Dat is inmiddels wel veranderd. Want de jeugd heeft inmiddels ook de toekomst in de parfumerie. Hieronder vijf andere jeugdige waters voor jeugdige zielen.

Lancôme Ô Oui! (1998)
Yves Saint Lauren Baby Doll (1999)
Chanel Chance (2002)
Ralph Lauren Ralph (2002)
Cacharel Amor Amor (2003)

DIORELLA – LES CREATIONS DE MONSIEUR DIOR – DIOR

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 29, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET D, KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN, VINTAGE. Een reactie plaatsen

EEN PARFUM ONTDOEN VAN ZIJN COUTURE-ALLURE

Jaar van lancering: 1972

Laatst bijgewerkt: 11/06/12

Neus: Edmond Roudnitska (1972), François Demachy (2009)

Art director campagne: René Gruau

Dat het couturehuis Dior altijd wat geuren betreft met de tijd is meegegaan, blijkt wel uit Diorella. Kijk naar de advertenties – gemaakt door ‘huistekenaar’ René Gruau – die na de lancering van deze geur in de tijdschriften verschenen. De ooit zo afstandelijke en ongenaakbare Dior-couturedame uit de jaren vijftig en zestig – die als zodanig nooit de swinging sixties als hip en bevrijdend heeft ervaren – maakt plaats voor een gewone, vlot gekapte vrouw gekleed in een eenvoudig colbertje met loswapperend shawltje.

Ook opvallend: ze lacht. Ze kon – we noemen haar Diorella – als het ware je buurvrouw zijn in een gewoon (rijtjes)huis, in een gewone straat, in een gewone stad. Kortom: lekker alledaags, niets meeslepends. Het couturehuis raakte met deze presentatie een gevoelige snaar, de geur was tot aan de lancering van Poison (1985) één van de populairste Diorparfums.

Sinds een paar jaar staat Diorella weer een beetje in de belangstelling. Dat wil zeggen: sinds John Galliano de mode van het couturehuis – sinds najaar 2011 exit – bepaalt en hij in 2002 op een aantal T-shirts liet drukken J’Adore (naam van een meer up to date en populair Diorparfum uit 1999) met daarachter de naam van een parfumklassieker van Dior (waaronder dus Diorella), heeft de geur een beetje aan populariteit gewonnen. Maar wij zeggen: op zoek naar een originele groene geur, vraag dan in de parfumerie naar Diorella.

Let op: in 2000 verscheen onder de naam Frédéric Malle in Parijs een nieuw parfumconcept. Uitverkoren neuzen kunnen daar, vrij van commerciële druk, een eigen parfum creëren. Sommige daarvan zijn niet helemaal nieuw, zoals Le Parfum de Thérèse die de neus van Diorella speciaal voor zijn vrouw maakte ergens in de jaren zestig. En nu het bijzondere: deze geur lijkt bijna als twee druppels water op Diorella. Trouwens, Edmond Roudnitska zelf vond het de ultieme versie van Diorella.

En Dior ziet eindelijk de waarde ook weer in van deze klassieker. In 2009. Het neemt dan de geur – in een nieuwe standaardflacon – op in de collectie Les Créations de Monsieur Dior. Vreemd deze overkoepelende naam voor een aantal minder populaire geuren van het couturehuis omdat een aantal hiervan pas na zijn dood verschenen – waaronder Diorella. Maar de inhoud lijkt aangepast, zie Ruik & Vergelijk.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Diorella werd gecreëerd door een van de beroemdste neuzen van de vorige eeuw Edmond Roudnitska. Waarom ruikt de geur zo aangenaam? Het is het eenvoudige groene karakter: Siciliaanse citroen en een gulle hoeveelhed basilicum – zeer origineel voor die tijd – geven aan de in het hart van de geur vertoevende jasmijn en perzik een ongekende groene frisheid. Neem daarbij de pas na een regenbui tot zijn recht komende kamperfoelie en klaar is Diorella. Bijna dan, dit alles wordt vastgehouden in de basis door vetiver en patchoeli.

In de 2009-versie ‘slaagt het opgewekte akkoord rond jasmijn erin zich los te maken van de weldadige sinaasappel om zich over te geven aan rasechte lichtheid. Citroen van Sicilië, kamperfoelie en vetiver zijn een opstapje naar de hemel’. Zegt François Demachy die Diorella opnieuw samenstelde. Hij vervolgt met: ‘ De geur heeft een zeer moderne constructie. Het is geen zware jasmijn, eerder een groene, kruidige, aromatische, bijna anijsachtige jasmijn. Het einde van de jaren zestig klinkt door de synthetische toetsen, vooral in hedione die een echte stimulans van frisheid is’.

Weg basilicum, die ik nog steeds meen te bespeuren. Weg perzik, die volgens mij de geur de frisheid zijn zachte randje gaf… En ik meen toch iets van meloen te herkennen. Het blijft vreemd die herfomuleringen van klassiekers… maar ook kom je voor verrassingen te staan in de aangename zin van het woord. Want in deze collectie is in 2010 ook Diorama opgenomen: in zijn subtiele licht fruitige bloemigheid een voorloper van Diorella en verbazingwekkend modernistisch voor het jaar van lancering: 1949.

RUIK &  VERGELIJK

Veel cosmetica- en couturehuizen hebben wel een groene geur in hun assortiment. De grondlegger stamt uit 1945: Vent Vert van Pierre Balmain, gevolgd door Ma Griffe van Carven uit hetzelfde jaar. Opvallend is dat rond de jaren zeventig van de vorige eeuw groene geuren zeer populair waren – zal wel met het hippy-tijdperk te maken hebbben – en in een iets meer moderne vorm in de jaren tachtig terugkomen.

Groen jaren zeventig:

Lancôme Ô (1969)
Chanel Nº 19 (1970)
Estée Lauder Alliage (1972)
Clinique Aromatics ElixIr (1971)
Sisley Eau de Campagne (1975)

Groen jaren tachtig:

Jacomo Silences (1978)
Balmain Ivoire (1980)
Jil Sander Woman Pure (1980)
Estée Lauder Beautiful (1986)

Nieuw groen:

Grès Cabotine (1990)
Bvlgari Eau Parfumée au Thé Vert (1992)
Aigner Private Number (1991)
Dior Tendre Poison (1994)

Millenniumgroen:

Marc Jacobs Green (2006)
Marc Jacobs Cucumber (2008)
Mona di Orio Amythis (2008)

FAHRENHEIT DIOR

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 29, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET F, NIEUWE KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN. Een reactie plaatsen

EEN VRIJE WERELD ZONDER GRENZEN OF BEPERKINGEN

Jaar van lancering: 1988

Laatst bijgewerkt: 16/07/08

Neus: Jean-Louis Seuziac

Model: diverse onbekenden

Een naam zegt meestal iets over de inhoud van een geur. Althans dat hoop je. Noem de geur Eau Sauvage (wat Dior in 1966 deed) en iedereen kan zich er een voorstelling van maken. Noem je geur Jules (wat Dior in 1980 deed), dan wordt het iets lastiger. Je moet dan weten dat Jules in Frankrijk een liefkoosnaam is voor echtgenoot. Vertederend zeg je af en toe als gelukkige echtgenote: ‘Oh, mon Jules’.

Met de derde geur die Dior voor de man ging het couturehuis op zoek naar een naam die niet alleen internationaal overal werd begrepen maar waarmee ook een poëtisch en onbestemd gevoel werd opgeroepen. Fahrenheit dus. Hiermee wordt gerefereerd aan de ontdekkersgeest die in veel mannen schuilt en tegelijkertijd aan de behoefte van mannen beantwoordt om dromen te verwezenlijken. Zoals het bouwen van een boot in een woestijn zoals op enkele visuals van deze geur te zien is.

Dior verwoordt dit verlangen op de volgende manier: ‘Ik droomde van een vrije wereld zonder grenzen of beperkingen, van een universum binnen handbereik waar de geest eindeloos rondzwerft gevoed door gisteren en vol van morgen. Ik heb deze vrije wereld opgebouwd. Met mijn dromen en verzuchtingen, mijn herinneringen en mijn vervoering. Ik ben duizend jaar, ik ben tien jaar. Ik deel deze vrije wereld zonder grenzen of beperkingen, met de trekvogels en alle rondtrekkende mensen die nog in hun dromen geloven. Ik schenk deze vrije wereld zonder grenzen of beperkingen aan de huismussen en de nomaden, aan al wie begrepen heeft hoe krachtig het denkbeeldige is’.

Tjonge, tjonge wat een gedachten! Niet dat elke Fahrenheit-fan op deze manier de geur ervaart. Feit is wel dat de geur al jaren als één van de moderne klassiekers in de parfumerie geldt – ook geliefd (zowel passief als actief) bij veel vrouwen.

In 2005 verbeeldde cultregisseur David Lynch (zie hieronder) met een parfumvideoclip de Fahrenheit-ontdekkingsgeest opnieuw. En wel door een lift, ergens tussen hemel en aarde, tussen droom en realiteit, richting ‘elders’. Aldaar aangekomen openen de deuren zich en… je wordt een roodgekleurde hemel gewaar doordrongen van hoop, verlangen en geluk.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Logisch dat een geur met een dergelijke naam en boodschap geen klassieke machogeur kan zijn. Het vraagt als het ware om lichte, heldere, zachte maar vooral originele noten.

Fahrenheit valt op door het voor een mannengeur hoge concentratie aan bloemen: meidoorn, kamperfoelie en viooltje. Maar het zijn geen echt typische vrouwelijke bloemen. Meidoorn is zonnig en zacht, maar ook een beetje stug en ruw. Kamperfoelie is fris, groen met een honingachtige ondertoon. En het viooltje geeft deze twee een tederzoete en serene ondertoon. In de basis wordt de geur mannelijk(er) zoals je wilt. En wel door een harmonie tussen divers hout (waaronder sandel- en cederhout) die een zalvend en een lichte leernoot krijgen door harsen van de mastiek- en storaxboom.

RUIK & VERGELIJK

Na Dior zijn er meer labels gekomen die met een ‘geografische geur’ voor de ontdekkersmentaliteit in de man probeerde aan te wakkeren. Nooit echter zo succesvol als Fahrenheit.

L’Artisan Parfumeur Eau du Navagateur (1982)
Rochas Globe (1990)
Guy Laroche Horizon (1994)
Jesus del Pozo Quasar (1994)

FIRST VAN CLEEF & ARPELS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 29, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET V, KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN. 2 reacties

MY FIRST PERFUME

MY LAST PERFUME

MY EVERYTHING PERFUME

Jaar van lancering: 1976

Laatst bijgewerkt: 16/07/08

Neus: Jean-Claude Ellena

Art director: Van Cleef & Arpels

Flaconontwerp: Jacques Llorente

We schrijven 1 december 1976. Het is zover. De hele high society en modepers van Parijs zijn bijeen in het beroemdste hotel van de lichtstad, de Ritz, gevestigd op tevens het beroemdste plein van de stad: Place Vendôme – het plein met de hoogste bezettingsgraad aan juweliers ter wereld. Die avond zal het huwelijk voltrokken worden tussen de ‘haute joaillerie’ en de ‘haute parfumerie’ Ofwel: die avond zal het juweliershuis Van Cleef & Arpels – hoofdkantoor Place Vendôme – zijn eerste parfum lanceren. Heel toepasselijk First gedoopt. Vanwege het succes mag een jaar later de New Yorkse society getuige zijn van de Amerikaanse lancering. Op the first of march 1977 wordt First gepresenteerd in het Franse consulaat, waarbij de genodigden een diamanten kroon kunnen bewonderen die had toebehoord aan keizerin Eugénie (1826-1920), vrouw van Napoleon III en gemaakt door Van Cleef & Arpels.

Het blijft de vraag waarom niet eerder een juweliershuis op het idee is gekomen een parfum te lanceren. De verbintenis tussen haute couture en haute parfumerie is al decennialang lucratief, en bovendien hebben couturiers en juweliers veelal dezelfde klanten. Van Cleef & Arpels is de eerste juwelier die op een andere klant mikt: de vrouw in de straat die zich geen echte ‘haute joaillerie’ kan veroorloven, maar voor haar ‘first chique’ geur in plaats van de traditionele parfumleveranciers, kiest voor een juwelier.

First, de eerste vloeibare setting van juwelen, heeft zijn gelijk bewezen. Want de concurrentie volgde snel en inmiddels zijn de ‘Verenigde Juweliers’ niet meer weg te denken uit de parfumerie. En de flacon is nog steeds mooi. En de reclamecampagnes ook! Vooral die met de lelie, raar alleen, want die zit niet in de geur!

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Bij het ontwikkelen van First kreeg Jean-Claude Ellena de volgende opdracht: ‘maak een parfum dat ruikt en er uitziet als een juweel’. First kun je omschrijven als zeer, zeer, zeer klassiek. Na de traditioneel-frisse opening van bergamot met een vleugje zwarte bes – enige moderne noot – is het ylang-ylang die haar sterke geurspoor – ondersteund door galbanum – verspreidt. Een originele combinatie: volle en koppige sensualiteit ondersteund door een intens groene balsemachtige noot.

In het hart wordt dit duo vergezeld van roos, jasmijn en tuberoos (foto). Ook weer heel klassiek. Jasmijn speelt door gelige en luchtige volheid een disonante rol die eerder mooi harmonieert met galbanum, dan met de overige bloemen. En dit alles aangenaam en goed ruikbaar ondergedompeld in aldehyden waardoor deze bloemenweelde ronder en voller wordt. De basis van sandelhout, patchoeli, tonkaboon, vetiver, amber, musk garandeert dat het zwoele karakter van dit overrompelende boeket aan diepte en intensiteit wint.

En knap en heel aangenaam: toch behoudt de geur een zekere luchtigheid. En dat is weer te danken aan een opvallende dosis hedione, ofwel jasmijn ondergedompeld in fris, helder water. Opvallend is trouwens het verschil met tussen de eau de toilette. Die wordt gekenmerkt door een frisser bloemenaspect opgeroepen met hyancint, perzik, framboos in de topnoot.

Opgelet vanaf 2000 lanceert Van Cleef & Arpels hele mooie zomerse variaties op First waarvan het jammer is dat ze weer na een jaar verdwijnen. Soms zijn ze op internet nog te vinden.

RUIK & VERGELIJK

Opvallend is hoe uitgesproken en karaktervol juweliersparfums zijn. Vooral de allereerste! Logisch, ze willen net zoals hun creaties ‘in steen’, schitteren.

Cartier Must (1981)
Boucheron Boucheron (1988)
Chopard Casmir (1991)
Bvlgari Bvlgari (1994)
Mauboussin Mauboussin (2000)

FLOWER KENZO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 29, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET F, KLASSIEKERS VAN DE TOEKOMST. 1 reactie

FLOWER POWER VOLGENS KENZO

Jaar van lancering: 2000

Laatst bijgewerkt: 18/01/11

Neus: Alberto Morillas

Model: Rachel Kirby, Shu Qi

Art director: Patrick Guedj

‘Een bloem bloeit op in de stad. Een simpele, prachtige bloem. Delicaat toch sterk, onverwacht. Een ‘nomadische’ bloem schiet wortel in het asfalt’. Zegt Kenzo over de klaproos die je vaak ziet in een verstedelijkte, hightech wereld. Zij is de vitale link die de mens in contact houdt met de natuur. Zij weet zich te nestelen op de meest onverwachte plaatsen: op betonnen voetpaden, tussen gebouwen en langs uitvalswegen. Kwetsbaar en vol van symboliek brengt deze eenvoudige bloem een ‘noot’ vol van optimisme en poëzie in het urbane landschap.

Het maakt de stad mooier, het verrijkt het leven. Haar doorzettingsvermogen en energie inspireert ons. Logisch dat de klaproos als symbool is gekozen voor Flower van Kenzo. Een eigentijdse geur voor de moderne ‘stadsvrouw’ die naar de natuur kijkt voor inspiratie en vernieuwing. Dit simpele gegeven bleek een gouden vondst: Flower is uitgroeid tot één van de succesvolste geuren van de afgelopen jaren.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Afgezien van de regelmatig verschenen zomerse variaties, kent Flower twee versies. Het eau de parfum is een poederachtige bloemengeur met in de top Parma-viooltje (zoet), ‘wilde’ meidoorn-bloesem (zacht, maar ruig – foto), cassia (zonnig) en Bulgaarse roos (zoet, zonnig, fruitig). In het hart maak je kennis met een ware ‘powder power’ dankzij vanille van de Réunie-eilanden en opopanax, de hars ook wel bekend als zoete mirre. De basis vibreert van urban energy dankzij door ‘jasmijn geïnspireerde’ hedione – een klassiek synthetisch ingrediënt. Het geeft aan geuren ‘lucht’ en zon.

Ook synthetisch: cyclonaal, ‘een krachtige onthuller van bloemige akkoorden’. Oh ja, Flower ruikt ook nog een beetje zwoel dankzij de toepassing van witte musk. Logisch dat de eau de toilette-versie iets lichter van toon is. Hiervoor verantwoordelijk: frisse mandarijn. Nog frisser ruiken de bloemen in de diverse zomerse variaties van Flower. In 2003 verschenen drie nieuwe Flower-variaties in parfumconcentraat. Verkrijgbaar in rode metallic-flacons waarop de contour van de klaproos is gegraveerd. Elke maat in dit trio bevat andere ingrediënten.

Het satin skin-parfum (75 ml) is een zachte textuur die nog het meest in de buurt komt van een droge olie. Volgens Kenzo ‘een echt kledingstuk voor de huid en een perfect excuus om je armen om jezelf heen te slaan’. De 50ml-flacon bevat een spray waarmee met een simpele beweging lichaam en geest in een sluier van bloemige oriëntaalse zachtheid worden gehuld. Het parfum de coeur (15 ml) bevat de meest intense Flower-ervaring. Slechts een paar druppels zijn nodig om op te gaan in deze geur.

Ondertussen groeit de geur uit tot een moderne klassieker. Resulterend in veel nieuwe variaties: in 2005 Flower Oriental, in 2008 Winter Flowers om maar te zwijgen van de diverse eenmalige zomerse Flower-variaties. Opgelet: in 2009 verschijnt een gesublimeerde versie: Flower Essentielle. Opgelet: 2010 verschijnt Flower La Cologne en gaat Flower en Flower Essentielle eco door middel van een nieuw refillable systeem in de parfumerie.

RUIK & VERGELIJK

Het merkwaardige aan Flower is dat de klaproos helemaal geen natuurlijke geur afscheidt. Het gaat dus meer om het – poëtische – gevoel dat de geur oproept dan de daadwerkelijke klaproosgeur. Wat poederachtige streling betreft valt Flower te vergelijken met Guerlains L’heure Bleue, wat ingrediënten (klaproos) met Mac’s Synthetic Nirvana.

Guerlain L’Heure Bleue (1912)
Mac Synthetic Nirvana (1999)

FLOWER ORIENTAL KENZO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 29, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET F. Een reactie plaatsen

DE BEWIEROKING VAN FLOWER

Jaar van lancering: 2005

Laatst bijgewerkt: 16/07/08

Neus: Alberto Morillas

Art direction en zo: Patrick Guedj

Het gebeurt niet vaak dat een variatie op een populair parfum een enthousiaster onthaal krijgt. Met Flower Oriental van Kenzo is het gebeurd. Was de wereld al gecharmeerd van en verbaasd over het succes van Flower, de nieuwe oosterse variant bekoort ook veel neuzen. Het lijkt erop dat Kenzo met Flower Oriental naar zijn roots is terugkeerd, en wel Japan. Niet alleen in geur, maar ook in presentatie. De flacon is een eerbetoon aan de ‘kunst van het wieroken’.

Door de onderkant van de flacon ‘zo zwart als wierook’ te maken, lijkt het net of op de eau de toilette een zwarte cirkel drijft. Verder staan op de flacon ‘bloem’ en ‘geur’ in het Japans (hana en kaori) respectievelijk op de dop en de flacon geschreven. Mooi is de delicate afwerking. Want iedere flacon (alleen verkrijgbaar in 75 ml eau de parfum) is gerold in Japans rijstpapier met daarop een sierlijke tekening in Japanse stijl van een wierookceremonie.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Een zeer interessante geur. Want het zoete viooltje, de bloemig-houtig meidoornbloesem, cassia (variant op mimosa dus vol, fluweelgeel en zonnig) en (de fruitig-zoete) Bulgaarse roos van de oorspronkelijke versie – waarvoor Alberto Morillas ook tekende – ondergaan voor deze gelegenheid een wierookritueel die al eeuwenlang in het land van de rijzende zon wordt uitgevoerd.

En wel door het kostbare en zeer krachtig ruikende agarhout (het klassieke wierookingrediënt in Japan naar wordt beweerd – foto) aan Flower toe te voegen. Opvallend: dit is volgens mij de eerste keer dat agar (bekender als oud) in een geur voor de ketenparfumerie werd verwerkt. Het resultaat: de vanille in de basis van Flower transformeert van zoet naar donker, van zwoel naar kruidig. Hierdoor een ontstaat een nieuw bloemig-houtachtig oosters parfum, dat zich onderscheidt van zijn klassieke ‘familieleden’ door zijn minder zware en overrompelende geursensatie.

RUIK & VERGELIJK

Wierook – een verzamelnaam voor harsen van verschillende planten – wordt al millennia lang in godsdienstige rituelen gebruikt. En natuurlijk in parfums. Door zijn rokerige en intense karakter, geeft het aan geuren een donkere toets die eigenlijk met geen andere geursensatie te vergelijken is.

En door zijn over-walmende karakter wordt wierook in zeer kleine hoeveelheden aan parfums toegevoegd. Andere geuren met wel een opvallende wierook-injectie.

Estée Lauder Cinnabar (1978)
Giorgio Armani Mania (2000)
Yves Saint Laurent Nu (2001)
Giorgio Armani – Armani Privé – Bois d’Encens (2004)