INFUSION D’HOMME PRADA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 31, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET I. Een reactie plaatsen

DE MAN DIE GEUR NIET ALS VERMOMMING

VAN ZIJN PERSOONLIJKHEID BESCHOUWT

Jaar van lancering: 2008

Laatst bijgewerkt: 31/03/09

Neus: Daniela Andrier

Model: Rogier Boschaart

Art directon: Steven Meisel

Flaconontwerp: Miuccia Prada

Prada laat zich graag voorstaan op dat het oude waarden perfect benadert met een modernistische beleving. De flacon van Infusion d’Homme maakt dat duidelijk: is geënt op ouderwetse parfumflacons. En kreeg het Prada ‘heritage-logo’ mee in 1919 ontworpen door de grootvader van Miuccia Prada. Ook heel erg ‘ouderwets’, dus goed en vintage volgens Prada: op de zijkant van de flacon staan smaakmakers in zwarte letters.

Het idee achter de geur: ‘Met zijn verfijnde maar toch veranderende kracht’, gaat Infusion d’Homme over het niet sterk willen opvallen. De geur is er wel degelijk, maar manifesteert zich discreet en maakt de drager in no time goed gehumeurd en energiek. Het staat voor de levensstijl van de man, maar – opgelet! – het is geen masker of vermomming van zijn persoonlijkheid. Infusion d’Homme wil het gevoel oproepen dat je ervaart na een verkwikkende douche en/of het aantrekken van een kraakhelder, ‘vers’ gestreken overhemd. Kortom, de geur sluit nauw aan op het lichaam door zijn ‘vermogen helemaal op te gaan in het karakter van de drager’.

En hoe beeld je dit frisse en onopvallende gevoel uit? Steven Meisel combineerde een extreme close up in zwart-wit van het model met een stilleven van de flacon. Het resultaat helemaal zoals Prada het wil: een verweving van modern en traditioneel – zoals de geur zelf. Ter promotie laat Miucia Prada een aantal jonge, aanstormende cineasten het idee van een infusion verbeelden. Dus niet glamourous gelikt, wel een hoog art house-gehalte, bewust amateuristisch, quasi-filosofisch, breekbaar en soms gewoon in aanleg commercieel. Hieronder de Spaanse inbreng.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

De geur heeft de iris pallida van Infusion d’Iris voor de vrouw als uitgangspunt maar omringd door mannelijke grondstoffen. Zoals daar zijn: Tunesische neroli. Het geeft volgens de neus een reine en comfortabele toets en brengt, zoals je wilt, gekoesterde herinneringen uit je kindertijd naar boven.

Dan de hoofdrolspeler: de iris pallida. Staat symbool voor een sterke, maar tegelijkertijd broze schoonheid. Sterker, de floraal-poederige accenten ademen pure Prada-luxe. En dan volgen de mannelijke medespelers. Vetiver: rijk met de geur van hout, aarde en rook. Cederhout: warm en zacht. Voor de ‘verdieping’ zorgen wierook en benzoïne. De eerste verleent de geur temperament, de tweede een amberachtige sensatie door zijn rijke boeket van vanille, balsem en ambergris.

RUIK & VERGELIJK

Ja, de man mag ook steeds meer van de iris genieten. Nu was dat al heel gewoon bij de niche-parfumlabels, maar bij de exclusieve modemerken is het pas sinds 2005 ‘bon ton’. Dat bewijst niet alleen Prada, maar ook:

Dior Dior Homme (2005)
Lanvin Arpège pour Homme (2005)
Dior Homme Cologne (2007)
Chanel – Les Exclusifes – 28 La Pausa (2007)
Van Cleef & Arpels – La Collection Extraordinaire – Bois d’Iris (2009)

HOMME GUERLAIN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 31, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET H. Een reactie plaatsen

DE MAN BEWUST VAN ZIJN REUKZIN

Jaar van lancering: 2008

Laatst bijgewerkt: 29/06/12

Neus: Thierry Wasser (Sylvaine Delacourte)

Model: Renne Castrucci

Art director: Jean-Paul Goude

Flaconontwerp: Pininfarina

Waarin onderscheidt zich de Guerlainman van zijn seksegenoten? Heel simpel: zijn reukzin. Het dierlijke zintuig bij uitstek (dat om die reden ook vaak wordt onderschat en miskend). Heb je als man eenmaal Guerlain ontdekt, dan wil je, kun je volgens Sylvaine Delacourte niet meer terug naar geuren van modemerken (misschien wel verder naar sommige nichegeuren van Guerlain en andere parfumhuizen).

Want ruiken is voor de Homme Guerlain net zo natuurlijk als ademhalen en een bron van informatie en verborgen signalen. Maar ook van geneugten waarvan hij schaamteloos kan genieten. Dit oersinstinct heeft Jean-Paul Goude op een humoristische manier geïnterpreteerd door de man terug te brengen naar de basis van zijn bestaan.

En wel in de jungle. Omringd door zebra’s, luipaarden, olifanten, antilopes en andere met uitsterven bedreigde fauna en flora lest de man zijn dorst. Want laten wel wezen aldus Goude en Guerlain: de moderne man onderscheidt zich genetisch heel weinig van de Bono-aap in het tropische regenwoud van Afrika. Hij blijft iets dierlijks in zich hebben.

Het ‘Tarzanmodel’ mag er volgens Guerlain wel wezen: goed gebouwd, verleidelijk en met verbijsterend groene ogen (voor de gelegenheid extra verbijsterend gemaakt) en – Guerlain kan het ook niet laten – met een ‘onweerstaanbare glimlach die alle vrouwen graag de rol zouden laten spelen van Jane in de commercial’.

De flacon werd gemaakt door ontwerpstudio Pininfarina, een magische naam voor liefhebbers van Italiaanse raceauto’s. De hoekige flacon is een bevestiging van mannelijkheid, functioneel als een werktuig: het kuiltje in de spraydop waar de mannelijke vinger precies in past. En toch: het zou ook een Hugo Boss-flacon kunnen zijn…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Sylvaine Delacourte was een keer op Cuba in Harry’s Bar. Ze dronk daar een mojito, een cocktail gemaakt van rum, limoen en munt. Het vormde het uitgangspunt van de geur die zich in drie horizontale fases ontvouwt.

Eerste fase: overrompelend groen. Een vleugje limoen (‘scherpe en luchtige bitterheid’), munt (‘kruidig en pittig’), rabarber (‘zeer opwekkend’) en een flinke scheut tot essence gedistilleerde Jamaicaanse rum. Tweede fase. Verfijnd door bergamot (‘bloemig en verkwikkend’), groene thee (‘stug, mannelijk, bitter’), geranium (‘absoluut viriel, rozig, plantaardig’). Derde fase: ‘elegante stevigheid’ van cederhout en de ‘wilde vibratie’ van vers uit de grond getrokken vetiver. En door de compositie heen blijf je de aanhoudende frisheid van het mojito-akkoord waarnemen.

Eindindruk: mooi en zacht, maar voor mijn gevoel te veilig en te gewoon voor Guerlain. Dat Thierry Wasser met Guerlain in zijn hoofd ook iets zeer bijzonder kan maken, bewees hij vorig jaar met Quand vient la Pluie. Laten we hopen dat hij dat pad – ook voor de ‘gewone’ Guerlainman – verder verkent!

En ondertussen verscheen in 2009 een extreme versie van dit junglewater, in 2010 een nog prettiger gestemde eau-versie en in 2012 eigenlijk de mooiste en het meest Guerlain met Homme L’Eau Boisée.

RUIK & VERGELIJK

Thierry Wasser is in 2008 aangesteld als hoofdneus bij Guerlain. Geen verkeerde keuze, want onderstaande essences maakte hij ook al voor het huis.

Guerlain – L’Art et la Matière – Iris Ganache (2005)
Guerlain Quand vient la Pluie (2007)

JUNGLE KENZO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 31, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET J. Een reactie plaatsen

OLIFANTPRACHT

OLIFANTKRACHT

Jaar van lancering: 1996

Laatst bijgewerkt: 17/06/08

Neus: Dominique Ropion

Model: Ayumi Tanabe

Het gebeurt steeds minder vaak in de ketenparfumerie: een geur die zich overrompelend onderscheidt. Een geur waarvan sommigen bij de eerste kennismaking direct zeggen: ‘Wow, doe mij er maar drie’, maar door de meeste klanten wordt afgedaan als ‘veel te heftig’ of ‘niets voor mij’.

Eén van die geuren is Kenzo Jungle Elephant. Hij was, voor mij althans, even grensverleggend als Thierry Muglers Angel uit 1992. Dat wil zeggen: een parfum dat overrompelt door zijn geur. Ook zonder de presentatie – de promotieclip blijft indrukwekkend – ook als je hem blind ruikt. En dat gebeurt tegenwoordig niet meer zo vaak.

Met de naam refereert de ontwerper aan een (inmiddels verdwenen) kledinglijn. Het was de bedoeling dat diverse dieren die ‘in the jungle’ leven als inspiratie zouden dienen voor een reeks geuren.

Zo werd de eerste Jungle-geur gesierd, zoals gezegd, door de olifant een jaar later door Jungle Tiger. Helaas de tijger heeft het voor gezien gehouden. En aan de olifant wordt niet meer gerefereerd: de geur heet nu Kenzo Jungle. Het liefst aan elkaar geschreven. Had me trouwens wel sterk geleken: een junglecollectie met uitgesproken geuren. Maar bij Kenzo heeft men besloten voor de meer inspirerende en ‘filofiserende’ kant. Heel goed te ruiken in de Eau de Fleur-reeks (2008) gebotteld in de… Kenzo Jungle-flacon.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Klaar voor de start? Klen-dong-poing-oink! Heftigggggggg! Wat ruik ik allemaal? Nou, eigenlijk niet veel, maar de combinatie is explosief. In de opening ‘een idee van mandarijn’ die direct wordt meegesleept door het frisgroene, maar prikkelende kardemon. Een eigenlijk populair aroma in mannengeuren.

Klaar voor het hart? Die is bloemiger dan je zou verwachten. Komt op het conto van het zoete heliotroop (foto) vermengd met zwoel en koppig ylang-ylang. Zoethout maakt deze bloemen warmer, zoeter om vervolgens te landen op een enorm sterke patchoeliwolk. Vervolgens kondigt zich vanille aan. Die maakt Kenzo Jungle zoet, maar de kruidige totaalimpressie blijft goed bewaard. Kortom: Klen-dong-poing-oink!

RUIK & VERGELIJK

Van alle belangrijke parfummerken die in 1996 een nieuw, groots parfum lanceerden, valt het op dat ze supervrouwelijk en superbloemrijk zijn – Kenzo Jungle uitgezonderd.

Elizabeth Arden 5th Avenue (1996)
Laura Biagiotti Sotto Voce (1996)
Chanel Allure (1996)
Guerlain Champs-Elysées (1996)

JUNGLE POUR HOMME KENZO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 31, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET J. Een reactie plaatsen

JUNGLE LOVE

Jaar van lancering: 1998

Laatst bijgewerkt: 31/03/09

Neus: Olivier Cresp

Model: Satya Oblet + anoniem

Art directon: Kenzo

De Japanse, in Parijs werkende modeontwerper heeft iets met het woord ‘jungle’ en waar het voor staat. Zo was het ooit de naam van een van zijn goedkopere kledinglijnen en zien we in zijn prints veel motieven geïnspireerd door het oerwoud. En: hij vernoemde er drie geuren naar. Twee voor de vrouw: Jungle Elephant (1996) en Jungle Tiger (1997), waarvan de laatste zich inmiddels in de wilde fauna weer heeft teruggetrokken en de eerste nu door het leven gaat als Kenzo Jungle. En een voor de man: Jungle pour Homme. Een geur die staat voor het oergvoel en ongerepte van de man, en zijn verlangen om af en toe alle knellende banden van zich af te werpen. Deze wilde behoefte wordt gesymboliseerd door de zebra waarvan je het grillige huidpatroon terugziet op de flacon en de (geinige) dop die wordt gesierd met een ‘zebrastaartje’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Jungle pour Homme wordt omschreven als een hybride geur. Dat wil zeggen: het combineert eigenzinnig de citrusfirsse hesperidefamilie met het kruidig-oosterseparfumconcept. Dat merk je direct aan de opening: een mix van zoete limoen en donkergroen maté. Loopt mooi over in het zacht-kruidige hart van nootmuskaat en ambrette. En in de basis zorgen een hint van vanille, cederhout uit het Atlasgebergte, blauwe ceder, benzoïne en guaiachout voor een warme afronding. Maar het opvallende: de lichte, beetje zacht-wrang-groene toets (maté) van de opening blijft duidelijk waarneembaar. Inderdaad mooie hybride geur. Niet echt aangeslagen.

RUIK & VERGELIJK

Maté wordt ook wel Braziliaanse thee genoemd. De jonge bladeren (de top van de struik) worden na de oogst eerst gedroogd, vervolgens nat gemaakt. Eindresultaat als je aan maté ruikt: een koppig en vol aroma. Door neuzen om zijn zachtheid, volheid en balsemachtige noot geprezen. Ook als zodanig te herkennen in:

Rochas Globe (1990)
Annick Goutal Duel (2003)

CHIC CAROLINA HERRERA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 31, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET C. Een reactie plaatsen

OUD BEGRIP KRIJGT NIEUW LEVEN

Jaar van lancering: 2002

Laatst bijgewerkt: 22/04/09

Neus: Jacques Cavallier, Alberto Morillas, Ann Gottlieb

Model: Hana Soupokova

‘Ik hou er van om dingen opnieuw uit te vinden, om een vernieuwende visie te geven op klassieke waarden en begrippen’, aldus de ontwerpster bij de introductie. En dat is, als je je hebt gekozen voor het begrip chic, gewaagd. Want dit begrip heeft de laatste decennia veel aan waarde ingeboet. Sterker, als je nu zegt dat je iets heel chic vind, dan bedoel je het tegenovergestelde. Zoiets heet dan camp! En dat vindt Herrera jammer, die zelf wordt gezien als de moderne belichaming van ‘oude’ chic. Vandaar haar nieuwe benadering van chic in de vorm van een parfum.

En hierin is ze geslaagd. Zie de flacon: een minimalistische, bijna te simpel voor woorden, vormgegeven rechthoek. Het is een ode op de abstracte sculpturen van Donald Judd en de chromatische rechthoeken van Mark Rothko.

De kleuren transformeren, afhankelijk van de stand van de flacon, van fuchsia naar oranje, van oranje naar paars. Ronduit mooi in zijn less is more-uitvoering is het parfumextract. Je neemt twee glazen staafjes, plaast ze op elkaar en… that’s it. Voor mij de opvallendste flacon van 2003.

Zie de vrouw die Herrera in gedachten had: zij die plezier in het leven heeft, zij die met een ironische touch toch subtiel, intuïtief en ingenieus is. Ze is een persoonlijkheid: briljant, soms excentriek, maar altijd charmant en aanbiddelijk. En welke vrouw wil zichzelf niet graag in deze omschrijving van Herrera herkennen: ‘de Chic-vrouw laat zich geen trends voorschrijven maar creëert ze zelf’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Dat Chic een aangename geur is geworden, kan niet missen als je ziet wie ervoor verantwoordelijk zijn: Jacques Cavallier en Alberto Morillas in samenwerking met geurengoeroe Ann Gottlieb. De aanpak is origineel, aangezien dit trio klasssieke ingrediënten met normaliter een vaste plaats in een parfum – top, hart en basis – hebben laten ‘verhuizen’.

Zo opent de geur met Bulgaarse roos en rode fresia. Die bevinden zich meestal in het hart. Maar wees gerust, deze fresia ruikt niet anders dan welke kleur fresia ook. Is meer een kwestie van styling. Dus groenig lentefris. Apart: het afrikaantje, voorziet de opening van een kruidig accent. In het hart ruik je bloemen die zich meestal in de opening van een geur bevinden: mandarijn- en oranjebloesem. Het effect: fruitig-sensueel en die krijgen op hun beurt een kruidig accent door rode peper. De basis is echter vertrouwd klassiek: witte musk, sandelhout en vanille.

Het levert een geur op die balanceert tussen frisse verfijning en warme sensualteit. In 2004 verscheen eenmalig Crystal Chic. En die ruikt ook iets anders, zeg maar sensueler door de toevoeging van tuberoos in het hart, ambrette in de basis, en jeugdiger door een rood fruitakkoord in de opening.

RUIK & VERGELIJK

Hoe het nu precies met parfumnamen zit wat ‘eigendomsrechten’ betreft wordt steeds onduidelijker. Het is nog steeds een kwestie van goed fatsoen om niet de namen (of die er in de buurt komen) van je parfumcollega’s te gebruiken. Celine Dion denkt dat blijkbaar anders over. Haar nieuwe geur van 2009 heet…Chic! Heel chic van je, Celine!

DÉCLARATION CARTIER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 31, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET D. Een reactie plaatsen

LIEFDESVERKLARING OP HET GOEDE LEVEN

LIEFDESVERKLARING OP VRIENDSCHAP

Jaar van lancering: 1998

Neus: Jean-Claude Ellena

Model: vriendelijk lachende Tim Ward, erg moeilijke kijkende Chris Jarvis

Met Déclaration zoekt het Parijse juweliershuis aansluiting met de jeugd. Dat wil zeggen: jongemannen moeten met deze geur verleid worden. Dus is de geur qua concept minder verheven en minder verbonden aan de Cartiererfenis zoals het zwoele Santos (1981) en het varen-frisse, varen-kruidige Pasha (1992).

De flacon is voor Cartier uiterst sober van vorm waardoor alle aandacht direct wordt gelegd naar de geur, en die is een declaratie van elegantie. En de geur is inmiddels zo populair dat hij sinds 2001 twee nieuwe variaties kende: Bois Bleu en L’Essence de Déclaration gevolgd in de jaren daarna door diverse zomerse interpretaties.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Cartiers geurige declaratie is een heldere, groene, houtachtige geur met mooie kruidige nasleep plus een hoog androgyn-gehalte. En typisch voor Jean-Claude Ellena. Dat wil zeggen: een abstracte benadering van geur. Déclaration opent fris met bergamot en pomerans (bittere sinaasappel). In het hart herken je duidelijk de geur van berkenhoutsap die ook de verdere toon van de Déclaration bepaalt. Hieraan werd ijlig jeneverbes, donker eikenmos, bittergroen kardemon en groen-kruidig en hooiachtig alsem toegevoegd.

De basis is een combinatie van vetiver en berken- en cederhout. Eindimpressie: mooi en elegant door zijn andere ijzig-groene impressie. Gaat niet vervelen.

RUIK & VERGELIJK

Sinds het begin van de jaren negentig zien we – eindelijk – de geur van de berk weer terugkeren in geuren – tot dan eigenlijk alleen als haartonic gebruikt. De berkschors scheidt een ongekende fris-groene geur af die je direct associeert met een bos in het voorjaar. En dat is want anders dan berkenteer. Dat leverde vroeger vaak de leernoot in een geur. Ruik berkenwater ook in:

Annick Goutal Eau du Fier (1999)
Calvin Klein Crave (2002)

CLÎMAT – LA COLLECTION – LANCÔME

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 30, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET C, VINTAGE. 2 reacties

GEEN GROEN WATER VAN LANCOME,

MAAR EEN GROEN PARFUM VAN LANCOME

Jaar van lancering: 1967, 1995, 2005

Laatst bijgewerkt: 12/06/12

Neus: Gerard Goupy

Door het aanhoudende succes van de vintage-trend ontdekken ook steeds meer parfumhuizen hun eigen roots. En dat juichen we toe. Want in hun ‘geheime, verloren gewaande geurengarderobe’ liggen parfums opgeslagen die voor een nieuwe generatie beslist de moeite van het ruiken waard zijn. Het Parijse cosmeticahuis doet het met vijf prachtparfums getiteld La Collection.

Lancôme was trouwens een van de eerste: de collectie bestaat al sinds 1995 en werd gelanceerd ter gelegenheid van het feit dat Lancôme 60 jaar in de parfumbusiness zat en was toen zelfs een tijdje te koop bij de Bijenkorf. Vervolgens alleen weer in het hoofdkantoor aan de Faubourg St. Honoré in Parijs, maar sinds 2005 ook via hun site en op enkele exclusieve punten in de wereld.

Waaronder trendsetwinkel Colette in Parijs (aan dezelfde Faubourg St. Honoré) en wederom de Bijenkorf in Nederland. Het vintage-kwintet in 2005 bestond naast Clîmat uit Magie (1950), Sikkim (1971), Sagamore (1985) en Mille et une Roses (1999). Helaas werd niet gekozen voor de originele verpakking en flacons van de verschillende geuren: alle vijf zitten in een chique basisflacon (inmiddels vier keer aangepast zowel in dop als in flacon) die het klassieke, dus tijdloze karakter van de geuren moet onderstrepen. Inmiddels zijn daar Cuir (2007) en Peut-Etre (2008) bij gekomen.

Sinds 2011 heet de collectie Maison Lancôme en was de concentratie geen eau de parfum maar een eau de toilette en gebotteld in een minder klassieke standaardflacon. Die kennen we namelijk al van onder andere (nog steeds) Magie Noire (1978) en Clîmat (niet meer). En helaas hebben niet alle geuren deze transitie gered. Vooralsnog. Waaronder Clîmat.

De gedachte achter Clîmat: een symbiose van klimaten en stemmingen. Hiervoor werden bloemen verzameld die voornamelijk in subtropische klimaten gedijen overgoten door koele aldehyden. Het effect: een ontwakende voorjaarstuin, samengesteld zoals een schilder zijn doek bewerkt met ruwe toetsen. Zonnig, groen, geel, zwoel en toch fris door de onderliggende groene laag.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Clîmat is een goed voorbeeld van een klassieke bloemige aldehyde zoals die veel in de jaren zestig van de vorige eeuw werden gemaakt. De nadruk ligt, in vergelijk met de aldehydenparfums van de jaren twintig en dertig, meer op de groene-houtachtige noten dan op de sensuele weelde van bloemen. De opening doet denken aan gekneusde bladeren en takken waarop gardenia samen in volle euforie met het lelietje-van-dalen bloeit.

Hierover de, in dit geval, verfrissende aldehydenwolk die in de basis neerdalen op vetiver en animale noten van civet (tekening) en ambergris. De laatste twee verlenen Clîmat een subtiele, niet overheersende sensualiteit. Een toonbeeld van statige jaren zestig elegantie.

RUIK & VERGELIJK

Hopelijk is dit de definitieve naam en flacon van de vintagegeuren van Lancôme. Door het constant veranderen, lijkt het wel of het cosmeticahuis zelf nog niet weet waar zijn rijke geurengeschiedenis nu eigenlijk voor staat. In ieder geval, konden in 2011 er drie de toets der vintage-kritiek doorstaan.

Lancôme – Maison Lancôme – Peut-Etre (1937)
Lancôme – Maison Lancôme – Balafre (1967)
Lancôme – Maison Lancôme – Mille et une Roses (1999)

MA GRIFFE CARVEN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 30, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET M, KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN, VINTAGE. Een reactie plaatsen

DE HANDTEKENING VAN EEN COUTURIERE

Jaar van lancering: 1946

Laatst bijgewerkt: 12/06/12

Neus: Jean Carles

Flaconontwerp: Carven

Na jaren van ontberingen waarin het woord luxe bijna een scheldwoord was omdat mensen er geen tijd voor hadden, laat staan geld, presenteren na de vrede in 1945 Parijse couturiers geuren die de vrede en het geloof in een betere toekomst bezingen. De mooiste: Le Roy Soleil van Elsa Schiaparelli (1946). Helaas niet meer te koop. Alleen op veilingen. En ik bedoel dan niet de schaamteloze en onzorgvuldige versie die in 1997 door Salvador Dali-parfums op de markt werd gekieperd.

Ook niet meer te koop – gelukkig. Ook Madame Carven presenteert in hetzelfde jaar een parfum en opent ze tegelijkertijd aan de Rond Point des Champs Elysées in Parijs haar couturesalon. De reden voor het laatste: zij wou voor de kleine vrouw – zelf reikte ze niet verder dan 155 – echte couture wou maken. En met succes. Niet alleen kleedde zij letterlijk petites princesses (zoals de dochters van de comte de Paris) maar ook sterren met een beperkte lengte: actrice Michèle Morgan, zangeres Edith Piaf.

Tot aan de dag van vandaag is het huis Carven actief en populair. Inmiddels heeft Madame Carven (waarvan de jaartallen niet worden vrijgegeven) de artistieke teugels uit handen gegeven. Eerst aan Angelo Tarlazzi (1995-1998), gevolgd door ene Edward Achour, in 2010 gevolgd door ene Guillaume Henry. En in hetzelfde jaar gingen de parfumlicenties over in de handen van Jacques Bogart.

Bij het grote publiek is de naam Carven bekend door twee, inmiddels klassieke parfums: Vetiver uit 1957 voor de man en het elf jaar eerder gelanceerde Ma Griffe. Naast klauw, naamstempel en handtekening betekent het in het Frans ook ‘kenmerk’ en is het in modetermen bekend geraakt als de beschrijving van luxe accessoires.

Het kenmerk van de ‘griffe’ van Madame Carven is jeugdige vrouwelijkheid of vrouwelijke jeugdigheid. Kortom, een groene geur die optimisme uitstraalt niet alleen bestemd voor hele kleine meisjes.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Ma Griffe werd door de naamgeefster omschreven als ‘een parfum voor gelegenheden buiten de deur dat zijn koppige karakter geleidelijk aan verliest’.

Deze ongekend groene chypre wordt geopend door een zachtzinnig-scherpe combinatie van inderdaad koppige gardenia en sensueel-fris galbanum. Origineel. Dan wordt het groene harskarakter van galbanum versterkt door salie. Vervolgens een wolk van aldehyden die de noten in het hart – jasmijn, ylang-ylang, sandelhout en vetiver (waarop de nadruk ligt) – versterken. Vol, bloemig en toch blijft de geur groen. De basis is, naast de nootmuskaat, een mix van benzoïne en cistus labdanum. Kortom, kruidig en sensueel.

Jammer is wel dat de extra groene noot van galbanum (foto) in combinatie met de harsen in de basis in de nieuwe versie minder indruk maakt. Die merkwaardige, aangename ‘groene diepte’ is in lucht op gegaan, zo lijkt het. De koppigheid is weg. Is galbanum nu echt zo duur, of niet meer in grote hoeveelheden leverbaar? Goed nieuws trouwens: er gaat het gerucht dat Ma Griffe in zijn ouderwetse samenstelling opnieuw wordt gelanceerd in 2008. Niet gebeurd, wel met Vetiver in 2009. Heet nu Le Vetiver de Carven.

RUIK & VERGELIJK

Na de oorlog verschijnen er veel geuren die vijftig jaar na dato – we schrijven 2005 – bijna niet meer verkocht worden. Behalve vier. Die gelden als echte klassiekers.

Balmain Vent Vert (1945)

Nina Ricci L’Air du Temps (1948)

Dior – Les Créations de Monsieur Dior – Miss Dior (1948)

Robert Piguet Fracas (1949)

We schrijven 2012: vorig jaar opnieuw op de markt gebracht:

Dior – Les Créations de Monsieur Dior – Diorama (1949)

POLO BLACK RALPH LAUREN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 30, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET P. Een reactie plaatsen

DE MAN MET UPPER-MANHATTAN-GEVOEL

DE MAN MET UPPER-CHIC-GEVOEL

Jaar van lancering: 2005

Laatst bijgewerkt: 30/03/09

Neus: Pierre Negrin, Ellen Molner

Model: Nacho Figueras

Ralph Lauren is een van de weinige ontwerpers die doodgewone dingen – een colbert, een stoel, een kleur – zo kan presenteren dat ze in een keer weer bijzonder lijken. Neem daarbij zijn behoefte het American wasp-gevoel elk seizoen nog chiquer en ‘elitairder’ neer te zetten. Hiervoor kiest hij altijd white anglo saxon protestants met uitzonderlijke good looks die van de Ralph Lauren-touch voorziene doodgewone dingen, heel bijzondere dingen maken.

Zo ook met zijn geur Polo Black. Zwart, een geliefde ‘kleur’ bij veel ontwerpers, krijgt dit keer bij Ralph Lauren een zeer chique behandeling. Kijk naar het ‘knappe koppie’ van het model. Opvallend: geen broekie meer. Leeftijdscategorie: 25-45. Levenservaring valt als het ware van zijn gezicht af te lezen. Die ervaring deed hij trouwens wel op in de betere wasp-kringen.

Want zijn lifestyle is upper Manhattan, dus upper chic. Dus woont hij in een loft omringd met de smaakvolste dingen, gaat natuurlijk smaakvol gekleed – vanzelfsprekend in de nieuwe kledinglijn van Ralph Lauren, Black Label. En wordt hem allemaal even teveel – kan bijna niet – dan vlucht hij weg in zijn vintage sportscar. Om je een voorstelling van de gebruiker te geven – klik de nu best wel amateuristisch aandoende parfumclip – laten we tot slot de ontwerper zelf aan het woord: ‘There’s sensuality about the Polo Black guy. He’s sexy, confident and cool – just like the fragrance’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

De flacon van Polo Black kun je zeker chic noemen. De inhoud ook. En vreemd. Komt door de combinatie van exotisch zoet en continental classic green. Lauren himself omschrijft de geur als een  ‘aromatic wood fusion’ die opent met bevroren mango, Spaanse salie (olé! en op de foto zijn Hollandse familielid) en een groen ‘effervescent’-akkoord. Het hart van Polo Black: ‘zilveren’ artemesia (alsem), hedione (waterjasmijn) en een ‘lush liquid’-akkoord…

… whatever that may be, whatever de uitwerking may be – ik ruik het niet. Deze ingrediënten worden in de basis gedrenkt in ‘zwarte’ patchoeli, sandelhout, ‘timberol’ (ook wel bekend als ‘houtamber’, een synthetisch ingrediënt met een houtachtige ambergeur) en sensuele tonkaboon.

RUIK & VERGELIJK

Zwart staat in de wereld van mode voor understated chic en subtiele smaak. Zwart staat in de wereld van geuren voor donker, diep, intens en sensueel. Natuurlijk geeft elke ontwerper/luxebrand daar zijn eigen draai aan. Zwart kijken en ruiken kun je onder meer met:

Bvlgari Black (1998)
Ferrari Black (1999)
Loris Azzaro Silver Black (2005)
Paco Rabanne XS Black (2005)
Reminiscence Noir (2009)

PLEASURES FOR MEN ESTEE LAUDER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 30, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET P, Uncategorized. Een reactie plaatsen

LEUK LEVEN 24/7 365!

Jaar van lancering: 1997

Laatst bijgewerkt: 26/08/08

Neus: Pierre Wargnye

Model: onbekend

Een wolkeloze hemel. Een stralende zon. Een pracht van een tuin. Kijk hem eens rennen en spelen met zijn zoontje. Daar gaan we tenminste vanuit. Kan ook zijn favoriete neefje zijn. Samen dollen met de hond met de hoogste aaibaarheidsfactor in huisdierenland: de golden retriever. En na welgedane lol is het goed uitrusten. Liggen in een hangmat, praten, slapen, dromen. Perfect bliss. Dit is de man die Pleausures for Men gestalte geeft. Dit is de ideale man en/of vader volgens Estée Lauder. Wat opvalt: de andere manier van verleiden.

Zo kun je ook een mannengeur verbeelden. Een verademing na alle geuren die ter promotie een oververhit en perfect mannentorso toont waarvan het eraan bevestigde hoofd maar aan een ding denkt (in combinatie met geur), en maar over twee of drie dingen echt kan en wil nadenken. Alhoewel, onder zijn relaxte, casual sweater vermoed je wel een stevig en afgetraind lichaam – want daar dromen heel veel vrouwen toch van. Lauder koos bewust voor deze bescheiden en vrij-van-erotiek-manier omdat deze geur net zoals zijn vrouwelijke tegenhanger het gewone, dagelijkse genieten centraal stelt en naar een hoger plan tilt. Heeft niets te maken met de over het algemeen als very preuts te boek staande Amerikanen. Of toch wel misschien…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

De openingsnoten van deze prettig gestemde ‘bosgeur’ zijn: grapefruit ondergedompeld in een bad van groene noten. En dan wordt het zoet door tamarinde. En dan wordt het zacht door nectarine. Het hart zorg voor een kruidig-fris accent: gember (foto), peper en koriander een beetje bloemig en zonnig gemaakt door lavendel. De basis: een mix van bos- en houttonen met een licht zwoel accent. Denk aan eikenmos, ebben- en sandelhout en benzoïne. Heren opgelet: sinds 2004 is er ook een intense versie van Pleasures for Men.

RUIK & VERGELIJK

Je ontkomt er tegenwoordig bijna niet aan: een mannelijke versie van een populaire damesgeur. Dat weet Estée Lauder als geen ander. Hoe het Amerikaanse cosmeticahuis respectievelijk denkt over intuïtie en het ‘verder dan het paradijs’-gevoel bij man, ruik je in:

Estée Lauder Intuition for Men (2000)
Estée Lauder Beyond Paradise for Men (2002)