CUIR – LES NOMBRES D’OR – MONA DI ORIO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 6, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET C, NICHE. Een reactie plaatsen

EEN LEERMOMENT MET MONA

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 06/10/10

Neus: Mona di Orio

Fotografie: Ludovic di Orio

Leer is een ingrediënt dat nogal moeilijk ligt bij de gemiddelde parfumeriebezoeker. Als detail in de basis, nou vooruit, maar als een ‘soli-cuir’-geur… nee, dank u! Te donker, te dierlijk. Het is daarom een mooi en nobel streven van Mona di Orio om met Cuir (onderdeel van Les Nombres d’Or) deze ‘twijfelaars’ over de streep te trekken.

Maar met deze lijn streeft Mona nog een ander doel na: dat mensen met deze meer toegankelijke ‘prêt-à-porter’-creaties, minder moeite hebben zich te verdiepen in haar ‘haute couture’.

Zoals Nuit Noire (2005), Oiro (2006) en Chamarée (2009). Die hebben het ‘probleem’ dat ze te uitgesproken zijn. Ze ruiken te weinig ‘bekend’. Of zoals Mona het toelichtte tijdens de introductie van Les Nombres d’Or: ‘Mensen wil iets nieuws ruiken dat ze al kennen’. Cuir is wat mij betreft de ‘moeilijkste’, de meest uitgesproken creatie in de serie. Voor mij ook het minst uniseks.

Sterker: Mona’s kijk op leer is voor mij niet vrouwelijk, maar eerder mannelijk. Het is leer in een ruige staat, leer zonder raffinement (dit is geen waardeoordeel), leer niet omlijst met ‘verzachtende omstandigheden’. Wat ik ruik: leer dat je opsnuift tijdens een ouderwetse vossenjacht. De geur van bezwete paarden die door bossen en over velden, opgezweept door hun berijders, hun prooien achterna zitten (zie aquarel van Rachel Parker).

Mona’s Cuir is een zweepslag, een puur statement van een ongeciviliseerd parfum. Chic in pure essentie. Ze stelt zich hiermee, wat mij betreft, op een lijn met de neus die in de vorige eeuw met haar parfums in eerste instantie niet wou behagen, maar de gebruikers uitdaagde parfum op zijn meest uitgesproken te beleven. Haar naam: Germaine Cellier.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Aan de ingrediënten merk je meteen dat Mona geen moeite doet haar Cuir vriendelijk en ‘gepolijst’ te presenteren. Geen bloemen en amberachtige noten die leer transformeren tot suède. In de opening trekt ze van leer met licht-fris, maar bittergroen kardemon waaraan zich de donkere, aardse groenheid van absinth (alsem) hecht.

De ware zweepslag: in het hart: heel veel leer (foto) ondersteund door juniperus oxycedrus. Dat is dus de jeneverbes. Mona koos die vanwege ‘het prachtige, warme en rokerige aroma’. Ruig dus. De afronding met opoponax (zoete mirre) en castoreum (bevergeil, dus dierlijk) versterken het ‘ongeraffineerde’ geheel. Ik zeg: ruw en chic. Maar Kan me voorstellen dat mensen van het laatste een andere voorstelling hebben.

RUIK & VERGELIJK

Pure leergeuren; nog steeds een niche-ding in de parfumerie en krijgt meestal geen geslachtsaanduiding mee.

Klassiek leer:

Chanel Cuir de Russie (1924, 1989)

Knize Knize Ten (1924)

Lancôme Cuir (1936, 2007)

Hermès Eau d’Hermès (1951)

Nieuw leer:

L’Artisan Parfumeur Dzing! (1999)

Armani Privé Cuir Améthyste (2004)

Montale Oud Cuir d’Arabie (20??)

Andy Tauer Lonestar (2006)

PARA | DISO L’ESSENCE DE LA DANSE EMIO GRECO | PC

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 5, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET P, NICHE. Getagd: , , , , , . 1 reactie

FAR FROM HEAVEN

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 05/10/10

Neus: Alessandro Gualtieri

Flaconontwerp: Kiki van Eijk, Joost van Bleiswijk (zie foto onder plus een HKH)

Art director: Isabelle Vigier

Kan je met parfum teveel willen uitdrukken? Kijkt naar, ruikt aan en leest het verhaal achter het concept van Emio Greco|PC, het dansgezelschap van Emio Greco en Pieter C. Scholten. Het eerste parfumidee uit 2008 – de advertentie in het blad Hell in 2006 niet meegerekend – was behoorlijk conceptueel, dus intellectueel en daardoor erg vergezocht: ‘geurkunstenaar’ Maki Ueda zette bij de voorstelling van Purgatorio (de andere kant van het paradijs zullen we maar zeggen) bezwete dansklering op sterk water en distilleerde zo de geur van de dans. Tja.

Vervolgens groeide het idee voor een echt parfum. Thema: het paradijs. De andere kant van het Vagevuur zullen we maar zeggen.  Volgens Emio Greco en Pieter C. Scholten ‘even vluchtig en ongrijpbaar als de dans zelf’. Discussie.

De lancering (in juli) in Monte Carlo van het erg modieus ‘afgebroken’ geschreven Para|Diso ging vooraf aan de première van het gelijknamige dansstuk van het gezelschap. Niet zonder onbescheiden trots – ‘we bow to you’ wordt vermeld dat Hare Koninklijke Hoogheid Prinses van Hannover, erfprinses van Monaco, prinses Caroline – ze was toen toch al lang gescheiden van deze Hannoverse ‘Pinkelprinz’ – het eerste exemplaar kreeg overhandigd. Lucky devil. De andere 999 stuks worden te koop aangeboden.

Hoe ruikt het paradijs? Volgens Greco en Scholten is dat ‘even eenvoudig als onmogelijk. Para|Diso is meer dan alleen lekker: in het paradijselijke zit alles vervat. Niet alleen het eindpunt, ook de hele reis’. Juist die reis relateerden Greco en Scholten ‘aan de weg die de dans heeft afgelegd: het onderzoek rond het parfum werd een zoektocht naar l’essence de la danse – in de dubbele betekenis van zowel geur als kern’. Tja.

Niet verbazingwekkend dat de Italiaanse renaissancedichter Dante Alighieri (net zoals Marcel Proust in kunst- en parfumkringen te pas en onpas geciteerd maar wel chic gevonden als eigen invallen ontbreken) uit de boekenkast wordt gehaald om dansvoorstelling en parfum neer te zetten. En verscheen een magazine waardoor het paradijs multi-disciplinair toegankelijk werd. In een dergelijk artistiek umfeld mag samenwerking met (inter)nationale kunstenaars niet ontbreken. Hier zijn ze: Marcel Wanders, Jan Fabre en Louis Andriessen.

En Kiki van Eijk en Joost van Bleiswijk tekenden (voor) de flacon. Opvallend: de flacon – of spreken we hier vol ontzag van een kunstobject? – is meer lucht dan inhoud. Akelig minimalistisch en kil de ‘ombouw’ van chroom (een beproefd middel om een basisflacon de zo verlangde meerwaarde te geven) met daarin tronend de flacon met zwarte dop van Swarovksi-kristal – dat dan weer wel, maar eveneens veel beproefd. ‘Daarachter’ gaan heel wat bespiegelingen schuil. Die bespaar ik je. Ik weet dat parfum het in eerste instantie van presentatie moet hebben. Maar je kunt ook te ver gaan in het serieus nemen van jezelf en je parfumzoektocht. In het paradijs van Greco en Scholten wordt weinig gelachen. Vind dit ‘gesamtkunstwerk’ iets te veel. Het gaat om de geur die wordt verkocht via www.ickamsterdam en www.skins.nl.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Is, zoals dat heet, ‘niet verkeerd’. Flauw vind ik wel dat de neus de ingrediënten van Para|Diso niet prijsgeeft. Vergroot het mysterie niet. Greco en Scholten hebben in ieder geval een donkere voorstelling van hun beloofde land. Ik nam tijdens de kennismaking noten waar van intens hout (waaronder oud), wierook (rokerig) en patchoeli(smeulend, zwetend). Indringend, rokerig. Geen geurtje maar een sacraal parfum (bij wierook leg je die associatie snel) dat teruggaat naar de essentie van parfum: ‘profumo’. Ofwel, door rook goden proberen prettig te stemmen.

RUIK & VERGELIJK

Toch merkwaardig dat ‘een voorstelling van het paradijs’ zelden in verband wordt gebracht met parfum. Zo voor de hand liggend. Zo tot de verbeelding sprekend. Blijkbaar kan niemand zich er een ‘totaalplaatje’ bij denken, alleen een detail. Te groots, te eeuwig?

Avon Birds of Paradise (1969)

Delrae Bois du Paradis (2002)

Estée Lauder Beyond Paradise (2003)

Naomi Campbell Paradise Passion (2005)

Escada Pacific Paradise   (2006)

Biotherm Eau de Paradis (2009)

MELOE TEO CABANEL

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 4, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET M, NICHE. Getagd: , , , . Een reactie plaatsen

FRIS EN ZACHT ZOMERGENOT

Jaar van lancering: 2008

Laatst aangepast: 05/09/12

Neus: Jean-François Latty

Dit wordt beweerd volgens internetsites die de herkomst van voornamen toelichten: Méloé is een samentrekking van Mélanie en Chloé. En volgens wikipedia betekent het in het oud Grieks zwart of bruine huid. Als je aan de geur ruikt, dan is het niet moeilijk om beide met elkaar te combineren. Helemaal niet moeilijk als je de bedoeling van deze geur eau légère weet: sensaties oproepen van ‘een frisse hemel tijdens die zomerse dagen waarnaar je zo hebt uitgezien’.

Cliché, yeah I know, maar verzin zelf maar iets beters. Of omschrijf het volgende op je eigen, fijne manier: ‘Je door de zomerzon gebruinde huid heeft behoefte aan een fris watertje’. Geen eau de cologne – heeft te veel ‘bite’. Wel een zacht watertje dat streelt. Méloé is zo’n watertje. Je ruikt er aan en waant jezelf in een zomerse tuin waar je…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… fruitige, groene en bloemige noten opsnuift, opgeroepen door – eerst – bergamot, mandarijn en citroen. De lichte toon is gezet. Je wandelt verder en ziet – en ruik je heel even, maar heel goed – friszonnig lavendel omringd door en kruidig groen basilicum.

In het hart van dit prieeltje word je ondergedompeld in een witte bloemenweelde van neroli, oranjebloesem en jasmijn (foto) besprenkeld met nootmuskaat. Heerlijk licht, heerlijk zomers. De basis van katoenzachte musk, warm amber en warm hout zorgt ervoor dat Méloé niet te snel vervliegt. Je kunt nu helemaal goed voorstellen dat Jean-François Latty bij de samenstelling dacht aan de bittere sinaasappelplantages die Teo Cabanel aan het eind van de 19de eeuw beheerde in Algerije – de echte inspiratiebron.

RUIK & VERGELIJK

In Méloé vloeien twee moderne klassiekers wonderwel samen:

Issey Miyake L’Eau d’Issey (1992)

Estée Lauder Pleasures (1995)

ALWAYS – THE GENTLEMAN’S COLLECTION – ARAMIS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 30, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET A, VINTAGE. 1 reactie

ALWAYS ALWAYS

Jaar van lancering: 2006/2009

Laatst aangepast: 15/11/12

Neus: onbekend

The Gentleman’s Collection bevat acht geuren die de essentie van Aramis belichamen. Leonard – zoon van Estée – Lauder noemt het ‘een samenvatting van onze emblematische klassiekers’. En: ‘Ik hou van de gedachte om kennis te maken met oude formules’. De Gentleman’s Collection haakt natuurlijk in op de vintage-trend.

Alleen kun je je bij sommige edities afvragen of die al recht hebben op deze behandeling. Aramis 900 (1974), Devin (1977), JHL (1981), Tuscany Per Uomo (1984) en New West for Him (1988)… prima. Life (2003) en Always (2006) volgens mij nog niet echt; die zijn voor mij toch te recent om ervoor in aanmerking te komen. Maar misschien zit ik er naast, en is Always vanaf de lancering in Amerika zo’n succes geweest dat het predicaat ‘emblematische klassieker’ ook voor deze geur al gerechtvaardigd is.

Waar de naam voor staat, lijkt me duidelijk. En wordt nog duidelijker als je weet dat tegelijkertijd met deze geur – met Andre Agassi als ‘ambassadeur’ – ook een vrouwelijke versie verscheen. Inderdaad Always for Her. Ambassadrice? Inderdaad: Steffi Graf, vrouw van Agassi.

Always wordt omschreven als ‘alomvattende, zinnenprikkelende geur, bedoeld om nooit te vergeten. Het trekt de aandacht van die ene vrouw en brengt haar naderbij’. Maar er is wat mij betreft meer aan de hand, ‘geurtechnisch’ dan gesproken omdat…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… de geur een nieuwe frisheid oproept die haaks staat op het klassieke varenconcept. Geen lavendel- en citrusnoten eindigend in een bosachtige sensatie, maar wel een originele mix van ‘nieuwe’ ingrediënten. Dat ruik je met name in de opening: gember, limoen en komkommer. Dat is anders. Een soort bedauwde frisheid die lekker langt blijft hangen en extra energie in het hart krijgt door munt en mandarijn. Ik kan in Always de geur van de opgevoerde goudsbloem niet detecteren.

Of het moet het bittere bladgroen van deze plant zijn (die ‘ruikt’ naar waterkers), maar dat kan ook kardemon zijn. De afronding is wel klassiek, want al dit ‘fris’ moet natuurlijk wel beklijven. Hiervoor verantwoordelijk: cederhout en amber.

RUIK & VERGELIJK

De parfumindustrie wordt steeds inventiever wat het extraheren van nieuwe geursensaties betreft. Alles wat maar enigszins een aroma afscheidt kan tegenwoordig omgezet worden (onder meer via de headspace- en scenttrack-techniek) in geur. En dat prikkelt de fantasie van neuzen.

Komkommer is een goed voorbeeld. Het verspreidt een ‘lichtgroen’ parfum dat aan geuren een vernieuwend fris elan geeft. Toch minder gebruikt dan je zou verwachten.

Ralph Lauren Polo Blue (2003)

Marc Jacobs Cucumber Splash (2007)

Calvin Klein CK One Summer 2008 (2008)

POUR HOMME ELIXIR AZZARO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 30, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET P. Een reactie plaatsen

OUDE EN NIEUWE ESSENTIE

VAN MANNELIJKE VERLEIDING

Jaar van lancering: 2009

Laatst aangepast: 30/09/10

Neus: Michel Girard

Model: Enrique Iglesias

Artistic direction: Michel Mallard

Fotografie: Steven Klein

Loris Azzaro (1933-2003) was een van de eerste ‘nieuwe generatie’-couturiers die in de jaren zeventig zijn naam verbond aan geuren. En met succes. Vooral in het mannensegment, waarvan zijn eerste geur voor de man Azzaro Pour Homme (1978) nog steeds getuigt. Heeft zich in de loop der jaren ontwikkeld tot een ware klassieker. Waarom: door de stoere inhoud en dito presentatie. Man, mannelijk, macho. Behoorlijk heftig en – opvallend – nog steeds veel gekocht.

Om een nieuwe generatie te overtuigen dat deze geur de moeite van het ruiken waard is, werd gezocht naar een gezicht waarin deze ‘nieuwe mannen’ zich (hopelijk) herkennen. Het werd: Enrique Iglesias. En – slim! – werd tevens besloten een intense versie te ontwikkelen: Azzaro pour Homme Elixir.

Het effect van dit ‘absolute olfactorische wapen van verleiding’ volgens Azzaro: ‘Een mix van spanning en sensualiteit, de geur is doordrongen van de betoverende kracht van verleiding en de belofte van intens sensuele momenten’. Maar vreest niet, want ‘de geur heeft de mannelijke elegantie en het aromatisch-fougère-akkoord van Azzaro Pour Homme behouden’.

Heb je het idee dat de campagnefoto je erg doet denken aan het beroemde schilderij De Kus van Gustav Klimt, dan denk je goed. Want Michel Mallard liet zich erdoor inspireren! Hij zegt hierover: ‘Het beeld is zowel sereen, krachtig en sensueel… twee personen die samen een worden’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Als het goed is, ruik je door heel Azzaro pour Homme Elixir heen het vertrouwde varengeur-akkoord zo kenmerkend voor Azzaro Pour Homme. Denk aan lavendel, geranium, petitgrain en eikenmos. Hieraan toegevoegd in de opening: een ‘hesperide-harmonie’ van mandarijn en citroen, fruitig gemaakt door peer en zwarte bes.

Een elixir staat in de parfumerie bekend om zijn intense, sensuele en ‘meeslepende’ karakter, het vormt aldus Azzaro de peiler van de geur. Denk aan tonkaboon, vanille aangevuld met rijke amberaccenten op basis van benzoïne en cistus labdanum. En hierdoor onderscheidt Azzaro pour Homme Elixir zich duidelijk van zijn voorganger; die loopt in de basis over van musk en ambergris.

Het kan intenser, het kan frisser. Dus werd in 2011 Pour Homme L’Eau gelanceerd die zich kenmerkt door een extreem frisse opening: citroen, grapefruit en yuzu. Het hart combineert de zachtheid van lavendel met de frisheid van geraniumgroen. De afronding is ook beduidend  minder heftig, want de vetiver, sandelhout, musk en  patchoeli stellen zich heel bescheiden op.

RUIK & VERGELIJK

Kan er maar een zijn. Plus de toevoeging: volgens zeer betrouwbare bronnen werd de geur niet gemaakt door Marcel Roucel, maar door de volgende drie neuzen samen: Gérard Anthony, Martin Heiddenreich en Richard Wirtz.

Azzaro Pour Homme (1978)

ABSOLUTELY ME ESCADA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 30, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET A. Een reactie plaatsen

FIRST ME!

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 30/09/10

Neus: onbekend

Model: Olivia Wilde

Fotografie: Bruno Dayan

Art director parfumclip: Brett Foraker

Ze was eerst Incredible Me (2008), toen was het tijd voor Desire Me (2009) en nu vindt ambassadrice Olivia Wilde dat het in 2010 helemaal haar eigen persoontje gaat. Daarom heet de geur Absolutely Me. Volgens Escada is de actrice ‘met haar natuurlijke schoonheid, charisma en aanstekelijk optimisme de perfecte belichaming van de ambitieuze eigenschappen van de Escada-vrouw’. Want: ‘of ze nu blootvoets danst op een party of haar hond uitlaat in een couturejurk, ze doet alles in stijl’.

En wat vind de actrice zelf zo leuk aan Escada? Wilde: ‘Het is heerlijk om met het merk te werken. Ik ben een enorme Escada-fan en het concept achter Absolutely Me is lekker positief – het gaat erom vrouwen te inspireren spontaan te zijn, te genieten van het leven en helemaal zichzelf te zijn. Het is nu al mijn favoriete geur!’ Dit slikken we als zoete macaron!

Hoe dat allemaal in zijn werk gaat, kun je zien in de begeleidendepromotieclip. We zien de ‘Escada-heldin’ in een hippe club het podium betreden, strooit als een goede fee ‘diamantkristallen’ in het rond en gaat vervolgens over tot een handeling die normaal wordt uitgevoerd door ruige jongens op heavy metal-concerten: stage diven.

In een andere versie, zie je dit alles in ‘rewind’ – dan lijkt het of Olivia Wild een magneet-effect heeft op de ‘diamantkristallen’. Maar vooruit- of achteruitgespoeld, het verbeeldt aldus Brett Foraker de art director, ‘het beleven van glamourfantasieën in de werkelijkheid’. Is gelukt.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Absolutely Me is een gourmandervaring in optima forma in een roze bepoederde wolk. Escada beweert dat het ‘een bijna eetbare geur’ is. ‘Proef’ je in de opening: framboos vermengd met ‘rozensap’ voorzien van een pittige
toets door roze peperkorrel. Heel erg zoet dus.

Het hart vertaald de sensaties van ‘het roze schuimkoekje’, ofwel macaron. Denk: amandel gecombineerd met luchtig eiwit en suiker.

Een bloemige noot mag niet ontbreken, anders wordt het wel heel erg ‘banketbakker’. Werd jasmijn gecombineerd met de hout-zoetig bloemennoot van wilde meidoorn (bestaat er ook een tamme soort?). Heel erg zoet dus. Dit alles wordt in de basis overgoten met musk en vanille. Het effect aldus Escada: ‘Absolutely Me is een uitzonderlijk romige geur met veel warmte en sensualiteit’. Heel erg zoet dus.

RUIK & VERGELIJK

Me! Me! Me!

Gucci Envy Me (2004)

Paris Hilton Just Me (2005)

Escada Incredible Me (2008)

Escada Desire Me (2009)

Lanvin Marry Me! (2010)

PONTEVECCHIO NOBILE 1942

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 29, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET P, NICHE. Een reactie plaatsen

VERLEIDEN MET MAGNETISCHE ALLURE

Jaar van lancering: ????

Laatst aangepast: 29/09/10

Neus: onbekend

In gedachten beginnen operakenners bij het horen van Pontevecchio direct O mio babbino caro uit Giacomo Puccini’s opera Gianni Schichi (1918) te neuriën. Waarom? Nou, omdat in deze meeslepende Music for the Millions-aria de heldin Lauretta overweegt om zich van deze beroemde oude brug, hartje Florence, te storten. Lang leve de opera! Opvallend: door deze aria is de brug nóg beroemder geworden. Sterker: net zoals de Sint Pieter in Rome, zijn aria en brug inmiddels voor veel buitenlanders synoniem geworden met het vervlogen bella vita onder de Italiaanse renaissance-zon.

Slim van Nobile 1942 om een geur dus Pontevecchio te noemen. Dankt Laura Biagiotti haar inmiddels vervlogen parfumfaam ook niet aan het feit dat haar geuren op het rijke verleden van Italië waren gebaseerd?

Alleen, welke man is geschikt voor deze geur? Nobile 1942: ‘Voor de veeleisende, moderne man voor wie traditie en traditionele waarden als een constante door zijn leven vloeien. Pontevecchio staat voor een sterk, dynamisch en nog-agressief karakter altijd in balans’.

De drager blijkt eigenlijk een Casanova in vermomming want vol zelfvertrouwen ‘verleidt hij met een magnetische allure’, en verrast hij van de andere kant weer ‘door zijn momenten van tederheid en gevoeligheid gecombineerd met ware vitaliteit die nooit zijn innerlijke kracht verloochent. Dat merk je in elk besluit dat hij neemt, inclusief de keuze van zijn geur’.

Tjonge, tjonge. Niet mis. Maar, door al deze clichés vallen twee omschrijvingen op die de geur recht doen: non-agressief en vitaliteit. Want het verrassende aan Pontevecchio (voor hem, er bestaat inmiddels ook een vrouwelijk versie opgebouwd rondom Florentijnse iris) is zijn zachte en zalvende karakter met toch een pittige, zeg maar masculiene noot. Elegant. Klassiek.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Die klassieke elegantie komt op conto van de hoge concentratie natuurlijke ingrediënten. Ruik je van kop tot staart. De kop: bergamot en mandarijn krijgen een originele toevoeging van wierook. Maakt de citrusnoot zacht en zalvend. Het hart zet deze sierlijke draad voort met het poederige iris (foto) voorzien van een bloemige toets door rozenhout. Geraniumgroen zorgt voor de kruidig-frisse noot, cederhout geeft een houtnoot beschenen door de zon. Aan de patchoeli, sandelhout en vetiver zou je denken dat Pontevecchio behoorlijk masculien en aards eindigt. Niet dus, volgens mij is hier musk voor verantwoordelijk; zorgt voor een zacht-zoete en ‘comfortabele’ landing.

RUIK & VERGELIJK

Nog een paar klassiek-verfijnde mannengeuren, afkomstig van nichehuizen:

Parfum d’Empire Eau du Gloire (2003)

Etat Libre Orange Je Suis un Homme (2006)

Frapin L’Humaniste (2009)

TUBEREUSE 2 VIRGINALE – TUBEREUSE TRILOGIE – HISTOIRES DE PARFUMS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 28, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET T, NICHE. Een reactie plaatsen

LIKE A VIRGIN:

TUBEROOS IN EEN GESPEELDE ONSCHULDIGE SETTING

Jaar van lancering: 2009

Laatst aangepast: 27/09/10

Neus: Gérald Ghislain

Zoals je weet, was ik helemaal al helemaal onder de indruk van Tubéreuse 1 Capricieuse en Tubéreuse 3 Animale van Histoires de Parfums. Number one: het koppelt de tuberoos zo sierlijk aan de iris, number two omdat met strobloem en tabak de meest sensuele bloem een gevaarlijk animaal karakter krijgt. Hoe anders is Tubéreuse 2 Virginale.

Ik weet niet of ‘maagdelijk’ de meest toepasselijke omschrijving is. Ook of de beschrijving van Gérald Ghislain klopt: ‘Tijdens de renaissance was het absoluut verboden voor jonge maagden (ik zeg: geldt dat niet voor ‘oude’ maagden) om ’s nachts door tuinen (ik zeg: welke?) te lopen’.

De reden: ‘De ongelooflijk erotische kracht van de tuberoos die ook wel de heerseres van de nacht werd genoemd’. Kanttekening: tijdens de renaissance was de oorspronkelijk uit Mexico stammende tuberoos in Europa een nog een onbekende, niet geroken bloem volgens mij. Wat ik me wel bij maagdelijk gecombineerd met tuberoos kan voorstellen: een jong meisje zich al bewust van haar sex appeal en daar mee speelt en verleidt. Kindvrouwtje, Lolita… maar ondertussen… haar parfum gebruikend als ‘deadly weapon’. Pas op, nu slaat mijn fantasie op hol, je raakt verstrikt in haar spel, geeft je over; lang leve het gevaar van deze ‘virgin suicide’ – zo mooi gespeeld door Kirstin Dunst in de film The Virgin Suicides van Sofia Coppola – je volgt haar tot het einde, bevangen als je bent door haar parfum Tubéreuse 2 Virginale.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Tubéreuse 2 Virginale frappeert ook. Ik ruik, na een nauwelijks waarneembare mandarijnnoot, voor het eerst tuberoos (foto) vermengd met die andere exotische bloem die de laatste tijd zo ongekend hip is in geuren: tiaré, ofwel de gardenia van Tahiti. Origineel. Die vormen samen een bloemeneuforie die mooi fluwelig wordt door iris. De afronding met vanille, witte musk op een bedje van hout versterkt de toets van ‘ver-weg-eilanden in tropische contreien, geeft het een romig-vol accent. Voor mij niet ‘virginale’, eerder ‘tropical’.

RUIK & VERGELIJK

Wat zou er gebeuren als je Tubéreuse 2 Virginale vermengt met onderstaande geuren.

Tubéreuse Infernale of Tubéreuse Totale?

Histoires de Parfums Tubéreuse 1 Capricieuse (2009)

Histoires de Parfums Tubéreuse 3 Animale (2009)

PINK SPARKLE KYLIE MINOGUE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 27, 2010
Geplaatst in: CELEB FRAGRANCES, GEURENALFABET P. Getagd: , , , , . Een reactie plaatsen

SPARKLE! SPARKLE!

KNALLEN! KNALLEN!

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 28/09/10

Neus: Vincent Schaller

Model: bekend

Fotografie: William Baker

Flaconontwerp: Lutz Hermann

Kylie leeft in een roze wolk. Althans tijdens haar professionele bezigheden. Niets is haar dan te dol – zie haar live perfomances. Een en al feest! En Kylie weet dat je pas echt in de stemming met een glaasje bubbles, of meerdere. Sparkle! Het liefst zippend aan de variatie die wordt gezien als meest chic: rose champagne. Knallen! Dat bracht haar op het idee voor een geur. Pink Sparkle ‘roept levendige beelden van champagnebubbels die ronddansen op exclusieve, glamoureuze feesten in een sprookjesachtig universum vol sprankeling en oneindig geluk’.

Kylie: ‘Met Pink Sparkle wilde ik graag een elegante geur creëren die je naar een prachtige plek brengt vol positiviteit en vitaliteit. Ik zie het als een open uitnodiging voor iedereen die het goede in het leven met mij wil vieren. Pink Sparkle is geraffineerd, gewijd aan alle vrouwen die in harmonie met zichzelf en de wereld leven’. Vraag: waarom willen alle vrouwelijke celebs dat toch met hun geuren…

Heel bescheiden vervolgt ze: ‘Een uitzonderlijke geur verdient niets minder dan een sensationele verpakking. Het zit dan ook in een prachtige zachtroze flacon. De gewelfde vorm doet denken aan een klassiek champagneglas, het unieke draadpatroon aan de traditionele champagnedop. Dit thema gaat door in de prachtige gouden dop: een elegante, vrouwelijke versie van de klassieke champagnefles. De verpakking reflecteert de elegante boudoirstijl van de flacon. Het heeft dezelfde zachtroze kleur en is versierd met gouden glitters voor de sprankelende en feestelijke afwerking’. En alsof dat nog niet genoeg is… ‘de verpakking heeft een luxueuze, gouden onderkant in reliëf geïnspireerd op champagnekurken’.

Als je alle bovenstaande adjectieven op een rij zet, dan heb je het effect van Pink Sparkle te pakken: ‘uitzonderlijk, sensationeel, prachtig, uniek, elegant, vrouwelijk, zacht, roze, gouden, luxueus’. Open die flacon, dat wordt knallen!

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Pink Sparkle ontploft met roze grapefruit, lelietje-van-dalen en witte perzik. Deze voorjaarsfrisse en zachte sensatie loopt over in het hart gevuld met ‘fonkelende champagnebubbels met een uniek, echt joie de vivre-uitstraling’. Hierin dwarrelen bloesems van de sensueel-koppige gardenia en zoet-sensuele Arabische jasmijn (foto). Op de bodem van de champagnefles ligt een ‘marc’ van musk, vetiver en vanille.

Ik weet: de serieuze parfumbranche is niet echt blij met de tsunami aan celeb-fragrances. Maar, voor bijna weggeefprijzen word je getrakteerd op geuren die… – zet je snobgevoel even opzij – vaak niet eens zo slecht zijn.

Hoewel je blind ruikt dat de kwaliteit van ingrediënten niet de allerfijnste zijn, beledig je er niemand mee. Zeker niet de beoogde doelgroep: de jeugd van tegenwoordig. Moet ook gezegd: Pink Sparkle overtuigt in de totaalpresentatie. Kan zomaar Best Celeb Fragrance 2010 in de wacht slepen, als die prijs bestaat. Zo niet, dan overweegt geurengoeroe ernstig deze in het leven te roepen.

RUIK & VERGELIJK

De geur van champagne kun je niet letterlijk toevoegen aan een geur. Is een combinatie van citrus-, bloem- en fruittonen die samen het sprankelende bubbel-gevoel oproepen. Ruik je ook bij de eerste in het hart, bij de tweede (heel goed) in de opening.

Joop! Muse (2003)

Parfum d’Empire Ambre Russe (2004)

Niet vergeten natuurlijk, een van de eersten die champagne zo feestelijk en tegelijkertijd dramatisch in de wereld van parfumerie introduceerde:

Yves Saint Laurent Yvresse (1994)

AVENTUS CREED

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 26, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET A, NICHE. Getagd: , , , , . 2 reacties

EEN KLEINE CORSICAAN DIE EEN GROOT KEIZER WERD

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 25/09/10

Neus: Olivier en Erwin Creed

Schilderij: Jacques Louis-David

Hoe ik ook google: kom er niet achter wat ‘aventus’ betekent. Tik je het in dan kom je linea recta bij deze Creed terecht én allerlei instellingen en bedrijven die zich ook met Aventus sieren. Een mogelijke link: Aventinus, zoon uit het huwelijk van Hercules en priesteres Rhea, althans in Virgilius’ boek Aeneis. Of: naam van een van de zeven heuvels waar het oude Rome op gebouwd was.

Ik hou het maar op een fantasienaam met historische connotatie. Je kunt in Aventus ook avontuur lezen, of hij die van avontuur houdt. Daar ontbrak het de man niet aan die als inspiratiebron voor deze geur diende en geschiedenis heeft geschreven: Napoleon Bonaparte (1769-1821). Je weet wel, die kleine Corsicaanse militair die het schopte tot keizer van Frankrijk.

Wat je wellicht niet weet: hij was gek op geuren. Volgens overlevering grootverbruiker van 4711 ‘das echte Kölnische Wasser’ (1792) en de colognes van Roger & Gallet die hij tijdens zijn veroveringstochten in de schacht van zijn laarzen meenam. Zelfs tijdens zijn laatste jaren als banneling op St. Helena schijnt een van zijn dienaren een cologne voor hem te hebben gemaakt op basis van lokale flora en kruiden uit zijn eigen tuintje.

Creed over Aventus: ‘Voor mannen die viriliteit, kracht en visie hoog in het vaandel hebben, geïnspireerd op Napoleon die zichzelf keizer van zijn veroverde Europa kroonde, een selfmade koning die oorlog, vrede en liefde bepaalde op zijn voorwaarden’. En dan… komt de naam uit de mouw: ‘Aventus komt van een oud woord dat succes betekent’. Beetje vaag. Dit niet: ‘Daar staat hij. Op een veranda van staal en glas, die lijkt opgehangen tussen hemel en aarde over een diepe vallei. Zijn ellebogen leunen op de reling, terwijl hij de horizon afspeurt. Zijn houding bijna onaards, zijn lichaam uiterst alert. Naast hem zijn evenbeeld; een schitterend paard. Samen vormen ze een perfect op elkaar afgestemd duo met krachten volledig in harmonie’.

‘Hij is de incarnatie van mannelijkheid. De alpha van  viriliteit, de omega van bescherming. Kijk naar de kromming van zijn schouders, de curve van zijn biceps en de warmte van zijn torso. Met aan zijn zij, zijn aardse Pegasus. In hun onbewogenheid lijken ze wel een. Met voor een buitenstaander onzichtbare hartslagen, die een gezamenlijk ritme lijken te slaan. De onverschrokken ruiter neemt voor de laatste keer het ultieme moment van rust en bezinning in zich op, voordat hij overgaat tot een noodzakelijke verovering. Een moment, waar hij oprecht van geniet. De tijd tussen wat geweest is, wat nog zal komen. De belofte van de toekomst’.

Wow! Wat een man, wat een paard, wat een duo! En nu weer even naar bovenstaand schilderij kijken en tegelijkertijd het allegro con brio van Beethovens derde symfonie, de Eroica, opzetten – een muzikale ode op Napoleon. Dan begrijp je waarom meer dan 50.000 boeken aan deze nog steeds tot de verbeelding sprekende man zijn gewijd.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Vaag is ook niet de geur. Aventus begint ongekend fruitig-fris om vervolgens via een bloemige hartnoot te eindigen in een indringende sensueeL-houten finish. Leuk of niet leuk: de ingrediënten hebben bijna allemaal een link met het heftige leven van de keizer.

In de opening zijn dat zwarte bes van Corsica, zijn geboorte-eiland. Zelden zo helder de zwarte bes geroken die extra fris wordt gemaakt door bergamot uit (inderdaad) Italië, Calville Blanc-appel uit Frankrijk en ananas (zonder landaanduiding maar wel Napoleons favoriete toetje naar het schijnt…). ‘Moet me van het hart’: zwarte bes, appel en ananas ruik je vaker in de opening, bij Creed heb je het gevoel dat ze net geplukt zijn. Zo natuurlijk, zo ‘fruit’. ‘Napoleon-rozen’ en jasmijn uit Egypte (trok hij ook ter strijde) worden in het centrum van de macht vermengd met de leernoot van berk (waarvan zijn troon schijnt te zijn gemaakt) en patchoeli (geen link).

Laatste twee zijn opmaat voor de donkere basis (die dicht in de buurt van de klassiek dierlijke chypre komt) van eikenmos, vanille, musk en ambergris. Mooi hoor die transformatie van fris naar sensueel. En geniet ik nu echt zo van Aventus’ basis die zo vol en rond is, omdat ik echte ambergris en musk ruik, ‘ob ist es Fantasie das ich lebe’… Creed beweert namelijk als een van de weinige parfumhuizen deze animale versierders te gebruiken.

RUIK & VERGELIJK

Napoleon en geur. De eerste heb ik zonet vermeld. De tweede is een andere, prachtige ode op Napoleon en de derde is de ‘laatste’ geur van de keizer (ook hierboven vermeld).

Mülhens 4711 (1792)

Parfum d’Empire Eau de Gloire (2003)

Cosmalia L’Authentique Eau de Cologne de l’Empereur (onbekend)