MUSC – LES NOMBRES D’OR – MONA DI ORIO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 22, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET M, NICHE. 1 reactie

MUSK DIE JE LAAT DROMEN

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 22/10/10

Neus: Mona di Orio

Fotografie: Ludovic di Orio

Musk… je wordt er mee ‘doodgeparfumeerd’ de laatste jaren. Vooral de witte variant doet het goed, die moet aan geuren – met name in de basis – voor een zacht katoenwollig, behaaglijk gevoel zorgen. Denk: een witte pashima-sjaal, denk: een witte kasjmierdeken. Je weet wellicht net zoals ik: echte, natuurlijke musk (afkomstig van het Himalaya-hert) mag vanuit diervriendelijke overwegingen en het dreigende uitsterven van de soort niet meer gebruikt worden in de parfumerie. Het gevolg: synthetische versies verschenen. En die zijn ‘qua inhoud’ steeds meer verwijderd van de oorspronkelijke animale geur. Nog iets: dergelijke pure synthetische versies zijn in de vorm van ‘soli-musk’-parfums moeilijk te verdragen. Vandaar dat witte musk voornamelijk in de basis van geuren wordt verwerkt.

Wat je wellicht ook weet: veel musks die in de parfumerie worden gebruikt hebben een nogal harde, ijzige en kille finish. Vaak een kwestie van kwaliteit. Hoe beter, des te zachter, fluweliger en verfijnder hij wordt. En dan is het ook nog een kwestie waarmee je de musk omringd.

Musc is samen met Ambre en Cuir onderdeel van een nieuw concept van Mona di Orio: Les Nombres d’Or – bij ons bekend als de gulden snee, ofwel perfecte symmetrie en balans. Hierin geeft ze haar ideale visie op klassieke geurconcepten. Hoe doet ze dat? Door te zoeken naar de perfecte verhouding tussen ingrediënten om ‘harmonie’ en ‘een goddelijke verhouding’ te bereiken. Waar hoopt ze op? Dat mensen door Les Nombres d’Or zich makkelijker overgeven aan haar ‘echte’ parfums, door velen als te moeilijk en te uitgesproken beschouwd.

Musc vind ik de mooiste geur van dit trio omdat het meer dan alleen een populair parfumingrediënt interpreteert. Ambre is een zalvende ‘amber alert’, that’s it. Cuir is een ruige schets, that’s it.

Maar Musc is meer dan musk, het is parfum met poëtische kracht: het tovert beelden tevoorschijn, laat je dromen – mij althans – van pure onschuld, van een gelukzalige, sentimentele sfeer. Je kent het wel: schilderijen met pastorale en arcadische tafereeltjes. Zon, zomer, bloemen, bijtjes, speels genieten… Amor die met zijn pijlen jongleert, een ‘bepoederd’ schilderij van Watteau…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Om verliefd op te worden (terwijl ik eigenlijk niet zo’n liefhebber ben van tedere en poederachtige muskgeuren). Mooi: de vluchtige opening van zoetbloemig neroli en engelenzaad (die naast haar bitterzoete groene noot ook een musknuance heeft).

Maar dat maakt nog geen musk. Krijg je ook nog niet te ruiken in het hart, dat trouwens wel een goede opmaat voor het ‘totale’ muskgevoel is. Namelijk een ruime hand vanillerijk heliotroop die zich mooi paart aan roos. Zoeter dan zoet – zonder dat Mona’s Musc ‘plakkerig’ wordt. Maar het is vooral de heliotroop die in de basis in samenwerking met absolu van tonkaboon voor een superzacht, superzoet muskgevoel ‘in wording’ zorgt. Het zoeter dan zoet, wordt nu poederig en etherisch…

En dan ‘eindelijk’, in de basis musk. Die maakt de heliotroop-tonkabon-combi nog warmer, nog zachter, nog verfijnder. Wonderlijk, hoe je eigenlijk met zo weinig mogelijk musk toch een idee van pure musk weet op te roepen.

RUIK & VERGELIJK

Prefereer in een geur de animaal-sensuele kracht van musk, dan kun je kiezen uit:

Etro Musc (1989)

Serge Lutens Muscs Koublaï Khan (1998)

Frederic Malle Musc Ravageur (2000)

Wil je de zacht-fluwelige kant van musk ondergaan, dan opteer je voor Mona di Orio of:

Serge Lutens Clair de Musc (2003)

Narciso Rodriguez For Her (2004)

Annick Goutal – Les Orientalistes – Musc Nomade (2008)

Tom Ford – Private – Blend Musk Pure (2009)

M/MINK BYREDO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 21, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET M, NICHE. Getagd: , , , . Een reactie plaatsen

PARFUM IN OMGEKEERDE RICHTING

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 28/09/10

Neus: Ben Gorham, Jerome Epinette

Fotografie: Inez van Lamsweerde en Vinoodh Matadin

Styling: M/M

Had nog nooit van gehoord M/M (anno 1992) uit Parijs: een initiatief van Michael Amzalag en Mathias Augustyniak met als doel kunst, mode en muziek samen te laten komen. En dat doet het duo blijkbaar met succes: hun werk was al te zien in het Centre Pompidou, Palais de Tokyo (Paris), het Guggenheim (New York) en het Victoria &Albert Museum (Londen).

Met geur had M/M zich nog nooit ingelaten. Maar Michael en Mathias wouden wel graag een parfum voor hun bureau. Ze vroegen Ben Gorham op de voorwaarde dat hij ‘andersom’ wou werken. Dus niet eerst een geur samenstellen en daarna op zoek gaan naar de juiste visual, stemming, sfeer enz., enz.

Maar drie visuele ‘onderdelen’ – blok inkt uit Azië, foto van een Japanse meester die kalligrafeert, een ‘utopische’ formule door Mathias getekend op Koreaans papier – moesten door Ben Gorham (en Jerome Epinette) vertaald worden naar een geur. En zo geschiedde. En zo zag M/Mink het licht: ‘het parfum van een geest die met denkbeeldige inkt onder de huid schrijft’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Ondanks de ‘omgedraaide’ benadering, is M/Mink een parfum met duidelijk klassiek signatuur. Komt op de eerste plaats door een overdosis adoxal. Dat is een aldehyde (gemaakt van alcohol en plantenresten) gebruikt om het oceanische, luchtige en zepige (denk fris gewassen lakens) effect met florale (lelietje-van-dalen) en rokerige nuances (wierook). Ruik je goed. De hele geur door.

Hieraan slechts toegevoegd: patchoeli (donker, aards), klaverhoning (zoet, zonnig, groen) en amber (warm, gloedvol). Het effect: ‘simpel van structuur maar extreem van karakter’. Het eerste klopt, het tweede minder. M/Mink is inderdaad geen ketenparfumerietoptien-geur, wel een mooie, ‘ronde’ klassieke geur die herinneringen oproept aan vintageparfums uit de jaren dertig, veertig en vijftig van de vorige eeuw.

En ik weet niet of het de bedoeling is – lijkt me wel – maar M/Mink ruikt een beetje naar bont. Of beter gezegd naar zweetdruppels in een pels. Dierlijk, zweterig, broeierig. En toch zacht door adoxal, die de geur een talk- en zeepachtige finish geeft. En toch behaaglijk warm en ‘beschermend’ zoals bont (nerts) dat behoort te doen.

RUIK & VERGELIJK

Ik voorspel een tsunami aan kruisbestuivingen tussen verschillende ‘disciplines’ in de wereld van kunsten – parfum wordt gezien als de achtste kunstvorm – waardoor je op een andere manier naar parfum kijkt en er aan ruikt.

En dat wordt vervolgens door de machtige ‘geurengarde’ opgepikt die dan ‘echte’ (lees: gearriveerde) kunstenaars vraagt te gaan spelen met grote klassiekers. Qua inhoud waarschijnlijk niet, qua presentatie waarschijnlijk wel. 

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Emio Greco|PC Para|Diso (2010)

212 VIP CAROLINA HERRERA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 20, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET CIJFERS. Getagd: , , , , . Een reactie plaatsen

V(ERY) I(MPORTANT) P(ERFUME)

FOR

V(ERY) I(MPORTANT) P(EOPLE)

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 19/10/10

Neus: Alberto Morillas

Modellen: Big Apple-VIP’s that matter

Zelden zo’n uitgebreid geurpersdossier toegestuurd gekregen. Door het van goud blakende 212 VIP ‘behind the scenes’ bladerend, maak je wéér eens kennis met een wereld die volgens creatievelingen in de parfumbranche zo benijdenswaardig is: de getalenteerde incrowd die ‘het verhaal van the big apple schrijven’. Daar wil je volgens hen als – nog – anonieme ‘nono’ absoluut onderdeel van zijn. Als het effe kan, zo snel mogelijk. 212 VIP zijn is je droom en om dat te bereiken ga je heel ver!

Je schrijft je in, doet mee aan voorrondes van elke denkbare X Factor-talentenjacht, laat je door de jury (al lid van de door jouw geaspireerde wereld) tot op het bot afzeiken. Kom maar op! Want jij gaat door! Jij hebt talent, gelooft in jezelf. En beschik je hier niet over, gelooft niemand in je, dan verzin je wel iets anders om deel te worden van de crea-elite in the city that never sleeps. Zodat je nooit die vernederende vraag van een doorbitch, uitsmijter, kledingkast of andere arrogante dwarsligger hoeft te beantwoorden: ‘Are you on the list?’

Want daar draait het volgens Carolina Herrera (de moeder) en Carolina Herrera (de dochter) om. Maar, en dat is dan weer aardig, of je op die begeerde lijst staat heeft niets te maken met geld of bekendheid, maar meer met personality en attitude. Gevoel voor humor is ook een pre.

Ze geven een aantal voorbeelden. En die zien er allemaal verdomde goed, verdomde jong en model-like uit. Authentieke geesten die je wilt ontmoeten en waar je mee wilt zijn. Zie je wel! Ook in New York heb je geen talent nodig om het te maken. Misschien wel een parfum dat de codes van succes, ambitie en ‘being part of that little group’ verspreidt. Subtiel, dat dan weer wel, het is een geur van Carolina Herrera per slotte van rekening. Die heeft het niet zo op al te schreeuwerig, poenerig en bling-bling-gedrag. Of toch wel?

Wil je op de hoogte blijven van de geur, ga naar: http://www.facebook.com/212VIP. En wil je in de juiste partymood komen, zie dan:

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

212 VIP heeft geen opening, hart en drydown maar wel een plezierig, sociaal en stijlvol akkoord. Het plezier: passievrucht ondergedompeld in rum. Ofwel vanille-achtige noten vermengd met een exotische fruittoets. Kenmerkend voor de 212 VIP-generatie: hun sociale instelling. Hoe vertaal je zoiets in hemelsnaam in een geur? Carolina Herrera plukte haar favoriete bloem – de fluweel, zoet en kruidig ruikende gardenia, zie foto – en dompelde die onder in musk. Stylish (de drydown dus) brengt ‘een vleugje originaliteit in combinatie met raffinement’. Met het laatste wordt tonkaboon (met zijn vanille-rumachtige karakter) bedoeld, met het eerste: vanille.

Het maakt van 212 VIP een elegante geur die niet overrompelt, verstikt én die zweeft tussen oriëntaals en gourmand. Of beter gezegd: tussen oriëntaals en ‘slijterij’. Opvallend: in de ‘afdronk’ – kruidiger en aardser dan verwacht terwijl geen kruiden en patchoeli op de lijst staan – verdrinkt de gardenia geheel, om ruim ‘neus’ te geven aan de superzachte vanille-musk-combi.

RUIK & VERGELIJK

Het eerste waar ik aan moest denken bij ‘all this that glitters en shines’, qua sfeer dan, het eveneens met goud overladen Lady Million. Ook hier ligt de nadruk op de presentatie en sfeer. Spreekt die tot de verbeelding, dan moet de inhoud wel aangenaam ruiken.

Paco Rabanne Lady Million (2010)

Ook heel erg New York-vipperig:

DKNY Delicious Night (2007)

02 OWARI ODIN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 18, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET CIJFERS, NICHE. Een reactie plaatsen

OWARI-FRIS

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 18/10/10

Neus: Pierre-Constantin Guéros

Plant 03 Century je met beide voeten in de vochtige aarde waar patchoeli, eikenmos en vetiver het heel goed met elkaar kunnen vinden, met 02 Owari lijkt het net alsof je voeten (en geest) worden verlicht door de fris-fruitige en fris-zurige genoegens van een ‘hesperidentuin’. Die is niet, zoals gewoonlijk gelegen in Europa, maar in het Verre Oosten. Owari, Japan om precies te zijn. Daar groeit volgens Odin (wie of wat is Odin? Zie: www.odin.com) een ‘zeldzame’ mandarijn met dezelfde naam. Ik hoop in ieder geval dat deze mandarijn vanaf nu in grotere getale gekweekt gaat worden. De vrucht maakt door zijn fris-zoet-bittere geur van 02 Owari een mooie én elegante citrusgeur die, hoewel vertrouwd, toch anders fris is.

Zoals ik bij de recensie van 03 Century schreef, geldt ook voor 02 Owari. Bijna te verfijnd voor de no nonsense chic-uitstraling van Odin.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Heel veel citrusgeuren – ook in de nichesector – zijn nogal scherp en crispy. En dat is ook precies de bedoeling. Het gaat puur om het instantfrisse effect eigen aan een citruscologne. Maar er zijn ook niche-citrusgeuren die dit verfrissende effect combineren met de verdieping en verfijning van een eau de parfum.

Geldt ook 02 Owari. Citrusfris maar ook superzacht. Eerst is er de verrassing van ‘die zeldzame mandarijn’ met bergamot: een uitbarsting van frisheid, maar zachter, fruitiger en zoeter als we gewend zijn. Plus een lichte muskachtige noot (laatste kan ook komen door de basis). Om de frisheid van de opening te versterken werd de Owari-mandarijn vermengd met versgekneusd grapefruitblad.

Deze frisheid wordt vervolgens getemperd door bloemig neroli en ‘hout’. De opgevoerde ‘cubeb’-peper (Piper cubeba) ervaar ik niet echt in het hart. Wel het niet bij naam opgevoerde ‘hout’ dat in de basis wordt versterkt door cederhout (gaat heel mooi samen met de mandarijn), ‘gouden amber’ en ‘tonkin musk uit Chinese bergen’.

Dat laatste moet je niet helemaal serieus nemen, want tonkin musk is de echte puur natuur dierlijke musk. En op het hert dat deze geur afscheidt via zijn geslachtsklieren, mag sinds de jaren zeventig niet meer gejaagd worden, althans voor en door de parfumindustrie. We houden het dus op synthetische variant die aan de algehele frisheid van 02 Owari een mooie, zachte en ‘omhullende’ warmte geeft.

RUIK & VERGELIJK

02 Owari kan de vergelijking doorstaan – jawel! – met citrusgeuren uit de nichesector. Zoals:

Tom Ford – Private Blend – Neroli Portefino (2007)

Dyptique L’Eau de Neroli (2008)

Guerlain Cologne du Parfumeur (2010)

TOUJOURS GLAMOUR MOSCHINO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 14, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET T. Een reactie plaatsen

GLAMOURISSIMO!

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 28/09/10

Neus: onbekend

Model: Alexandra Agoston

Fotografie: Inez van Lamsweerde en Vinoodh Matadin

Toujours spreek je uit op z’n Frans (kan niet anders) en als je dat ook doet met Glamour dan vat je in een keer de essentie van (Huize) Moschino en zijn visie op geur samen: ironisch, maar elegant knipogen naar de oh zo serieuze parfumwereld. Behalve dat de geur ‘levendig, romantisch en intrigerend’ is, hebben de huidige artisitiek verantwoordelijken weinig te melden over Toujours Glamour. De visual moet voor zichzelf spreken, vinden ze.

Klopt! Daarvoor huurde het een in parfumkringen zeer geliefd fotografie-duo in: ‘onze’ Inez van Lamsweerde en Vinoodh Matadin. En die trekken de geur in een sfeertje die het nog steeds goed doet bij de beoogde doelgroep (jonge meiden): lang leve de neo-hippie! Wel opvallend: het verschil in uitstraling als je de videoclip ziet:

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

De geuren van Moschino moet je niet al te serieus nemen. Dat wil zeggen: het is geen Guerlain, geen Frederic Malle. Waarom het om draait: ongecompliceerd genieten van ‘lichtzinnige’ geuren die vol zijn van ingrediënten die de laatste jaren zo geliefd zijn bij de doelgroep: beetje fris, meer bloemen die finishen in een lichte oosterse basis.

Toujours Glamour wordt omschreven als een frisse floriental die uitdagend opent met sprankelende rode bes (zoet) en een twist van vioolblad (fris-groen). Hieraan ‘onverwacht maar fascinerend’ toegevoegd: kardemom. Het hart is een originele combinatie ‘harmonieus en weelderig’ jasmijn, lelietje-van-dalen waarover heen een zachtzoete sluier is gedrapeerd van amandel.

Deze ‘unieke stralende vrouwelijkheid’ transformeert in de basis tot verfijnde sensualiteit door benzoïne die ‘gewikkeld in is heliotroop’ (met haar vanillenoot) en ‘opgelost in musk’.

RUIK & VERGELIJK

Vind je Toujours Glamour iets te veel van het goede? Dat wil zeggen: heb je ‘alleen’ aan glamour in een flacon voldoende, ruik dan aan:

Moschino Glamour (2008)

Ook heel erg hipper-dan-hippy:

Juicy Couture Peace, Love & Juicy Couture (2010)

SENSUOUS NOIR ESTEE LAUDER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 12, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET S. Getagd: , , , , . Een reactie plaatsen

DONKERE SENSUALITEIT

DIE DE NACHTELIJKE HEMEL

PAARS KLEURT

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 12/10/10

Neus: onbekend

Model: Carolyn Murphy

Artistic direction: Doug Lloyd (Lloyd and Co) ism Aerin Lauder

Fotografie: Craig McDean

Wil wat zeggen: Sensuous (2009) heb ik nog steeds in mijn verzameling, categorie masstige. Ik ruik er af en toe aan wanneer ik bezig ben met een geur te beschrijven waarin ‘bloemen verdrinken in amber en verbranden door hout’. Is byzonder goed gelukt. Ruiken aan Sensuous blijft een intense ervaring. En nu kan het nog intenser vindt Estée Lauder, dus verschijnt Sensuous Noir. Klinkt heel wat chiquer en ‘europeaner’ dan Sensuous Black. Het is ‘een nieuwe, rijkere en meer intense expressie van sensualiteit zoals – nu volgt een cliché van het zuiverste parfum – de zachte, verleidelijke en mysterieuze rondingen van een vrouwelijk silhouet’.

Karyn Khoury, hoofd parfumontwikkeling bij Estée Lauder, voegt er aan toe dat ‘sensualiteit als ervaring en emotie een breed spectrum van expressie heeft. Er zijn stemmingen, facetten en tinten van sensualiteit. Van de meer lumineuze (zoals Sensuous) tot de diepere, donkerdere en meer mysterieuze expressie. Dit laatste inspireerde ons tot Sensuous Noir’.

Deze intensivering wordt gesymboliseerd door een zwart zijden overhemd, dit keer alleen gedragen door Carolyn Murphy. Het idee: ‘Een andere dimensie van de moderne Estée Lauder-vrouw. Sterk, vol zelfvertrouwen, verleidelijk en intrigerend vrouwelijk’. Het effect aldus Estée Lauder: ‘Elegant en tegelijk mysterieus’. Wel jammer dat ze bij Lauder wéér de gelegenheid niet hebben aangegrepen om te kiezen voor een zwart model, desnoods een hispanic beauty. Donkere sensualiteit is een expressie die niet alleen blanke vrouwen kunnen ondergaan.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Opvallend: bij de eerste spray denk ik een lichte, frisse bergamottoets te ontwaren. Maar dat is verbeelding, want met Sensuous Noir ‘kom je direct in het hart van de originele hout-signatuur terecht die de meest uitdagende en vrouwelijke kant onthult’. De bloemen ruiken nog meer overvloedig en voluptueus. Dit keer de ‘exotische paarse roos’ – vertel me schoon bloemken, waar ik u kan plukken want je wordt door Estée Lauder geprezen om je verleidelijke schoonheid en volmaakte geur?

Deze paarse schoonheid wordt vermengd met niet nader omschreven ‘roosextracten’. Met andere woorden: een zoete bloemigheid die pikant wordt gemaakt door lelie. Het effect: ‘Een aura van een weelderige tuin in het donker’. Jasmijn zorgt voor de intens-bloemige voltooiing, ‘een rush van zwarte peper’ geeft dit boeket een gekruide noot.

Fijn en waar: deze bloemen ruik je goed ondanks dat ze hierna ‘kopje onder’ gaan in de houtnoten die via de melted wood nature print-techniek ontdaan is van zijn masculiene toets, maar versterkt en verdiept door een ‘patchouli-prisma’. En dit zachte hout gaat weer ‘kopje onder’ in warm ambernoten opgeroepen door vanille, benzoë en honing die een moderne draai krijgt door een opvallende en goed traceerbare gourmandnoot: ‘crème noir’.

Sensuous Noir wordt hierdoor bijna ‘tast- en proefbaar’. Niet als bonbon, niet als snoepje. Het is eerder iets abstracts, een all over-sensatie van bloemen gesmolten in amber en ‘zoet geroosterd’ hout. Lekker, om van te smullen dus.

RUIK & VERGELIJK

Sensuous Noir kan volgens mij zo ondergebracht worden in de niche-categorie, de sector die bijna het patent lijkt te hebben op amber-inspired fragrances.

Christian Dior Ambre Nuit (2010)

Mona di Orio – Les Nombres d’Or – Ambre (2010)

ASKEW HUMIECKI & GRAEF

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 11, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET A, NICHE. Een reactie plaatsen

KWAAD!

Jaar van lancering: 2008

Laatst aangepast: 11/10/10

Neus: Christophe Hornetz, Christophe Laudamiel

Artistic direction: Sebastian Fischenich, Tobias Müksch

Illustratie: Gabriel Agu

Ik heb al drie geuren van dit parfumhuis (anno 2008) uit Duitsland beschreven: Bosque (2010), Clemency (2009) en Eau Radieuse (2008). Niet mis de intenties van de oprichters Sebastian Fischenich en Tobias Müksch: de diverse menselijke emoties dienen als uitgangspunt voor geuren en dat gegoten in een – bescheidenheid is een onbekende deugd in parfumland – ‘uniek kunstwerk in modern, gestroomlijnd design’. Anders en gewaagd. Dat is duidelijk en – zoals al eerder vermeld – een kwestie van ‘zien én ruiken is geloven’.

Ook de intenties wat betreft Askew liegen er niet om: ‘the demolition of the classical men’s fragrance’. Ook niet mis met wat de geur moet oproepen: ‘an abundance of fire and explosion, energy and virility’. En de emotie die wordt opgeroepen is woede. Zijn Sebastian Fischenich en Tobias Müksch nu kwaad over de stand van zaken van de klassieke mannengeur? En waarom? Hoe je het ook wendt of keert, in die categorie zijn nog steeds schatten te vinden.

Voor Askew heb je in het Nederlands diverse betekenissen: kortaf, nors, bruusk, onzacht, steil, hellend, schuin aflopend, schuin, scheef, dwars, steil. Maar het rare, als ik aan de geur ruik ervaar ik deze emoties en ‘niet waterpas lopende richtingen’ niet bepaald. Eerder, een zachte, maar bruuske geur. Bruusk in de zin van anders dan de klassieke mannengeur, maar Askew vernietigt die niet. Ik beschouw het meer als een zachte, verfijnde kijk op de moderne man(nengeur).

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Askew begint verwarrend: een bombardement – woede? – aan geuren die over elkaar struikelen om langzaam maar zeker ieder hun eigen weg te gaan. Eerst is dat berkenteer (met zijn leernoot) die flink wordt ondersteund door bittergroen, fris kardemon. Heel, heel lichtjes neem je gember en grapefruit waar. En die fris-prikkelende nuance blijf je de ‘hele geur door’ ruiken. Opvallend is de Egyptische mimosa-noot (foto, die vooral nadat de geur lang op de huid zit goed naar voren komt). Die is in Askew niet zonnig en stralend, maar eerder groen en ‘bossig’.

Komt volgens mij door de andere ingrediënten (met name vetiver). Voor de zekerheid werd er nog een extra leernoot toegevoegd. Eindresultaat: geen ruig, maar zacht leer. Suède voor de man (en ook de vrouw wat mij betreft). Lekker, zacht, niets ‘vernietigends’.

RUIK & VERGELIJK

Waar zijn Sebastian Fischenich en Tobias Müksch nu kwaad op? Toch niet op onderstaande klassiekers? Anders wordt ik zeer askwew op die twee.

Chanel Chanel pour Monsieur (1955)

Guerlain Habit Rouge (1965)

Geoffrey Beene Grey Flannel (1976)

Annick Goutal Eau de Monsieur (1981)

2 THE BIG PONY COLLECTION RALPH LAUREN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 10, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET CIJFERS. Getagd: , , , , , , , . Een reactie plaatsen

RED STAAT VOOR…

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 10/10/10

Neus: onbekend

Model: Jimmy Brighton

Al het moois voor (jonge)mannen op parfumgebied komt in vier, lijkt de trend. Na Odin presenteert Ralph Lauren nu ook een geurenkwartet: The Big Pony Collection. Waarom? Op de eerste plaats: hij had nog niet echt een jeugdige geurlijn voor hem. En: dan kun je maar beter niet een, maar vier geuren lanceren omdat volgens Ralph Lauren ‘de huidige generatie jongemannen zich niet meer kenmerkt door één way of  life. Die combineert al naar gelang hun verlangens en voorkeuren diverse stijlen’.

De collectie reflecteert – aldus Lauren – daarnaast ‘de huidige sociale waarden van levensgenieters van 18 tot 30 jaar. Ze vinden het belangrijk zelf keuzes te maken en streven diversiteit na. Ze houden van verandering, netwerken en sport. Deze vier geuren staan symbool voor de belangrijkste passies van deze jongemannen waarmee ze in volle vrijheid hun persoonlijkheid kunnen uiten: sport (1), verleiding (2), avontuur (3) en stijl (4)’.

Het leuke aan The Big Pony Collection: het doet niet moeilijk. Goed gemaakt, maar toch zeer eenvoudig van opbouw en dus perfect voor ‘toekomstige’ mannen die geen ‘vreemde’ en te complexe geuren willen. Of daar nog niet rijp voor zijn. Wel geuren die een bekend, vertrouwd en een schoongewassen en clean gevoel geven.

Dat is zelfs het effect van de meest gewaagde geur uit The Big Pony Collection: 2. Deze oosterse fougère is gemaakt voor de jongeman op veroveringspad. Hij ‘gets in the game of seduction’ en wordt door 2 ‘onmiskenbaar aantrekkelijk én uitgedaagd de vrouw en liefde (van zijn dromen) te veroveren’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Dit is volgens Ralph Lauren een verleidelijke en sexy geur voor de jongeman: een mix van chocolade en romige musk even opgefrist door een lichte citrusnoot. De chocolade (meer ‘Mars’ dan bittere cacoa) is niet te sterk (zelfs niet wanneer de temperatuur oploopt). En de musk niet te sensueel en verstikkend (zelfs niet wanneer de temperatuur oploopt). Snap alleen de categoriegroep van 2 niet. Het is geen oosterse fougère, maar een pure gourmand volgens mij.

RUIK & VERGELIJK

En als deze jongeman wat rijper in leeftijd en van smaak wordt en dan nog steeds gek blijkt te zijn op gourmandgeuren én over een ruimer budget beschikt, dan komen de komen de volgende in aanmerking:

Parfums Générale 04 Musc Maori (2005)

Parfums de Nicolaï Vanille Intense (2009)

Guerlain – L’Art et la Matière – Tonka Impérial (2010)

03 CENTURY ODIN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 9, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET CIJFERS, NICHE. 1 reactie

STOER-VERFIJNDE HOUTGEUR

MET (ONBEDOELDE) VINTAGE-VIBE

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 09/10/10

Neus: Kevin Verspoor

Onlangs werden de eerste vier geuren van Odin in Amsterdam gepresenteerd. Had nog nooit van de naam gehoord. Het is volgens de homesite ‘one of the first lifestyle stores dedicated to men’. Ga ik niet betwisten. De eerste winkel opende zijn deuren in 2004 in East Village snel gevolgd door vijf andere in New York. Afgaande op dit parfumkwartet verwachtte ik een upperscale en upperchic concept: Ralph Lauren meets Tom Ford. Maar de collectie is behoorlijk mainstream: brave geruite bloezen en sportieve stappers van merken als Diemme, Band of Outsiders, Edward en Common Projects.

Maar dat de ‘curators’ – chic! – achter Odin (Eddy Chai en Pul Birardi) toch een man in gedachten hebben met hogere aspiraties, blijkt uit het feit dat Odin ook de geuren van Histoires de Parfums verkoopt. Volgens deze curators is Odin de naam van de oppergod uit de Noorse mythologie, ‘heer van kennis en wijsheid’ die de wereld afstruint op exotische plekken om daar nog meer kennis te vergaren. Hij zag er wel vreemd uit: ‘twee raven als ogen en oren’. De curators interpreteren het wezen van deze god als ‘eindeloze inspiratiebron zichzelf continu te herontdekken’. Hieruit ontstonden vier geuren geïnspireerd door fascinerende plaatsen in de wereld: 01 Nomad, 02 Owari, 03 Century en 04 Petrana.

Ik begin met 03 Century. Wordt niet duidelijk welke fascinerende plaats hieraan ten grondslag ligt. Maakt ook niet uit, want de geur is goed (geldt ook voor de andere drie). Sterker, het ontstijgt het niveau van de andere ‘luxe goodies’ in het Odin-assortiment. Ook bij de lichtste spray ruik je karakter. Komt, door de goede kwaliteit aan ingrediënten, behoorlijk in de buurt van niche.

Trouwens, misschien wordt het eiland Cyprus bedoeld, want de geur ‘geïnspireerd op het aloude Cypress is een moderne variant op het klassieke chypre-parfum’. Dat geloof ik dus niet, gezien de ingrediënten. 03 Century is eerder een mannelijke interpretatie op een chypre met een sterke nadruk op hout. En is de stoerste geur in het kwartet.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

In de opening is het wat hout betreft direct raak: zilverberk (licht-houtig met een etherische toets, tenminste als de neus niet de eveneens van de berk afkomstige leernoot heeft gebruikt) en cipres (warm, zonnig en ‘bruin’) verlicht met ‘bosmunt’. Ik weet niet waar deze muntsoort groeit, je ruikt in ieder geval een friskoude mentholgeur, eigen aan munt.

Het hart: ook houtachtige noten. Nu: vetiver en patchoeli (ruik je heel goed) zacht-zoet gemaakt door ‘vloeibaar’ – lijkt me logisch – mirre. 03 Century eindigt donker en intens, maar zeer zacht door ‘zwarte’ musk, amber en eikenmos.

RUIK & VERGELIJK

03 Century heeft voor mij een hoog vintage-gehalte wat inhoud betreft. De geur doet denken aan die vanzelfsprekende, ‘donkere’ geurenchic van couture- en parfumhuizen eind jaren zestig, begin jaren zeventig vorige eeuw. Werd bij Balenciaga toen wel heel erg plat gevisualiseerd.

Lancôme Balafre (1967)

Rochas Monsieur Rochas (1969)

Hermès Equipage (1970)

Balenciaga Ho Hang (1971)

NOT A PERFUME JULIETTE HAS A GUN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 8, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET N, NICHE. Getagd: , , , , , , . Een reactie plaatsen

AMBROXAN KAN ER WAT VAN!

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 08/10/10

Neus: Romano Ricci

Ik wist het niet, maar als zijn creaties ‘een ding gemeen hebben, dan is het de aanwezigheid van een bepaald ingrediënt waar ik erg van hou. Een overdosis in Lady Vengeance (2006) en Calamity J. (2009), meer discreet in Miss Charming (2006) en Citizen Queen (2008)’. Klinkt mysterieus. Wordt nog mysterieuzer. Want Romano Ricci past dit bepaalde ingrediënt toe om ‘zijn parfums eleganter te maken, vanwege de unieke en onnavolgbare houtige, musk-achtige finesse’.

Het mysterie wordt onthuld: het is ambroxan dat nu het enige bestanddeel van zijn vijfde geur vormt, Not a Perfume. Ook wel bekend (afhankelijk van de producent) als C16 H28 O, cetalox, grisalva of ambrox. Werd midden jaren vijftig ontwikkeld door geurproducent Firmenich als natuuridentieke vervanger ambergris. Ofwel, de niet verwerkte delen van garnalen afkomstig uit de darmkanalen van de potvis. De geur combineert zee, faeces, aarde, hout en ‘dier’. Hoe langer het op de golven drijft (en van wit transformeert naar grijs) hoe zoeter en sensueler het wordt.

In de jaren zeventig werd ambergris in de ban gedaan vanwege het uitstervingsgevaar van de ‘leverancier’. Sinds 2005 mag het weer verhandeld worden mits aantoonbaar verkregen zonder hiervoor de potvis te hebben gedood. In de natuur heb je als alternatief cistus labdanum, ambrette en engelwortel. Bepaalde geuraspecten van deze planten (met name de musknuance) komen overeen met ambergris. Maar deze drie ingrediënten zijn voor massaal geproduceerde parfums inmiddels te kostbaar. Goed dat er dus ambroxan is.

Heb je in allerlei soorten en maten. De versie die Ricci gebruikt is natuurlijk top. Om dat te onderstrepen wordt vermeld dat ‘de prijs van deze moleculaire creatie zelfs hoger kan zijn dan die van een natuurlijke roos’. Dat is natuurlijk mooi. Maar waarom krijgt de geur dan de – ‘best wel’ – flauwe naam Not a Perfume? Je zou denken dat met het gelaagde effect van pure ambroxan het tegenovergestelde is. Of begrijp ik de knipoog niet?

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Ricci: ‘Not a Perfume laat ik bestaan uit dit ene ingrediënt waarvan de complexe structuur bekendstaat om zijn muskachtige, houtige en dierlijke tonen’. Mooi en vaak gebruikt het volgende, maar ik weet nog steeds niet wat er mee bedoeld wordt: ambroxan ‘heeft een huideigen sensualiteit die zich bij iedereen anders ontwikkelt’.

Voordelig voor de huid: omdat Not a Perfume ‘volledig moleculair is opgebouwd zonder natuurlijke stoffen’ is het allergeen-vrij en dus veilig voor de meest gevoelige huid’. Maar wat ruik ik nu eigenlijk? Een ‘vaag’ parfum dat inderdaad de hierboven omschrijvingen laat samenvloeien. Beetje zee, beetje aarde, beetje hout, beetje dierlijk, beetje sensueel. Voor mij te eendimensioneel, zeker voor een nichegeur. Hou je hiervan, dan zit je goed. Ruikend aan Not a Perfume doet me begrijpen waarom ambroxan zo geschikt is voor de basis van een parfum. En krijg de neiging het te layeren met andere ‘one ingredient’-geuren.

RUIK & VERGELIJK

Het is een mini-mini-trendje in de niche-parfumerie: geuren opgebouwd rondom één (synthetisch) ingrediënt. Het is meer het idee, meer het statement, meer het anders willen zijn, dan dat je te maken hebt met een ‘echt’ parfum. Ook onderstaande geur is tot aan de rand bijna gevuld met slechts ambroxan.

Escentric Molecules Escentric 02 (2008)