EAU DE COLOGNE DU COQ GUERLAIN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 28, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET E, KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN. Een reactie plaatsen

KU-KE-LE-KU!

Jaar van lancering: 1894

Laatst aangepast: 28/11/10

Neus: Aimé Guerlain

De klassieke colognes van Guerlain waren een tijdlang de ondergeschoven geuren van het parfumhuis. En dat terwijl vanaf 2000 de cologne met een opvallende comeback bezig is. Gelukkig is daar verandering in gekomen met de presentatie van Cologne du Parfumeur (2010). Guerlain vond het een passende gelegenheid om zijn ‘golden oldies’ onder één naam wederom opnieuw onder de aandacht te brengen: Les Eaux de Geurlain. Lid van dit exclusieve gilde zijn: Cologne du Parfumeur (2010), Eau de Cologne Impériale (1853), Eau de Cologne du Coq (1894), Eau de Fleurs de Cédrat (1920) en Eau de Guerlain (1974).

Ik weet nog steeds niet wat de naam betekent. Maar aangezien volgens een niet meer gebruikte Guerlainhandleiding voor parfumeriepersoneel de geur het begin van een lentedag verbeeldt, slaat de naam wellicht op het ‘ku-ke-le-ku’ dat hanen kraaien als ze wakker worden en voor veel mensen in die goede oude tijd oproep was om uit de veren te komen. Wakker worden! En dat ‘ontwaak’-gevoel is natuurlijk eigen aan een cologne door de hoge concentratie aan alcohol. Splash het over je en je gevoel van slaperigheid is direct verdwenen.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Eau de Cologne du Coq siert niet alleen door de presentatie; ook de inhoud heeft hetzelfde effect. Essentiële oliëen van lavendel en rozemarijn, schoon en zonnig krijgen direct een fris-bloemige toets door essentiële oliëen van bergamot en neroli die tevens verantwoordelijk voor het cologne-effect zijn. Citroen zorgt voor een extra frisse ondersteuning. Opvallend: nadat de verkwikkende en ‘wakker worden’-agrumenoten zijn vervlogen, blijft de rozemarijn- (foto) en lavendelcombinatie aangenaam – hoewel kortstondig – hangen. Niets byzonders, I know, maar vergelijk deze cologne eens met 4711 (1792) en je ruikt direct het verschil.

RUIK & VERGELIJK

Meer dan eeuw geleden of onlangs gebrouwen, de klassieke colognes van Guerlain concentreren zich op het beproefde eau de cologne-concept. Ruik ze blind en het is moeilijk om te bepalen of ze nu oud of nieuw zijn. Ga maar na:

Guerlain Eau de Cologne Impériale (1853)

Guerlain Cologne du Parfumeur (2010)

Guerlain heeft trouwens ook een ‘neo’-cologne in het assortiment:

Guerlain Cologne du 68 (2006)

VAMP A NY – NEW YORK PERFUME TO GO – HONORE DES PRES

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 28, 2010
Geplaatst in: ECO, GEURENALFABET V, NICHE. 1 reactie

TUBEROOS DRONKEN VAN RUM

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 28/11/10

Neus: Olivia Giacobetti

Artistic direction: Christian David

Wat zijn dat toch drie grappige geuren met New York als inspiratiebron van Honoré des Prés. I love Carottes heb ik al beschreven. Nu Vamp à NY. Grappig is eigenlijk niet het juiste woord. Verrassend ook niet. Want ze doen meer. Verbazen dan maar? Guerlain, nouvel gourmand, oriëntaals flitsen door mijn hoofd.

We love NY is een Franse ode van Olivia Giacobetti op de Big Apple, waar ze woont. Het leuke aan de presentatie: niks klassiek Franse parfumchic, ‘gewoon’ verpakt in die typisch Amerikaanse ‘cash & carry’ kartonnen koffiecups. Even leuk: ook dit trio is 100 procent organisch.

Nog leuker: Vamp à NY blijft aangenaam hangen – iets wat je niet van alle Honoré des Prés-geuren kunt zeggen. Zit namelijk zo: synthetische ingrediënten schragen vaak parfumcomposities, zorgen voor ‘houvast’, zorgen ervoor dat de natuurlijke ingrediënten blijven hangen. Waarom Vamp à NY dat ook doet, komt natuurlijk omdat bij een echte vamp eigenlijk maar één bloem past: tuberoos en die is van zichzelf zo zwaar (vooral in puur natuur-vorm) dat ze zomaar niet zo een, twee, drie vervliegt. Je ruikt aan de geur waarom Olivia Giacobetti zo getalenteerd is, want ze…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… geeft de tuberoos (foto) een andere charme door haar te laten verdrinken in rum. Dus de ‘roomboterigheid’ van deze overrompelende sensuele bloem wordt gewiegd met een volle, zoete noot waarin intense gestolde warm-zwoele harsdruppels van benzoïne, Peru- en tolubalsem ronddrijven. En om het zachte effect van deze sensuele harsen te versterken voegde ze een gulle dosis vanille toe. Maar ik ben toch benieuwd van welke natuurlijke bestanddelen ze de rum heeft samengesteld.

RUIK & VERGELIJK

‘Alternatieve’ tuberoosparfums ruik je niet vaak. Hier nog twee geuren die deze gevaarlijke bloem anders laten ruiken:

Thierry Mugler – Miroir Miroir – A Travers le Miroir (2007)

Histoires de Parfums Tubéreuse 3 Animale (2010)


SONGES ANNICK GOUTAL

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 26, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET S, KLASSIEKERS VAN DE TOEKOMST, NICHE. Een reactie plaatsen

I HAVE A DREAM THAT ONE DAY…

Jaar van lancering: 2005

Laatst aangepast: 25/11/10

Neus: Isabelle Doyen en Camille Goutal (foto onderaan)

Weer  zo’n prachtparfum waaraan ik al vaak heb geroken, maar vergeten ben te beschrijven: Songes. De reden? Wellicht doordat Lalique een jaar daarvoor je met een parfum slechts één droom liet hebben: Songe. Songes is Frans voor dromen. Rêves ook. Maar eerste klinkt net iets chiquer, verfijnder, meer ‘intellectueel’ en past dus perfect bij Annick Goutal. Stel je er dit bij voor aldus het parfumhuis: ‘Een romantisch gedicht, van de schoonheid van een met goud getooide dop met halve maan tot aan het parfum zelf dat dromen, reizen en sensualiteit oproept’.

Klopt allemaal. In feite is ‘dromen’ en parfum een niet te overtreffen ijzersterke combinatie. Ze vormen een Siamese tweeling: de een kan niet zonder de ander en laten je samen – oh heerlijk cliché – reizen naar oorden te verfijnd en te fragiel voor de realiteit. In geval van Songes een reis naar een soort van sensualiteit die je alleen ervaart op de eilanden in de Stille Oceaan. Komt door frangipane. Ook wel bekend als plumeria. Komt door tiaré. Ook wel bekend als de gardenia van Tahiti. Beide verspreiden een zoet-bedwelmende geur die in elkaars gezelschap een nóg meer bedwelmend parfum verspreiden.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

‘Terugruikende’ kun je één ding stellen: Songes is een parfum dat trendsettend blijkt te zijn geweest. Volgens mijn werd voor het eerst in de parfumwereld frangipane en tiaré (foto) zo manifest met elkaar verweven. En toch is het eindresultaat niet té zoet-overweldigend (ondanks de vanille-injectie in de basis).

Komt door de toevoeging van a: gardenia (een verzachtende omstandigheid), b: een gulle dosis ‘frisse’ jasmijn en c: ylang-ylang dat het bloemige idee van de jasmijn versterkt (en de zoetheid van frangipane en tiaré ietwat tempert).

Laten we vooral de prachtige basis van Songes niet vergeten die door harsen (etherisch wierook, hout-rokerig copahu, zoet-balsemachtig styrax), amber en houtsoorten (vetiver en sandelhout) voor een ‘droge’ warmte zorgt die beklijft en mooi contrasteert met de tropische bloemencocktail.

RUIK & VERGELIJK

Parfum + maan = dromen. Maan + parfum = dromen. Kun je ook met:

Lalique Songe (2004)

Sisley Soir de Lune (2006)

Reminiscence Reminiscence (2010)

Dromen op zijn Amerikaans:

Tommy Hilfiger Dreaming (2007)

LA DANDY POUR FEMME D’ORSAY

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 25, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET L, NICHE. Getagd: , , , , , . Een reactie plaatsen

NIET LE MAAR LA DANDY

Jaar van lancering: 2001

Laatst aangepast: 25/11/10

Neus: Francis Kurdjian?

Dat Pour Femme staat geschreven achter La Dandy is overbodig lijkt me. ‘La’ zegt het al. En D’Orsay heeft al Le Dandy. Dus… Anyway, ik heb nooit geweten dat deze vrouwelijke versie van iemand ‘die vanuit zijn levensvisie veel aandacht besteedt aan zijn uiterlijk als een vorm van verzet tegen de Franse revolutie’ in het echt bestaat.

En wat me nog meer verbaast: dat ze zich in de loop der tijd ontwikkelde tot iemand die ‘hoewel hij deel uitmaakt van het establishment het tegelijk ironiseert’. Het beste voorbeeld van weleer: Oscar Wilde. Het beste voorbeeld van nu? Ik zeg John – la coutière – Galliano.

Wie was en wie is een goed voorbeeld van een vrouwelijke dandy… dit om een gebruikersprofiel op te stellen van La Dandy pour Femme. Weleer: Marlene Dietrich, Frida Kahlo of Coco Chanel? Nu: de jonge vrouw die volgend jaar haar eerste geur lanceert die qua naam even voorspelbaar als is haar artiestennaam… Monster… Lady Gaga? Niet echt: ze beschouwd zich te veel als een levend kunstwerk. Moeilijk. Moeilijk. Misschien ben jij wel een dandy in het diepst van je gedachten, die houdt van een geur die…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… een ‘over all’ lichte gourmandtoets heeft, maar aangenaam helder en bovenal zacht blijft door eerst bergamot en perzik in de opening. Het hart van La Dandy pour Femme maakt duidelijk dat we met een kruidig-oosters parfum te maken hebben.

Ga maar na: fresia, jasmijn en ylang-ylang voorzien van een ruime dosis kardemon, kaneel (foto) en kruidnagel… een mix ook erg populair in winsterse geurkaarzen. De basis versterkt de oriëntaalse weelde van het hart: sandelhout omringd door tolubalsem, tabak, honing, benzoïne en tonkaboon. Lekker, winterwarm.

Let op: op de flacon op foto staat Femme de Dandy… terwijl mijn proefje La Dandy pour Femme vermeldt. Foutje van het huis…

RUIK & VERGELIJK

De geur waarmee Parfums d’Orsay in parfumkringen onsterfelijk is geworden:

D’Orsay Le Dandy (1923, 1998)

Ook een lekker (en beetje ondergewaardeerd) kruidig parfum:

Givenchy Organza Indécence (1999)

CARA FARMACIA SS ANNUNZIATA DAL 1561

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 23, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET C, NICHE. Een reactie plaatsen

EEN COMFORTGEUR VOL VAN AMANDEL

Jaar van lancering: ????

Laatst aangepast: 07/03/12

Neus: onbekend

Retro is nog steeds heel erg in. Vintage ook. Het zijn eigenlijk moderne styling- en smaakthema’s op ‘ouderweste waarden’ zoals nostalgie en degelijkheid. Ofwel: het verlangen van steeds meer consumenten naar ‘authentieke merken met een geschiedenis en een verhaal’. Echte, maar dan ook echte oude huizen, kunnen wat dat betreft op veel goodwill rekenen in de parfumwereld. Hoe ouder, hoe beter.

Italië heeft een leuke voorraad: Acqua di Parma (anno 1916), S.Frecceri Acqua di Genova (anno 1853), Santa Maria di Novella (anno 1602) en de tot nu toe aller oudste: Farmacia SS Annunzia uit Florence (anno 1561). Veel aan documenten en tastbare herinneringen van Farmacia SS Annunzia zijn niet bewaard gebleven. Schijnt te maken te hebben gehad met de bezetting van Italië door Napoléon Bonaparte vanaf 1796.

Wat nog bekend is: de ‘apotheek’ doorstond deze barre tijd en ging daarna weer over van ‘pater op pater’ tot het moment waarop de familie Azzerlini het kocht. En die bestiert de firma sinds drie generaties. Als je de (alleen Italiaanstalige) website en presentatie ziet, dan wordt duidelijk dat alles werkelijk authentiek en simpel oogt.

Beetje te eenvoudig wellicht voor verwende nicheneuzen, maar het bepaalt voor een groot deel de charme. En dat is maar goed ook: een total make over zou het merk te gelikt maken en – wat meestal het geval is – zou er weinig overblijven van de originele uitstraling – zie de recente ‘verbouwing’ bij Coudray.

De geuren van Farmacia SS Annunzia zijn vanzelfsprekend van recente datum maar ruiken aangenaam ‘ouderwets’. Mochten ze synthetische ingrediënten bevatten, dan worden die goed op de achtergrond gehouden door de natuurlijke. Zoals Cara.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Een ‘comfortgeur’ die aanvoelt als een deken tijdens de koude dagen voor diegene die behoefte heeft aan warmte en geborgenheid. Maar niemand die je verbiedt Cara tijdens de warme seizoenen te gebruiken.

Wat is het nu? Een amandelkoekje dat je proeft, een meringue of een caramelgebakje? Antwoord: alle drie, maar zonder dat Cara te gourmand en te ‘plakkerig’ wordt. Mooi: de poederachtige ondertoon. Alsof poedersuiker over deze zoete lekkernij is gestrooid die het zonder frisse citrusnoten in de opening moet doen.

De geur presenteert alles in één keer. Dat wil zeggen: een zacht-zoete mix van heel veel amandel, vanille en caramel (foto) ondergedompeld in een warm bad van amber. Merkwaardig: ik meen ook een bloemnoot te dectecteren. En wel: heliotroop met zijn vanille-achtige nuance, maar die wordt niet in de ingrediëntenlijst van Cara opgegeven.

RUIK & VERGELIJK

De amandel is een sierlijke bloeiende boom met een open kroon die een hoogte kan bereiken van twaalf meter. Dat de bloesems zo opvallen is logisch: de amandel behoort tot de rozenfamilie. Al vroeg in het jaar zijn de vruchten aan de boom te onderscheiden.

De oorsprong ligt in China. Van daaruit heeft de boom via India en Perzië tijdens de middeleeuwen Europa ‘bereikt’. Toch wordt er in het Oude Testament al melding van gemaakt: de man die God uitverkiest als leider – Aäron – over de twaalf stammen van het volk Israël zal herkenbaar aan zijn staf: ‘Er waren knoppen en bloemen aan gekomen en er groeiden amandelen aan’.

In de Griekse mythologie is er het ontroerende verhaal van Demophon die dacht dat haar grote liefde Phyllis, haar verlaten had voor een ander. Haar hart brak. Ze pleegde zelfmoord. Na haar dood veranderden de goden haar in een amandelboom. Demophon keert terug, beseft misverstand en ramp. Ook zijn hart brak en hij omarmde de amandelboom die daarop ging bloeien waardoor de boom symbool werd voor de eeuwige liefde immuun voor de dood.

Dat amandel steeds meer in parfums wordt verwerkt is logisch. Net zoals (amandel)spijs en andere gourmandingrediënten roepen deze smaakmakers een warm en ‘gezellig’ gevoel op, en vormen een prettig alternatief (of toevoeging) voor het zo geliefde vanille.

Opvallend aan geuren met sterke nadruk op amandel: je houdt er wél of níet van… niet iedereen vindt het lekker om naar ‘patisseriewinkel’ te ruiken. Haal je neus wel of niet op voor:

Comptoir Sud Pacifique Vanille Amande (1994)

Nina Ricci Belles de Ricci Amour d’Amandier (1999)

Castelbajac Castelbajac (2002)

Acqua di Parma Blu Mediterraneo Mandorlo di Sicilia (2005)

ORRIS NOIR ORMONDE JAYNE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 22, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET O, NICHE. Getagd: , , , , . 2 reacties

EEN IRIS DIE IN ROOK OPGAAT

Jaar van lancering: 2006

Laatst aangepast: 21/11/10

Neus: Linda Pilkington? (foto onder)

De iris blijft fascineren. Denk je dat deze wortel (bloem en blad) nu door neuzen wel van alle kanten is belicht en voorzien van onverwachte smaakmakers, blijkt Jean-Claude Ellena voor Hermès met Iris Ukiyoé (2010) een nieuw facet te hebben ontdekt. Ik heb deze nieuwe Hermessence-geur nog niet geroken. Onlangs wel een irisgeur – op aanraden van een enorme geurengoeroe-fan – die echt anders en onderscheidend is: Orris Noir van Ormonde Jayne.

Wordt meestal de poederige en droge kant van de iris in nichegeuren benadrukt, Ormonde Jayne (ofwel Linda Pilkington) laat de iris bloeien in het Nabije Oosten waardoor Orris noir warm, sensueel wordt zonder de clichépaden van het klassiek-oosterse parfum te bewandelen.

Mooi, ‘droog’, warm, elegant en chic door de harsen in de basis. Naam van het parfum is genoemd naar het symbool van het Jordanese koningshuis: de zwarte (naar donkerpaars neigende) iris die drie variaties kent: iris nigricans, iris petrena en iris susiana. Als je de verhalen moet geloven, ruiken die anders dan de iris pallida (uit Toscane). Komt door de klimatologische omstandigheden van het Nabije Oosten. Ik geloof die verhalen niet. En: het is niet de bloem die de geur levert, maar de wortel. Let wel: ik heb de zwarte iriswortel nog nooit in het echt geroken. Is volgens mij meer een kwestie van het idee en ‘het sprookje’ dat je met een geur wilt oproepen. Zwarte iris klinkt verwachtingsvoller dan het inmiddels ‘ingeburgerde’ iris pallida.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Direct bij opening is het raak: niet klassiek citrusfris maar een warme en prikkelende golf van bergamot, roze peper, davana-gras en kardemon waarachter de zwarte iris zich verbergt, elegant omringd door sambacjasmijn besprenkeld met peper (zorgt er voor dat de geur ‘helder’ blijft), laurier (garandeert een groene kruidigheid die mooi samengaat met davana en kardemon) en saffraan (zorgt voor ‘gloed’).

En dit komt allemaal harmonieus samen in de basis van wierook, mirre, patchoeli, ceder- en guaiachout. Hoe langer Orris Noir op de huid zit, hoe donkerder, en ‘anders’ sensueel hij wordt: rokerig, ‘houterig’  en zacht.

Zeg maar zwart naar paars neigend fluweel vertaald in een geur. Hoe langer Orris Noir op de huid zit, hoe minder zwarte iris je ruikt.

RUIK & VERGELIJK

Niet wat de iris betreft, wel wat de rokerige wierooksfeer, kun je Orris Noir mooi vergelijken met:

Yves Saint Laurent Nu (2001)

Donna Karan Black Cashmere (2002)

VOYAGE D’HERMES

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 20, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET V. Getagd: , , . Een reactie plaatsen

OP VLEUGELS VAN HERMES

OP VLEUGELS MET HERMES

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 20/11/10

Neus: Jean-Claude Ellena

Flacon: Philippe Mouquet

Had’m al eerder moeten bespreken want: al een tijdje op de markt én enorm succesvol: Voyage d’Hermès. Niet zo vreemd: Hermès is bij het grote publiek volgens mij wat geuren betreft vooral geliefd om zijn androgyne en karakteristieke colognecreaties. Geef me tien colognes, zet er een Hermès tussen, en ik herken hem blind.

Jean-Claude Ellena kreeg van Hermès een erg minimalistische briefing: letterlijk en figuurlijk een carte blanche met daarop slechts ‘geschreven’ voyage. Nou, en dat is leuk: want parfum en ‘reis’ hebben een duidelijke overeenkomst: ze laten je dromen.

Maar niet makkelijk, aldus Ellena: ‘Gezien reuk het minst tastbaar is van onze zintuigen, hoe kunnen we dan een reis uitdrukken in geur’. Want we moeten niet vergeten dat Voyage d’Hermès van hemzelf ‘noch een sketch, noch een portret van een man of een vrouw, noch een stad, nog een uithoek van de natuur, noch een moment, noch een tijdsmoment zijn’. Wat te doen?

Ik zeg: doe niet zo moeilijk Jean-Claude, velen zijn je voorgegaan. Gewoon een kwestie van abstract interpreteren, zoals je dat ook met een schilderij, een muziekcompositie of een stemming kunt doen. En dan nog zoiets: Voyage d’Hermès mocht niet zijn – volgens Ellena – een geur die mensen ‘doet denken aan’. Hij ziet Voyage d’Hermès liever als een geur ‘die je naroept’. Ik zeg wederom: niet zo moeilijk doen. De meeste mensen kopen geen geur met dergelijke denkbeelden in hun gedachten, ze willen gewoon een prettige geur. Niet meer, niet minder.

Over de simpele, maar esthetisch-mooie flacon: is gebaseerd op een ‘verloren en buitengewoon praktisch object’ dat Philippe Mouquet vond – hoe toevallig, hoe gelegen! – tijdens een nachtelijke wandeling onder de sterren: een ouderwets uitdraaibaar vergrootglas.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Voyage d’Hermès is erg abstract. Wil zeggen: je ruikt een idee van frisheid, een idee bloemen, een idee van groen, een idee van hout zonder dat je je vinger precies op ieder afzonderlijk ingrediënt kunt leggen. Wat je direct ruikt: een enorme en heerlijke hesperide-uitbarsting (foto) gecombineerd met een lichte lavendelnoot (die niet wordt opgegeven in de ingrediëntenlijst).

Het ‘idee van groen’ is biter-fris kardemon (foto) en thee, de ‘smaak’ die Ellena als eerste in geuren introduceerde. Het abstracte idee wordt versterkt door aldehyden met even abstracte bloemeninfusie. Je denkt een bloem te herkennen, maar het lukt maar niet je vinger…

Wat niet abstract blijft: de verfrissende colognesensatie die langer blijft hangen door de basis met ‘naamloze’ hout- en musktonen. Wat dat hout betreft: doet een beetje denken aan Terre D’Hermès (2006). Lekker veilig, veilig lekker. Typisch zo’n geur die je na slechts een keer ruiken in een taxfreeshop (van Hermès) zonder problemen koopt. En dat maakt van een Voyage d’Hermès inderdaad een echte reisgeur.

RUIK & VERGELIJK

Hermès ‘Cologneur depuis 1951’:

Hermès Eau d’Hermès (1951)

Hermès Eau d’Orange Verte (1997)

Hermès Eau de Gentiane Blanche (2009)

Hermès Eau de Pamplemousse Rose (2009)

PARLEZ-MOI D’AMOUR JOHN GALLIANO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 20, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET G, GEURENALFABET P. Getagd: , , , , , . Een reactie plaatsen

JOHN GALLIANO ALS POSTILLION D’AMOUR

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 20/11/10

Neus: Alienor Massenet

Model: Taylor Momsen

Fotografie: Ellen Unwerth

Parlez-Moi d’Amour is volgens John Galliano geïnspireerd op ‘een van de dramatische verhalen van deze tijd’: beroemd zangeres/icoon/actrice/model/enz/enz komt na een optreden terug in haar hotelkamer. Alleen. Zonder internet-toegang en dus geen contact met de wereld. Hellup!

Ze besluit een oud gebruik in ere te herstellen: pakt pen en papier en schrijft een brief aan een guy die ze net heeft ontmoet en op wie ze hopeloos verliefd is geworden. Ach gut… Wat ze neerkrabbelt is zoet, lief en onschuldig, en sluit zowel ‘inhoudelijk’ – zie Wat ruik ik eigenlijk? –  als ‘uiterlijk’ perfect aan op twee nog steeds actuele stylingthema’s in de parfumerie die – volgens mij –  steeds dichter in de buurt komen van hun uiterste houdbaarheidsdatum.

Het zoet-fruit-rozige-musk-parfum (ook wel bekend als neo-chypre) en het glitsy-glammy belle epoque-boudoir gevuld met hedendaagse courtisanes en muzes in de vorm van very-smokied-eyes rockchicks met dito stem, zoals Taylor Momsen. Naam van de geur is genoemd naar een beroemd Frans chanson van Jean Lenoir uit 1930 onsterfelijk de hemel ingezongen door Edith Piaf en de flacon is – dat dan weer wel – leuk gedaan: in de vorm van een envelop voorzien van een John Galliano-postzegel.

Misschien overbodig te vermelden: Parlez-Moi d’Amour is toegankelijker dan Galliano’s premièreparfum uit 2008 en richt zich op de rebelse jonge meid die elke modeontwerper van standing tegenwoordig ook in het vizier heeft. En wil je Galliano’s persoonlijke toelichting horen:

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Parlez-Moi d’Amour verhoudt zich tot John Galliano als haute couture tot confectie. Exclusiviteit, verbazing en verrassing maken plaats voor iets dat je al vaker hebt gezien en geroken en nog vaker zult. Niet verkeerd, niet bijster origineel. Maar dat is ook niet waar de doelgroep naar op zoek is.

De eerste liefdesnoten: gember, bergamot en blauwe bes. Als je je echt verdiept in de geur kun je deze drie frismakers goed onderscheiden. Ook het hart: de beproefde combinatie van sambacjasmijn en (Turkse) roos. De basis moet eindigen als een moderne chypre. Wil zeggen: het ‘klassieke’ eikenmos is vervangen door cipres aangevuld met patchoeli, ‘amberachtige’ noten en witte musk. Laatste is er in ‘overdrive’, laat de zoete roos er bijna in verdrinken.

RUIK & VERGELIJK

Als je alle X Factor- en next topmodel-programma’s moet geloven, willen jonge meiden ‘smoky eyed’ stralen als een kruising tussen Lady Gaga en Kate Moss. Hoort natuurlijk een geurtje bij:

Fendi Fan di Fendi (2010)

Tommy Hilfiger Loud for Her (2010)

Paco Rabanne Lady Million (2010)

ROSISSIMO LES PARFUMS DE ROSINE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 15, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET R, NICHE. Getagd: , , , , , . Een reactie plaatsen

EEN ROOS VOOR DE MAN

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 15/11/10

Neus: François Robert

Marie-Hélène Rogeon heeft het niet van een vreemde: ze stamt uit een familie van parfumeurs. Zo creëerde haar overgrootvader, Louis Panafieu, volgens de site een cologne voor keizer Napoléon III (1808-1873). Voor ze Les Parfums de Rosine (anno 1991) oprichtte, werkte ze voor diverse parfumhuizen. Maar zoals zovelen die haar voorgingen en volgden, ondervond ze daar dat authentieke creaties het steeds meer moesten afleggen tegen de commercie. Parfumkenners moeten bij de naam denken aan Paul – ‘le magnifique’ – Poiret (1879-1944). De eerste couturier die zijn naam aan geuren verbond: in 1911 richtte hij Les Parfums de Rosine op (genoemd naar zijn dochter). Met prachtige poëtische parfumpresentaties tot gevolg. De eerste: La Rose de Rosine (1912). Zijn couture- en parfumhuis overleefden de economische crisis van 1929 niet. Hij raakte snel vergeten. De link met zijn en het parfumhuis van Marie-Hélène Rogeon: haar grootouders schijnen voor Poiret te hebben gewerkt als parfumeurs.

In al haar geuren staat de koningin onder de bloemen centraal: de roos. En dat deze geliefde bloem zeer divers – ‘trots, timide, teder, voluptueus’ – kan ruiken heeft ze inmiddels bewezen. François Robert mengt haar voor Marie-Hélène met citroen, gember, viooltje en zelfs met een wijnextract. Het moet wel gezegd: als je haar boetiek bezoekt – Jardin du Palais Royal 105 Galerie de Valois, Parijs – en alle parfums op je laat inwerken, wordt het zelfs voor de geoefende parfumkenner moeilijk ze van elkaar te onderscheiden.

Wat je krijgt is een ‘Rose Absolue’-gevoel van Annick Goutal (1984). Logisch want wat je ruikt is roos, roos, roos. Moet ook gezegd: de kwaliteit is superieur. Ruik je ook in Rosisisimo, na Rose d’Homme (2005) en Twill Rose (2007) haar derde rozenparfum voor de man: ‘Een echo van talrijke tuinrozen die soms een verrassende citrusgeur verspreiden, dan weer verbazen door een grapefruitaccent’. Het effect: ‘Rossisimo verbaast door zijn kracht en elegantie’.

Rossisimo is een en al tederheid en valt op door het ‘feminine’ karakter. Wennen voor de man gewend aan geuren uit de ketenparfumerie waar roos nog in een adem wordt genoemd met ‘vrouw’. Mannen echter die parfums puur om de geur kopen – en van de geur van roos houden – kunnen 100 procent opgaan in Rossisimo.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Ik hou van rozenparfums. Niet om altijd te dragen, maar wel om te genieten van de veelzijdigheid van de roos. Bij Rossisimo moet ik denken aan de diverse ‘fruitige’ variaties op Yves Saint Laurents rozenparfum Paris (1983) denken, zoals: Paris Roses des Vergers (2006). Komt door de ongekend frisse opening van Italiaanse citroen, roze grapefruit en neroli voorzien van groen accenten van rozemarijn en ijzerkruid. In het hart bloeit vanzelfsprekend de roos oppermachtig omringd door haar ‘vaste partner’ jasmijn. De afronding zou je mannelijk kunnen noemen: cistus labdanum, eikenmos, vetiver, benzoïne en dennenhars. Maar deze combinatie ruik je ook vaak in vrouwengeuren. Zelfs de leernoot, die ik trouwens in Rossisimo niet onderga.

RUIK & VERGELIJK

Mannen en roos: nog steeds een ongewone combi. De nichesector denkt daar anders over. Die maakt over het algemeen geen onderscheid tussen mannen- en vrouwengeuren. Je koopt een geur om de samenstelling die je aangenaam vindt, niet of die is opgebouwd uit ‘mannelijke’ en ‘vrouwelijke’ ingrediënten.

Serge Lutens Sa Majesté La Rose (2000)

Parfum d’Empire Eau Suave (2003)

Guerlain – L’Art et la Matière – Rose Barbare (2005)

EAU CLAIRE DES MERVEILLES HERMES

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 13, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET E. Een reactie plaatsen

VARIATIE OP EEN WONDER

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 13/11/10

Neus: Jean-Claude Ellena

Jean-Claude Ellena trad een jaar nadat Eau des Merveilles (samengesteld door Ralf Schwieger en Nathalie Feisthauer) in 2003 verscheen in vaste dienst bij Hermès. Of deze eerste versie niet goed genoeg verkocht en/of Ellena vond dat de geur verfijnd kon worden, weten we niet. Feit is dat er door hem flink aan gesleuteld is. Met als opvallende uitkomst: Eau des Merveilles is in de loop der jaren minder ‘houterig’, meer gourmand geworden. Nu presenteert hij een heldere versie: Eau Claire des Merveilles. Het idee volgens Hermès: de geur geeft je vleugels. En de geur zelf heeft ook vleugels gekregen door aan de houttonen van Eau des Vermeilles lichtere, zachtere en bloemige toetsen toe te voegen. Hierdoor wordt de geur vrouwelijker, zachter, eleganter en daardoor meer toegankelijk. Maar ook clean en ‘melk-slagroom-zeperig’ waardoor de vergelijking zich opdringt met Lanvins Rumeur (2006).

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Net zoals Eau des Vermeilles kent ook deze geur een omgekeerde opbouw. Eerst is er dus de basis van eik- en cederhout, vetiver en perubalsem (met zijn zoete, kaneelachtige geur) dat vervolgens wordt opgelicht door Italiaanse citroen, Spaanse sinaasappel, roze peper en elemi-hars (met zijn frisse, balsemachtige geur) en ‘verzwaard’ door ambregris (de licht-animale noot hiervan neem je heel subtiel waar).

Ik ervaar dit ‘upside down’-idee niet zo: ik ruik in Eau Claire des Merveilles toch eerst duidelijk de frisse aldehydeachtige opening waarachter zich de houtaccenten (getemperd en verzacht door de harsen, iris en bloemige noten) even schuilhouden. En de vanilletoets die je op een gegeven moment waarneemt zit volgens mij in perubalsem.

RUIK & VERGELIJK

Variaties op een wonderlijk thema

Hermès Eau des Merveilles (2004)

Hermès Parfum des Merveilles (2005)

Hermès Elixir des Merveilles (2006)