SARTORIAL PENHALIGON’S

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 11, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET S, NICHE. Getagd: , , . Een reactie plaatsen

EEN KLEERMAKERSGEUR: TE HOOI EN TE GRAS

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 11/11/10

Neus: Bertrand Duchaufour

Dat Groot Brittanië ‘best wel’ een rijke parfumgeschiedenis heeft, blijkt uit een aantal huizen opgericht in de 19de eeuw die tot aan de dag vandaag hun deuren hebben weten open te houden. Floris (anno 1730), Crown Perfumery (anno 1872 in 2001 overgenomen door Clive Christian) en Czech & Speake (anno 1979, maar omringd met een ouderwetse allure) zijn daar trots op. Gelijk hebben ze. Betreed je hun winkels, dan stap je het Victoriaanse tijdperk binnen. Alles wat maar zweemt naar moderniteit, is ‘slim’ verborgen achter een nostalgisch decor van houten lambriseringen en gedempt licht. Alles ademt handmade, made with love, made from nature: Charles Dickens meets Harry Potter.

Zo ook Penhaligon’s (perfumers est 1870). Opgericht door William Henry – inderdaad – Penhaligon. De eerste geur Hammam Bouquet (1872) geldt als een klassieker gevolgd door talloze degelijke geuren (Bluebell 1978 en Quercus 1996), waarvan een aantal in 2009 onder de naam Penhaligon’s Anthology (in aangepaste vorm) werden hergelanceerd. Waaronder Jubilee Bouquet (1977) ter gelegenheid van het zilveren regeringsjubileum van koningin Elizabeth II. Verscheen in 2010 samen met Zizonia en Sartorial. Laatste is de beschaafheid zelve. Klassiek, volwassen mannelijk, mooi, elegant, ‘zeker’ en als je lang genoeg doorruikt zul je misschien ook zeggen ‘veilig, saai’. En dat zullen de ‘perfumers est 1870’ zeker als een compliment opvatten.

Alleen, wat de geur wil oproepen, ervaar ik niet echt: het interieur van een ouderwets kleermakersadres. In het bijzonder die van het in Londen gevestigde Norton & Sons Bespoke Tailor Savile Row nummer 16. Ik ruik geen ‘stof’, geen hout, geen ‘rust’, geen papier (van de patronen), geen krijt/kalk (waarmee de patronen op het stof uitgetekend worden). Sartorial doet me eerder denken aan een weiland (ergens op het Engelse platteland) dat net is gemaaid – met de hand vanzelfsprekend – en waar het verse gras door de zon langzaam verandert in hooi: een lichte groene geur die droog, warm en zonnig is. Ofwel: coumarine. De geur is voor mij eerder eigen aan de klassieke – Engelse – barbershop. Om aan te tonen, dat hoewel degelijk en klassiek, het parfumhuis de codes van nu snapt, nodigde het een aantal hippe mensen uit die Sartorial in een heel up to date, beetje Monty Python-achtige ambiance presenteren…


WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Sartorial bevat heel veel ingrediënten. In order of appearance: aldehyden, ozon, ‘metaal’, viooltjesgroen, neroli, kardamon, zwarte peper, gember, bijenwas, cyclaam, lindebloesem, lavendel, leer, ‘gurgum’-hout, patchoeli, mirre, cederhout, tonkaboon, eikenmos, witte musk, ‘oud’ hout, vanille en amber.

Eerlijkheid gebied te zeggen dat ik ze niet allemaal kan detecteren. Wel de frisse aldehyden-ozon-opening in combinatie met lavendel die met alle overige kruiden samenvloeien in een, in ieder geval, neo-klassieke varengeur die – het moet gezegd – met zijn lichtsensueel en sterk houtaccent in de basis mooi en evenwichtig tot rust komt. Klassieke geur voor klassiek ingestelde mannen.

RUIK & VERGELIJK

Vaker geroken, maar ik kan Satorial niet direct vergelijken met andere geuren. Misschien later… In ieder geval: de eerste moderne varengeur is:

Paco Rabanne Pour Homme (1973)

ACQUA ATTIVA COLLISTAR

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 6, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET A. Een reactie plaatsen

GRONDSTOFFEN UIT DE TRADITIONELE MANNENPARFUMERIE

GECOMBINEERD MET NIEUWE MOLECULEN

VERKREGEN UIT WETENSCHAPPELIJK ONDERZOEK

Jaar van lancering: 2009

Laatst aangepast: 06/11/10

Neus: Alberto Morillas

Model: Jean-François Poirier

Fotografie: Marco Glaviano

Onverwacht: de eerste geur van Collistar – een van de weinige niet-Franse en niet-Amerikaanse cosmeticahuizen met internationale populariteit – is niet voor de vrouw. Acqua Attiva is ‘voor de moderne man die er plezier in schept zichzelf goed te verzorgen’. Volgens het Italiaanse merk hecht hij wat dat betreft in het bijzonder aan twee zaken: frisheid en energie. Collistar komt hieraan tegemoet met ‘een nieuw concept van mannelijke frisheid – eigentijds en verfijnd’. Wat de geur zelf betreft, blijft Collistar binnen zijn land- en zeegrenzen, want Acqua Attiva zit vol met ‘geuren en aromatische noten van de vegetatie rond de Middellandse Zee’. Om dit vitale welzijnswater te verwezenlijken, schakelde Collistar Alberto Morillas in die met deze geur ‘een nieuwe frisheid wilde creëren, levendig en opwekkend, die het parfum zou karakteriseren in zijn hele evolutie’.

Dat is nog niet alles: ‘Ik wilde een innovatieve en originele geurstructuur. Dus combineerde ik grondstoffen uit de traditionele parfumerie met moleculen uit geavanceerd wetenschappelijk onderzoek, waarmee ongekende effecten kunnen worden gecreëerd’. Collistar omschrijft Acqua Attiva als een ‘opera prima’ in vier akten samensmeltend in een perfecte, harmonieuze geur. Prettig voor de consument: Acqua Attiva houdt lang door ‘het uitzonderlijk hoge essencegehalte van 12 procent – een voorrecht waar weinig andere parfums aan kunnen tippen’.

Nog prettiger: Acqua Attiva is meer dan parfum; het bevat verzorgende eigenschappen zoals ‘sea spring water’ (niet-vervuild water afkomstig van gesteente uit de wateren rond de Britse kust vol met oppeppende mineralen voor de huid), cryogenyl (‘een innovatieve molecule verkregen uit de biotechnologie met groot hydraterend en verfrissend vermogen’) en diverse vitamines.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Acqua Attiva begint superfris door grapefruit en citroen die een bloemige ondertoon krijgen met bergamot en fresia. Deze ‘scherpte’ van deze frisheid wordt in het hart onderstreept met groene golf van eucalyptus, kardemon, cipres plus een vleugje lavendel. Een klassieke mannengeur kan niet zonder hout. Morillas combineerde ‘zonovergoten hout’, eikenmos en vetiver. Deze warme tonen krijgen een subtiel-sensueel aura door musk.

Eindresultaat: inderdaad een beproefde klassieke mannengeur waarvan de citrusnoten – inderdaad – lang blijven hangen. En prettig: die hebben niet een kil-koude toets. Zegt iets over de kwaliteit. Geen niche, geen massa: Acqua Attiva schommelt aangenaam tussen beide. Nog prettiger: je huid wordt ondertussen gevoed en gehydrateerd.

RUIK & VERGELIJK

Alberto Morillas is een graag geziene neus in parfum- en ontwerperskringen. Zijn geuren vormen belangrijke schakels in de moderne parfumketenindustrie. Het bewijs:

Bvlgari Pour Homme (1995)

Giorgio Armani Acqua di Giò pour Homme (1996)

Giorgio Armani Attitude (2007)

Dolce&Gabbana Light Blue pour Homme (2007)

BRIT BURBERRY LIMITED EDITION FOR HER, BURBERRY LIMITED EDITION FOR MEN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 5, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET B. Getagd: , , , , , , . Een reactie plaatsen

WINTERTIJD, WINTERPARFUM

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 05/11/10

Neus: Nathalie Gracia-Cetto, Antoine Maisondieu

Een paar jaar geleden werd je nog voor gek verklaard wanneer je beweerde dat een van de nieuwe trends ‘wintergeuren’ zou worden. En ziet en ruikt: ze zijn er. In plaats van fris en sprankelend zoals bij zomergeuren, warm en behaaglijk. Dat zijn ook de limited editions van Burberry’s Brit deze winter. Nog mooier: ik vind ze eigenlijk beter, want meer uitgesproken dan de ‘standaard’ Brit (2003) en Brit for Men (2004).

Geen verhalen over hoe en waarom. Terwijl deze variaties er zich wel voor lenen. Burberry had kunnen vertellen dat met deze winterse versies het Engelse merk een stap richting niche heeft gezet. Want de composities van Burberry Brit Limited Edition for Women en Burberry Brit Limited Edition for Men zijn – hier volgt een cliché dat dit echt keer waar is – verrassend én goed. Voor je het weet worden ze op veler verzoek een blijvertje in de Burberrygeurencollectie.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Heel merkwaardig: terwijl de ingrediënten totaal verschillen, denk ik heel even in de citrusopening van Burberry Brit Limited Edition for Women een echo van Diorella (1972) te ruiken. Een goed teken. Vervolgens gaat de geur zijn eigen weg. Eerst met roze peperkorrel en kruidnagel die door Nathalie Gracia-Cetto vervolgens stopt in een appel-pruimakkoord bestrooid met kaneel. Gelukkig: toch niet te veel een ‘appeltaart’-sensatie. Komt door pioenroos; zij tempert het gourmandidee. En ondanks dat dit alles rijkelijk wordt overgoten met ‘kostbare houtsoorten’, amber en tonkaboon blijf je de fruittoets aangenaam waarnemen.

Ook heel merkwaardig: hoewel minder intens van toon heb ik bij Burberry Brit Limited Edition for Men een Serge Lutens-gevoel. Komt door de donkere kruidigheid van de compositie van Antoine Maisondieu.Stoer, mannelijk en toch verfijnd die geprononceerde dennenharstoon vermengd laurier en nootmuskaat. Het hart zorgt voor een lichte bloemige noot van ‘wilde roos’. Mooi ‘warm’ gemaakt door wierook (gaat mooi samen met dennenhars), sensueel gemaakt door tonkaboon.

RUIK & VERGELIJK

Nathalie Gracia-Cetto tekende ook voor:

Burberry Brit (2003)

Burberry Brit Red (2004)

En werkte met Antoine Maisondieu en Sonia Constant aan:

Burberry Sport for Men (2010)

En dat zij ook echte ‘neo-niche’-parfums kan creëren, toonde ze met:

Van Cleef & Arpels – La Collection Extraordinaire – Lys Carmine (2009)

Antoine Maisondieu tekende ook voor:

Burberry Brit for Men (2004)

Burberry London for Men (2006)

En dat hij ook echte ‘neo-niche’-parfums kan creëren, toonde hij met:

Giorgio Armani – Armani Privé – Eau de Jade (2004)

Van Cleef & Arpels – La Collection Extraordinaire – Muguet Blanc (2009)

LOUD TOMMY HILFIGER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 4, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET L. Een reactie plaatsen

LET’S GET LOUD

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 04/11/10

Neus: Aurélien Guichard, Yann Vasnier

Fotografie: Francesco Carrozzini

Director clip: Malik Sayeed

Model: Katie White, Jules De Martino

Muziek: The Ting Tings

Tommy Hilfiger heeft iets met muziek. Tommy Hilfiger heeft iets met de jeugd (al 25 jaar). Vooral in combinatie met geuren. Verbind je de eerste met de derde, dan vindt de jeugdige consument (zijn doelgroep) het pas echt wow worden. Althans denkt en hoopt Tommy Hilfiger. Hoewel Loud, meer marketing dan geur is, past dit duo wel beter in de ‘belevingswereld’ van Hilfiger dan het ‘serieuze’ Dreaming voor haar (2007) en Hilfiger Est 1985 voor hem (2008). Dit vindt hij op dit moment van de jeugd van tegenwoordig: slim, zelfbewust, open en spontaan. Niet beperkt door geografische of etnische grenzen, vormen ze een gemeenschap die in elkaar gelooft, samen een direct spontaan contact ervaart, een ontlading van gemeenschappelijke energie. Wat ze echt bindt: music… (because it) speaks louder then words.

Daarom lanceert Hilfiger Loud, want ‘de elektrische sfeer van verwachting is bijna tastbaar wanneer de generatie van nu, toestroomt hun passie voor muziek te vieren’. Want: ‘Loud is de geur van het sterke, sexy meisje, losgaand op de muziek, zich verliezend in dreunende beats’. Want: ‘Loud is de geur van de opvallend aanwezige, beetje duister-gevaarlijke jongen die luchtgitaart alsof zijn leven ervan afhangt’.

Voor de uitvoering nodigde Hilfiger ‘vijf creatieve artiesten’ – dubbel op lijkt mij – uit behorend tot de absolute top: twee neuzen, een verpakkingsontwerper, een fotograaf en filmmaker. Een jaar bespraken ze de beukende klanken, geleverd door The Ting Tings (die ook de modellen zijn en meedachten over de sfeer van de campagne), het op vinylplaten geïnspireerde flesje en de inhoud daarvan. Het resultaat: ‘een genot voor de zintuigen’. Loud: ‘prikkelend, brutaal, fris, origineel en inspirerend’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

In zowel Loud voor haar als Loud voor hem fuseren twee ingrediënten die het de laatste jaren erg goed met elkaar kunnen vinden: roos en patchoeli. Loud voor haar ‘begint heel lief en beminnelijk’ met zoeter-dan-zoet lychee – ruik je heel goed – gevolgd door een ‘riff van een rock&roll-roos (foto) met sexy doornen’. Die roos ruikt minder ‘prikkelend’ dan verwacht. En dan: ‘een beukende patchoeli-baslijn die de show steelt’. Het effect: ‘gevoelig als een akoestische solo, donker als een verbitterde love song gezongen tijdens het middernachtelijk uur’. Ook minder prominent of ‘aards’ dan verwacht. Wat je blijft ruiken is de fruit-bloemige noot die eigenlijk heel lief is, zonder daadwerkelijke ‘diepgang’ (eigen aan patchoeli).

Ook in Loud voor hem bloeit de roos, maar ‘levendig en manisch met een rauw randje; een vervormde gitaarriff die echoot en rondzingt’. Hoe? Door patchoeli de boventoon te laten voeren, maar – gelukkig – in haar aardse diepte ruik je een frisse roos. Het effect: ‘de geuren strijden om voorsprong totdat iemand de volumeknop opendraait’. En wat krijg je dan? Tabak: ‘overdonderend en overweldigend’. Loud voor hem is interessanter en duidelijker. De roos verdwijnt snel naar de achtergrond om vrij baan te geven aan de patchoelie-tabak-combi. Maakt de geur ‘volwassener’ en mannelijker dan verwacht.

Tip: wil je het echt overdonderend Loud maken, mix de twee. Komt vooral de vrouwelijke versie ten goede.

RUIK & VERGELIJK

Qua sfeer, inhoud en ‘typetjes’ moet ik toch heel erg denken aan:

Paco Rabanne Black XS (2005)

Paco Rabanne Black XS for Her (2007)

En dan een klassieker die jeugd, muziek en geur al jaren in volle rock&roll-harmonie samenbrengt:

Calvin Klein cK One (1994)

 

CUIR MAURESQUE SERGE LUTENS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 3, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET C, NICHE. Een reactie plaatsen

DESIR DU CUIR

Jaar van lancering: 1998

Laatst aangepast: 03/11/10

Neus: Christopher Sheldrake

Toen ik een jaar of tien geleden voor het eerst in de boetiek van Serge Lutens ‘in’ het Palais Royal te Parijs kwam, was ik onder de indruk, of beter gezegd: geïntimideerd door de ‘heilige’ en serieuze sfeer. Alsof je een kerk of tempel betrad. Dat deed ik in feite: Les Salons du Palais Royal Shiseido kun je beschouwen als een van de eerste nicheplekken waar het parfum weer werd neergezet als een multi-zintuiglijke en bijzondere ervaring, niet louter als een marketinginstrument. De dienstdoende verkoopster die zich voordeed als een – behoorlijk arrogante – beschermheilige, deed me niet op mijn gemak voelen.

En er was een probleem: ook toen waren er al zoveel geuren, dat ik ter plekke niet wist welke te kiezen. Het werd, voor de logica, zijn eerste: Iris Silver Mist (1994). Ook kan ik me herinneren dat ik aan Cuir Mauresque rook, maar besloot deze indringende leergeur niet te kopen omdat die me teveel deed denken aan Knize Ten. Heb daarna nog diverse keren aan Cuir Mauresque geroken – in dezelfde tempel – en dacht telkens hetzelfde. Nu ook, bij het verschijnen van de geur als limited edition voor komende kerst: niet in de klok-flacon (80 ml), maar de exportflacon (50 ml).

Dit zegt het persbericht: ‘Serge Lutens creëert niet alleen parfums, door middel van parfums vertelt hij verhalen. Met Cuir Mauresque is hij geraakt door één van de voornaamste culturen die heeft bestaan, één van de belangrijkste verhalen uit de geschiedenis van de mensheid’. Zoals gewoonlijk weer een beetje gezwollen en vaag. Ter verduidelijking: het betreft de Arabische (Moorse) beschaving die aan de wieg heeft gestaan van de (moderne) parfumindustrie en waardoor Serge Lutens zich vaak heeft laten inspireren.

Merkwaardig: Cuir Mauresque wordt op veel parfumblogs geassocieerd met gay, leer, leertenten waar veel wordt gezweet en niet zo op de hygiëne wordt gelet. Want: de geur opent volgens veel bloggers met een ‘wolk van pis’. In geïdealiseerde vorm is dat de wereld van Tom of Finland. Door Etat Libre Orange in 2009 ‘vereeuwigd’ met een gelijkmanige geur die ruikt naar gay, leer, etc. Maar Lutens in deze ‘gay closet’-sfeer trekken? Snap het niet. Voor mij is Cuir Mauresque de kwintessens van mannelijke chic. Komt doordat ik de geur zo vindt lijken op Knize Ten. En dan zie ik in gedachten een man in smoking, nonchalant een sigaret rokend. Denk de romans van Scott Fitzgerald, denk Errol Flynn.

Ik heb ooit van Knize Ten een literflacon gekocht – verkleed in een houten kist met hooi – en die heeft aan kracht niet ingeboet. En als je Knize Ten blind vergelijkt met Cuir Mauresque, dan merk ik dat alleen in de opening van de laatste. Iets bitterder, iets meer etherisch. Maar dat duurt maar heel even. Cuir Mauresque is net zoals Yves Saint Laurent Opium (1977) een uitnodiging om de Vertellingen uit Duizend-en-een-Nacht te ‘beleven’. Maar dan intenser, zonder wakker worden. ‘Zit’ je bij Opium overdag in een ‘netjes en verzorgd’ harem-schilderij van Ingres, bij Cuir Mauresque heb je het gevoel ’s nachts in de buurt van de paardenstallen van een kalief te zijn, waar bezwete Arabieren – paarden dus – worden droog geveegd met stro. En deze geuren vermengen zich met die van de jasmijn die tijdens de nacht op zijn ‘dierlijkst’ is.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Vooropgesteld: een prachtcompositie. Net zoals Tubéreuse Criminelle (1999) begint Cuir Mauresque een beetje ‘apothekerig’; een scherp-etherische sensatie overgaand in een kortstondige sensatie van mandarijn direct bloemig gemaakt door oranjebloesem. Vervolgens neem je door jasmijn al een licht leerspoor waar dat hoe langer de geur op de huid zit, alleen maar intenser wordt. Musk en civet bevordert het dierlijke en sensuele idee. Amber zorgt ervoor dat het ‘Moorse leer’ zachter wordt. En over dit alles heen een zacht-kruidige warme wierook-mirre-wolk die kruidnagel, komijn en nootmuskaat vermengd.

RUIK & VERGELIJK

Nou?

Knize Knize Ten (1924)

Meer leer van Serge Lutens:

Serge Lutens Daim Blond (2004)

Recent niche-leer:

Mona di Orio – Les Nombres d’Or – Cuir (2010)

1869 ACCA KAPPA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 1, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET CIJFERS, NICHE. Een reactie plaatsen

KLASSIEKE GEUR VOOR KLASSIEKE MAN

Jaar van lancering: 2005

Laatst aangepast: 01/11/10

Neus: onbekend

1869 is genoemd naar het oprichtingsjaar van (wil je meer weten, klik op) Acca di Kappa en reflecteert volgens het Italiaans merk het dynamische, warme en sensuele karakter van de drager. En die man is: verzorgd, degelijk, netjes, ingetogen en elegant. Aangenaam en verdomde klassiek dus 1869. Je ziet de drager van deze geur zo voor je: een 35+-Italiaan. Dat spreekt voor zich. Smaakvol-klassiek gekleed van top (perfect kapsel, grijs aan de slapen) tot teen (glanzende, strak in het gelid ‘staande’ schoenen). Stemmige bruine en beige tinten bepalen zijn garderobe. Zijn pak: tailormade en nergens een plooitje te veel. Ter afronding voor zijn savoir vivre-uitstraling: een kasjmier sjaal.

Zo’n man die je graag zou willen zijn, maar waarvoor je het meestal aan tijd ontbreekt. Zo’n man die je heel zou willen hebben. En ben je hem niet, en heb je hem niet: dan toch op z’n minst kleed je je zo en kleed je hem als je (hij) naar een event gaat waar een verzorgd uiterlijk zeer op prijs wordt gesteld. En 1869 is dan natuurlijk de finishing touch van je look die desperate housewives nog meer desperate zal maken.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Ik hou van dit soort geuren. Niet dat ik ze altijd draag, maar het is aangenaam om bij een man een dergelijk ‘aroma’ lichtjes te bespeuren. In ieder geval so much better, dan al die hard core-citrusexplosies die je te pas en onpas ruikt bij heel veel mannen – wel of niet strak in het pak. Hoewel klassiek van toon, heeft 1869 geen klassieke citrusopening. In plaats hiervan de bitter-groene, maar toch frisse noot van kardemon. Deze groenheid wordt voortgezet met eerst geraniumblad en vervolgens met viooltjeblad. Iriswortel zorgt ervoor dat dit groen zacht wordt. In de afronding bereikt 1869 zijn chique eindstadium: een zachtgestemde mix van leer, amber en vanille. En dit alles perfect understated gedoseerd.

RUIK & VERGELIJK

Ook op en top klassiek mannelijke chic in een flacon:

Annick Goutal Eau de Monsieur (1981)

Creed Bois du Portugal (1987)

Guerlain Héritage (1992)

HONORE’S TRIP HONORE DES PRES

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 29, 2010
Geplaatst in: ECO, GEURENALFABET H, NICHE. Een reactie plaatsen

EEN UITGEPERSTE SINAASAPPEL

Jaar van lancering: 2008

Laatst aangepast: 29/06/12

Neus: Olivia Giacobetti

Artistic direction: Christian David 

Ik heb al twee geuren van dit huis beschreven – Chaman’s Party en I love Carottes – dat claimt 100 procent natuurlijke, 100 procent pretochemischvrije, 100 procent phtalatesvrije geuren te maken en die voor het sfeervolle en modische effect ook geen kleurtjes krijgen. What you smell, what you see, is what you get. De oprichter noemt het ‘so Parisian, simply precious!’ Het was trouwens zijn, beetje astmatische zus Bonté die Christian David aanzette tot deze lijn toen ze op een dag – so Parisian cliché – op het terras van Café Flore zaten. Zij verzuchtte hoe het toch kwam dat je haast nergens, sterker nergens, natuurlijke elixers kon kopen die geen aanslag op je luchtwegen zijn. Zo ontstond Honoré des Pres. Zo ontstond ook Honoré’s Trip. Afgaand op de naam, verwacht je misschien een geur die de sfeer van een stickie net aangestoken door een oude of nieuwe hippie oproept. Maar…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… niets is minder waar. Wel: alsof je een sinaasappel met de hand perst. Zelden een geur ‘van het beste onder de zon’ zo intens en ‘vers’ geroken. Drinken zou je denken, is toch puur natuur… Mooi. Lekker. Blijft even hangen. Daarna verandert Honoré’s Trip. Is het citroen? Ja, maakt de geur iets scherper. En dan is het limoen. Die maakt de geur iets groener, minder scherp.

En dan… wonder-oh-wonder… gebeurt er niets. De sinaasappelsensatie blijft hangen. Blijft fris en zonnig om na een minuut of twintig achter de horizon te verdwijnen. Iets te snel voor mijn gevoel. En dat komt misschien wel omdat in de basis van Honoré’s Trip geen ingrediënten zitten die deze sinaasappelsensatie echt weten vast te houden.

Zoals musk, civet, ambergris… want die mogen alleen nog maar in synthetische versies in geuren worden verwerkt. Zoals patchoeli, eikenmos maar misschien worden die nog niet biologisch geproduceerd. Inmiddels worden de flacons ook geleverd in speciale verinnes om de conservatie te bevorderen, maar hoe dat precies werkt is me niet precies duidelijk.

RUIK & VERGELIJK

Nog meer aanstekelijke en ongecompliceerde oranje boven-geuren die oranje boven blijven en niet oplossen (vaak het geval) in citrus- en thee-essences en de zin in het leven een enorme boost geven:

Acqua di Parma – Blu Mediterraneo – Arancia di Capri (1999)

Guerlain – Aqua Allegoria – Orange Magnifica (2005)

Biotherm Eau d’Energie (2006)

Marc Jacobs Orange (2008)

Atelier Cologne Orange Sanguine Atelier Cologne (2010)

VERY IRRESISTIBLE CEDRE D’HIVER GIVENCHY

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 28, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET V. Een reactie plaatsen

ROZEN DIE ZICH HECHTEN AAN HOUT

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 28/010/10

Neus: onbekend

Givenchy blijft een van de grootste parfumproducenten in de masstige-sector. Alleen al dit jaar: naast de grootse lanceringen EaudeMoiselle en Play for Her ook nog Dance with Givenchy (hoe doe je dat?) en Naturally Chic. En natuurlijk de Harvest Collection (vier stuks). Helemaal nieuw, de winterversies van Ange ou Démon en Very Irrésistible. Met laatste twee betreedt Givenchy een nieuw terrein dat wellicht veel navolging zal vinden: ‘winterse’ interpreties van populaire geuren. Eerlijkheid gebied te zeggen dat Kenzo met Winter Flowers (2008) de eerste was.

Wat moet je je bij Les Parfums d’Hiver voorstellen? Dit: ‘de dromerige sfeer van een winterpaleis, de betovering van een sneeuwlandschap, de sensualiteit van bont, het fascinerende flikkeren van haardvuur. Deze variaties nemen je mee op een imaginaire reis die verwijzen naar de magie van de winter: heldere zonnen, rillingen, de warmte van ‘bleek’ hout, de zachtheid van een atmosfeer…

… buiten wordt een ijzig blauwe hemel weerspiegeld op de smetteloze uitgestrektheid van een door de sneeuw gebeeldhouwd landschap. De wit bepoederde bomen hebben hun wintermantel aangetrokken. Bevroren zonnekristallen hechten zich vast aan de ramen van een romantisch paleis, afkomstig uit een droom of een aristocratische denkbeeldige wereld…’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Vooropgesteld: ondanks de ‘op volle toeren’-productie van Givenchy, ontaarden de geuren niet in platte parfums. Ze blijven recht overeind staan. Je ruikt kwaliteit. Zo ook Very Irréssistible Cèdre Hiver. Het aangename: vanaf de opening ruik je de ‘basisgedachte’ van Very Irréssistible – roos, roos en nog meer roos – in een aangename dosering. Maar de roos krijgt nu een fluwelen behandeling door hout. Eerst is er de aanzet van ‘LMR-magnoliablad’ – kan ik me niets bij voorstellen.

Wél bij: zwarte bes en steranijs –  ruik je goed – die hechten zich mooi aan de rozen in het hart die zich vervolgens – via een winterse geblazen wind – nestelen op cederhout en sandelhout (foto). Dat heeft een romig en warm effect versterkt door de zacht-rokerige noot van wierook.

Givenchy zegt deze winterse variaties voort te zetten. Lijkt me boeiend om een keer Very Irréssistible in een winsterse ‘bevroren toestand’ te ruiken. Een rozengeur die niet zomersfris, maar ‘sneeuwkoud’ ruikt.

RUIK & VERGELIJK

Zet ze naast elkaar. Ruik ze naast elkaar. Of, wees eens hip – vermeng ze met elkaar. Very Irréssistible Cèdre Hiver met:

Givenchy Very Irrésistible (2003)

24 PAPYRUS DE CIANE PARFUMERIE GENERALE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 27, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET CIJFERS, GEURENALFABET P, NICHE. Een reactie plaatsen

PAPYRUSPLUIMEN GEWIEGD DOOR DE WIND,

GEVOED DOOR ‘GROEN’ WATER

Jaar van lancering: 2009

Laatst aangepast: 26/04/12

Neus: Pierre Guillaume

Zoals al eerder opgemerkt: de aangename toegankelijkheid van Parfumerie Générale. De geuren doen niet moeilijk, gaan niet gebukt onder filosofische traktaten en blijven boeien. Wil zeggen: de geuren houden je bezig. Mij althans. Elke keer als ik er aan ruik, ben ik weer verrast door de elegantie en originaliteit. Is trouwens ook 100 procent de bedoeling van de oprichter Pierre Guillaume (foto onder).

Zijn filosofie: luxe is geen kwestie van excessief zijn en dat de zoektocht naar een moderne noot niet moet resulteren in über-intellectuele pafums die niet ‘prêt-à-porter’ zijn. En dat terwijl sommige van zijn geuren richting haute couture gaan, waarvan zijn serie Huitième Art uit 2010 getuigt.

Geldt ook voor Papyrus de Ciane: een intens groen water. Ruik je eraan dan zie je als het ware papyruspluimen gewiegd worden door fris water van een geheimzinnige stroom. De geur roept herinneringen op (als je die kunt hebben) aan het oude Egypte waar papyrus niet alleen werd gebruikt voor ‘papierfabricage’, maar ook vanwege de geur. Kan ik niet over oordelen: ik heb nog nooit ‘levend’ papyrus geroken.

Daarnaast dacht Pierre Guillame bij Papyrus de Ciane aan de beroemde zoetwaterbron vol met wuivend riet van Aréthuse (in Syracuse op Sicilië) en de meanderende, donkere waters van Ciane, een rivier die naar de haven van Syracuse stroomt en eveneens beroemd om het riet dat langs de oevers groeit. Maar ook zonder deze ‘voorkennis’ voel je de frisgroene intenties van de dit klaterende water dat in de opening…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… direct doet denken aan Balmains Vent Vert. En dat komt door galbanum (tekening), dit ‘legendarische’ hars met zijn intens groene noot waarover de zon heeft geschenen waardoor de geur van fris (met behulp van bergamot en neroli) naar licht-sensueel overloopt. Ik zeg heerlijk en – inderdaad – met een beetje fantasie zie je de papyruspluimen wiegen in de wind.

Dan ‘verlaat’ Papyrus de Ciane Balmain om zijn eigen baan te volgen. Guillaume voegt nu voor de extra groene noot een milde ‘vegetale’ noot toe (is volgens mij onder meer coumarine met zijn klassieke hooigeur en wat lavendel). Ik bespeur ook een hele lichte anijsnoot, maar dat kan verbeelding zijn. De geur blijft ook in de basis aangenaam groen. Komt door vetiver en het beroemde ‘mousse de Saxe’. De ‘verzachtende omstandigheden’ komen in de vorm van ‘romig hout’.

Hoe langer Papyrus de Ciane op de huid zit, des te zachter (zepiger) hij wordt. Bijna leerachtig sensueel (onder andere door musk en cistus labdanum) en een beetje rokerig (door wierook).

RUIK & VERGELIJK

Galbanum is terug. Dat is mooi. Dat is prettig. Hoogste tijd voor een tweede (of is het inmiddels al de derde) ‘groene’ revolutie in de parfumerie. Sluit ook zo mooi aan op de huidige eco- en think green-trend.

Klassiek galbanum:

Balmain Vent Vert (1945)

Chanel N°19 (1970)

Estée Lauder Private Collection (1973)

Nieuw galbanum:

Issey Miyake A scent (2009)

Maison Martin Margiela Untitled (2010)

IMMORTELLE POUR FEMME L’ATELIER BOHEME

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 24, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET I, NICHE. Getagd: , , , , , . Een reactie plaatsen

EEN PAUW, EEN GODIN, EEN GEUR

Jaar van lancering: onbekend

Laatst aangepast: 24/10/10

Neus: Crystelle Darchicourt

Een geurengoeroe-fan vroeg me onlangs of ik L’Atelier Bohème kende. Nee dus. Ze stuurde me aantal proefjes toe. Die afwachtende ging ik op bezoek bij de site van het merk. En die geeft perfect de filosofie weer. Het heeft een aangenaam (bewust of onbewust) eenvoudig aura. L’Atelier Bohème is niet gelikt, want het atelier presenteert zijn creaties op ‘normale’ wijze. Wil zeggen: imago en filosofie (vaak het geval in de parfumwereld) overheersen niet. Alles ademt ‘ongecompliceerd’ en natuurlijk: zie de lieflijke foto met vlinder van de site. Het ervaren van de geuren staat voorop.

Volgens de oprichtster Crystelle Darchicourt is de creatie van een parfum een betekenisvolle aangelegenheid (lijkt me logisch); het vertelt een verhaal dat leidt naar het vijfde zintuig (reuk) dat de mogelijkheid biedt om de andere zintuigen er in te betrekken. Om alle zintuigen in harmonie te ervaren, staat volgens L’Atelier Bohème één ding voorop: oprechtheid (logisch lijkt me), daarmee ervaar je pas de olfactorische ‘waarheid’, ofwel het ‘vage’ gebied tussen bewustzijn en ‘onderbewustzijn’. Sta je hiervoor open, dan onderga je parfum in zijn meest betekenisvolle manier.

Immortelle pour Femme heeft een merkwaardige inspiratiebron: een ‘cult’-vogel uit de Romeinse oudheid (de pauw), symbool voor onsterfelijkheid die werd geassocieerd met de Romeinse godin Juno (beschermster van Rome en het Romeinse rijk). En daarnaast is de geur een ode op de stad Evreux in Normandië. Waarom, dat wordt niet duidelijk. Er bestaat inderdaad een link tussen Juno en de Galliërs (denk Asterix en Obelix), maar dat is in ‘geurenverband’ te ingewikkeld om uit te leggen. Wil je het echt weten, ga naar wikipedia. En: als je het wilt geloven, de granaatappel was volgens L’Atelier Bohème het symbool van Juno en tevens het symbool van (haar) vruchtbaarheid.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Het ‘grappige’ aan Immortelle pour Femme is dat je alle ingrediënten in het begin goed kunt onderscheiden en tegelijkertijd al de ‘basisgedachte’ – amber en strobloem – waarneemt. De opening: een bescheiden, maar frisse melange van mandarijn en bergamot die mooi overloopt in een ‘onbestemde’ noot van witte bloemen vermengd met granaatappel (ruik je goed).

Het effect: Immortelle pour Femme blijft lang fris voordat het zijn ware intenties prijsgeeft. En dat gebeurt vanzelfsprekend in de basis: strobloem (donker, warm, sensueel) omringd door amberachtige noten. En die geven samen na verloop van tijd ook een lichte gourmandnoot prijs. En toch, die frisse noot blijft.

Dat komt volgens mij door een soort aldehyde-achtige nuance a la Chanel N° 5 (1921), maar dit wordt niet opgegeven in de ingrediëntenlijst. Kortom, Immortelle pour Femme zweeft aangenaam tussen levendig fruitig-fris en intens sensueel.

RUIK & VERGELIJK

Immortelle heet ‘bij ons’ strobloem en kerriebloem. Het verspreidt een volle en intense donkerzoete en zalvende noot. Ik noem het wel eens de chique, intense variant van vanille. Ruik je ook optimaal in:

Annick Goutal Sables (1985)

Lolita Lempicka L (2006)