MISS DIOR LE PARFUM DIOR

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 16, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET M, NICHE IN DE PARFUMERIEKETEN. Getagd: , , . Een reactie plaatsen

ENCORE UNE MISS DIOR

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 16/09/12

Neus: François Demachy

Model: Nathalie Portman

Fotografie: onbekend

Filmregisseur: onbekend

Muziek: Serge Gainsbourg

Met de presentatie van Miss Dior Le Parfum is Miss Dior ‘af’. Ik denk dat de jus niet een puur parfumextract is (er zit ook een extract van 7,5 ml in de collectie), maar eerder een eau de parfum. Toch is het de – uiteindelijke – kroon op een receptuur die als Miss Dior Chérie in 2005 begon, maar door François Demachy op verzoek van ‘Dior’ in de loop der jaren steeds meer van zijn suikerspinnerige gourmandsmaak (geleverd door Christine Nagel) verloor om meer ‘couture’, meer klassiek te worden. Passende bij de nieuwe, statige en classicistische ‘new look’ van het huis. De eerste hint: Miss Dior Chérie Eau de Printemps in 2008, de tweede hint Miss Dior Chérie L’Eau (2009). De duidelijkste hint volgde in 2011: Miss Dior Chérie wordt Miss Dior.

En natuurlijk de verkiezing van Natalia Portman. Die heeft als ‘Miss Dior’ niets ordi, niets gewoons. Niet zo afstandelijk en ongenaakbaar als Charlize Theron voor J’adore (1999), maar toch geen girl next door. En even terzijde: is het nu vintage, hip of tongue in cheek (of snap ik het niet) om Serge Gainsbourgh en Jane Birkin Je t’aime moi non plus op de achtergrond te laten hijgen bij de so sophisticated ontmoeting die ‘Miss Dior’ met haar lover heeft…

Ik ben benieuwd of er toch geen mee sublieme versies zullen verschijnen van Miss Dior, want steeds meer huizen (inclusief Dior, denk aan de verfijning van J’adore uit 1999) vinden hun parfums achteraf gezien niet af, maar blijven maar doorgaan met het lanceren van ultieme versies die een jaar later toch nog te overtreffen blijken. Opvallend: ik vind Miss Dior Le Parfum niet echt een Dior. Dat wil zeggen, de geur is bijna te klassiek oosters voor een Dior. Plus: de verrassing ontbreekt een beetje. In zijn inmiddels lange geschiedenis wist Dior bij elk Grote Geur de wereld te verrassen met een bijna ‘nog nooit geroken’ sensatie.

Ik weet de tijden zijn veranderd, echt verrassen is niet eenvoudig en François Demachy heeft nog wel meer te doen bij Dior (neem alleen al zijn tien geuren sinds 2010 voor de nichelijn La Collection Christian Dior). Maar als ik deze geur blind zou ruiken, zou ik hem vanwege zijn rijk- en volheid eerder onderbrengen bij Guerlain. De associatie met Shalimar ligt als het ware om de hoek. En dat komt natuurlijk door de sterke vanillenoot…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… die is zoals Guerlain zijn vanille behandeld. Als je langer doorruikt, verandert dat wel maar de sterke sensuele sensatie blijft. En dat maakt van Miss Dior Le Parfum een oosters elixer, geen chypre. Want daarvoor ontbreekt de bergamot in de opening. Demachy koos voor sprankelend mandarijn. Fris, zonnig en toch niet zo citrusscherp. Houdt behoorlijk lang aan voor de jasmijn en Turkse en Bulgaarse Roos beginnen te bloeien die hun wortels hebben laten groeien in een basis met een ouderwetse volle, donkere en ‘bossige’ patchoelie.

En dan de vanille: heel veel. Eerder klassiek sensueel dan modern gourmand met een siroopachtige dikte die is verweven met een ambernoot waarin ik vaag enkele harsachtige geuren detecteer (Peru-balsem en benzoïne). En het mooie: de bloemen verdrinken (de roos meer dan de jasmijn) niet in de basis: de zoete, florale noten komen zo af en toe voorbij.

Oh ja, misschien ten overvloede: Miss Dior uit 1947 heet nu Miss Dior Original en daarvan bestaat ook nog een parfumextract in het assortiment. En dat is heel fijn.

RUIK & VERGELIJK

Als je de kans hebt:

Guerlain Shalimar (1925)

En, misschien zou je het niet verwachten:

Tom Ford Noir (2012)

COLONIA INTENSA ACQUA DI PARMA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 16, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET C, NICHE, NICHE IN DE PARFUMERIEKETEN. Getagd: , . Een reactie plaatsen

COLONIA-CHIC

COLONIA GAAT DE DIEPTE IN

Jaar van lancering: 2007

Laatst aangepast: 16/09/12

Neus: Alberto Morillas

Flaconontwerp: Acqua di Parma

En ik maar denken dat ik deze geur al beschreven had toen ik de nieuwe geur van het merk – Colonia Intensa Oud – kreeg toegestuurd. De reden: Colonia Intensa is inmiddels zo gewoon voor me geworden dat ik met niet kon indenken dat… en: de 180ml flacon is al voor tweederde leeg. Wil wat zeggen. Zou het komen dat ik me aangesproken voel door de wereld die de geur wil oproepen, de geur zelf of allebei? Het persbericht – zoals alle geuren van Acqua di Parma gevat in een gebonden boek – leest als een lexicon van goede smaak voor de man met stijl. Een stijl die bijna niet meer van deze tijd is, of is het nu tijdloos? Welke man hoort niet graag over hem zeggen dat hij ‘dynamic is, who finds his truest dimension in being part of a world. Who wants to share a code, to respect form, meant as the expression of a deep and valuable content. His social life takes place in clubs, where he enjoys collectable cigars, Italian delicacies, or a rare Irish peaty whisky, and entertains selective relations’.

Ook dat er het volgende over je wordt gezegd: ‘He favours beauty, also in his most personal spheres, with signature furniture set in beautiful en refined environments’. En zou jij dat ook niet willen, als je er tijd voor had en geld: exclusieve horloges, liefst limited editions? Of op veilingen de mooiste kunstwerken kopen, van klassiek tot modern. En waarom alleen op bruiloften en grote feesten gekleed gaan in ‘formal elegance’. Met andere woorden: ‘Al unusual notes are banned as unnecessary to express his idendity. Classical and consolidated materials, including grisaille and Tasmania wool. A clear preference for non-colours. The ultimate suit is thin-striped, strictly sartorial and made in Italy. Each detail is selected painstakingly. Changes, errors, eccentricities are not included. Elegance is never flaunted. It is rather the confident expression of a culture that he closely shares’.

En dit alles – ja de link is er – vindt de man natuurlijk terug in zijn favoriete geur: Colonia (1916). Maar die is eigenlijk te casual, te ‘lichtgewichtig’ voor mannen die meer diepgang in een geur willen. Daarom vroeg Acqua di Parma Alberto Morillas een intensie versie van de cultcologne te fabriceren. En dat is hem heel goed gelukt. Colonia Intensa is honderd procent klassiek, maar ook honderd procent mannelijk. Dus niet echt geschikt voor vrouwen – wat Colonia vanzelfsprekend wel is.

Open de geur en het is alsof je een bibliotheek en/of rookkamer betreedt in een club of appartement van een man met smaak. Een man die je graag zou willen zijn, maar door de dagelijkse beslommeringen ontbreekt het je om deze typische karaktertrekken van je – vind jezelf – echt te ontwikkelen.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Wat kan een klassieke geur toch lekker zijn. En dat geurgenot neemt alleen maar toe als de ingrediënten onberispelijk gekleed zijn. En dat zijn ze. En dat ruik je in Colonia Intensa: kwaliteit. Vanaf de opening tot de grande finale, lopen alle nuances naadloos in elkaar over. En de onderlinge verhoudingen zorgen voor een perfecte balans.

Zo is het citrusbegin van bergamot en citroen niet te fris, niet te scherp doordat het ondersteund wordt door prikkelend gember – de moderne toets – en de zacht-bittere noot van kardemon. Deze getemperde frisse noot wordt in het hart vastgehouden, maar wordt nu bloemiger door neroli begeleid door mirte en alsem die de kruidig-groene opmaat zijn voor de basis van patchoeli en cederhout die zich omwikkeld ziet met een rijke leernoot (foto).

Ruw en animaal gehouden door de patchoeli en tegelijkertijd zwoeler gemaakt met musk en benzoïne. Langer op de huid lijken laatste twee te smelten waardoor de leernoot weer krachtiger wordt. Alsof je ruikt aan de binnenkant van niet gevoerde, leren handschoenen met op de achtergrond toch een vage notie van de colognesensatie van Colonia.

RUIK & VERGELIJK

Ruiken aan de verschillende versies van Colonia, verlangt veel van de, je neus. Met name het verschil in Colonia en Colonia Essenza. De verschillen tussen laatste twee zijn zo subtiel, dat ik eerst dacht dat het hetzelfde recept betrof onder een andere naam. Vandaar dat ik Colonia Essenza nog niet heb besproken. Binnenkort wel en dan ook direct de allernieuwste variatie:

Acqua di Parma Colonia (1916)

Acqua di Parma Colonia Assoluta (2003)

Acqua di Parma Colonia Essenza (2010)

Acqua di Parma Colonia Intensa Oud (2012)

FLORABOTANICA BALENCIAGA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 14, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET F. Getagd: , . Een reactie plaatsen

FLORABOTANICA IS EEN ANDERE NAAM VOOR BLOEMENTUIN

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 14/09/12

Neus: Jean-Christophe Hérault, Olivier Polge

Model: Kristen Stewart

Flaconontwerp: Nicolas Ghesquière

Een intrigerende naam die mij, geurengoeroe dus, terugbrengt naar de middeleeuwen toen monniken en begijnen nog bijkomend van de vernielingen van de volksverhuizingen in hun beschermde kloostertuinen kruiden en bloemen begonnen te telen voornamelijk gebruikt voor het verzachten van lichamelijke kwalen, soms voor het destilleren van een eenvoudig bloemenwatertje.

Een van beroemdste op dit gebied: de Duitse mystica Hildegard von Bingen (1098-1179). Ook niet mis: de ‘werken’ van Officina Farmaceutica di Santa Maria Novella uit Florence. Deze ‘apotheek’ viert dit zijn vierhonderd jarig bestaan. En tussen deze twee periodes in situeer ik met een beetje fantasie de ontstaansgeschiedenis van zijn derde nieuwe geur, Florabotanica. Geen zin dit ‘gotische’ sprookje te lezen van Nicolas Ghesquière, scroll naar Ruik & Vergelijk.

‘Hij moest vertrekken. Een kleermaker wiens handen de wereld versteld deed staan. Net zoals bij een waarzegster, kwamen de mensen van heinde en verre om de zoom van zijn jurken aan te raken. Zijn flamboyante tunieken gemaakt van Abraham Gazar, een betoverende, gaasachtige zijden stof die zijn weerga niet kent, zijn fantastisch vervaardigde jasjes die iedere vrouw in een aura van elegantie hult. Maar hij had alles al gedaan, de verveling nam toe. Hij verdeelde zijn jurken en schetsen onder zijn vrienden. Hij nam ook afscheid van zijn schilderijen die de muren van zijn huis decoreerden. Zij belichaamden zijn Spaanse passie en lieten zijn eerste inspiratie zien die hij gevonden had in de betoverende doeken van Goya waarvan hij de uitspraak – ‘in de natuur bestaat er slechts zwart en wit’ – bewaarde hij op een geheime plaats in zijn herinnering’.

Hij trok zich terug, diep in een ongerept bos omgeven door vijandige bladeren, waar niets zijn creativiteit zou kunnen ontwaken. Ondanks dat hij dacht dat hij zijn verbeeldingskracht had verbannen, kon hij het niet laten een paar schetsen te maken. Het ergerde hem dat hij opnieuw zijn zwakte om te tekenen niet kon beheersen. En, zonder enige emotie, scheurde hij de prachtige schetsen in duizend stukken die al gauw de donkere aarde bedekten. De aarde was geroerd door deze vreemde regen van pure lijnen en absorbeerde het fijne papier’.

‘Toen de lente kwam, groeiden hieruit sierlijk scheuten, die het kleurenpalet trotseerden en onbeschaamd hemelwaarts stegen. In de buurlanden werd snel gesproken over dit afgelegen land en zijn schitterende kleuren. Op een dag ging een alleenstaand en rebels meisje er naar toe om te kijken. Het sombere bos was aangenaam verrast door haar levendige en mysterieuze ogen, zo diep van kleur als een vijver, en opende een pad voor haar. De kleermaker durfde haar niet te vragen te vertrekken, want ze had de kracht van een muze. Ze zou haar naam veranderen afhankelijk van de dag en de kleur van de wolken. Samen catalogiseerden ze alle excentrieke planten. Felrode zoals de anjer. Gouden stelen doorregen met een amberschittering. Groene bladeren zo stimulerend als munt of vetiver. Smaragd omhuld in paars als caladium-blad. Maar welke legendarische bloem zou de koningin zijn van deze gewaagde tuin?

De kleermaker concentreerde zich op zijn meest flamboyante schets. Het was geen jurk, maar een botanische studie. Een bloem met sierlijke, zachte bloemblaadjes, een gepassioneerd vuurrood hart, giftige karmijnrode meeldraden omgeven door een zwarte kroon… Het was net een roos. Een denkbeeldige roos. Een experimentele roos, rosa experimentalis. De geur was fascinerend. Hun herbarium van opvallende planten was compleet. ‘s Ochtends was het jonge meisje verdwenen. In het licht van de dageraad verzamelde hij hun meest kostbare bloemen en borg ze op in een flacon, waarbij hij het niet kon weerstaan om deze zelf te ontwerpen. Het impliceerde dat de flora, tot bijna wetenschappelijke experimenten aan toe, aan het vocabulaire van de parfumerie werd blootgesteld, om een nog nooit eerder voorgekomen object op het gebied van geur te creëren’. Leuk verteld verhaal, alleen van de laatste zin snap ik dus helemaal niets.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Zegt Nicolas Ghesquière: ‘Bij Balenciaga is er sprake van een echte dualiteit, tussen classicisme en experimenteren. Voor Florabotinaca onderzocht ik de paradox tussen het pure en het mysterieuze. Een paar jaar geleden, ontwierp ik de romantische floral collection waarvan de jurken waren bedrukt met bloemen, noch liefelijk, noch romantisch. Ze namen het hele silhouet in beslag. De bloemen in dit drukken het idee uit’.

Florabotinaca is ontwikkeld om een nieuw doelgroep aan te spreken – achttien jaar en ouder. Die wordt getrakteerd op een merkwaardige geur, waar ze toch even aan moeten wennen volgens mij. Want Florabotinaca is geen beproefd succesnummer van overrijp rood fruit vermengd met een vage bloemennoot en afgemaakt met een volle lading witte musk. Wel een lichtgroene, waterige geur met een onderscheidende bittergroene opening die geleidelijk aan zoeter wordt.

En toch heeft het een duidelijk houtbasis (vetiver) die zich vanaf het begin al manifesteert. De groene noot is munt die lijkt gecombineerd met frisgroen geraniumblad die zich elegant mengt met een ‘denkbeeldige, experimentele roos’ die ik als een geprikkeld zou willen omschrijven, gevangen in een prikkeldraad van groen en kruidigheid. Dat wil zeggen de roos wordt begeleid door anjer – bekend en geliefd om zijn kruidige bloementoets.

De basis is ‘best wel’ stoer voor een jonge meisjesgeur: de houtig (maar frisse) noot van vetiver verzacht met amber. En of nu caladiumblad de geur zijn eigenzinnige wrang-groene noot geeft… ik weet het niet. Want, waar ik ook zoek, ik lees nergens dat dit plantengeslacht afkomstig uit de oerwouden van Midden- en Zuid-Amerika een parfum afscheidt.

RUIK & VERGELIJK

Een interessante geur die volgens mij nog lekkerder wordt in een eau de parfum versie. Heb lang moeten nadenken en ik kwam uit bij onderstaande omdat die geur ook op een abstracte manier de roos groen en houtig laat worden en tegelijkertijd fris en transparant blijft.

Hermès Un Jardin sur le Toit (2011)

POTION FOR WOMAN DSQUARED2

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 13, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET P. Getagd: , , . Een reactie plaatsen

‘A SCIENCE OF FEMININE SEDUCTION’

Jaar van lancering: 2012

Laatst bijgewerkt: 13/09/12

Neus: Christine Nagel

Model: Malgosia Bela, Diego Miguel

Fotografie: Mario Sorrenti

De Canadese tweeling Dean en Dan Caten, lanceerde vorig jaar Potion for Man. Een elixer door en door sterk, sensueel, magisch én een bron van emotionele belevenissen. De inspiratie werd gehaald bij een ‘oude wetenschap en alchemistische tradities’ die nogal ongeloofwaardig (en daardoor grappig) overkwam in die zin dat wat werd beweerd niet gestaafd werd op historische feiten. Het was meer een interpretatie. Diezelfde wetenschap – wil je weten over het ‘wat’ en het ‘hoe’, zie mijn recensie van Potion for Man – wordt nu ook toegepast op de vrouwelijk versie.

De flacon is dus net zoals de mannelijke versie geïnspireerd door ouderwetse apothekersflessen die met zijn verticale inkepingen, ons ook herinneren aan antieke, geëtste parfumflacons: ‘sensueel door zijn vrouwelijke rondingen, heeft het twee rechthoekige elementen met hoogreliëf aan de voorzijde plus een met bas-reliëf in het midden die de drie productlabels omlijsten. Het eerste omlijst het label met de productnaam: Dsquared2 Potion. Het tweede omlijst het getextureerde label met ingrediënten weer. Daaronder for Woman in letters die de vrouwelijkheid en charme van het parfum benadrukken. Het Dsquared2 1964-logo is gegraveerd op de achterzijde van de flacon. De zama-dop, eveneens voorzien van inkepingen drukt de traditie, vrouwelijkheid en tijdloze kwaliteit van het concept uit’.

De campagne – geschoten door Mario Sorrenti – gaat over een ontmoeting tussen een beeldschone, onweerstaanbare, zelfverzekerde vrouw – topmodel Malgosia Bela – die een man – de nauwelijks zichtbare Diego Miguel – betovert, verleidt en hem vult hem met verlangen: de spanning zwelt, de passie groeit. ‘Het elixer accentueert haar verleidingskracht en zelfvertrouwen: ze herkent de emoties die ze in hem losmaakt. De ware passie ontwaakt als ze uiteindelijk samen één worden’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Potion for Woman laat volgens de neus bloemige en oriëntaalse noten samensmelten in een neo-chypre. Dit zijn de ingrediënten: twee schilletjes bergamot, drie versgeplukte wilde zwarte bessen, één snufje viooltjes, zeven bedauwde rozenblaadjes, drie jasmijnbloemen, twee bloemenknopjes van lelietjes-van-dalen, één druppel rabarber (foto), drie-en-een-half kopje witte en ‘zwarte’ musk, twee scheutjes ‘zwarte’ amber, één blaadje patchoeli en anderhalf schil van ‘gouden vanille’.

Dit recept: ‘pluk ’s avonds zwarte bes en bergamot en vermeng samen in een flacon, zodra deze twee fruitige frismakers beginnen te stralen, voeg viooltje toe. Laat ongeveer twee uur rijpen. Nu is de spanning voelbaar en voeg je roos (voor passie), jasmijn (voor verleiding) en lelietje-van-dalen (voor geluk). Dompel dit onder in een gloeiende vloeistof plus de druppel van toe. Ongebruikelijk: kus de flacon drie keer, zeg de naam van je geliefde op als een toverformule en laat het opwarmen. Dan om de zintuigen echt aan te wakkeren en Amor op te roepen, voeg zwarte amber, witte en zwarte musk toe om alle feromonen wakker te schudden. Tenslotte, om er zeker van te zijn dat Potion for Woman een sensueel en verlangen opwekkend effect heeft, rond het liefdeselixer af met patchoeli en vanille.

Nog meer effect het de serum-parfumolie (in farmaceutische flacon met pipet) ‘met uitzonderlijke eigenschappen die meerdere zintuigen aanspreekt. Slechts een paar druppels op de meest sensuele delen van het lichaam onthullen alle vrouwelijkheid en verleiding’. Mooi aan Potion for Woman is de balans tussen de fruitzoetige roos, de heldere jasmijn en het frisgroene lelietje-van-dalen waardoor een bloemenharmonie ontstaat die eerst fruitig-fris is door zwarte bes en rabarber en in de basis een sensueel laagje krijgt door de amberachtige noten die niet te zwaar in de vanille en musk is gezet.

RUIK & VERGELIJK

Nog een geur dit najaar die zich gedraagt als een geheim elixer met ‘desastreuze’ uitwerking…

Givenchy Ange ou Démon le secret Elixir (2012)

WOOD & ABSINTH MARK BUXTON PERFUMES

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 13, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET A, NICHE. Getagd: , . Een reactie plaatsen

‘NEMEN WE NOG EEN ABSINTJE?’

‘NOU, VOORUIT, MAAR ALLEEN MET ANIJS EN VETIVER, HOOR’

Jaar van lancering: 2009/2012

Laatst aangepast: 13/09/12

Neus: Marc Buxton

Concept & realisatie: Marc Buxton

Mark Buxton is terug. Nu is hij eigenlijk nooit weggeweest, maar sort of. Zit zo: na talloze geuren voor talloze massmarket opdrachtgevers – waaronder Salvador Dali’s Laguna in 1991 – begon hij er genoeg van te krijgen. Wil zeggen: van de branche die alleen ‘maar aan geld denkt en don’t give a shit wat er in een flacon zit’ – zo hij van de week tegen me zei tijdens de opendeurdag van Skins (waar hij verkocht wordt). Dat het ook anders kon, merkte Buxton toen hij in 1999 ging samenwerken met Comme des Garçons (later met Colette in 2005 en Biehls in 2007). Hier ontmoette hij een merk dat artistieke bevlogenheid combineerde met het verlangen andere geuren te maken, en parallel hieraan zag hij de opkomst van de ‘nichebeweging’.

En, hoewel hij vindt dat veel huizen die zich zo classificeren, ‘echt lucht verkopen en vaak nog niet eens mooi verpakt’, groeide bij hem het idee voor een eigen huis – By Mark Buxton. Hij vond tot zijn stomme verbazing een Russische investeerder in 2008. Zeven geuren verschenen: Nameless, Hot Leather, English Breakfast, Around Midnight, Sound & Visions, Wood & Absinth en Black Angel die je op basis van een kleurcodering koos. De samenwerking liep op zijn zachtst gezegd niet helemaal gesmeerd, de verkoop werd niet goed begeleid en de investeerder had tot zijn stomme verbazing zijn naam gekocht – Buxton had de kleine lettertjes in het contract niet echt gelezen. Lang verhaal kort: hij heeft zich uitgekocht en is in 2012 quasi opnieuw begonnen onder de naam Mark Buxton Perfumes en blijft ondertussen geuren voor de big boys maken. Waarvan getuigt: Salvador Dali’s Laguna Maravilla (2010) en – never heard of – Calé Fragranze d’Autore Roboris (2011).

Hij heeft twee ‘oudjes’ mee naar zijn nieuwe huis genomen: Wood & Absinth en Black Angel, en drie toegevoegd: Sleeping with Ghosts, Sexual Healing en Devil in Disguise. Wat maakt zijn geuren anders, qua inspiratie dan? Buxton laat zich leiden door persoonlijke herinneringen waar hij altijd nog steeds met veel plezier aan terugdenkt en hem ‘als mens’ verrijkt hebben. Wat maakt ze anders, qua inhoud dan? ‘Velen verwachtten van mij dat ik de grenzen opzoekt, olfactorische wonders creëer’. Not echt dus. Want: hij vindt wel dat zijn geuren verkocht moeten worden, de ‘gevoelige’ niche-klant niet aan het schrikken moet maken. Dat doet de presentatie in ieder geval niet: kloeke flacons die het niet in de verfijning zoeken.

Op de een of andere manier doet het me denken aan de Australische school (die niet echt bestaat), maar daar heb ik veel gezien en vandaan zien komen dat je kunt typeren als ‘easy design’. De geuren hebben allemaal ook iets easy. Wil zeggen: de toch wel uitgesproken formules worden gelayerd met een toets waardoor ze begrijpbaar worden – noem het draagbaar. Geen haute couture (zoals By Kilian en Mona di Orio’s presentatie van Oud uit 2011), geen couture (zoals Montale en Frédéric Malle) maar luxe prêt-a-porter in de lijn van Etat Libre Orange en Juliette has a Gun. Maar toch: ik ben ook benieuwd naar ‘moeilijker’ versies van zijn geuren, want bij sommigen zou je dieper op de materie willen ingaan, ervaren hoe je op zijn extreemst deze, deze toch andere geuren kunt ervaren.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Het idee voor Wood & Absinth ontstond bij hem toen hij op een avond met een goede vriend absint aan het drinken was – de echte… ? En dat levert een interessante geur op die anders fris opent door citroen en sinaasappel te koppelen aan salie en anijs waardoor de citrusvruchten een zoetige en aardsgroene onderlaag krijgen. Via een bloemig spoor van jasmijn en rozenhout in het hart (die garandeert dat het ‘hout’ in de basis een zachte toon houdt) ruik je in de basis de essentie van Wood & Absinth: een blend van alsem (artemisia absinthium op de foto), een van de basisingrediënten van absint, met vetiver.

De eerste is bitter, mentholachtig, groen en aards (en minder zoet volgens Buxton dan bijvoet – artemisia vulgaris die uit dezelfde plantenfamilie stamt) en harmonieert mooi met het fris-droge vetiver.

Het eindeffect: een luchtige houtgeur die toch beklijft met een friszoete en toch bittergroene onderlaag. Merkwaardig: de geur heeft ook een soapy effect en doet door zo’n anders groen ook af en toe denken aan pot en hash.

RUIK & VERGELIJK

Heel wat arty-farty types dronken zich eind 19de eeuw bijna scheel en soms dood met absint. Ontwikkeld door Henri-Louis Pernod (van het gelijknamige aperitief) in 1805 op basis van anijs, venkel, melisse, kruiden en (de veronderstelde boosdoener) alsem. Sommigen gingen na overmatige cosumptie zo erg door het lint – zou door thujon komen dat in alsem zit en een veronderstelde hallucinerende werking heeft – dat het werd verboden. Sinds een aantal jaren is ‘de groene fee’ weer vrijgegeven. En inspireert nu vooral parfumeurs. Onbekend is of die inspiratie is ontstaan door het nuttigen van absint.

By Kilian A Taste of Heaven (2007)

Nasomato Absinth (2007)

Opus Oils Jitterbug Perfume Parlour Asintheo (2008)

Christian Lacroix Absinthe (2009)

Amouage Memoir Man (2010)

SWAROVSKI EDITION

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 10, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET S. Getagd: , . Een reactie plaatsen

CLUTCH WORDT FLACON VOOR EEN ‘ ELEGANTE, FRUITIGE EN BLOEMIGE CREATIE’

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 10/09/12

Neus: Sonia Constant

Model: onbekend

Clutch-flacon: Gwenaël Nicolas

Een van de voordelen van beroemde actrices: ze krijgen veel luxe hebbedingetjes cadeau. Niet omdat Cartier, Chanel, Versace, Jimmy Choo en noem ze maar op, zo ontzettend onder de indruk zijn van hun prestaties, wel omdat een jurk, juwelen, tas, schoenen gedragen door de juiste persoon op de juiste plek veel ‘aandachtsmomenten’ in de media genereert. De hoop: dat door deze toevallige name dropping – ‘Emily Watson was wearing Dior’ – het merk zich nog vaster in het geheugen grift van de ‘kijkers’ en deze bij hun volgende funshoppingrondje, dat is nou toevallig, juist bij dat ene merk uitkomen. Ik denk altijd, als elk merk het doet, dan heeft deze cadeautjesregen eigenlijk geen zin. Maar dat klopt niet: celeb met gesignaleerd met iets van luxemerk doet een bepaald percentage vrouwen nog steeds naar een winkel van het desbetreffende merk hollen.

Swarovski strooit ook – kristallen – cadeautjes rond. Maar niet lukraak. Sinds een aantal jaren schenkt het alleen aan sterren van het Cannes Film Festival, de Hollywood Academy Awards en het Toronto International Film Festival een clutch: een glinsterend handtasje. En elk festival kent zijn eigen variatie volgens mij. In ieder geval werd voor de editie van Cannes 2012 de clutch Star Shadow ontworpen. Oplage: 100 stuks, allemaal voorzien van een strook met 1900 Swarovski-kristallen.

Het vormt de inspiratiebron voor Swarovksi Edition, een nieuwe variatie op de eerste geur van het Zwiterse ‘kristalhuis’, Aura (2011). Deze ‘clutch’ met dezelfde elegante, golvende lijnen als de Star Shadow, doet het volgens Swarovski zowel ‘staand’ als ‘liggend’ goed en ligt (ondanks zijn redelijke grootte) prettig in de hand. De zijkanten vormen ‘één van Swarovski’s mooiste motieven’: een hart. Wat ik me afvraag: past Swarovksi Edition in Star Shadow of andere clutch van Swarovski? Let op: het betreft een limited edition.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Voor mij is Swarovksi Edition de beste expressie in parfum van Swarovski tot nu toe. De reden: je ruikt tenminste duidelijk iets. Hoewel het ook, zoals de andere twee ‘edities’, het erg geliefde ‘geurdrieluik’ rood fruit, bloemen en witte musk bevat, is het resultaat nu rijker, voller en meer gelaagd. De opening is volgens Swarovski gelijk ‘een explosieve uitbarsting van energie’. Ofwel clementine (iets droger en zoeter dan mandarijn) wordt gekoppeld aan de ‘transparante, lichtgevende en onweerstaanbare subtiele noot’ van aalbesjam.

Bekender als rode bes. Ofwel, ‘een lichtzoete, sprankelende harmonie met pikant randje die de geur karakter geeft’. Ruik je goed deze fruitige zoetheid. Hierachter schuilt de gardenia (foto) die in de parfumwereld als een couturebloem wordt gezien door zijn romige, fluwelige geur met ‘koppige’ groene toets die mooi samengaat met de lichtzoete en zonnige noot van wilde roos. Bekender als egelantier.

De afronding dompelt dit alles in een bad van witte musk (zwevend tussen ‘zacht katoen’ en ‘sensueel dierlijk’) met op de bodem cederhout. Alleen, voor mij nét iets te veel witte musk, die laat de gardenia bijna verdrinken, het cederhout ook. Opvallend: de zoete fruitige toon blijft bewaard. Ook als Swarovksi Edition langer op de huid zit.

RUIK & VERGELIJK

Swarovksi Aura Eau de Parfum (2011)

Swarovksi Aura Eau de Toilette (2012)

NUIT POUR FEMME HUGO BOSS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 9, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET N. Getagd: , , . Een reactie plaatsen

LA PETITE ROBE NOIR PART IV (PART V)

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 09/09/12

Neus: Will Andrews en het P&G Prestige Fragrance Creation Team

Model: Gwyneth Paltrow

Fotografie: onbekend

Het kleine zwarte jurkje. Ontstond in de jaren twintig van de vorige eeuw. Wie was eigenlijk de uitvinder? Verschillende couturiers, alleen zijn de meeste daarvan in de vergetelheid geraakt waardoor la petite robe noire nu met slechts één persoon wordt geassocieerd: Coco Chanel. Volgens de stijlbijbels is het een classic, een basic, een onmisbaar item gebleken in de garderobe voor de (jonge) vrouw met stijl.

Alleen opvallend: je ziet haar weinig in het straatbeeld en op feestjes. Maar het kan ook zijn, dat ik net in de verkeerde straten loop en de verkeerde feestjes frequenteer. Terwijl je het bijvoorbeeld bij Hugo Boss kunt kopen, want ‘het tijdloze zwarte jurkje is een onmisbaar onderdeel van de Boss Black Womenswear-collecties sinds 2000. Het past bij elke gelegenheid en vormt de perfecte aanvulling voor de individualiteit van de Boss-vrouw (hoe gaat dat laatste in zijn werk…), het lijkt bijna moeiteloze perfectie net zoals (u voelde hem wellicht al aankomen…) Nuit pour Femme’.

Is het zwartje jurkje olfactorisch vertaald. De geur doet natuurlijk meer; is vooral een marketingtool: ‘Het brengt een ultieme ode aan de vrouwelijkheid door gericht in te spelen op de factoren die tot vrouwelijk succes leiden’. En dan wordt voor de zoveelste keer een portret geschetst die nog steeds in de mindset zit van parfummarketeers, maar waar de vrouw volgens mij echt niet meer op zit te wachten: ‘Voor de Boss Black-vrouw betekent succes het bereiken van de perfecte balans tussen alle aspecten van haar veeleisende, maar tegelijkertijd behoorlijk spannende leven. Een belangrijk element hierin is anticipatie, vol vertrouwen dat ze er altijd perfect uitziet. Georganiseerd, gedreven, ambitieus, elegant, gedistingeerd; een persoonlijk met…’ Ja, ja, ik stop, nou weten we het wel…

… en neem daar bij dat Hugo Boss ontzettend trots is dat ze een celebrity/actrice hebben weten te contracteren die het hele marketingconcept achter de geur treffend kan verbeelden als geen ander. ‘We vinden het echt geweldig om met Gwyneth Palthrow (een van de – voormalige? – leading ladies van Estée Lauder) te kunnen samenwerken. Zij is een icoon op het gebied van vrouwelijk succes. En net zoals Nuit pour Femme de perfecte aanvulling betekent voor de ultieme avond van een Boss-vrouw, is zij de perfecte bekroning van Boss Fragrances’.

En zij is natuurlijk op haar beurt very ‘pleasured’ dat ze gevraagd is. Ze zegt: ‘Ik was blij en zeer vereerd toen ik werd gekozen tot het gezicht van Nuit Pour Femme.’ Zakenvrouw als ze is en zoals Hugo Boss haar graag ziet, voegt ze direct toe: ‘De Boss-vrouw voor mij is iemand die gedreven en ambitieus is, die volledig gaat voor wat ze wil bereiken, terwijl ze tegelijkertijd de ultieme balans bereikt tussen kracht en vrouwelijkheid – dat is wat ik ook in mijn eigen leef nastreef’. En ze vindt de geur natuurlijk ook ontzettend lekker: ‘Ik vind Nuit pour Femme een bijzonder sensueel, vrouwelijk parfum. Perfect voor de avond; verleidelijk en elegant tegelijkertijd’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Wat is een sensuele geur? Volgens Will Andrews ‘een die een impressie geeft van de verwachtingen die horen bij de avond die komen gaat. De parfumeur bereikt dit door gebruik te maken van sensuele (witte) bloemensoorten voor een vrouwelijk aura en van fruit met aldehyden voor een schitterende toon’. Het resultaat aldus Andrews: ‘Een perfect uitgebalanceerde geur die elke vrouw bekroont en haar omhult met zelfvertrouwen en zelfverzekerdheid’.

Nou, daar valt het een en ander op af te dingen. Bloemen in combinatie met sensualiteit. Prima, maar dan moet van jasmijn de dierlijke noot worden benadrukt en op zijn minst tuberoos en/of lelie toegevoegd worden. En het (witte) viooltje (foto) zorgt volgens mij niet voor sensuele zachtheid, maar eerder voor (mier)zoetheid. Nuit pour Femme is voor mij eerder een ‘overdag’-geur doordat de ingrediënten op de vlakte blijven, geen statement maken. Gaan niet de diepte in, worden niet één met de nacht.

Ik heb de geur een paar maal getest en wat in eerste instantie komt, blijft ook: een freshy-fruity-flowery-sensy-sensatie. Waaruit eindelijk de perziknoot (in de opening) in combinatie met het zoetje viooltje het langst blijft hangen op een ondefinieerbaar houten fond. In werkelijkheid wordt dat gevormd ‘kristalmos’ en door ‘warme houtsoorten’ en romig sandelhout. Die laatste twee geven volgens Andrews de geur een ‘vriendelijke kwaliteit’. En dat is goed omschreven. Want zo kun je Nuit pour Femme het beste typeren.

RUIK & VERGELIJK

Vier andere manieren om in geur te genieten van het zwarte jurkje. En één ‘in disguise’. Eerste drie worden via het viavia-circuit op internet nog wel aangeboden.

Avon Little Black Dress (2001)

Guerlain La Petite Robe Noire (2009)

Guerlain La Petite Robe Noire N°2 (2011)

Guerlain La Petite Robe Noire (2012)

Chanel Coco Noir (2012)

NOIR FOM FORD

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 8, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET N, NICHE, NICHE IN DE PARFUMERIEKETEN. Getagd: , , . Een reactie plaatsen

NOIR IS THE NEW BLACK

OFWEL, ‘SHALIMAR POUR HOMME’ PART DEUX

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 08/09/12

Neus: Yves Cassar

Model: Tom Ford

Flaconontwerp: Tom Ford

Fotografie: onbekend

Sommige designers ‘you love to hate’. En andersom. Ik doe dat met slechts één: Tom Ford. De reden: afgezien van het feit dat hij een generatiegenoot is (hij ziet als het ware met ‘dezelfde’ jaren naar de wereld) weet hij als een van de weinigen zijn boodschap zo duidelijk en zonder twijfel neer te zetten. Je hoeft het niet altijd ‘schoon’ te vinden, maar zijn te perfecte beeld – geen kraaienpootje bij zijn ogen te bespeuren in de advertentie – overtuigt.

En zonder uitleg: hij heeft (thank god!) gelukkig geen ellenlange filosofische beschouwingen en heel veel kunst uit andere disciplines nodig om zijn creativiteit te voeden en te onderstrepen (zoals bijvoorbeeld Miuccia Prada en Jil Sander). ‘Het’ is er gewoon. Kant en klaar. Zonder scheurtjes, zonder vlekken. En hij kijkt op een originele manier vooruit.

Ford was volgens mij de eerste die de bijna vergeten jaren zestig chic aan de vooravond van de hippyrevolutie en space age al presenteerde in zijn look voor de serie Mad Men nog bedacht moest worden. In geuren leads hij ook the way. Hoewel niche al voor zijn Private Blend (2007) bestond, wist Ford het te verfijnen en artistiek op een hoger plan te tillen. En dan de inhoud. Bij vele denk ik: ‘Zo had Creed, Guerlain en Goutal ze ook wel willen maken’. Niet achter de smaak van consument aanhollen, wat nu vooral gebeurt, maar hem die ‘onverbiddelijk’ opleggen. En zo hoort het volgens mij in de wereld van mode, ‘lifestyle’ en smaak. Dit seizoen, lanceert hij vijf geuren. Dank u wel. Een kwartet voor Private Blend die qua inspiratiebron niet echt origineel is: Tom Ford als tuinman. Maar hij heeft zijn nachtelijk prieeltje genaamd Jardin Noir heel mooi aangelegd met Café Rose, Jonquil de Nuit, Ombre de Hyancinth en Lys Fume – bespreek ik weldra. Voor de liefhebber, dus voor vrouw en/of man. Voor de man alleen: Noir. Maar ik weet zeker dat veel vrouwen bij het ruiken van de geur in de nek van de drager wil verdwijnen (mannen ook).

Ford: ‘Evokes the refined, urban sophisticate who the world gets to see and the intriguingly sensuous private man they don’t. This dynamic tension between inner and outer, between prestige and mystery, is masterly woven into a single, magnetizing harmony of luxurious elegance’. Ik struikelde bijna over deze opeenstapeling van perfecte eigenschappen van Noir en de drager. Ik ga hier heel ver in mee. Laat ik het zo zeggen: ik vind het zijn beste mannengeur in zijn signature fragrance-lijn omdat Noir in tegenstelling tot For Men (2007) en Grey Vetiver (2009), naast het spelen met een geliefd parfumthema er een eigen draai aan geeft. Vindt hij zelf ook: ‘Noir is perhaps my most personal fragrance yet’. Maar, als hij dat niet van zijn volgende geur zegt, wat dan?

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Voor mij is Noir zo eclatant, omdat het in feite een klassiek oriëntaals Frans vrouwenparfum is dat helemaal geen moeite doet om dat te maskeren. Je begrijpt hem of niet. Heb je wel een zekere ervaring nodig. Tom Ford gaat daar trouwens van uit. Bergamot geeft de voorzet die snel een groen randje krijgt door bittergroen verbena en en anijsbitter karwij (foto). Dan heel vreemd, een prikkelende zoet noot van viooltje beplakt met roze bes die samen de peper in het hart begeleiden.

Dit is geen ‘nies’-peper maar een zachte, droge en toch prikkelende variant. Maar het kan ook zijn dat het ‘nies-effect’ wordt onderdrukt door de stoffig-droge noot van iris en nootmuskaat. En tegelijkertijd bloeit er een zoete roos op die omkranst is door weer twee ‘groentjes: gerariumblad en salie. Mooi dit driespoor van kruiden, bloem en groen. Dit alles gaat zalig onder in de très très sensuele basis van amber, patchoeli, vetiver en vanille die erotisch wordt ondersteund door een blend van civet (ruik je heel subtiel) en benzoïne.

Warm, vol, rijk en ja, waarom ook niet donker, dus zwart, dus Noir. Is trouwens de tweede keer dat ik met een mannengeur een Shalimar-ervaring heb. Want, hoewel minder groen, meer bloemig en nog meer vanille is de overeenkomstige feel met deze klasieker van Guerlain uit 1925 ‘scary’. De eerste keer had ik dat met Patchouly pour Homme van Reminiscence (1990).

RUIK & VERGELIJK

We noemen het een minimini-trend: de haute parfumerie is dit najaar een donkere stemming, niet vanwege de slecht aanhouden bad and black economic forecasts, maar vanwege een verlangen om olfactief intens te verdwijnen in een diep-sensueel parfum. Of is dat toch ‘vluchten’ in? Noir is the new black.

Acqua di Parma Colonia Intensa Oud (2012)

Byredo Black Saffron (2012)

Chanel Coco Noir (2012)

Serge Lutens Santal Majuscule (2012)

En hoewel massavermaak:

Lady Gaga Fame (2012)

VANILLE – THE CLASSICS – REMINISCENCE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 6, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET V, NICHE, NICHE IN DE PARFUMERIEKETEN. 1 reactie

VOLUPTUEUZE VANILLE

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 06/09/12

Neus: Fabrice Pellegrin

Model: onbekend

Fotografie: onbekend

Flaconontwerp: Nino Amaddeo

Zonder er zich waarschijnlijk van bewust te zijn of dat het de bedoeling was, is Reminiscence een van de eerste nichemerken geweest die de consument ‘les gaf in parfum’ door ultiem-sublieme versies van geliefde, veel gebruikte en onmisbare basisingrediënten te lanceren. Want de ‘van huis uit’ chic-hippe juwelier, lanceerde in 1970 niet alleen the all time classic Patchouly maar ook, en dat is minder bekend Musc en Ambre.

Stel je voor: Giorgio Armani begon pas in 2003 met de Armani Privé-lijn met het leveren van zijn ultieme ‘sologeuren’, Hermès in 2004 met Hermessence, Guerlain in 2005 met L’Art et la Matière. Nu heeft bijna elk luxemerk met geurafdeling een pure parfumlijn. Onlangs nog Dolce & Gabanna in 2011. Zij noemden het The Velvet Collection. Hugo Boss vond The Collection een gepaste naam – zelfde jaar.

Reminiscence heeft de lijn nu een overkoepelende naam gegeven – The Classics – en uitgebreid met een van de geliefdste ingrediënten bij mensen – zowel in oraal als nasaal opzicht: vanille. Lilla en Nino Amaddeo – de oprichters – hebben er altijd van gehouden: je ruikt vanille in heel veel geuren van ze. Je zou het hun parfumhandtekening kunnen noemen. En hun Vanille gedraagt zich ‘alsof het altijd al onderdeel is geweest van deze parfumfamilie’.

Om tot een pure vanillegeur te komen, heb je alleen aan vanille niet genoeg. Te zoet, te plakkerig en legt teveel de nadruk op het eetbare aspect van de enige orchidee waarvan de stamper de geur afscheidt. Daarom is ook Vanille gelaagd en opgebouwd als een Frans klassiek parfum: opening, hart, basis. Drie soorten vanille werden gebruikt: uit Tahiti, Madagaskar en Oeganda (een opkomend vanilleproducent). Ik vind de geur elegant en op een bepaalde manier ‘van deze tijd’ door de verwerking van fruitige en bloemige noten die de vanille laten sprankelen en temperen om in de afronding een subtiele gourmandnoot toe te voegen.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Een originele opening. Na een fluistering van bergamot laat de vanille zich begeleiden door osmanthus (foto), met zijn florale en zoet fruitige geur die zweeft tussen rozijn, abrikoos en pruim. Het effect: de vanille begint als het ware te bloeien.

Dan het Vanille-hart: dat verlegt de geur van fruitig naar bloemig door het naar vanille en amandel ruikende heliotroop en jasmijn toe te voegen. Chic. In de afronding begint vanille zijn ereplaats op te eisen, wordt sensueel. En dat gebeurt voluptueus door het te linken aan het ‘rummige’ tonkaboon, benzoïne (van de styraxboom; verspreidt een zoete wierookgeur) en een bonbon-akkoord.

RUIK & VERGELIJK

Voor mij kan deze Vanille de vergelijking doorstaan met:

Serge Lutens Bois de Vanille (2003)

Annick Goutal Vanille Exquise (2004)

Guerlain Spiritueuse Double Vanille (2007)

Hermès – Hermessence – Vanille Galante (2009)

Parfums de Nicolaï Vanille Intense (2009)

ENCOUNTER CALVIN KLEIN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 5, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET E. Getagd: , . Een reactie plaatsen

CLOSE ENCOUNTER OF THE ‘SPANNENDE’ KIND

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 05/09/12

Neus: Honorine Blanc, Pierre Negrin

Model: Alexander Skarsgård, Lara Stone

Artistic direction: Fabien Baron

Wordt wel eens gezegd: klanten verwachten van hun favoriete (parfum)merk een zekere constante. Wat het ook maakt – klassiek, modern, grensverleggend, onzinnig – graag enigszins in lijn met de filisofie van het huis. Vooral voor een nieuw label dat zijn autoriteit nog moet opbouwen is dat belangrijk. Gewaagd dus de nieuwe geur van het door Coty nieuw leven ingeblazen Balenciaga: Florabotania (2012). Herinnert in niets aan de voorafgaande twee. Voor merken die hun verleidingskracht al lang bewezen hebben, kan er ook een zekere voorspelbaarheid op de loer liggen: been there, done that, smelled it… laatste misschien niet, maar het interesseert je eigenlijk ook niet: je kent het nu wel. Dit gevoel heb ik dus bij de nieuwe mannengeur van Calvin Klein. Alles wat je van hem op geurgebied kent, wordt overgedaan. Dus twee smachtende modellen die elkaar ‘encounteren’. Seks fluistert op de achtergrond. De spanning spat er zogenaamd vanaf, het verlangen idem. Maar de man van Encounter blijft wel een echte man. Intrigerend. Verleidelijk. Want zo ziet Calvin Klein het graag en de nieuwe eigenaren houden het graag in stand: de Encounter-man weet wat hij wil, behoudt de controle. Maar toch geeft hij de kans dat ‘het mysterie zich ontvouwt zich met oneindige mogelijkheden’.

Dit alles wordt ons voorgeschoteld in een moderne kijk op een klassieke film noir – dank je Tom Ford. Hoofdrolspelers in dit ‘mysterieuze en complexe spel’ zijn Alexander Skarsgård en Lara Stone waarin hij ‘de uiterste controle over zijn verlangens behoudt – waarom nou? – waardoor het verhaal open blijft voor oneindige mogelijkheden’ – zegt wie? Wat als hij de controle verliest? Geen Stone overboord volgens mij. Misschien komen we dat te weten met Her Encounter.

De flacon is ‘vervaardigd uit hoogwaardig, zwaar glas en met een verbrijzelde look’ – bedankt Marc Jacobs. ‘Het rijke, diepe blauw zorgt voor een gestroomlijnde, luxe uitstraling, aangevuld met een staalgrijs detail onder de dop. En dit ‘zegt’ de verpakking: ‘De minimalistische luxe suggereert dat er meer aanwezig is onder de contrasterende matte en glanzende finish. Het logo zorgt voor een sophisticated touch’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Dit wordt geen nieuwe klassieker voor Calvin Klein. De reden: te crowd pleasing, te mainstream. Het gaat hier in eerste instantie niet om de geur maar om de naam. Zeg je in de parfumerie dat dit nieuwe geur is van Dolce & Gabanna, Hugo Boss of Ralph Lauren, dan zullen weinig klanten kwaad weglopen, roepend: ‘Maar dit is Calvin Klein!’ Dit is wat inmiddels de gemiddelde klant – ‘getraind’ door jarenlange gelijksoortige marketingstrategieën – nu verwacht van een designer fragrance: overrompelende campagne met topmodel en/of celebrity geschoten en/of gefilmd door een beroemd ‘Hollywood’-fotograaf/regisseur.

De inhoud, daar worden weinig vragen over gesteld. Want die is hierdoor vanzelfsprekend ‘best wel lekker’. Maar zal de klant weten dat Encounter een optelsom is van kruidig-frisse noten op abstracte houtbasis: mandarijn (foto), kardemon en peper met een kortstondige bloeiperiode van jasmijn in het hart geankerd in de basis van hout, gebaseerd op patchoeli en oud. Alleen het laatste ruik je in geen velden of wegen.

En de opgevoerde cognacnoot ook niet. Is meer een nuance zwevend tussen vanille en tonkaboon. De musk dan weer wel. Encounter is eerder een impressie van alle opgevoerde ingrediënten dan dat je ze stuk voor stuk en in harmonie met elkaar kunt herkennen.

RUIK & VERGELIJK

Doe de test, ruik Encounter blind in de parfumerie en onderstaande nieuwkomers. Kijk of je ze allemaal bij het juiste merk weet onder te brengen.

David Beckham The Essence (2012)

Dolce & Gabanna Pour Homme (1994, 2012)

Joop! Homme Wild (2012)