SALVADOR DALI SALVADOR DALI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 25, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET S, KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN, KLASSIEKERS IN DE AANBIEDINGENBAK. Getagd: , . Een reactie plaatsen

KLASSIEK PARFUM VAN EEN ONORTHODOX KUNSTENAAR

Jaar van lancering: 1983

Laatst aangepast: 25/09/12

Neus: Alberto Morillas

Concept & realisatie: ‘Salvador Dali’

Ik was deze zomer vakantie aan het vieren in Zuid Frankrijk in de buurt van de Spaanse grens. Op het programma stond dus ook een bezoek aan Figueres, voor het tot museum omgebouwde ‘stadspaleis’ van Salvador Dali (1904-1989). Heel vroeg om een van de eersten te zijn. We waren niet de enigen die dit wijze besluit hadden genomen. We konden ons direct aansluiten in de file die zich als een lange lint door de smalle straatjes had gevormd.

Mijn gedachten terwijl we voort sloften: wat jammer dat musea geen kledingvoorschriften hebben. De massatoerist maakt bijna geen onderscheid meer in zijn tenue als hij naar strand, winkel, restaurant, theater of museum gaat. Het zou in dit geval ook van respect tonen voor de altijd in het openbaar onberispelijke geklede kunstenaar die je als gewone burger bezoekt. Die kon zich trouwens (ik incluis) wel vergapen aan de wereld die Dali had gecreëerd. In het echt toch echt anders dan op de foto. Was hij nu een gek of een genie?

En toen ik in de winkel (bijna even groot als het museum) tussen de prullaria zocht naar zijn geuren, vroeg ik me af of mensen ook binnenkort in de rij gaan staan voor het ‘gekkenhuis’ van Lady Gaga die zichzelf als een moderne variatie, wedergeboorte ziet van Salvador Dali?

En in haar museumwinkel haar eerste geur (Fame, bespreek ik snel) in het mandje stoppen. Gek ligt in de naam van deze ‘paspop van mallotige gay-esthetiek’ besloten, maar een genie, een kunstenaar… Anyway, veel van Dali’s geuren waren er tot mijn stomme verbazing nog steeds te koop. En niet echt voor weggeefprijzen. Ook niet zijn premièreparfum waar hij, zo gezegd, nog persoonlijk bij betrokken is geweest: Salvador Dali.

Ging zo in zijn werk: in 1982 wordt de zieltogende kunstenaar benaderd door Gilles Pommereau en Jean Paul Grivory. Vraag: wil hij zijn naam wil verbinden aan een nieuw parfum d’art met hoofdletters. Hij gaat akkoord en Dali verschijnt het jaar daarop in een oplage van 5000 stuks voor (omgerekend naar nu ongeveer) € 3800,00. Het gedroomde succes blijft uit en de kunstenaar staat inmiddels met één been in het graf. Het zakenduo gaat over tot bredere spreiding. Gebeurt in 1983 en krijgt de naam Salvador Dali en is bestemd voor de vrouw. Heeft opvallend veel succes. Logisch, want de echte Dali-liefhebber die zich geen echte of een van de miljoenen namaak-Dali’s kan veroorloven, heeft nu voor weinig een echte Dali. Die nog lekker ruikt ook.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Tenminste als je houdt van een volbloemig parfum met daarover heen een stevige wolk van aldehyden geblazen. Het mooie aan de geur: een voorbeeld van een klassiek Frans parfum. Als je goed doorruikt herken je een echo van Chanels Nº 5 – zit nu op mijn linkerpols -, het parfum dat voor het eerst bloemen diffuus en abstract liet worden door aldehyden. Alleen is Salvador Dali – op mijn rechter – iets kruidiger en ‘gladder’. De opening combineert zoetige frisheid met groenheid. Dus bergamot en mandarijn, dus basilicum en ‘groene planten’ – laatste zijn verantwoordelijk volgens mij voor de kruidige toets, alhoewel mijn neus eerder kruidnagel meent te bespeuren.

En natuurlijk aldehyden. En heel veel. Die maken de bloemen in het hart vol en ‘vettig’: jasmijn, lelie, tuberoos, narcis, neroli, lelietje-van-dalen en iris. Door deze aldehyden is het moeilijk bloem voor bloem te determineren. Die ik er direct uitpik is ylang-ylang (foto) en neroli, later de lelie-achtige noot. Deze bloemen worden in de basis ingelijst in een rijk, vol-sensueel kader van ceder- en sandelhout, musk, vanille, ambergris en benzoïne.

Toch kan een dergelijke compositie de jeugd van tegenwoordig afschrikken. Chanel kost het bijvoorbeeld ook meer moeite om Nº 5 te verkopen aan een nieuwe generatie. Vandaar dat er voor jonge meisjes Nº 5 Eau Première (2007) verscheen. Dali kwam hierin vorig jaar ook tegemoet (alsof de ‘kunstenaar’ niet al voldoende jeugdige waters in het assortiment heeft) met een nieuwe eau de toilette-versie van Salvador Dali. Ook gemaakt door Alberto Morillas. Dat betekent minder bloemen, veel witte musk gelardeerd met fruitige accenten. Heb’m nog niet geroken deze mix van bergamot, oranjebloesem, roos, jasmijn, magnolia, witte musk, vanille en hout.

RUIK & VERGELIJK

Niet helemaal hetzelfde, niet helemaal anders.

Chanel Nº 5 (1924)

Lanvin Arpège (1927)

Agent Provocateur Maîtresse (2007)

COLONIA ESSENZA ACQUA DI PARMA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 24, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET E, NICHE. Getagd: , . Een reactie plaatsen

EEN ‘VERLICHTE’ COLOGNE DANKZIJ HET LELIETJE-VAN-DALEN

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 24/09/12

Neus: onbekend

Ik besprak onlangs van Acqua di Parma Colonia Essenza (2007). Vergat daarbij te vertellen dat de derde ‘officiële’ variatie me een beetje ontgaan is: Colonia Essenza. Terwijl – ‘de smoking onder de Colonia’s’ – me twee jaar geleden toch is gepresenteerd. Aan huis nog wel. Ik werd gebeld met het verzoek of ik op die dag van zo laat tot zo laat wou thuisblijven. Ik voldeed. ’s Middags ging de bel: een jongeman in smoking – een lekker ding met zoals dat heet Italiaanse wortels – presenteerde me Colonia Essenza. Was leuk. Maar verder besteedde ik er geen aandacht aan omdat ik dacht het Colonia (1916) in een speciaal jacket was. Zwart. Chic. Buiten kijf. Dacht dat het een van de zovele limited editions was van Acqua di Parma. Heb de flacon braaf bewaard – sommige geuren geef je zelden cadeau – tot dat de oude 170ml flacon van Colonia – ooit nog gekocht bij Pauw Heren in Amsterdam  gekocht – op was.

Dat duurde wat langer omdat ik inmiddels ook aan de Colonia Intensa zat. Gebeurde ‘im wonderschönen Monat Mai’. Eerst had ik het niet echt in de gaten. Maar toen ineens daagde het me dat het toch een andere geur was. Niet echt totaal anders. Misschien minder stoer, minder droog, noem het vrouwelijker dan de Colonia. Want laatste wordt dan wel getypeerd als een androgyne cologne, ik denk dat de gemiddelde gebruiker man is. De vrouw die het gebruikt is wellicht in relatie met die man, iemand met een onconventionele kijk op geuren of weet de geur uit pure interesse historisch te plaatsen en daardoor nog beter te waarderen.

En toch: gezien de komende lijnextensies (verkrijgbaar vanaf november): hair & showegel, face emulsion, deodorant en prachtige travelspray laat Acqua di Parma merken dat Colonia Essenza toch meer een mannelijk dan vrouwelijk geurgenoegen is. En voor haar is er natuurlijk de edele Nobile-serie.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

De opening lijkt bijna als twee druppels water op Colonia. Logisch. En moet ook. Dus een explosie van bergamot, mandarijn, citroen, sinaasappel die een licht-bloemig spoor krijgt door petitgrain en neroli (beide afkomstig van de bittere sinaasappelboom) en een bittergroen, kruidig accent door kruidnagel en rozemarijn.

Maar het onderscheid zit hem vooral in het hart van de Colonia Essenza: achter deze bloemige ‘hesperide-regen’ komt een duidelijk groen ‘koud’ lelietje-van-dalen (illustratie) te voorschijn die omringd door een lichte roos- en jasmijnnuance (vaak de basisbloemen waarmee het meiklokje wordt samengesteld) de geur een verfijnd bloemig aroma geeft. Zonder het verkwikkende karakter van de cologne te ‘kleineren’.

Ook, de stevige basis van patchoeli, musk en amber laat het cologne-effect in stand – voegt eigenlijk iets toe ter versterking daarvan. Het heeft een minerale en kalkachtige toets, die ik liefst omschrijf met koud metaal. Mooi en eleganter en daardoor wellicht ‘vrouwelijker’.

RUIK & VERGELIJK

Als je de eerste vier versies van Colonia naast elkaar zet en ze blind gaat ruiken, zal het een, twee, drie, vier niet zo makkelijk zijn ze direct van elkaar te onderscheiden. Alleen de echte liefhebber en liefhebster zal het kunnen.

Acqua di Parma Colonia (1916)

Acqua di Parma Colonia Assoluta (2003)

Acqua di Parma Colonia Intensa (2007)

Acqua di Parma Colonia Intensa Oud (2012)

L’EAU A LA FOLIE PARFUMS DE NICOLAÏ

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 23, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET L, NICHE. 1 reactie

GEEN WAANZINNIG WATERTJE: EEN WAANZINNIG PARFUM

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 23/09/12

Neus: Patricia de Nicolaï (foto)

Bij sommige merken word ik een beetje depri als ze de komst van een nieuwe geur vermelden. Calvin Klein bijvoorbeeld. Want: meer marketing dan inhoud. Helemaal sinds Klein himself zijn aandeel wist te verkopen aan de hoogstbiedende (Coty). Het is allemaal te geworden: te gelikt, te braaf, te cliché, te mainstream, te korte termijn. Bij sommige merken word ik helemaal posi als ze een nieuwe geur aankondigen. Parfums de Nicolaï bijvoorbeeld. Ik moet nog heel wat parfums van dit (schrijf het niet vaak) oh zo sympathieke huis bespreken. Maar geef voorkeur aan de nieuwe. Want ik weet dat deze ‘onbesprokenen’ voorlopig niet het assortiment verdwijnen. Iets wat je niet van Calvin Klein kunt zeggen.

L’Eau à la Folie. Leuke naam. Het suggereert een ongecompliceerde geurtje, roept een vrolijke stemming op, zin om de boel de boel te laten en over velden en wegen met familie en vrienden een leuke dag door te brengen. L’Eau à la Folie is voorjaar, het klatert, het glimlacht waarvan je vooral in de zomer van volle teugen wil genieten. Een pastoraal par-fum-me-tje. Maar het is zoveel meer. Geen gek geurtje, maar eerder een waanzinnig goed geslaagd parfum met hoofdletter door (typisch Patricia Nicolaï) de hoge kwaliteit aan ingrediënten.

En dan ga ik automatisch denken, als meer merken nu eens minder aandacht zouden besteden aan de miljoenenmarketing, het zoeken naar de zoveelste celeb/actrice en meer energie in de geur zelf zouden steken. Of waarom vragen ze Patricia zelf niet? Succes verzekerd. By the way: dat doet ze wel. Zo af en toe. Voor MDCI maakte ze Un Coeur en Mai en Le Rivage des Syrtes (beide 2009), maar dat is een über-niche merk.

Het ‘waanzinnige’: de ogenschijnlijke ongekunsteldheid waarachter zo veel ervaring en ware liefde voor het vak schuilgaat. Wat heeft ze dan precies gedaan? Patricia lijkt een bezoek te hebben gebracht aan het bijna vergeten groene hoekje in de parfumerie. Lichte chypres in de vorm van eau fraîches met heldere bloemnoten die vanaf eind jaren zestig vorige eeuw tot pak’m beet 1976 en vogue waren. Maar terwijl ze basisregels van de klassieke lichte chypre respecteert – een hout- en mosbasis – geeft ze er een moderne draai – noem het een licht-fruitige toets. Het is een soort vintage en ‘nu’ samengesmolten. Top.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Jezus, wat komt er veel samen in deze geuren. Hij wordt veel vergeleken met een tropische cocktail. Alleen, L’Eau à la Folie linken met drank doet een beetje afbreuk. Is in het verleden al veel met andere geuren gedaan, maar dan betrof het meestal van die mierzoete ananas-, papaya-, sterfruit- en mangomelanges – zoals de vele, niet altijd verkeerde Escada-zomergeuren.

Als het dan echt moet, vind ik het eerder een gin & tonic-idee. Maar dan alleen in de opening:  een groene én zoete mix van limoen, munt, jeneverbes en roze peper waar een verkwikkend aldehyde-windje over blaast. Laatste twee geven pit aan de opening van L’Eau à la Folie en staan daarvan een beetje af aan het hart gevuld met de meest zonnige jasmijn (foto) denkbaar: sambac en Egyptische misschien vermengd met hedione die een zoet-zacht-zoet plaagstootje krijgt van een rijpe fruitnoot zwevend tussen perzik, nectarine en meloen (ruik je in de opening al een beetje). Dit gaat allemaal relaxed over naar de mos-houtige basis. Die geeft alles een zacht-krachtige ondersteuning, terwijl de bloemig-fruitige sensaties gewoon blijven feestvieren.

RUIK & VERGELIJK

‘Light scented chypre memories, like the colours of our mind, you used to be a fresh, sunny and green memorie like the perfumes we wore…’

Lancôme Ô (1969)

Guy Laroche Eau Folle (1970)

Rochas Eau de Rochas (1970)

Nina Ricci Bigarade (1971)

Dior Diorella (1972)

Chanel Cristalle (1974)

L. I. L.Y STELLA MCCARTNEY

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 22, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET L. Getagd: . Een reactie plaatsen

LINDA I LOVE YOU

LELIETJE-VAN-DALEN IK HOU VAN JOU

Jaar van lancering: 2012

Laatst bijgewerkt: 22/09/12

Neus: Jacques Cavallier

Model: Malgosia Bela

Fotografie: David Sims

Om maar met de deur in de parfumerie te vallen: is de flacon van L. I. L. Y nou ongelooflijk prachtig of spuuglelijk? Ik zit er ‘best wel’ mee. Geintje. Laat ik het zo zeggen: heb de flacon al een tijdje op mijn bureau en vraag me af in welke stijlcategorie hij valt: nouvelle art deco, deconstructief, neo vintage, neo-kitsch. Oordeel zelf, de flacon valt in ieder geval prettig buiten de toon. Is zoveel meer dan een vierkant met rondingen met daar op een simpele dop (waar ontwerpers vaak zoveel meer inzien dan je met het blote oog kunt waarnemen). Je hebt ‘meer’ in je handen, en is om maar eens een vreselijk cliché te gebruiken, een sieraad voor de (bad)kamer. Het bedenken van de flacon was volgens Stella ‘een reis, verhaal opgebouwd uit herinneringen – visuele vermengd met geuren, en is geïnspireerd op Engels geslepen kristallen vazen.

En dat gevat in een metallic frame, zoals fotolijstjes van verzamelde herinneringen. Een ontmoeting tussen vintage glas en moderne kunst waar de facetten een grijs-roze kleur reflecteren van de geur die er in zit’. Ze rondt af met: ‘Een flacon die je wil laten zien, die deel van je leven wordt en je doorgeeft aan je geliefden’.

Dan de naam. Origineel. Niet alleen genoemd naar de hoofdrolspeelster van de geur, het lelietje-van-dalen de essentie van het voorjaar. ‘Delicaat en snel vervliegend. Onschuld. De puurheid van witte bloemen die hangen aan de breekbare groene takjes. Het zwart van de aarde en de puurheid van witte wortels. Het symbool van een nieuw begin’. Maar ook ‘een love story die een emotie verbeeldt. Een prettige jeugd doorgebracht op het Engelse platteland. Het doet me denken aan mijn moeder. Het koosnaampje van mijn vader voor haar was Linda I Love You’.

Dan de inspiratiebron: ‘Een reis door de zintuigen. Het begint met de geur van een lentemorgen, zonlicht schijnt door de bomen en dan het uitzicht op een lelietje-van-dalen. Het is het voorbijgaan van de tijd op de bodem van een bos. De toets van mos en de meer donkere intensiteit van truffel – mannelijker en aards, maar nog steeds sensueel en verleidelijk’. Zelf zegt ze: ‘Een geur creëren doe ik altijd erg visueel, ik sluit mijn ogen en zie een verhaal voor me. L. I. L. Y is verhaal van een meisje dat een vrouw wordt. Het begin van een nieuw hoofdstuk, een dat helemaal van haar zelf is’. Daarom besloot ze ook om geen piepjong model te kiezen, maar een ‘oudje’ van al 34.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Wat Stella zo fascineert aan zowel het lelietje-van-dalen als de truffel (foto) is dat ze maar één keer per jaar ‘naar boven komen’. Wat de laatste betreft, is volgens mij niet waar, truffels kunnen jaren in de aarde verblijven voor een hond of varken de sterke geur in eens opsnuift en als een gek begint te graven. Het is de bedoeling dat L. I. L. Y de spanning verbeeldt wanneer deze twee hoofdsmaakmakers samenkomen. Dat is gedeeltelijk gelukt in die zin dat het lelietje-van-dalen het toch uiteindelijk wint en een frisse, schoongewassen totaal indruk achterlaat.

En dat is ook indirect de bedoeling van Stella – ze wou een cleane en ongecompliceerde geur. Zo las ik op fragrantica.com. Het ‘probleem’ met het meiklokje is dat je het niet (meer) kunt ontrekken aan het bloempje. De neus wacht de schone taak om hier bloemen (en meer) te verzamelen die samen het bloempje maken. Jacques Cavallier koos voor een waterachtige jasmijn (hedione?) gecombineerd met roos die hij een onbestemde citrusachtige, groene, sprankelende infusie geeft versterkt door het verkwikkende roze peper.

In de basis wordt ‘le muguet’ mooi warm en ‘mossig’ ondersteund. Inderdaad door truffel die zijn aardse, champignonachtige noot al vanaf het begin verspreidt en steeds meer aan intensiteit wint door patchoeli en eikenmos. Maar het lijkt wel of de patchoeli, eikenmos en truffel naar de dry cleaner zijn geweest; het ‘vuil’ is er uitgestoomd. En de ‘schoongewassen’ witte musk versterkt dit effect, gelukkig wordt de felheid daarvan getemperd door ambrette, dat zaadje met die zoete natuurlijke muskachtige noot.

RUIK & VERGELIJK

Het is leuk dat Stella een moderne draai heeft gegeven het bloempje dat door nieuwe generaties vaak als oubollig wordt geïnterpreteerd. Weinig ontwerpers durven dat aan, veel lelietje-van-dalengeuren zijn vaak niet meer dan wat de naam zegt: een groene, frisse, sprankelende voorjaarsgeur. Uitzonderingen daargelaten – de nichesector dus.

Ben dan ook benieuwd wat de geur gaat doen. Ik heb begrepen dat L’Oréal grote plannen met L. I. L. Y heeft. Maar zoals ik wel vaker bij nieuwe geuren vermeld: een parfumextract zou me benieuwen. Echt in het diepe, donkere bos op een open plek een veld lelietje-van-dalen opsnuiven gevoed door de truffel die zich onder aarde aan de wortels van de eikenbomen heeft gehecht.

Ook een opmerkelijke moderne variant:

Tommy Hilfiger T Girl (2001)

Dé klassiekers:

Caron Muguet de Bonheur (1934)

Dior – Les Créations de Monsieur Dior – Diorissimo (1956, 2007)

In nichekringen wordt al langer op een moderne manier naar het meiklokje gekeken:

Annick Goutal Le Muguet (2001)

Dalrae Début (2004)

Maison Francis Kurkdjian Aqua Universalis (2009)

Van Cleef & Arpels – La Collection Extraordinaire – Muguet Blanc (2009)

Parfums de Nicolaï Weekend à Deauville (2011)

Guerlain Muguet (2012)

ROSE ETOILE DE HOLLANDE – LES NOMBRES D’OR – MONA DI ORIO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 22, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET R, NICHE. Getagd: , . Een reactie plaatsen

‘LE SPECTRE DE LA ROSE’

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 21/09/12

Neus: Mona di Orio

Concept & realisatie: Jeroen oude Sogtoen

De Oostenrijkse schrijver Franz Grillparzer (1791-1872) maakte een grafschrift voor componist en vriend Franz Schubert nadat die in 1828 op 31jarige leeftijd was overleden: ‘De dood begroef hier een rijk bezit maar nog schoner verwachtingen’. Deze woorden, hoe larmoyant ook, spoken af en toe door mijn hoofd als ik aan Mona di Orio denk. Vaak het geval.

Vorig jaar plotseling overleden. En dan de manier waarop. Iets tragischer kun je je bij een neus niet voorstellen. Wat had ze nog allemaal kunnen creëren… de verwachtingen waren schoon. Ik wil haar nu niet al betitelen als de grootste neus van deze eeuw, want die is nog lang. Maar ik verwacht dat ze in 2099 wel in de top tien zal staan. Ik wist al dat ze een aantal jaren speelde met het idee een roosparfum te creëren. Met haar Hollandse link – haar huis is in Amsterdam gevestigd – was de inspiratiebron bijna te mooi om waar te zijn: in de tuin bij Maison Sainte Blanche (Cabris) van haar leermeester Edmond Roudnitska – een van de grootste neuzen van de vorige eeuw dat is zeker – bloeide een roos met de naam Etoile de Hollande. Ze ging aan het werk. Lanceringsdatum onbekend. En toen konden familie, vrienden en liefhebbers van haar er geheel onverwacht en onvoorzien van genieten, want Etoile de Hollande begeleidde haar na haar graf op Zorgvlied in Amsterdam.

Nu vormt het de zevende geur in Les Nombres d’Or – Mona’s queeste naar de perfecte verhouding in klassieke parfumthema’s.

De roos vormt van alle ingrediënten misschien wel de grootste uitdaging omdat in deze bloem zoveel samenkomt: symbool voor het parfum, symbool (voor de inmiddels behoorlijk uitgekauwde) romantiek, symbool voor de pure vrouw en weet ik niet nog wat meer (vaak onzin) de koningin van de tuin is toebedacht.

En ook zoiets: in de nichesector tiert de roos al een aantal jaren welig. Zoet, mierzoet, aards, chypre-achtig, poederig, ‘beboudoired’, prieeltje-achtig, oriëntaals, ‘Indië’, licht, ‘vintage’, ‘gothic’, hemels. Niet eenvoudig om daar iets nieuws aan toe te voegen. Doet Mona ook niet echt en ook wel weer. Haar roos is bescheiden en verheven, en in feite – als je dat kunt stellen – een zelfportret van Mona als kunstenaar: le spectre de la rose. Duidelijk bewust van haar kwaliteiten maar daar nooit echt mee te koop lopend. En tegen de stroom in: met name met haar eerste vijf (helaas van de markt verdwenen) grote geuren.

In Etoile de Hollande schittert de roos op verschillende manieren. Je krijgt de roos als het ware een paar keer ‘als nieuw’ gepresenteerd. Een meesterwerk dat zich niet zo maar prijsgeeft. Etoile de Hollande heeft vele geheimen die zich, hoe langer deze roos in je bezit is, hoe beter je haar leert kennen en waarderen. En volgens mij is Le Spectre de la Rose van Théophile Gautier (1811-1872) een prachtige poëtische analyse van Etoile de Hollande en van de verbeeldingskracht van Etoile de France – Mona di Orio.

Soulève ta paupière close
Q’effleure un songe virginal!
Je suis le spectre d’une rose
Que tu portais hier au bal.

Tu me pris, encore emperlée
Des pleurs d’argent, de l‘arrosoir,
Et, parmi la fête etoilée,
Tu me promenas tout le soir.

O toi qui de ma mort fu cause,
Sans que tu puisses le chasser,
Toute les nuits mon spectre rose
A ton chevet viendra danser.

Mais ne crains rein, je ne réclame
Ne messi, ni De Profundis,
Ce léger parfum est mon âme,
Et j’arrive du paradis.

Mon destin fut digne d’envie,
Et pour avoir un sort si beau
Plus d’un aurait donné sa vie;
Car sur ton sein j’ai mon tombeau,

Et sur l’albâtre où je repose
Un poet avec un baiser
Ecrivit: ‘Ci-git une rose,
Que tous les rois vont jalouser’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Vanaf de eerste spray ruik je roos (een melange van Bulgaarse en Turkse variëteiten). Eerst fris en ontwakend (met bergamot), dan luchtig (met aldehyden), dan krachtig en pikant (kruidnagel, geranium), dan aards (patchoelie en cederhout), dan zacht (perzik, heliotroop) om zich op het einde te hullen in een fragiele, bepoederde en sensuele sluier (amber, benzoïne, vanille, Peru-balsem) waar je van het totaaleffect lang kunt nagenieten.

RUIK & VERGELIJK

Tja. Niet makkelijk. Maar een paar solifleurs schieten voorbij:

Caron Rose (1949)

Annick Goutal Rose Absolue (1984)

Frédéric Malle Lipstick Rose (2000)

Stella McCartney Stella (2003)

Guerlain Idylle (2009)

007 JAMES BOND

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 21, 2012
Geplaatst in: CELEB FRAGRANCES, GEURENALFABET CIJFERS. Getagd: , . Een reactie plaatsen

‘MY PERFUME IS BOND, JAMES BOND’

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 21/09/12

Neus: onbekend

Concept & realisatie: P&G, EON (producent James Bond-films)

Fotografie: Greg Williams

James Bond bestaat 50 jaar. Deze held bedacht door Ian Lancaster Fleming (1908-1964) en door welke acteur ook gespeeld, houdt volgens het persbericht ‘de hele wereld collectief in de ban vanwege zijn puur mannelijke uitstraling, charme en elegantie. Hij is het ultieme icoon waar mannen zich mee identificeren, een onaantastbare fantasie vereerd door mannen, de droom voor elke vrouw’.

Ik voeg toe: hij is een moderne dandy in optima forma altijd op de hoogte van de juiste adressen. Hij draagt, rijdt, showt, drinkt, vaart en vliegt altijd het beste van het beste. En dat heel casual – shaken not stirred. En wordt nu deze ladykiller, want dat is hij toch wel, vereerd met een geur ‘waarin deze eigenschappen op spectaculaire wijze botsen, resulterend in een robuuste geur die de dualiteit van Bond belichaamt; een weelderige mix van distinctie en mannelijkheid’.

De presentatie klopt. De geur wordt niet gelinkt aan de huidige James Bond – Daniel Craig – maar aan een imaginaire: ‘Het gezicht blijft verborgen in de schaduw, waardoor een simpel silhouet wordt gecreëerd dat doet denken aan de beruchte titelsequenties van de films’.

Het beoogde effect: ‘De fantasie wordt geprikkeld van mannen en vrouwen bereid zich volledig in de Bond-wereld onder te dompelen’. En de flacon: grappig om te zien dat een letterlijk goedkope geur (30 ml € 19,50, maar ‘de uiteindelijke verkoopprijs wordt door de retailer bepaald’) hetzelfde statement kan maken als bijvoorbeeld Diors Eau Sauvage (1966) en Prada’s Luna Rossa (2012). Zie de flacon.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Maar wat zat daar nu precies in? Zegt het persbericht: ‘Op het moment dat de eerste Bond-films uit de jaren zestig dit ultieme mannelijke icoon gestalte gaven, deed de typische heldengeur zijn intrede in de wereld van de herengeuren: de aromatische fougère dat de viriele, bruisende mannelijkheid van die tijd belichaamde en is nu nog altijd populair’. En: ‘Alleen dit soort type geur, de meeste viriele en mannelijke, kan de unieke combinatie van mannelijkheid en distinctie van Bond tot leven brengen’.

Wordt hiermee bijvoorbeeld Lancôme’s Balafre (1967), Equipage van Hermès (1970), Balenciaga’s Ho Hang (1971), Men’s Cologne van Pierre Cardin (1972) en Paco Rabanne Pour Homme (1973) bedoeld? Eigenlijk alleen de laatste is een echte aromatische fougère. Sterker, het is de eerste moderne variatie op dit geurconcept. En dat ruik je niet echt in 007.

Heeft namelijk eerder de volheid van een jaren tachtig-geur door de enorme nadruk op de houtbasis. In dit opzicht moet ik ook erg denken aan L’Homme de la Nuit (2009) van Yves Saint Laurent. Want daar zit ook heel lavendel (foto) in die donker, zoet en houtig wordt gemaakt. In 007 wordt dat gedaan, na een frisse flits, door vetiver en een volle dosis sandelhout (amyris).

Het zoete aspect wordt geleverd door coumarine, met zijn typische zoete hooinoot verkregen uit tonkaboon (maar ook uit reukgras, veenreukgras, akkerhoningklaver, rolklaver en kaneel).

RUIK EN VERGELIJK

En dat is dan wel weer leuk, coumarine een van de eerste synthetische ingrediënten, werd ‘beroemd’ gemaakt door Houbigant die het stopte in de allereerste varengeur. Deze klassieker werd onlangs naar origineel recept opnieuw gelanceerd in eau de parfum én parfum! Ruik je hieraan dan voel je direct, dat deze geur eerder bij de belevingswereld past van James Bond.

Houbigant Fougère Royale (1882, 2010)

AMYRIS HOMME MAISON FRANCIS KURKDJIAN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 20, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET A, NICHE. Een reactie plaatsen

GOOD GUY-BAD GUY GEHULD IN EEN NON-GOURMAND CHOCOLADE-IRISGEUR

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 20/09/12

Neus: Francis Kurkdjian

Concept & realisatie: Francis Kurkdjian

Heeft voor zover ik weet nog niemand gedaan: een ingrediënt de hoofdrol laten spelen dat voornamelijk in de basis van een geur wordt gebruikt: sandelhout-west (Amyris balsamifera). Het ‘alternatieve’ sandelhout. Is het armzalige familielid van het ‘echte’ sandelhout uit India. Is de laatste geliefd om haar intens houtige, maar zachte melkachtige noot met nuances van roos, de eerste is daarentegen hard, ruw en ontbreekt het aan een fijnzinnige toets – zo zeggen veel neuzen. Maar we zijn tot amyris – zo wordt het sinds kort genoemd – veroordeeld: door slecht aanplantbeleid, corrupt volk en wildkap is de productie van Indiaas sandelhout bijna tot stilstand gekomen.

En wat nog geoogst wordt, mag alleen voor religieuze doeleinden gebruikt worden: voor de bouw van tempels, als hout tijdens rituele verbrandingen van overledenen. By the way: als je iets verder doordenkt en in gedachten hierbij in India blijft, dan is parfumeren natuurlijk ook een religieuze aangelegenheid.

Amyris is dus eigenlijk altijd een second best. En ik vraag me dan ook af of het sandelhout het uit Mysore-gebied (dat de fijnste soort levert) en recentelijk gebruikt in Santal Blush (2011) van Tom Ford, Santal Massaoi uit de Hermessence-reeks (idem) en Serge Lutens’ Santal Majuscule (2012) echt, maar dan ook echt hier vandaan komt. En zo ja, is het dan aangekocht onder religieuze voorwendselen.

Dit leren we over het alternatieve sandelhout van Francis Kurkdjian: amyris heette voorheen West Indisch sandelhout dat zijn naam ontleent aan het Grieks: amyron. Betekent ‘intens ruikend’. Tijdens een studie met zijn leerling herondekte hij het en raakte erdoor geïnspireerd.

Voor hem is Amyris Homme de kwintessens van de good guy-bad guy. Hoewel ‘unapologetically’ mannelijk maar met een twist, valt de geur goed als deze ‘dirty rotten scroundel’ een wit overhemd draagt met spijkerbroek en ook chic genoeg als hij black tie-gekleed naar een cocktail moet. Een allemansvriend dus door Kurkdjian als een klassieker bestempeld.

Vind ik nogal boud gesteld, maar vooruit. Leuk is de verpakking (weet niet of dat nu ook voor al zijn geuren geldt): een buitendoosje waaruit je het binnendoosje moet halen voor je die kunt openen. En die is op zijn beurt ‘van binnen’ goud bedrukt. En: tegelijkertijd verscheen Amyris Femme. Nog niet geroken.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Amyris Homme is – net zoals de drager? – een gelikte geur. Of beter gezegd, een gelakte geur want na de zoet-groene opening van rozemarijn en ontmoet je een poederige iris – de tweede ‘houtnoot’ die in de naam besloten ligt – Amyris – die is gelakt met een ‘non-gourmand chocolade’-noot opgebouwd uit koffie, tonkaboon en kokosnoot. Zoet dus, maar geen banketbakkerzoet. Stoer-zoet.

En dat komt door de houtbasis, die van koffie, tonkaboon (volgens Kurkdjian met zijn hooi-en tabakfacetten en bittere amandel-ondertoon) en kokos als het ware een soort droog gemalen poeder maakt die aan de iris en het (zie tekening) amyris-, ceder- en sandelhout is blijven plakken.

RUIK & VERGELIJK

Een minitrend: geuren opdragen aan of vernoemd naar ‘foute’ mannen uit het betere milieu waar je als man stiekem jaloers op bent en waar je als vrouw bereid bent om daarvoor heel veel voor op te geven. Zogenaamd.

D’Orsay Chevalier D’Orsay (1911, 20??)

Histoires de Parfums 1725 (2009)

Maria Candida Gentile Barry Lyndon (2010)

Guerlain – Les Parisiens – Arsène Lupin Dandy (2010)

Guerlain – Les Parisiens – Arsène Lupin Voyou (2010)

DAHLIA NOIR EAU DE TOILETTE GIVENCHY

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 19, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET D. Een reactie plaatsen

NOIR WORDT ROZE, ROZE WORDT BEIGE

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 19/09/12

Neus: François Demachy

Model: Mariacarla Boscono

Concept & realisatie: Riccardo Tisci

Hoe komt het toch dat ik een eau de toilette-versie vaak beter vindt dan een eau de parfum. Ik had het met Infusion d’Iris (2010) van Prada, Paco Rabanne’s Lady Million (2012) en nu weer met Dahlia Noir. Voor mijn gevoel wil een neus met een eau de parfum vaak te veel.

Wil te veel een statement maken om de ‘boodschap’ en het verhaal kracht bij te zetten. Het lijkt of ze bij een eau de toilette-versie meer tijd hebben gehad, hebben kunnen ‘terugruiken’. Toch iets meer van dit, toch iets minder, misschien iets extra’s toegevoegd…

Voor Riccardo Tisci is de zwarte dahlia – die net zoals de zwarte tulp, zwarte orchidee, zwarte iris, niet echt bestaat – een metafoor van zijn ideale vrouw. Die vind ik persoonlijk een beetje depri en nogal vergezocht. In die zin dat je ver moet zoeken om haar te vinden in het echt.

Maar zegt Tisci: ‘Het is verleidelijkheid badend in een sombere glans in een wereld waarin gevaar en delicaatheid, profaan en sacraal elkaar vinden’. En dat kun je ruiken in Dahlia Noir (eau de parfum), een voor mij nog steeds ‘onbestemd’ huidparfum dat meer een samenstromen is van zachte geuren, dan een parfum met een duidelijk geursignatuur. Met de eau de toilette-versie wordt duidelijk een andere toon aangeslagen. Dahlia Noir wordt als het ware Dahlia Rose, Dahlia Beige, Dahlia Rose Beige. De geur valt op door zijn klassieke opbouw en geeft het idee dat je meer en ‘duidelijker’ ruikt dan met het eau de parfum. Ik ben er aangenaam door verrast.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

De frappante opening die mooi naadloos en elegant overloopt naar het hart dat zich weer even naadloos, elegant heel gemakkelijk in de basis laat wikkelen. Het is een geur die zachte kleuren (en dus geuren) versmelt: rose dat overloopt in zacht beige, roze beige. Rose is de opening: een sterke cedraat- en mandarijnnoot die citrusfris is, maar niet te doordat het wordt meegenomen door donszachte perzik (foto).

Dat donszachte, poederachtige wordt doorgegeven aan een zoet-frisse roos besprenkeld met roze bes. Maar echt ‘roos’ wordt de eau de toilette van Dahlia Noir niet omdat de basis nogal snel zijn aandeel opeist: een duidelijke sensuele melange van beige: sandelhout, amber en vanille die samen op de een of andere manier ook een kokos-nuance in zich hebben. Zoals gezegd: verrassend.

RUIK & VERGELIJK

Inderdaad dat kan er maar één zijn:

Givenchy Dahlia Noir (2011)

LUNA ROSSA PRADA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 18, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET L. Een reactie plaatsen

GEWOON PRADA

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 18/09/12

Neus: Daniela Andrier

Flaconontwerp: Yves Behar

Art direction: Adam Berg

Luna Rossa is de naam van een film uit 2001, naam van verschillende restaurants, naam van ijssalons, naam van vakantievilla’s, naam van een wijn, naam van de zeilboot waarmee Prada in 2000 bij de eerste deelname aan de Louis Vuitton Cup won (gevolgd door andere overwinningen) én sinds 2012 naam van de nieuwe mannengeur van Prada. Hiermee wordt een exclusieve wereld een opgeroepen die, net zoals polo, voor nog maar weinig mensen is weggelegd. Zover de chique link. Het is ook een stoere en mannelijke wereld, een wereld van eenheid en samenwerking: ‘solozeilers’ niet gewenst, want alleen in harmonie vergroot je de kans op overwinning. Prada verwoordt het zo: ‘Een race, uitgevochten tussen technologie en lichamelijke inspanning, voortgestuwd door natuurkrachten. De competitie, het visuele aspect en de gratie van de boten als zij de golfen snijden, wordt wereldwijd bewonderd’.

En zo: ‘Luna Rossa is een parfum dat het natuurlijke en liefde voor innovatie in zich verenigt. De kracht en de frisheid van de elementen lokken een interpretatie uit van klassieke noten in een nieuw jasje. Een opvallende flacon en verpakking weerspiegelen de samenvloeiing van natuur en technologie, van menselijke emotie en kracht, die samen de grenzen van het mogelijke verleggen’.

Maar toch, ontdoe je de geur van zijn stoere en woeste wateren-setting, dan is Luna Rossa voor de mannengeuren hetzelfde wat Candy (2011) voor de vrouwengeuren van Prada is: op een minder intellectuele, minder arti-farty, dus meer toegankelijke manier een geur presenteren die ook mannen niet direct op de hoogte van de artistieke standing van het Italiaanse luxelabel, zal weten te triggeren. Want stel dat deze geur in de Infusion-reeks was gepresenteerd, dan was het toch moeilijker geweest om de man in de straat ‘met een zeker luxebesef’ tot aankoop te overhalen. Luna Rossa doet wat dat betreft niet moeilijk: het voldoet aan alle ongeschreven wetten van een (potentiële) kassakraker: een kloek-verfijnde hightech-flacon, stoere ‘best wel’ machosetting en een geur die veel mannen moet aanspreken, want het betreft een klassieke lavendelgeur.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

En natuurlijk eigentijds. Want als je dat niet vermeldt, en Miuccia Prada leest dit, dan zou ze best wel kwaad kunnen worden. Want het is haar leidraad in mode en geuren: het verenigen van traditie met moderniteit. Zo verwoordt de neus het: ‘Luna Rossa is mannelijk, compromisloos die traditionele ingrediënten opnieuw interpreteert. Een golf van aromatische frisheid zorgt dat de geur een krachtige en dynamische energie verspreidt, terwijl de signatuur edel en sensueel is’.

Lavendel is zonnig en bloemig en kan afhankelijk van het oogstgebied ook een donkere en aardse toets krijgen. In Luna Rossa zit een lavendel die reikt naar de zon maar waarvan de wortels duidelijk in de vochtige grond zitten. Krijgt in de opening een mooie zoet-zonnige inleiding door oranjebloesem. Maar wat deze lavendel zo natuurlijk maakt is de link met een groen-kruidige noot, geleverd door muskaatsalie en ‘nanah’-munt.

En het aardse aspect van lavendel, krijgt een enorme opwaardering van ambroxan – de synthetische ambergris. En de verfijning in de basis wordt geleverd door de zacht-sensuele noot van ambrette, het zaadje dat bijna perfect de echte musk imiteert, maar dan met een zoet randje.

RUIK & VERGELIJK

Lavendel, eeuwenlang een van de meest geliefde ingrediënten in geuren (met name eau de colognes) heeft het de laatste jaren moeilijk. Het wordt geassocieerd met ouderwets, oubollig parfumgenot. Opvallend: recente geuren in de ketenparfumerie opgebouwd rondom lavendel, waren geen grote succesnummers: Lancôme’s Hypnôse Homme (2008) en L’Homme de la Nuit (2009) van Yves Saint Laurent. In de nichesector wordt daar anders over gedacht. Waarvan getuigen:

Hermès – Hermessence – Un Brin de Réglise (2007)

Chanel – Les Exclusifs – Jersey (2011)

Tom Ford – Private Blend – Lavender Palm (2012)

EVEROSE JIL SANDER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 18, 2012
Geplaatst in: Uncategorized. Getagd: , . Een reactie plaatsen

EVEROSE

EVE ROSE

EVER ROSE

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 18/09/12

Neus: Celine Barrel, Olivier Polge

Model: Karoline Herfurth

Fotografie: Greg Kadel

Flaconontwerp: Suzanne Dalton

Nu, na het vertrek van Raf Simon naar Christian Dior, Jil Sander weer de artistieke teugels in handen heeft genomen van het huis dat haar naam draagt, ben ik ook benieuwd of ze zich ook weer intens met de geuren gaat bemoeien. Want die zijn sinds haar tweede vertrek toch minder Jil Sander en meer marketing geworden. Hoe manisfesteerde zich dat bij de vrouwengeuren? Door grote nadruk op jong en jeugd – de toverwoorden in de parfumerie – en een grotere verschijningsfrequentie. Dus ook voor Jil Sander geldt: ieder half jaar iets nieuws. Voor dit najaar is er Everose.

Deze geur komt in ieder geval in aanmelding voor één prijs dit jaar: de leukste woordspeling met een naam. Everose = Eve rose. Everose = Ever rose. De eerste is tweeërlei interpreteerbaar: the rose of Eve en Eve rises. De tweede woordspeling zie ik er zelf in: een roos die altijd bloeit voor de eerste vrouw. ‘Jil Sander‘ ziet het zelf een ietsiepietsie anders: ‘Met Everose wordt een ander facet van Eve verkent; de vrouw die zich openstelt voor romantiek. De nieuwe Eve is een verliefde vrouw’.

En dan heb je aan haar een goede, want ‘in de liefde is zij even ongekunsteld en authentiek als in het leven zelf. Ze geeft onvoorwaardelijk en ontvangt onvoorwaardelijk.

Haar geluk overstijgt alles wat ze ooit heeft gevoeld’. En deze ‘moderne vrouwelijkheid verrijkt met romantiek‘, zie je als het goed is terug in de flacon. Goed kijken hoor: ‘De kenmerkende welving in het glas wordt benadrukt door de felroze onderkant van de flacon. Deze rozige tint straalt door het parfum heen naar de glimmende zilverkleurige metalen dop, die ook een roze bovenkant heeft’. Karoline Herfurth, geprezen als één van de beste acteertalenten in Duitsland, verbeeldt Everose en ‘gaat in al haar intimiteit op de romantiek’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Eerste indruk: zoet, licht, roos, fruitig, drankje, oosters. Wat ik alleen niet snap: waarom Everose wordt omschreven als een fruitige chypre-floriental. Deze classificatie krijgen steeds meer geuren, terwijl ze er geen ‘recht’ op hebben. Wil zeggen: het is een neo-chypre door het simpele feit dat er geen eikenmos (mag alleen nog maar in minimale hoeveelheden gebruikt worden) in de basis zit en geen bergamot in de opening: de basis voor een chypre.

Interessant: om deze klassieke combi te imiteren, heeft Olivier Polge bijna hetzelfde als zijn vader Jacques Polge – huisneus bij Chanel – gedaan met een Chanelgeur: 31 Rue Cambon uit Les Exlusifs (2007): peper met en patchoeli. En deze twee leveren als het ware een echo van een klassieke chypre. Alleen stuurt Olivier Polge de geur meer richting het Verre Oosten door de patchoeli te koppelen aan veel vanille gesteund door kasjmierhout in de basis. Maar eerst een fris-zoete aanzet van grapefruitbloesem (ruikt bijna hetzelfde als oranjebloesem) en ‘the darling of young spirited perfumes’: framboos. Die zoekt in hart aansluiting met veel roos (kan niet anders gezien de naam) en jasmijn. Eindindruk: ‘zoethout’ beplakt met roos en framboos. Helemaal conform de jonge geurentrend van nu.

RUIK & VERGELIJK

Ook Jil Sander heeft haar klassiekers ontdekt. Verschijnt in december (bij Douglas): the Essentials, een persoonlijke keuze van vier van haar favoriete geuren die onder haar naam in de loop der jaren zijn verschenen. Een naam weet ik, de andere drie volgen spoedig.

Jil Sander – The Essentials – Bath& Body (1981, 2012)