MASSNICHE

No 7 FLEUR DE PATCHOULI ZARA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op augustus 31, 2020
Geplaatst in: GEURENALFABET F, MASSNICHE, MASSTIGE. Een reactie plaatsen

IETS DUURDER – WAT IS DUUR? – DAN ZEEMAN

MAAR DAN HEB JE WEL IETS (MEER). VEEL MEER

Jaar van lancering: 2019

Neus: Jo Malone!

Jo loves us!

Na een aantal nogal/behoorlijke negatief gestemde berichten van de afgelopen dagen, nu tijd voor een lekker en gezellig positief verhaal. Wordt me geleverd door Zara waarover ik het in de vorige post had. En, toeval of niet, wie komt daar zonet binnenwandelen in een wolk van Zara om haar hond Puma op te halen, na dat die een maand bij mij op vakantie is geweest. Ja, hoor: www.parfumaria.com. De geur: Fleur de Patchouli. Jeetje, die komt direct goed binnen. Blind geroken, zou ik het direct op gegooid hebben op een uit Diors La Collection Privée met dien verstande dat ik deze collectie steeds meer massniche vindt in plaats van niche. Of draaf ik nu van te veel enthousiasme door?

Lijkt me trouwens een heerlijke baan: hoofd ontwikkeling parfums bij Zara. De reden: je mag zoveel. Wil zeggen: kijken wat de ‘echte’ producenten leveren en daar een passend goed en goedkoper antwoord op geven. Nadeel vind ik wel: er zit geen lijn in. Om de zoveel tijd wordt een bestaande collectie vervangen door een nieuwe lijn. Maar dat is natuurlijk helemaal in lijn Zara’s kijk op mode. 

De presentatie van Fleur de Patchouli is ook helemaal niche anno nu: een chique doosverpakking met een klassieke flacon beplakt met een simpel zwartwit label. In deze lijn – genaamd Emotions – zitten nog zeven andere geuren die volgens mij, het kan niet anders, ook heel goed bij mij zullen binnenkomen, want allemaal gemaakt door… Jo Malone.

WAT FLEUR DE PATCHOULI IK EIGENLIJK?

Bij bos gekocht op de markt, ruik je nog zelden de geur

Interessant: Fleur de Patchouli is een ‘omgekeerde’ geur voor mij: de basis geeft zich eerst prijs om vervolgens het bloemige aspect te laten bloeien. Dat ervaarde ik gisteren, vandaag is het juist andersom. Had direct een associatie wat compositie betreft met de neus Daniela Andrier.

Herken namelijk haar voorkeur voor akigala-hout (synthetische patchoeli) gecombineerd met guaiac die ze verwerkte in haar geuren voor MiuMiu. Maar wat blijkt: het is dus Jo Malone die, nadat Estée Lauder haar huis had gekocht en zij daardoor een aantal jaren geen nieuwe geuren mocht lanceren – inmiddels heeft ze haar nieuwe huis Jo Loves. Leuk.

Deze houtnoot is clean maar op een bepaalde manier toch warm. Hieruit blijkt dat Malone haar ‘opdracht’ serieus neemt. Elegant is hoe uit dat hout de bloemen opkomen, of andersom. Pioenroos dus die lichtjes lijkt besprenkeld met rood fruit. Grappig: dit is een totaal abstracte compositie. Het geeft je het idee van bloemen – er zijn volgens mij weinig mensen die de ware geur van pioenroos kennen aangezien de bossen die jaarlijks worden aangeboden, weinig tot nihil de specifieke geur ervan in zich dragen. Het geeft een idee van hout die als de geur lang op de huid iets poederigs krijgt. 

Dus voor mensen die een echte Jo Malone of een Jo Loves te duur vinden: kopen zou ik zeggen. Meer geurplezier in ieder geval dan het Lucht.-duo van Zeeman. 

L’EAU D’ARMOISE SERGE LUTENS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 16, 2019
Geplaatst in: GEURENALFABET L, MASSNICHE, NICHE, Uncategorized. Een reactie plaatsen

EEN DROOG-WRANG-GROEN ZACHT WATER

‘VELOURS DE TOILETTE’

Jaar van lancering: 2019

Laatst aangepast: 16/06/19

Neus: Christopher Sheldrake?

L’EAU D’ARMOISE SERGE LUTENS 2Ik ging dus even naar de site van Serge Lutens om te kijken wat hij zelf te melden heeft over L’Eau d’Armoise. Niet echt wat je noemt overzichtelijk de categorieën waaronder zijn 71 geuren zijn gerubriceerd. Ik zou ze allemaal wel willen hebben (ik heb er nu 24 – oude versies gelukkig; ja ook sommige van zijn geuren zijn inmiddels aangepast; dieptepunt Féminité du Bois) met dien verstande dat ik ze eigenlijk zelden draag, een paar uitgezonderd.

Ik vind ze altijd wel goed als referentie ter vergelijking met exercities van de concurrent. Nog een dingetje: de laatste geuren vind ik eigenlijk niet meer leuk. Te duur zijn Section d’Or-lijn (€ 450,00 50ml) en de inspiratie ervoor te far fetched.

Zou laatste komen omdat de nichesector in zijn geheel met steeds vreemdere filosofieën en boodschappen op de proppen komt, waardoor hij niet wil en kan achterblijven?

Een Franse journalist, eens mijn tafelgezel tijdens een lancering van een Gucci-geur in Milaan, wierp een ander licht op Lutens’ doorgeslagen kijk. Ik zei hem dat Lutens tijdens mijn gedenkwaardige long way back ontmoeting met hem in Amsterdam (naar aanleiding van de introductie van zijn label in Nederland), mij zijn privénummer handgeschreven had gegeven. Zijn antwoord: ‘Tu aimes le cocaïne?’ Tismewat.

En tegelijkertijd heeft Lutens natuurlijk ook een rete commerciële lijn, die (zoals ik eerder al eens vermeldde) beginners in het nichecircuit over de drempel moet halen. Die lijn heet nu Les Eaux de Politesse. Het moet gezegd: een très chique benaming voor zijn waters. Want politesse is tweeërlei interpreteerbaar, met eigenlijk dezelfde betekenis: hoffelijk/beschaafd en ‘gewreven’/gepolijst.

Ofwel, het proces waardoor een oppervlak van een materiaal glad en glanzend gemaakt wordt, waardoor het een sterk spiegelend effect verkrijgt. Laatste kun je overdrachtelijk op een persoon toepassen (eenvoudig gezegd: door opvoeding, studie en levenservaring van ruw en onbeholpen naar geciviliseerd) en geprojecteerd op parfum geeft het goed weer wat de bedoeling is: eenvoudige waters verfijnd verheffen.

LES EAUX DE POLITESSE

Maar had dit nu gemoeten? Ik bedoel de flacons van deze lijn. Wel erg doorsnee, onderste plank Etos/Kruidvat/Trekpleister. De dop is cheap, niet chic, de vierkanten fles zo standaard, no niche-uitstraling. Maar misschien is dat nu juist het aantrekkelijke voor ‘de beginners’, want niet moeilijk dus ‘herkenbaar’.

Les Eaux de Politesse kent vier eerder in zijn ‘klassieke’ flacon gestopte geuren – Santal Blanc, Fleurs de citronnier, Gris clair, L’Eau froide – en twee nieuwe L’Eau de Paille en L’Eau d’ambroise. Vreemd in deze: L’Eau, de allereerste Lutens for the common people, valt hier niet onder.

Laat het aan de Fransen over om iets simpels een poëtische ‘meerwaarde’ te geven, want zo worden de ‘beschaafde waters’ op zijn site omschreven: ‘Op de voorgrond treden of vervagen, elk heeft zijn moment. Licht, fris, transparant, ontdek een nieuw facet van parfums van Serge Lutens’.

WAT L’EAU D’ARMOISE IK EIGENLIJK?

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE ALSEM‘Hoe kon ik weten toen ik verstrooid een blad uit een struik plukte en het tussen mijn wijsvinger en duim wreef, dat bijvoet zou later spreken vanuit een parfumfles?’ Dit zijn Luten’s mijmeringen omtrent de bijvoet waaraan hij toevoegt: ‘Bekend om zijn vele geneeskrachtige eigenschappen, neemt bijvoet, samen met zijn middeleeuwse verbeelding, ons diep in het hart van zijn krachtige, aromatische geur’. Waarom nu juist middeleeuwse verbeelding? Had ik graag toegelicht gezien.

Dat wrijven van de Artemisia vulgaris heeft het meeste effect wanneer de struik op het hoogtepunt van bloeien is. Op dit moment – de wind heeft zaden naar mijn tuin gebracht met al een diverse grote struiken tot gevolg – ‘doet’ die nog niets. Maar als bijvoet volop ‘uitgerijpt’ in bloei staat, dan ruik je pas een licht wrange, kruidige noot met verschillende nuances: bladgroen, aards, droog, hooi-achtig, noot-achtig, beetje etherisch met een – wat nu erg hip is – minerale noot.

En dat ruik je allemaal in L’Eau d’ambroise begeleid door een aqua-achtige noot. En op de achtergrond iets vaags zoet dat doet denken vanille en tonkaboon. Leuk en fijn dat er geen citrusachtige noten zijn toegevoegd – voorspelbaar. Je zit direct in het wrange groen.

Eigenlijk is de geur te simpel voor woorden. En dat is dan ook wel weer ‘gewaagd’ in de zin van dat je wellicht van Lutens meer verwacht. Wat ‘aansluiting’ betreft: L’Eau d’ambroise komt qua opbouw overeen met Les Eaux van Chanel: geuren die zonder eau de cologne-effect op een zachter dan zachte manier willen verfrissen, strelen. Eerder een mist dan een eau de toilette. Misschien is ‘velours de toilette’ een passender beschrijving van het product. Ben benieuwd welk merk volgt.

SERGE LUTENS LOGO

 

TANGERINE VERT MILLER HARRIS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 25, 2019
Geplaatst in: GEURENALFABET T, MASSNICHE, NICHE. Een reactie plaatsen

ECLANTANTE FRISHEID UITMONDEN IN EEN ‘VOLWAARDIGE’ MUSKY GEUR

Jaar van lancering: 2004

Laatst aangepast: 25/05/19

Neus: Lyn Harris

TANGERINE VERT MILLER HARRIS 1De parfumwereld is een poëtische wereld waarachter een bikkelkeiharde wereld schuilgaat. Je begint als parfumeur jong en onschuldig met in je rugzak de mooiste plannen, maar voor je het weet is het ‘toedelodoki, bye, nice working with you’.

Ga je ‘uit jezelf’ of word je ‘vriendelijk edoch indringend verzocht’, het succesvolle bedrijf dat je naam draagt te verlaten? Ik weet niet precies hoe het Lyn Harris is vergaan, maar sinds investeringsgroep NEO in 2012 een aandeel in haar merk Miller Harris (anno 2000) nam, verliet zij het (en begon een nieuw werk Perfume H).

En deze verandering is te merken. Tot 2012 verschenen er negen geuren. Na 2012 vijfentwintig: ‘Hallo bent u daar nog?’ Waar te beginnen? Ik bedoel is dit nog leuk? Vinden jullie dit nog leuk? Ik heb Miller Harris in haar beginjaren gevolgd, vooral omdat ze je op zo’n prettige manier de puurheid van parfum liet ervaren en hoe je het vak toch eigenzinnig naar je hand kunt zetten. Met een aantal inmiddels moderne klassiekers tot gevolg. L’Air de Rien (2006), Fleurs de Sel (2007) en La Pluie et la Fumée (2011).

Waarom ik Tangerine Vert bespreek? Was in de aanbieding bij mijn ‘parfumpraatmaatje’ www.parfumaria.com én ik had zin om weer eens een lekkere citrusbom te ruiken. Let wel: groene mandarijn is een gewone oranje mandarijn in groei. Zit zo: net zoals sinaasappels, kleuren die eerst groen maar ’s nachts bij afkoeling, kleurt de schil van deze vruchten langzaam oranje.

Opmerkelijk: de afgelopen jaren was in Spanje sprake van hogere temperaturen in het najaar, waardoor het natuurlijke kleuringsproces van de vruchten werd vertraagd. Daardoor bleef de schil van de mandarijn groen, terwijl het fruit eronder al rijp was – net zo zoet en sappig.

Deze info lees ik op persbericht van Tesco, een grote supermarktketen in Groot-Brittannië. Want gezien de vertraging van deze kleurverandering probeerden verschillende telers dit te versnellen door de mandarijnen na de oogst in een rijpingskamer te bewaren. Dit leidde alleen tot beschadigingen aan het fruit, waardoor veel vruchten moesten worden weggegooid. En dat vond Tesco zonde, waardoor er – mocht het weer gebeuren – groene mandarijnen in de winkels worden aangeboden.

TANGERINE VERT MILLER HARRIS 3WAT TANGERINE VERT IK EIGENLIJK?

Of de groene schil van de mandarijn voor destillatie worden gebruikt, weet ik niet. Of dat een andere geurbeleving oplevert idem. Maar eerst nog iets over de diverse namen die aan deze oorspronkelijk uit China afkomstige citrussoort werd gegeven.

Mandarijn zou volgens overlevering refereren aan Chinese ‘hoge’ ambtenaren werkzaam bij het keizerlijke hof- mandarijnen. Tangerine is de soort die vroeger vanuit Tangiers, Marokko, verscheept werden voor de Amerikaanse markt. De clementine is vernoemd naar de Franse missionaris Clément Rodier die een hybride van grapefruit en mandarijn heeft ontwikkeld in Algiers. Het verschil qua geur ligt hem in de nuances die je alleen opvallen als je het weet.

Zo wordt Tangerine Vert op de site van Miller Harris omschreven: ‘Troostrijke jeugdherinneringen van zoete citrusvruchten zetten zich vast in het rijpe genot van vers groen. Deze overvloedig met citrusvruchten gevulde mand bevat een geurige melange van Italiaanse groene mandarijn, grapefruit uit Florida en Siciliaanse citroen, met verleidelijke plagerijtjes van marjolein, geranium en oranjebloesem. Cederhout, mos en zoete muskus zorgen voor een blijvende impressie van zachtheid en verleiding’.

De uitbarsting van pure citrusvruchten is indrukwekkend-prettig ‘bom-bastisch’: frisheid (grapefruit, citroen) gekoppeld aan de zoetheid van mandarijn. Het groene idee is volgens mij een combinatie van ‘geloven’ – als je de naam Tangerine Vert leest en vervolgens ruikt dan kun je alleen maar stellen, ‘wat een frisse, zoete en groene uitbarsting’ – en marjolein. Groenig, kruidig, ‘etherisch-medicinaal’ en aards.

Iets sneller dan gedacht en gehoopt gaat deze ‘cologne-kick over in een ‘klassieke, volwaardige’ geur doordat je vervolgens bloemige noten waarneemt, in a way also groen (geranium en oranjebloesem) elegant eindigend in een zoetige basis met houtachtige nuances. En met – langer op de huid – een sterk muskspoor.

TANGERINE VERT MILLER HARRIS 2

 

 

 

 

SUEDE ORRIS MOLTON BROWN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 13, 2019
Geplaatst in: GEURENALFABET S, MASSNICHE. Een reactie plaatsen

ZACHTER DAN ZACHT

MISSCHIEN WEL TE ZACHT

Jaar van lancering: 2019

Laatst aangepast: 13/05/19

Neus: Jérôme di Marino

IRIS SUEDE 3Er staat een mini-interview op de site van Molton Brown met de neus van Suede Orris – Jérôme di Marino. Laatste vraag: ‘What makes Suede Orris so unique?’ Di Marino antwoordt: ‘Het daagt het idee uit dat iris ouderwets is. Ik wilde dat het poederachtig, maar modern was. Er is een verslavende rijkdom, veel volume en sensualiteit.’

Mensen die een beetje op de hoogte zijn van geurtrends, weten dat dit niet klopt (en kunnen ingrediënten die altijd worden gebruikt als ouderwets worden gekentekend?). Dat bewijst alleen al de constante stroom aan irisgeuren in het nichecircuit – zoals zeer recent Tears of Iris (2019) uit Gucci’s The Alchemist Garden. Daarnaast, bij prestigemerken is iris ook al een tijdje een graag geziene gast. Elf jaar geleden begonnen met Prada’s Infusion d’Iris en Tiffany & Co plaatst de iris ook midden in het spectrum van zijn Eau de Parfum (en de twee variaties die er op volgden).

Ook vertelt hij dat de geur komt uit zijn privécollectie, zijn schatkist komt, die – bescheidenheid siert de neus – ‘de sleutel tot mijn grenzeloze creativiteit is’. Eveneens dat het resultaat een moderne interpretatie is van Florence’s nobele en kostbare traditie om handschoenen te parfumeren met poederige geurnoten van iris’.

Daarover wil ik graag met hem in discussie gaan, gezien dat voor het parfumeren van leren handschoenen in eerste instantie neroli (van de bittere sinaasappelboom, oranjebloesem) werd gebruikt (ter maskering van de looi-lucht van leer). Dit extract van oranjebloesem werd vernoemd naar de vrouw die dit bedacht en het in 1670 aan het hof van Versailles introduceerde – Marie Orsini prinses van Nerola: Nerola, neroli.

Genoeg gezeurd en het moet gezegd: de begeleidende slogan van Suede Orris klopt honderd procent: Soft Rules. De geur valt natuurlijk in de trend van transparante poederig-bloemige geuren (soms gelayered met een gourmanddingetje). Met een verschil: worden de meeste uitgeleide gedaan door een (over)dosis witte musk, in Suede Orris schittert die – gelukkig – grotendeels door afwezigheid, waardoor de geur een soort van niche-toets heeft. En het mooie: je ruikt de iris echt, soort van overvloedig en ruikt in vergelijk met die van Tiffany & Co bijvoorbeeld heel natuurlijk.

IRIS SUEDE 2WAT SUEDE ORRIS IK EIGENLIJK?

Dat is leuk: als je via je neus heel diep inhaleert na de eerste spray, dan lijkt het net alsof je de basis van suède – voor mijn gevoel meer leer dan suède – al goed ruikt om vervolgens snel weer terug naar het begin te gaan van Orris Suede. Althans dat is mijn idee.

Die citrus-whiff van mandarijn neem ik niet echt waar, gebeurt echt in een split second en dat komt omdat die omringd is door een lichte sluier van wierook- en elemihars, en dus de geur anders maakt; je zit als het ware direct in een andere, droog-zoete sfeer die mooi overgaat in het irishart dat lucht krijgt door jasmijn en roos.

Ja, en dan de basis: inderdaad suède, die de poederige noten van iris in zich opneemt en samen fuseren (met dank aan de ‘vasthouders’ cederhout en patchoeli). Na langer ruiken neem ik toch ‘iets’ waar van witte musk, maar dat komt doordat het cederhout, de cistus labdanum en de patchoeli wel erg clean zijn. Eindoordeel: mooi en elegant, maar toch, maar toch – en dat geldt tegenwoordig voor bijna alle geuren – maar toch light entertainment. Het had voor mij wat indringender gemogen.

IRIS SUEDE 1

GREEN WATER JACQUES FATH

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 26, 2018
Geplaatst in: ACHTERGROND, GEURENALFABET G, MASSNICHE, MASSTIGE, NEO NICHE, NICHE, VINTAGE. Een reactie plaatsen

LICHTGROEN WATER

NICHE, VINTAGE, HERITAGE OF GEWOON EEN ‘NIKS-OP-TEGEN’-GEUR

Jaar van lancering: 1947/1993/2017

Laatst aangepast: 26/10/18

Neus: Vincent Roubert/Cecile Zarokian

Foto Jacques Fath op het strand van Cannes: 1948 Walter Carone/Paris Match.

JACQUES FATHWho the fragrancef*ck is Jacques Fath? Olfactieve opa vertelt: Lieve parfumvrienden en geurvriendinnen, lang geleden toen haute couture nog vraiment haute couture was, en de ‘daaruit voortvloeiende’ parfums zonder tussenkomst van marketingafdelingdirectors en storytellingdepartementexecutives direct richting consument werden gestuurd, waren er naast de nu bij het grote publiek bekende huizen (Balmain, Chanel, Dior, Givenchy, Lanvin), een hele trits aan concullega-couturiers.

En die hadden allemaal vanzelfsprekend hun eigen parfumlijnen. In eerste instantie gemaakt voor hun weliswaar zeer beperkte clientèle en andere welvarende ‘couture-conscious’ consumenten. Want, je zou het bijna vergeten, parfum was ooit een elitaire aangelegenheid waar Jan en Jannie met de Pet geen weet van hadden.

Zoals Jacques Fath. Mijn eerste kennismaking met hem op geurgebied was Expression (1977) – ik werd als tiener toen gegrepen door de advertentie: de flacons die als een ‘soort van’ unidentified flying objects op de toeschouwer afkwamen. De fris-kruidge geur (althans zo herinner ik me die) ooit gekocht in de ramsj bij Etos in de jaren tachtig. Nu valt me pas de slogan op: ‘Pourque vous soyez vous-même: éclatante et joyeuse’ – ‘Opdat dat u uzelf zult zijn: schitterend en gelukkig’. Ik werd het…

EXPRESSIONIn zijn korte komeetachtige carrière (geboren in 1912 overleed hij in 1954 aan leukemie) werd hij, zoals dat heet, op handen gedragen vanwege zijn frivole, maar altijd smaakvolle stijl. Het leverde hem beroemde klanten op. In a way the usual suspects van Hollywood en omstreken – hij verzorgde ook de kostuums voor veel glamour-films: Greta Garbo, Ava Gardner en Rita Hayworth.

Voor laatste maakte hij eveneens de bruidsjurk toen zij in het huwelijksbootjes stapte met Aly Kahn. Het zou zo maar kunnen, ik moet het nog uitzoeken, maar één zwembad (bij een van de vele zomerverblijven van mister en miss Kahn) was volgens ingewijden geheel gevuld met een puur parfum, misschien geleverd door Jacques Fath.

De reden wellicht: de superieure kwaliteit. Ik gebruik de omschrijving niet graag omdat zoveel merken zonder duidelijke uitleg en toelichting het te pas en onpas gebruiken, maar een parfum van zijn hand heeft daar werkelijk recht op: legendarisch. Namelijk Iris Gris (1946). Heb dit onlangs in indirecte zin besproken: irisparfum der irisparfums. Op http://www.jacques-fath-parfums.com wordt een en ander uitgelegd over deze klassieker die niet – frappant – is opgenomen in de nieuwe collectie van ‘het huis’.

Of beter gezegd door de nieuwe eigenaren, want sinds zijn overlijden heeft zijn huis en vooral de parfumdivisie diverse eigenaren gekend. Achtereenvolgens L’Oréal, de France Luxury Group (1992), de Banque Saga Group (1996), Groupe Emmanuelle Khanh (1997), the Alliance Designers Group (2002) en daarna de huidige eigenaren (die ik niet ken qua naam).

GREEN WATER 2WAT GREEN WATER IK EIGENLIJK?

De France Luxury Group presenteerde in 1993 in een nieuw ‘jasje’ (inclusief aangepaste formule) de mannengeur van Jacques Fath die terecht de boeken is ingegaan als een van de grote klassiekers van de twintigste eeuw: Green Water. ‘Gewaagd’ in a way voor een Frans huis om in 1947 een geur een Engelse naam te geven. Ik heb er vaak aan geroken, en herinner me de geur anders. Wel groen, maar anders groen. Strakker, ‘duidelijker’, eigenzinniger.

Klopt ook gezien de ingrediënten. Vintage: bergamot, petitgrain, citroen, sinaasappel, munt, lavendel, roos, basilicum, salie, tonkaboon, musk. Nieuwe versie: neroli, bergamot, mandarijn, munt, basilicum, salie,vetiver, eikenmos, ambergris.

De opening anno nu: als een kortstondige, prikkelende regenbui die onverwacht op je neer klettert, de citrusnoten. Zwevend tussen fris en zoetig – deze zoetigheid wordt doorgetrokken naar het hart door de enorme menthol-muntexplosie die daarop volgt – associaties met tandpasta ‘met suiker’. Is dat nu lekker of niet? Kwestie van smaak. Dus voor mij hadden de andere groenleveranciers wat sterker gemogen – basilicum, salie – waardoor het geheel wat kruidiger en wranger was geworden.

green-water-1.jpg‘Grappig’ in deze: ik meen een bloemige noot te bespeuren die heel, heel, heel lichtjes aan ‘geklaarde’ tuberoos doet denken. Ik moet het anders zeggen: de nieuwe generatie tuberoosgeuren gedragen zich zo. Daarvan wordt nu de meer groenige noot benadrukt – chique gezegd: ‘a deconstructed tuberose’ – om de jonge consument maar niet de stuipen op het lijf te jagen. Men neme: Stella McCartney’s Pop (2016), men neme Miu Miu Eau Argentée (2018). Ik heb de nieuwe Maison Margiela – Mutiny (2018) – nog niet geroken waarin de tuberoos ook een discutabel procedé moet ondergaan om maar niet tuberoos-totaal-brutaal te worden.

We dwalen af: Green water maakt een enorme zachte landing. Want de vetiver, de eikenmos en de ambergris lijken wel een vanille-injectie te hebben gekregen – missen daardoor hun de door mij gewaardeerde donkere groenigheid. De basis geeft op papier een strakker en groener effect dan je daadwerkelijk ruikt: de ambergris gedraagt zich als een zoete musk.

Wat ik me als parfum-pensionado in the making afvraag: is Green water nu niche, vintage, heritage of gewoon een ‘niks-op-tegen’-geur die je elke vader met Vaderdag cadeau kunt doen? Hij ontvangt in ieder geval een ‘stukje geurgeschiedenis’ en niet weer een Hugo Boss, Chanel, Armani, Dior of een andere massniche ‘masters of luxury’.

GREEN WATER 3

 

PATCHOULI VINTAGE THE MERCHANT OF VENICE PATCHOULI INTENSE NICOLAÏ

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op februari 28, 2018
Geplaatst in: GEURENALFABET P, MASSNICHE, NICHE. Een reactie plaatsen

PATCHOELI-POVER, PATCHOELI-PRACHT

HOE RUIKT PATCHOELI?

Jaar van lancering: 2014, 2009

Laatst aangepast: 28/02/2018

PATCHOELI

Wanneer je Patchouly (1970) van Reminiscenc als standaard beschouwd, als referentie neemt voor het klassieke, geconfectioneerde patchoeliparfum – met Etro’s Patchouly (1989) en Serge Lutens’ Borneo 1834 (2005) in zijn slipstream – dan is het ‘best wel even schrikken’ wanneer je The Merchant of Venice’s Patchouli Vintage en in mindere mate Nicolaï’s Patchouli Intense op je laat inwerken.

Beide hebben weinig met standaardpatchoeli gemeen. Bij de eerste bevreemdt dat, al was het alleen door de naam – die stuurt je toch maar mooi richting het hart van hét hippiekruid van midden jaren zestig tot midden jaren zeventig van de vorige eeuw. Kom je wel bedrogen uit vooral als je, zoals ik, alleen nog maar nieuwe geuren koopt puur om de naam. Helemaal als je bedoeling van dit nieuwe merk bekijkt: ‘Patchouli Vintage vormt onderdeel van The Museum Collection die is gebaseerd op klassieke grondstoffen en olfactorische families uit Europa en Azië die doen denken aan een geurbibliotheek van een oude parfumeur’. Dan verwacht je toch een oerversie – nog ‘erger’ dan Reminiscence – voorheen alleen verkrijgbaar bij de toko en alternatieve winkeltjes?

WAT PATCHOULI VINTAGE IK EIGENLIJK?

PATCHOULI VINTAGEEen vaag-oosterse ambergeur aangenaam voortkabbelend die klassiek zijn boodschap onthult. Wat wel opvalt: de frisse opening van bergamot, citroenbloesem en jeneverbes houdt lang aan. Eerst als een paar schalkse druppels die vervolgens doorsijpelen naar de basis en lang bespeurbaar blijven. Ondanks de bloemen in het hart – fresia, roos. Ondanks het hout in de basis, een melange van patchoeli, ceder- en sandelhout, musk en amber.

Pure patchoeli ruik je niet echt, eerder als onderdeel van zonet genoemd hout die door de nadruk op musk en amber juist lijkt te verdwijnen. En ondertussen blijf je frisse noten als een bries ‘af en aan’ ruiken. Spookt door mijn hoofd: Mes Nuits Hadrien (2003) van Annick Goutal – die combineerde gelijkerwijs fris en warm zonder echt zwoel-oriëntaals te worden. Het meest aantrekkelijke van de geur (geldt voor de hele museumcollectie): de prijs. 50 ml €50,00. Maar of hier sprake is van niche? Eerder massniche, of nog eerder masstige.

WAT PATCHOULI INTENSE IK EIGENLIJK?

PATCHOULI INTENSE NICOLAIEen van de aantrekkelijke kanten van Nicolaï? Ze levert geuren al vanaf 30ml. Combineer dit met het aller-aller-aantrekkelijkst: de composities. Klasse. Ik kende Patchouli Intense al: zat nog als een herinnering op mijn vaste schijf die direct werd geactiveerd bij de eerste snuif. En weer die vreemde gewaarwording: ruik ik nu aldehyden of is het de combinatie van laurier, wierook en leer die voor dit klassieke ‘Chaneleffect’ zorgt? Want er ligt een chique, volle (beetje frisse) glans over de compositie – de overige ingrediënten niet verstikkend maar veredelend.

Achter de fougère-opening van lavendel, roos en geranium met zoetbloemig effect zit dus de pure patchoeli (kaneel en sinaasappel dwarrelen ‘oriëntaals-vertrouwd ‘ door het geheel). Die ruik je goed, maar niet à al Reminiscence, eerder mannelijk, want flink door de leer gerold, want flink met wierook doorrookt en dit alles zoet-oosters afgeserveerd met amber en vanille. Laatste twee niet te – want hoe dieper ik mijn neus er weer in stop, hoe meer leer ik ruik en minder patchoeli.

Lekker en inderdaad intens. En – mag ik het nog zeggen? – eerder mannelijk, dan vrouwelijk. Niet helemaal zo vreemd: Patchouli Intense kwam in eerste instantie als Patchouli Homme (een cologne) op de markt, werd vervolgens verbouwd tot uniseks –  Patchouli Intense Eau de Toilette – eindigend zoals we hem nu kennen, een eau de parfum.

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE PATCHOULI

 

 

 

BLACK OUD ACQUA DI PARISIS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op februari 9, 2018
Geplaatst in: GEURENALFABET B, MASSNICHE, ZOU VERBODEN MOETEN WORDEN OF NIET?. 1 reactie

#ME TOO OUD

‘DIT IS ONZE MONTALE!’

Jaar van lancering: onbekend

Laatst aangepast: 09/10/18

Neus: het is toch niet…

BLACK OUD ACQUA DI PARISIS MOOD 1Ik was een paar dagen in Amsterdam en gelukkig nog wat tijd over voor de Albert Cuypmarkt. Daar zit aan het begin nummer 84, Grimme Drogisterij, is een soort parfumweeshuis en -hemel ineen, want het heeft zich gespecialiseerd in geuren die het niet gered hebben in aanhoudende strijd om aandacht in de ketenparfumerie. En dat zijn er dus heel veel.

Heb er heel wat parfimpechvogels gekocht in de loop der jaren. Staat een geur met megakorting in de etalage dan weet je zeker dat-ie ut niet gered heeft. Is altijd een zeer verfrissende ervaring: al die creaties die eens met zoveel (arrogante) bombarie wereldkundig werden gelanceerd, nu hier down and out on the Albert Cuyp.

Daarnaast heeft Grimme Drogisterij ook vaak aanbiedingen van merken waarvan ik weleens heb gehoord, maar te lui ben om me er echt in de te verdiepen – meer van ‘zal wel’. Zoals nu in de etalage het ‘nichemerk’ Acqua di Parisis – de naam was mij bijgebleven omdat het wel heel, heel, heel erg goed heeft gekeken naar Acqua di Parma en de het wel erg voor de hand liggende, maar domme associatie met Parijs: parfum en chic dan zal het wel goed en ‘echt’ zijn,

Het is qua verpakking zo ontzettend bij elkaar gejat – ‘chique’ openklapdoosje met ‘zijde’ bekleed – dat je je afvraagt of Acqua di Parma niet met rechterlijke stappen heeft gedreigd. Hoewel dat tegenwoordig steeds moeilijker is en je je moet afvragen of de uitwerking niet contraproductief is. Maar Acqua di Parisis is tegelijkertijd ook zo’n merk dat je weer met beide benen op de grond doet belanden, dat je doet realiseren dat je tegenwoordig kwaliteit voor weinig geld kunt aanschaffen, dat je bij de echte merken voor een groot deel voor de naam betaalt – niets op tegen by the way. Zo zit de wereld in elkaar.

WAT BLACK OUD IK EIGENLIJK?

BLACK OUD ACQUA DI PARISIS DETAILMaar toch, eerst denk je nog: dit is echt nep door die Acqua di Parma-associatie, maar al ruikende moet je bekennen dat het een echt goede geur is; een geslaagd ‘me too’-luchtje. Een begrip dat voor de #metoo-discussie al bestond: een populair thema van de concurrentie anders verpakt onder eigen naam verkopen. In dit geval: ‘Dit is onze Montale’.

Ik dus naar binnen om te vragen naar de geur Black Oud, van – geloof ik, maar geloof nooit ‘van’ – € 80,00 voor € 30,00. De vriendelijke verkoopster die hulpvaardig en ervaren (maar zonder passie gelukkig) vertelde dat het merk nog meer oud in het assortiment had, zoals Oud Couture – volgens haar zachter en toegankelijker dan Black Oud. Dat klopt, maar jezusminamariamoederlief wat is Black Oud toch goed gedaan. Oud zoals het hoort, met een echt Montale-effect, dus wham, bam, in your face. En toch is het meer dan alleen maar – ik ga er vanuit synthetisch – oud. Ook een mooie volle, zoete  roos zit er tussen, beetje vanille, beetje cederhout, en als je jen neus er lang insteekt, iets ijls, iets fris dat in de buurt komt van bevroren bergamot. Houdt ook lang: zes uur.

Leuk, geinig: Acqua di Parisis is geen velden of wegen op internet te bekennen. Geen eigen chique site met achtergrondinfo, jaartallen, storytelling en de hele verplichte bladibla. Sterker, als je gaat zoeken kom je alleen maar bij kortingssites terecht en dat het wordt geproduceerd door Reyane Tradition Company. Dikke shit dat dan weer wel inmiddels, want ik zie dat www.beslist.nl het voor €24,95 verkoopt. Niet gratis bezorgd, dat dan ook weer wel.

Dat wordt Acqua di Parma’s Colonia Oud wel, ook in de aanbieding: van € 189,35 voor € 160,25. Moet gezegd: laatste is eigenzinniger, ‘dieper’. Maar daar maalt de gemiddelde man niet om die bij de koffieautomaat heeft gehoord dat oud nu een trending topic is. En de snob, die zal moeten toegeven dat Black Oud een goed ge(s)laagde oud is die bij een blinde test hoogstwaarschijnlijk door velen aan een ‘echt’ merk toegeschreven zal worden. Niet door hem wellicht, maar daar ben je dan ook een echte snob voor.

BLACK OUD ACQUA DI PARISIS LOGO

INDI KATY PERRY

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 11, 2017
Geplaatst in: GEURENALFABET I, MASSNICHE. Een reactie plaatsen

DE PRIJS VOOR BESTE GEUR IN DE XXX-CATEGORIE

(VUL ZELF IN) GAAT NAAR…

Jaar van lancering: 2017

Laatst aangepast: 11/10/17

Neus: helaas onbekend

INDI 2Kan d’r ook nog wel bij: het geld dat Katy Perry bijverdient met haar parfumlicentie voor Coty. Een fooi voor haar. Volgens mij merkt ze het niet eens aan haar rekeningcourant. Want volgens Forbes verdiende de popster aan haar Prismatic wereldtournee $ 135.000.000 in 2015.

Aan het einde van 2016 kon ze $ 125.000.00 dollar bijschrijven. Nog een paar van dergelijke globetrotteroptredens en Katy is voor haar veertigste miljardair. Ik gebruik de woorden zelden, maar hier kan ik alleen maar ‘humble’ zeggen: ‘Respect!’

Het verhaal bij Indi: ‘Wat ons onderscheidt van elkaar is ook wat we gemeen hebben: onze uniekheid. In plaats van onze ware ik te verbergen, is het de hoogste tijd om onze diversiteit te vieren en het ‘u’ terug te brengen in individueel’. Ach ja, schattig en zo, maar het zijn woorden die haar jonge fans vast aanspreken, terwijl die – net zoals alle andere bevolkingsgroepen – bijna allemaal hetzelfde denken, hopen en zich vooral uniform kleden. Niemand is graag een buitenbeentje op het schoolplein; je moet stevig in je schoenen staan wil je zelf als puber een carrièreplanning gelijk Kate Perry in gedachten hebben.

Leuk aan Indi op de eerste plaats: de flacon. Toont weer eens aan dat je met weinig middelen een chic effect kunt bereiken. Hebben jullie dat, nichegeur-ontwerpers, goed in jullie oren geknoopt? Het stevige witte glas met marmereffect is aan de zijkanten ‘gestanst’ met de van boven naar beneden lopende slogan – ‘put the u in ind ivid ual’. De dop volgt hetzelfde patroon: ‘kpi ndi kpi ndi’. Deze twee ‘blokken’ worden gescheiden waardoor een gedeelte van het ‘goud’ van de verstuiver zichtbaar is. How close to niche can you get?

INDI 1WAT INDI IK EIGENLIJK?

Op de tweede plaats: de geur. Laat’m blind ruiken – ik moet me heel erg vergissen wanneer Indi door veel proefkonijnen níet als niche wordt geclassificeerd. Want rijk, vol, smeuïg, cocon, comforting.

Ik kan ze er niet voor stuk voor stuk uit halen, maar de compositie wordt gedragen door elf soorten musk die voor mij in ieder geval voor een prachtig poederige en tegelijkertijd ‘vloeibare’ basis zorgt. Frappanter: je ruikt ingrediënten die niet worden vermeld. Ik: vijg en kokos. Maar dat kan natuurlijk een som der delen zijn – in dit geval pruim, amber, vanille, tonkaboon. Pruim en vijg hebben bijvoorbeeld olfactorisch raakvlakken. Vanille en amber kunnen samen een kokos-feel bewerkstelligen.

Moet wel gezegd: de opening van witte thee, bergamot en cederhout ontgaat me eigenlijk omdat je direct de volle laag krijgt – dit ervaar ik als positief – van het zonet gemelde. En je moet je neus verdomd diep in Indi steken om lelietje-van-dalen en cyclaam waar te nemen. Het is in ieder geval een bloemennoot die garandeert dat de geur zich vanzelf niet ‘dichtplakt’.

Maar dat staat de niche-ervaring niet in de weg. Indi lijkt bijna een vergissing. Wil zeggen: de neus heeft een van zijn formules die hij aan het maken was voor een high end-label per ongeluk verwisselt met een voorstel voor een celeb-geur. Welke klanten van dit prestigieuze label worden nu ‘gefopt’ met…

INDI 3

AROMATICS ELIXIR PREMIER CLINIQUE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 8, 2017
Geplaatst in: GEURENALFABET A, MASSNICHE. Een reactie plaatsen

NIET HELEMAAL ANDERS, NIET HELEMAAL HETZELFDE

ZWEVEND TUSSEN ZOMEREINDE EN HERFSTBEGIN

Jaar van lancering: 2017

Laatst aangepast: 08/10/17

Neus: onbekend

AROMATICS ELIXER PREMIER 1Ervan uitgaande dat het door de parfummarketeers bedachte idee klopt – de behoefte van de huidige vrouw aan transparante geuren – dan heb je aan Aromatics Elixir Premier een goede. Sterker, een hele goede. Want: je krijgt meer. Namelijk: de sensatie van een klassieke signatuur waarvan het chypre-accent, hoewel véél minder present, voor de liefhebber toch dat vertrouwde, warme bosachtige gevoel geeft.

Dit meldt het persbericht: ‘Neem je zintuigen mee op een spannende reis. Clinique introduceert Aromatics Elixir Premier, een verleidelijk en exotisch parfum met een geconcentreerde mix van natuurlijke citrus, weelderige bloemen en moderne musk. De kern van Clinique’s geliefde geur, Aromatics Elixir, krijgt een moderne interpretatie met frisse, groene topnoten en een speciale blend van musk en warme houtnoten in de basis’. Commentaar: voor mij niet echt een spannende reis. Of je moet een wandeling door een bos als zodanig ervaren. En dat geldt ook voor exotisch.

De vaste gebruikers van Aromatics Elixir (1971) zullen zeker hun favoriet herkennen, alleen wordt de compositie nu in een luchtiger en zonniger setting geplaatst. Loop je met Aromatics Elixir door een donker beschaduwd bos in de volle herfst, de nieuwe versie – de zesde variatie op de klassieker – kondigt het najaar aan terwijl je nog nageniet van de laatste zomerse dagen.

Wat ik alleen vreemd vind: elk cosmetica/parfumhuis wil aansluiting zoeken met de jonge consument, alleen weet Clinique dit wat geuren betreft nog steeds niet te verzilveren. Ik ‘wacht al jaren met smart’ op een geur die Clinique helemaal in sync maakt met de Instagram-generatie. Want Aromatics Elixir Premier buigt meer op het verleden, lonkt naar de oudere generatie. De inhoud (25ml), de prijs (€ 114,50) en verkrijgbaarheid (alleen bij de Bijenkorf en op www.clinique.nl) bevestigen dit.

WAT AROMATICS ELIXER PREMIER  IK EIGENLIJK?

VERBENAEen chique geur, die bij een blinde test, met gemak voor mainstreamniche kan doorgaan. Dat komt door de zuiverheid aan ingrediënten die samen een rijk gevoel oproepen. Alleen is Aromatics Elixir Premier niet bombastisch en over the top maar subtiel. Drie accenten springen eruit. In de frisse, zoetbloemige opening van bergamot en sinaasappelbloesem zijn dat verbena (foto) en salie – zorgen voor een mooi groen randje dat het begin is van de moderne interpretatie van Aromatics Elixir.

In het hart is dat ‘the it-flower’ van nu: tuberoos. Die geeft aan de über-klassieke bloemencombinatie roos en sambacjasmijn een, zij het bescheiden, volbloemig accent zonder zich in haar geiligheid te verliezen. Bescheidenheid kenmerkt sowieso de hele compositie. Dat neem je ook in de basis waar. Hier is het de mirre (in combinatie met ‘moderne’ musk) die de bosachtige noten van patchoeli, vetiver en mos een zachte glans geeft. Dat is tevens het verschil met vintage Aromatics Elixir. Wanneer iemand die draagt, dan ruik je dat direct in haar nabijheid. Aromatics Elixir Premier is intiemer, meer een geur voor jezelf.

Toch is het prettig dat Clinique zijn klassieker met respect behandelt. Alleen zijn er nog steeds liefhebbers die klagen – ‘hou een keer op; nog genoeg te koop op Ebay!’ – dat Aromatics Elixir sinds het verbod op te veel eikenmos in geur niet meer hetzelfde is. Dat klopt. Alleen blijft zowel de nieuwe ‘verplichte’ versie van Aromatics Elixir als Aromatics Elixir Premier het origineel trouw. Is iets wat je bijvoorbeeld niet kunt zeggen van de nieuwe versie van een andere, typische klassieke chypre: Ivoire (1980) van Balmain uit 2012. Dat is gewoon een verkrachting van de ‘herinnering’. Het enige wat het nog gemeen heeft met de vintageversie is de naam.

AE CLINIQUE 2

TUXEDO – LE VESTIAIRE – YVES SAINT LAURENT

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 18, 2017
Geplaatst in: GEURENALFABET T, MASSNICHE, WAT RUIK IK EIGENLIJK?. Een reactie plaatsen

PATCHOULY: SMOKING OR NONSMOKING?

Jaar van lancering: 2015

Laatst aangepast: 17/03/17

Neus: anoniem

TUXEDO 1 YSLVooropgesteld: ik vind Le Vestiaire een originele en clean-mooie invulling van (mass)niche door een – voormalig – couturehuis. Kledingstukken die Yves Saint Laurent zelf niet heeft bedacht, maar wel een nieuwe draai heeft gegeven en hierdoor inmiddels tot de ‘canon’ van de haute couture worden gerekend honoreren met geuren. En die inmiddels – sprak de oude zeur – een genot zijn om naar (terug) te kijken in vergelijk wat de nieuwe ontwerper (kan niet op de naam komen, geen zin om te zoeken) aan depri, skinny-punky jaren tachtig, gratekutcreaties op het plankier blaast… zijn de modellen wel gewogen voor ze…

Als je Le Vestiaire googelt wordt als eerste een gelijknamige – chique tweedehands/vintage – onlinecommunity site (anno 2009) voorgesteld waarvan de bezoekers lijken gemaakt voor deze vijf Yves Saint Laurent-geuren die samen voor mij een ‘probleempje’ oproepen: kun je kledingstukken überhaupt vertalen in geur? Bij het La Petite Robe Noire-assortiment van Guerlain moet ik wel het laatste denken aan het kleine zwarte jurkje beroemd gemaakt door Coco Chanel. Ik had er geen ‘paarse’ gourmandgeur van gemaakt, eerder een strakke, klassiek-chique aldehyde omdat die bekendstaat om zijn tijdloze chic en vanzelfsprekende rijkdom die ‘wij’ associëren met parfum.

Bij het in 2015 gelanceerde Tuxedo – samen met Caban, Saharienne, Trench en Caftan – denk ik ook aan een aldehyde door de strakk-arrogante chic die een vrouw in een smoking uitstraalt (en een man ook mits goed gedragen). De mij onbekende neus koos (samen met wie bij Yves Saint Laurent?) voor een pure patchoeli-geur. Terwijl ik dit smeulende ingrediënt dan weer associeer met een kaftan. Een trenchcoat associeer ik eerst met Bubberry vervolgens ‘geurtechnisch’ met waterresistente beige bloemen (witte bloemen met zoet-kruidige harsen als opoponax en mirre gecombineerd met sandelhout). De wederom onbekende neus koos voor citrus, cederhout en iris.

Kortom, zo kun je wel doorgaan. Iedereen interpreteert alles altijd anders. En dat is maar goed ook, anders zou het wel een hele saai boel worden in de parfumerie. Wat schrijf ik? Is het natuurlijk want als er één business is die elkaar te goed in gaten houdt is wel de luxe-industrie.

Dit is de officiële Engelse omschrijving van Tuxedo – L’Oréal Luxe Nederland beantwoordde Geurengoeroe’s email concerning Le Vestiaire in eerste instantie niet, kreeg twee of drie weken nadien pas antwoord waarin hij werd pats-boem verwezen naar de Bijenkorf in Amsterdam: ‘A spicy unisex scent that blends the matte texture of smoked patchouli with ambergris accord to express a magnetic and dark sex appeal. The sharp black pepper enhanced with the freshness of cardamom mirrors the satin stripe that runs along the seam of the trousers and the lapels of the jacket. With a refined sense of detail, the gleaming effect of the spices electrifies and highlights the sophistication of the garment. A bold masculine look transformed into a feminine staple by Yves Saint Laurent, the tuxedo is an expression of impertinent seduction’.

WAT TUXEDO IK EIGENLIJK?

KARDEMONLaatste zin is leuk in de zin van dat het een pakkende omschrijving is van een smoking gedragen door een vrouw. Alleen dat vind ik niet voor de compositie gelden. Impertinente verleiding + Yves Saint Laurent = u raadde het al: de originele, maar niet meer verkrijgbare Opium (1977). Tuxedo is een aangename patchoeli, maar niet shocking en zeker niet gerookt. Zoals Opium symbool staat voor parfumoverdaad van de jaren tachtig, zo staat Reminiscence’s Patchouly (1970) voor de (luxe)hippy van jaren zeventig. In vergelijk daarmee Tuxedo is wel erg ‘op maat gesneden’ en geconfectioneerd. Het lijkt tegenwoordig wel of de exclusieve geurenleveranciers steeds banger zijn je een full blown patchoeli-ervaring te geven.

Tuxedo begint vreemd, als een blur: ondefinieerbare fruitige noten, ondefinieerbare bloemige (denk roosachtige) noten. Vanuit deze opening ontsnappen al even ondefinieerbare specerij-achtige noten (een mix van komijn en nootmuskaat lijkt het wel). Veel tijd om je hierin te verdiepen krijg je niet omdat de patchoeli zich aandient. Die doet in light-vorm wat het kruid moet doen: donker, bosachtig, vochtig blad – dat werk. Alleen echt smeulen wil het niet. Dit gemis wordt gecompenseerd met een groen akkoord – bitter, scherp. Tuxedo krijgt zowaar eigenzinnigheid: kardemom (tekening) en peper in ‘soort van’ overdrive.

Dan komt er donkerte, een ‘soort van’ sensualiteit, een ‘soort van’ warmte waarvoor, naar ik vermoed, een ‘soort van’ ambergris en ‘soort van amber’ voor verantwoordelijk is. Het effect wordt omschreven als gerookte patchoeli, maar dan kan ik me niets bij voorstellen. Of beter gezegd, is vreemd aangezien alle pure patchoeli altijd ‘een soort van’ gerookt, want gedroogd is en die mooie, donkere, tabak-kamferachtig sensatie bewerkstelligt. Dus: geen smoking, maar nonsmoking patchoeli.

Ik schrijf dus constant een ‘soort van’. Komt omdat ik mijn vinger niet echt op de compositie kan leggen. Heb nu het afgelopen jaar – de vernedering! – de Bijenkorf drie keer bezocht (was in de buurt, had wat tijd over) om Tuxedo zelf ‘onzuinig’ op te doen – nog niet zo makkelijk met een ‘beauty assistent’ in de buurt. Het lijkt wel of de geur niet goed uit de verf is gekomen. En wat ook jammer is, het totaal ademt een ‘soort van’ synthetische kilte terwijl patchoeli het tegenovergestelde moet geven. Om de vergelijking met een Yves Saint Laurent-smoking door te trekken: alsof die niet is gevoerd met zijde, maar met viscose.

TUXEDO 2 YSL