SEASIDE RENDEZ-VOUS
EEN AQUA ALLEGORIA MET MEERWAARDE
Jaar van lancering: 2016
Laatst aangepast: 17/03/06
Neus: Thierry Wasser
Van zo’n naam krijg ik alleen al goede zin. Dan zal het met de inhoud ook wel snor zijn. In gedachten zie ik me zelf rond promeneren, maar dan wel in een 19de eeuwse setting. Als een ‘dandy warhol’: wandelstok, haar gepommeerd, strak kostuum, een mouchoir besprenkeld met de geur. Én vanzelfsprekend begeleid door mijn valet die me met een parasol beschermt tegen de zon. Exentricité oblige! Dit vintage-gevoel komt natuurlijk door de presentatie – de geur zit in de beroemde abeille-flacon waarvan in 2013 de160ste verjaardag werd gevierd.
Promenade des Anglais is trouwens geen fantasienaam: zo heet nog steeds het beroemde wandelgebied in Nice langs de kades waar de 19de eeuwse well to do-Engelsen hun tweede, derde of vierde huis hadden om de somberheid van hun vaderland te ontvluchten. Nu heet het La Prom en is niet alleen populair bij Engelse flaneurs: op zondag is het een geliefde bestemming voor hele – lokale – families.
Heel lang werd de wereld van het Europese gedeelte van de Middellandse Zee olfactorisch opgeroepen met een blend van citrus- en aquanoten begeleid door ‘lokaal’ groen en hout. Rond 2000 voegt zich daar een ‘nieuw’ ingrediënt bij die een extra dimensie toevoegt: de vijg. Natuurlijk in gang gezet door Dyptique’s Philosykos in 1996 en door Hermès letterlijk geklonken aan het Méditerranée-gevoel met Un Jardin en Méditerranée in 2003.
Dit is niet de eerste keer dat Guerlain de vijg prominent opvoert: in 2008 deed Jean Paul Guerlain het himself met Maria Salamagne (en Sylvaine Delacourte naar wordt beweerd) in Fique – Iris. En die iris is ook prominent present in Promenade des Anglais.
Mijn indruk hierdoor: Promenade des Anglais is in feite een Aqua Allegoria, maar dan met diepgang. De speelsheid en het ongecompliceerde karakter (uitgangspunt van Aqua Allegoria) krijgt in de basis een sterkere sillage waardoor de totaalimpressie zich rijk-geschakeerder aandient.
WAT RUIK IK EIGENLIJK?
Iets aangenaams dat zeker. Alleen ruik ik meer dan alleen bergamot, vijg en iris. Blijkt ook als je goed door ruikt: het is een voorjaarsguirlande van fris-fruitige en bloemige noten die worden gewikkeld in een cocon van iris. Mooi in de opening: het groen-wrange, groen-zwoele, groen-zoete karakter van de vijg wordt versterkt door zwarte bes en viooltjesblad. Knisperend zoet. En de iris lijkt ingepakt door een ‘Guerlinade’, want een diffuse bloemenblend van roos, mimosa, lelietje-van-dalen en viooltje dient zich aan. Zoet, honing-poederig, fris-knisperend en ‘zuurtjes-zoet’. Heel Guerlain, dus elegant is de basis, want de witte musk wordt hier verzacht door iris en heliotroop.
Ook hier weer ‘grappig’: het vermelden dat alle ingrediënten ‘van de zuiverste kwaliteit zijn’. Hé allo, bien sûr c’est Guerlain, hein! Opvallend in deze: in oude persberichten maakte Guerlain hier nooit gewag van – verondersteld vanzelfsprekend.
‘Eerlijkheid’ gebied te zeggen: de prijs is ‘parfum-pittig’, 125ml € 205,00. Terwijl je voor een Aqua Allegoria-flacon met hetzelfde volume € 89,00 betaalt. Voor ‘mijn gevoel’ was het logischer geweest wanneer de verkoopprijs somewhere in between was geweest. En hoe komt het toch dat ik bij het horen van Promenade des Anglais dit nummer van Queen door mijn gedachten zweeft: Seaside Rendez-vous…
Ik zeg: oordeel zelf. En wat ik nog vreemder vindt: de promoclip. Gemaakt door een van de meest getalenteerde regisseurs uit Italië op dit moment, maker van La Grande Belleza (2012). Die maakt zich er wel erg gemakkelijk van af wat mij betreft – de overeenkomsten met de filmfeeststemming zijn talrijk, de uitvoering is alleen minder uitbundig en minder goed gespeeld: model speelt actrice.
En op ‘uit de natuur’ valt trouwens wel wat af te dingen. Peer wordt synthetisch samengesteld. Heliotroop idem. En: zwarte vanille bestaat niet – of je moet de gefermenteerde peul bedoelen, maar die is donkerbruin. Is die zwart dan is die over zijn (b)ruikbaarheidsdatum heen. Zwarte musk evenmin, net zo min als groene, paarse en roze musk. Is een fantasienaam om de consument te sturen.
Zoals gezegd: een echte een fruitchouly behoorlijk girl-girly geïnterpreteerd. Met andere woorden: heel veel fruit met bloemige tussennoten eindigend in een houtachtige basis. Er werd niet voor de bambinella-peer gekozen vanwege het specifieke aroma. Alle peren ruiken hetzelfde in geuren, het gaat er om waarmee je ze omringt. Wel omdat de bambinella door zijn kleine maat zo schattig oogt en daarom binnen no time in Groot-Brittanië ‘uitgroeide’ tot een van meest populaire soorten. En die wordt in grote hoeveelheden in de opening verwerkt in Black Musk waardoor het moeilijk is om de roze peper en de bergamot eveneens te onderscheiden. Kwestie van je neus er goed in zetten.
Na twee geuren, waarin de Davidoff-man zat gevangen in clichés rondom mannelijkheid, gepresenteerd in gadgets die de man van nu echt niet weer wil, maar nog steeds inclusief variaties op de homesite worden aangeboden – Champion (2010) en The Game (2013) – kiest het nu voor het zekere voor het onzekere: dus klassiek, dus vertrouwd met een hedendaagse twist.
Anyway, vol verwachting klopte mijn hart op weg naar de voorjaarspersconferentie van Guerlain in Brussel om kennis te maken met Ambre Éternel. Hoewel ik vind dat Guerlain met deze op één geïnspireerde ‘matière première’-geur achter de trends aanloopt – Guerlain must lead the way in the world of perfume for me – werd ik niet teleurgesteld. Temeer omdat het geen pure ambergeur betreft – dat kennen we nu wel – maar een – bijna – puur ambergris-parfum.
De geur zit nu vier uur op mijn rechterpols en nog steeds resoneert hij na, zelfs bij thuiskomst door het hele appartement, terwijl dat reukvrij is (vanochtend gelucht en nog niet gekookt). Bij de opening herkende ik de kruidige noten van kardemom en koriander niet direct. De reden, logisch: ambergris. Die ontvouwt zich als een zachte, golvende door de zon belichte oceaanstroom: warm, grof, zilt, ‘inkt-achtig’, beetje animaal-weeïg, maar zonder de scherpe ‘afdronk’ die zoveel synthetische ambergris-geuren kenmerken. En dan in eens wordt deze 40/60-combinatie gewikkeld in leer. Vol, tussen ruig en soepel, en persistent, en voor mij herinneringen oproepend aan de vintageversie van Habit Rouge (1965). Nu ruik ik ook de kruidige noot waar die heel langzaam overgaat in een prachtige sensuele droog-strakke houtbasis die af en toe zoete nootjes verspreidt – de invloed van oranjebloesem veronderstel ik.
WAT RUIK IK EIGENLIJK?
Het nadeel én risico van de constante stroom aan geuren is dat de composities an sich, inhoudelijk, minder serieus worden genomen (soms vraag ik me af hoeveel procent van de parfumgebruikers hier hun koop op baseren). Komt natuurlijk voor een groot deel door het inmiddels te voorspelbare traject dat een geur uit de ketenparfumerie aflegt.
Zo ontstond een nieuwe sensuele, bloemeninterpretatie door het viooltje aan de tuberoos – foto – te koppelen’. Alleen, schrik niet (als tuberooshater) of verheug je niet teveel (als tuberoosliefhebber) want deze van geilheid uit elkaar spattende bloem houdt zich hier behoorlijk op de vlakte, blijft nogal ‘simply’. Durft niet met haar meest erotische kant te lonken.
Jane Birkin had al haar tas – dé Hermès’ Birkin Bag; een uitvergrote versie van de Kelly-tas – maar nog niet haar geur. Ach, gossie. Even Hermès misschien nog een keer bellen? Niet dus. Ze moest wachten tot het moment dat ze Lyn Harris ontmoette. Tot 2006 konden alleen mensen die erg intiem met Birky (moi?) waren ervan genieten, daarna ging de geur in de brede verkoop onder de naam l’Air de Rien. Dit lees ik op de site van Milller Harris: ‘Challenging the conventional, Jane sought to evoke the nostalgia of dusty libraries and old books. Lyn masterfully conjures this essence with rich notes of oak moss, Tunisian neroli, sweet musk, amber and vanilla. As indefinable as it is alluring, l’Air de Rien captures the essence of Jane’s inimitable style’.
Interessant: l’Air de Rien is vanaf het ‘iedereen-kan-ervan-genieten’-moment un succès fou en geleidelijk aan een moderne klassieker geworden. Logisch. De naam is natuurlijk een understatement pur sang én een trucje voor het oproepen van een voorspelbare verbazing: l’Air de Rien betekent letterlijk vertaald de Schijn van Niets. Maar beoogt natuurlijk het tegenovergestelde: het is alles! Voor mij blijft de geur zeer aangenaam tussen beide hangen. Want deze schijnbaar, nietszeggende en eenvoudige compositie heeft een waarlijk wonderlijke diepgang.
En die is dus, dus, dus niet, niet, niet fris crisp en cologne-knetterend maar eerder beetje viezig – de indolen van de neroli/oranjebloesem gaan mooi hun gang met de ambernoten. Ik moet niet aan oude huizen denken. Eerder aan een ongewassen lichaam, beetje bezweet ter ‘maskering’ besprenkeld met talkpoeder in plaats van afgedroogd met een schone handdoek. Je moet eigenlijk onder de douche maar vindt het eigenlijk wel lekker zo.
Ik ken eigenlijk maar één klassieke componist die een rivier treffend op muziek heeft gezet – en ik kan me er iets voorstellen bij deze Music for the Milions-melodie die bijna iedereen bij het horen van de eerste noten kan meeneuriën: de Moldau (1874) van Bedřich Smetana. Volgt het ‘klassieke ‘traject’ van een rivier: hoog in bergen komen ‘uit het niets’ de eerste druppels samen, kabbelen naar beneden. In hun poëtische, lichte val nemen ze andere druppels mee, vormen een vriendelijke sliert, wordt een steeds bredere, wildere en onstuimiger stroom die uiteindelijk tot rust komt in… ja waar eigenlijk? Praag of toch de Noordzee? Zoek maar op.
Ik hoor sommige denken, maar ‘die is toch van Johan Strauss?’ Inderdaad, maar daar heb ik geen stromend, eerder een constant ronddraaiend gevoel bij. Het is niet voor niets een romantische wals die aanvangt bij zonsopgang, je in een draaikolk, een wervelwind golvend meevoert samen met je geliefde om tijdens de finale – de nacht is reeds gevallen, smachtende blikken worden gewisseld – weer in juiste banen wordt geleid. Bezegeld door een kus die een bond smeedt voor eeuwig en altijd… excuses ik liep me even meeslepen.
En wat leveren deze omzwervingen op? Nou heel simpel: een prachtig sextet met een overdonderend effect. Door de volheid ontmoet je parfums met een vierde dimensie. Dat wil zeggen: achter de basis lijkt zich nog een extra laag op te houden die als het parfum langer op de huid zit opnieuw met de hoofdlijnen aan de gang gaat, ze uitdiept een nieuwe blik op de compositie werpt.
Ten eerste: ik vermeld alleen de belangrijkste ingrediënten anders ben ik over twee uur nog aan toelichten en uitwijden.
Sagami: wat een ongekende opening na een enorme zoet ‘ach vaderlief toe drink niet meer’-recept van rum-, likeur- en whiskyachtige noten verschijnt daar… wierook die lijkt te wiegen in een marine-akkoord. Onverwacht, maar het werkt voor enkele tientallen meters.
Ook in Yacuma, zo blijkt nu, brengt Galardi een van zijn favoriete openingsakkoorden onstuimig tot leven. En hoe joyeus en vrijgevig: pruim die oranje-fris wordt opgelicht door mandarijn, die oranje-sensueel wordt opgelicht door saffraan.
Bij een coutureroos kan ik alleen maar denken aan liefdevol handwerk: een roos die dus wordt uitverkoren om glans te geven aan een parfum wordt met de hand verzorgd, gevoed en van water voorzien, met de hand geplukt, met de hand gedestilleerd tot een parfum dat met de hand wordt gegoten in een mondgeblazen flacon.
Eerst in de vorm van pioenroos – zacht en zoet – om daarna ruim baan te geven aan een ‘rozennectar’. Waarvan de fris- en helderheid wordt ondersteund door jasmijn. Houdt lang aan voor de basis zich meldt van vanille en karamel (verantwoordelijk voor een licht gourmand-accent) en een mix van ‘weelderig’ hout: patchoeli en cederhout. In plaats van weelderig kun je beter spreken van zacht en licht hout gezien de bloemenfactor present blijft.
GEURENGOEROE 