‘VLOEIENDE’ BLOEMEN IN ALDEHYDEN-AURA
EEN OLFACTORISCHE KOMEDIE
Jaar van lancering: 1928/2014
Laatst aangepast:14/09/18
Parfumpraatjes met www.parfumaria.com en (binnenkort) van mijn kant met vrienden en bekenden met een landelijk boven het gemiddelde interesse in geuren, zijn leuk om te doen. En worden gewaardeerd. De reden: steeds meer mensen kijken en luisteren naar iets liever in plaats van te lezen. Ik merk het bij mezelf: ik kijk kom zo een hele avond door met het kijken naar www.youtube.com.
Je zoekt een bepaald onderwerp en voor je het weet word je getrakteerd op documentaires, interviews, oude tv-programma’s en films waarvan je het bestaan niet vermoedde. De lukraak opgenomen happenings en gebeurtenissen die je dan bij toeval ziet, zijn vaak het leukst. Alleen, soms zijn er geuren of ‘geurgebeurtenissen’ die je meer recht doet met het geschreven woord. Kun je net iets preciezer dingen toelichten en verdiepen.
Bijvoorbeeld Marion-Nous. Ik word al vrolijk als ik de naam hoor; moet dan direct denken aan de ‘tegenhanger’ Divorçons-Nous (Laten we Scheiden) van Jean Patou – waarvan ik zeker ben dat deze geur bestaan heeft, volgens mij 1927, maar op internet niet meer vermeld wordt. Het vormde onderdeel van een tiental herlanceringen eind jaren tachtig toen Patou door de inzet van Christian Lacroix op ieders lippen lag in de wereld van haute couture. Ik heb ze toen in ieder geval op de plank zien staan bij Sephora aan de Champs-Elysées.
Anyway, gelanceerd tijdens ‘de gouden eeuw’ van de Franse parfumerie die niet alleen ‘sprookjesachtige’ en poëtische creaties bracht, maar ook veel geuren met understated gevoel voor humor. Nog zo’n lekkere van Jean Patou in deze: Adieu Sagesse (1925). Vrij vertaald: toedelodoki wijsheid. Marion-Nous volgt hetzelfde spoor. Is namelijk geïnspireerd op de succesvolle toneelbewerking (in heel Europa opgevoerd) van Germaine Acremants (1889-1986) komedie in boekvorm van Gay, Marion-Nous dat in 1927 met de Nationale Prijs voor Literatuur in 1927 werd onderscheiden.
Even googelen, blijkt Acremant zo’n interessante persoonlijkheid waar ik me binnenkort eens in ga verdiepen. Oriza L. Legrand presenteert deze herlancering als ‘een olfactorische komedie vol romantiek met rozenwater’.
WAT MARIONS-NOUS IK EIGENLIJK?
Voor mij een heerlijke, overheerlijke zonnige bloemengeur schatplichtig aan de aldehydenformule geïntroduceerd door Chanel. Alleen met dit verschil: het is minder vettig, meer ‘open’. De aldehyden hebben hier wel dezelfde werking: ze poeleren de bloemen; laten ze glanzen. Wat ik fijn vind: de hyacint – fris, groen, schalks – is duidelijk waarneembaar tussen de andere bloemen – een vloeiende melange van oranjebloesem, jasmijn, roos en ylang-ylang.
Wat mij wel ontgaat is de kruidige toets die de bloemen pit moeten geven in het hart – anjer en kruidnagel. ‘Typische’ jaren twintig-accenten die ik overtuigender heb geroken in andere vintage-releases. Maar bij een ‘herruik’ op 25 september 2021 wél duidelijk bespeur – het kan verkeren.
Ik heb trouwens het idee dat de originele compositie te veel is aangepast aan de ‘huidige smaak’. Want in de basis neem ik wel een mooi samengaan van tonkaboon en een vloeiende houttoon – sandelhout – waar. Alleen wat de geur ‘anders’ zou maken niet. Hoewel opgevoerd, detecteert mij neus het niet echt, terwijl ik er zo’n fan van ben: civet en ‘echte musk’ (dat nu meestal wordt opgeroepen met ambrette en styrax). Op 25 september 2021 ook niet.
Met andere woorden: ik had graag de vintage-versie weleens willen ruiken. Nog iets: is Marions-Nous ouderwets, té vintage voor een nieuwe generatie? De geur heeft inderdaad iets van ‘has been’, van voorbij. Injecteer het met een waternoot, voeg wat cleane musk toe in de basis en je hebt een nieuwe Marc Jacobs in the making. Marions-Nous zou Jacobs dan als limited pure perfume edition voor de feestdagen uitbrengen volgens mij.
Tot voor kort had ik Zadig & Voltaire hoog zitten. Door de naam welteverstaan (niet door de mode). Die refereert aan een boek dat ik ooit voor de Franse lijst heb gelezen (in het Frans) : Zadig (1747) van de Franse schrijver, essayist, filosoof en vrijdenker Voltaire. Nom de plume voor François-Marie Arouet (1649-1778). Het is een filosofische vertelling over het wrede lot. Voltaire onderzoekt of geluk mogelijk is voor goede, redelijke en deugdzame mensen, in dit geval voor de hoofdpersoon Zadig.
Met de naam wordt duidelijk gemaakt dat ‘Meiden alles kunnen. Op elk moment. Waar dan ook. Ongelofelijk’. Ongelooflijk inderdaad, want wat een westerse ‘in your own bubble’-kijk op de wereld. Er zijn volgens mij wereldwijd meer meiden die juist niet alles kunnen, hoe graag ze ook zouden willen. Dit gratuit activistische elan sluit aan bij een mini-trendje in de luxe modewereld naar aanleiding van de #metoo-consternatie. Ofwel, flirten met feminisme.
Er is iets anders aan de hand dat niets met old fashioned or new fashioned varen te maken heeft: Girls can do anything heeft voor een vrouwengeur een ‘overdosis’ van ambroxan. In dit geval ambroxide genoemd, eigenlijk de juiste omschrijving voor synthetisch ambergris die warme, zoete, iets ziltige, kruidige en musk-achtige noten vermengt, ‘geplakt’ op hout. Maar deze overdosis verhoudt zich tot 02 – de beroemdste en bestverkochte ‘solo-ambroxan’ – van Escentric Molecules als een eau de cologne tot een parfumextract.
Zie-ik-ut het geurgewijs ff niet meer zitten, overweeg ik olfactorische zelfmoord, dan rest mij slechts één remedie – afgezien van goed verkouden worden en/of een goed glas wijn: een parfum selecteren van een huis dat vrij van de lifestyle-waan van de dag, vrij van marketinggeleuter, vrij van storytelling-geprietpraat, vrij van maatschappelijke betrokkenheid gewoon doet wat het ‘moet’ doen: vanzelfsprekend vakmanschap bescheiden maar met autoriteit gepresenteerd. Kom daar nog maar eens om!
Ik heb het nooit in ambrette (foto) kunnen ontdekken: facetten van eau de vie. Ik heb er nooit iemand over horen bloggen, maar sinds deze omschrijving in het persbericht van Le Cri de la Lumière staat, kakelt men elkaar na. Voor mij heeft ambrette iets musk-achtig met vooral groen-aardse accenten met warm-humus nasleep (nu ook wel vegetaal/plantaardig genoemd). En dat ruik je dus verondersteld in de opening.
Ik dacht ‘altijd’ dat Mont St Michel maar één geur produceerde: Ambrée Authentique. Had een inmiddels overleden vriendin van me (drie jaar geleden op 80-jarige leeftijd) altijd achter de hand als ze geen geld had voor een Guerlain (haar vaste merk, haar favoriet Parure) en toch een echt ‘Parijsparfum-gevoel’ wou hebben.
Even ter herinnering: Mont Saint-Michel is een getijdeneiland over land alleen bereikbaar bij laagwater. Tegenwoordig loopt er een smalle brug, met pendeldienst, alleen toegankelijk voor voetgangers. In 1979 werd Mont Saint-Michel met abdijcomplex en omliggende baai uitgeroepen tot werelderfgoed door de Unesco en is – wist u dat? – met jaarlijks meer dan 3.500.000 bezoekers Frankrijks derde toeristische site na de Eiffeltoren en Versailles. Reisadvies: niet tijdens het hoogseizoen.
Ik zat te grabbelen in mijn ‘geurenton’ – verzamelplaats van proefjes – voor een nieuwe recensie en trok Figment Man. Wel zo makkelijk: ook Figment Womanerbij gepakt. Eerste waarschuwing: don’t be fooled by the name. Want de geur heeft dus niets, maar dan ook niets met vijg te maken (wat op zichzelf wel leuk geweest zou zijn). De ongebruikelijke/originele naam – had er nog nooit van gehoord – betekent: sprookje, bedenksel, hersenspinsel, fabel(tje), verzinsel, inventie, fictie en verdichting.
Heb jij dat nu ook? Bijna ontroerd zijn als een blogger een geur analyseert als betrof het een retroperspectief van een belangrijk kunstenaar. Pagina, na pagina worden de indrukken en observaties gedeeld. Maar hoe meer hij/zij zich erin verdiept des te meer bij mij het figment-gevoel verdwijnt – nog iets aan de verbeelding overlaten bij de lezer wordt gekaapt door kille analyse. Voorbeeld: 
Dan Figment Woman. Ik word bijna gek van de zogenaamde ‘gefragmenteerde tuberoosgeuren’. Stella McCartney heeft er een. Reminiscence heeft er een. Gucci heeft er een. Miu Miu volgt binnenkort. Wat doet deze variant? Is heel simpel: minder naar tuberoos ruiken. Eerder het boterachtige, melkachtige gevoel versterken in plaats van het overweldigende bloemeneffect. Natuuurlijk – bijna verplicht – wordt ze begeleid door gardenia en ook nog veel andere witte bloemen: sambacjasmijn, oranjebloesem en ylang-ylang. En helemaal hip: de toevoeging van saffraan, gecombineerd met peper.
Is de parfumwereld aan het doordraaien? Kun je een boom over opzetten of misschien wel zelfs een seminar/congres aan wijden met internationale sprekers die vanuit verschillende invalshoeken een positief toekomstperspectiefgericht licht laten schijnen, dan wel een aanzwellende, onheilspellende onweersbui laten plenzen over de toehoorders. En alles wat zich daar aan meningen tussen beweegt.
Als extraatje een très plastique armband-broche-combi die je om je pols kunt hangen of op je trui kunt spelden die je normaliter op de kermis bij de schiettent als troostprijs krijgt. Het accessoire is trouwens van een beledigende shitkwaliteit, na een paar keer ‘spelen’ begaf een, van de twee armbanden het al. Bevestigd wederom mijn vooroordeel over dit soort gratis cadeautjes bij geuren. Niet doen. Is voor mij hetzelfde dat je bij de slager gratis bearnaisesaus krijgt bij je gekochte chateaubriand. Laat maar. Gratis bestaat niet. Leuker zo het zijn wanneer het vice versa gebeurde.
Als ik goed heb geteld heeft Bond No 9 – anno 2003 – 129 geuren in zijn collectie. Ja, ik heb echt tde ijd niet, en zelfs als ik die had, om me in alle te verdiepen. Grote kans dat er een tussen zit die écht beantwoordt aan mijn voorkeur. Trouwens, ik heb geen olfactorische voorstelling van dit gedeelte van Central Park en of die anders ruikt, zou moeten ruiken dan het oostelijke of welk gedeelte van New Yorks groene long dan ook.
Beetje overdreven gesteld: zonder eau de colognes (of is het nu eaux de cologne in het Nederlands taalgebied?) kom ik de zinderende hitte van nu niet door. Trouwens ook tijdens lauwe zomers bewijzen ze me een goede dienst. Op strategische plekken staan ze in mijn tot woning omgebouwde Saksische boerderij in Drenthe klaar als ik behoefte heb aan instant-verfrissing.
Normaliter wanneer ik een geur als siroop omschrijf, bedoel ik dat negatief. Toch komt die gedachte bij Cologne Extra Vieilleook direct naar boven borrelen, maar dàn heerlijk fris zoals luchtbellen in een glas zich een weg naar de oppervlakte banen, wanneer ze worden overgoten door ijs en water.
GEURENGOEROE 