SPIRITUEUSE DOUBLE VANILLE GUERLAIN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 4, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET S, NEO NICHE. Een reactie plaatsen

EEN VANILLELIKEUR VOOR OP DE HUID

Jaar van lancering: 2007

Laatst bijgewerkt: 15/09/12

Neus: Jean-Paul Guerlain

Vanille en Guerlain: een verbond voor altijd. Het is de verrassing van Jicky (1889), het geheim van Shalimar (1925), en treedt op als fluwelen detail in diverse klassiekers en bevindt zich ook in het beroemde Guerlinade, de ‘handtekening’ van het huis. Om deze limited edition beter te begrijpen, is het volgens Guerlain slim om te mijmeren over de naam. Spiritueuse? Ja, zegt Guerlain als een likeur voor op de huid. Double Vanille?

Volgens Guerlain had de geur net zo goed Triple Vanille mogen heten, want de resonantie van de vanille is zo sterk; het sleept in zijn echo alle andere ingrediënten mee! De geur valt het beste te vergelijken met een reis die een boot maakt gevuld met houten vaten vol met rum, kratten vol met specerijen. Of met een olfactorisch dagboek van een ontdekker van de fijnste grondstoffen. Genoeg gemijmerd… open de flacon met zijn nostalgische look en gezegeld met de bij, Guerlains symbool sinds 1853.

Hij staat voor de transformatie van de vanillebloem tot peul. Want het is volgens Guerlain de melipona-bij die de vanilleorchidee bestuift… en ik (en vele anderen) altijd maar denken dat hier een kolibrie voor verantwoordelijk was.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Eerst even dit: er bestaan twee vanillesoorten. De Vanilla tahitensis en de Vanilla planifolia. Guerlain prefereert de laatste omdat het meer nuances heeft en rijker van geur is. Guerlain betrekt de planifolia van de Comoren en Tahiti. En om de geur ervan te intensiveren wordt aan het vanille-absolu in de vorm van een tinctuur vanillin en ethyl vanillin toegevoegd. En om zich van een constante kwaliteit te verzekeren, worden diverse vanille-oogsten in een ‘communelle’ bewaard voor een zo gelijkmatig en uitgebalanceerd akkoord.

Nu de geur. Volgens Jean-Paul Guerlain is een vanillestokje een parfum op zich. Haar kruidige kant, die niets vandoen heeft met het zoete en sentimentele aura waarmee vanille over het algemeen wordt omringd, inspireerde hem tot Spiritueuse Double Vanille. Om dit te benadrukken voegde Jean-Paul in de opening bay rose toe, ook wel bekend als roze peperkorrel met zijn bloemige, maar zeer eigen kruidige noot. Bergamot waakt ervoor dat de vanille niet te zwaar wordt.

Mooi is vervolgens het houtige aspect – wie zegt nu nog dat vanille alleen maar zoet is? – opgeroepen met cederhout en wierook. Even mooi contrasteert hiermee het bloemige hart van Bulgaarse roos en ylang-ylang. Dat de laatste, tropisch-zoete bloem goed met vanille harmonieert bewees Jean-Paul al in 1999 met Ylang & Vanille uit de Aqua Allegoria-reeks. En al dit lekkers wordt in de basis opgevangen door een ‘double vanille’-dosis die haar ‘versierdersvermogen’ versterkt ziet door het even zoetgevooisde, maar meer poederige benzoïne-hars.

RUIK & VERGELIJK

Hoewel een van de meest geliefde geuren, zijn er niet veel mensen die een ‘abosluut’ vanilleparfum weten te waarderen. Net iets te veel van het goede. Net iets te veel herinneringen aan appeltaart en een (on)prettige jeugd. Double Vanille Spiritueuse en onderstaande geuren maken duidelijk dat dit ongegrond is. Ben je dan nog niet gewonnen, dan ben je gewoon geen vanille-fan.

En dat de ene vanillegeur niet de andere is, bewijst La Maison de la Vanille. Een Frans parfumhuis gevestigd op het eiland Réunion (het beste vanille-adres volgens velen) dat zich met zijn geuren richt op de diversiteit van vanille.

La Maison de la Vanille Vanille Givrée des Antilles (2001)

Serge Lutens Un Bois de Vanille (2003)

Annick Goutal Vanille Exquise (2004)

Yves Rocher – Secret d’Essences – Vanille Noire (2010)

Reminiscence – Les Classiques – Vanille (2012)

EAU NOIRE – LA COLLECTION DE CHRISTIAN DIOR – DIOR

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 4, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET E, NEO NICHE. Een reactie plaatsen

MINIMALE LUXE MET MAXIMAAL GENOT

Jaar van lancering: 2004

Laatst bijgewerkt: 02/06/12

Neus: Francis Kurkdjian (foto onder)

Art director: Hedi Schlimane

Flaconontwerp: Hedi Schlimane

Hoewel je Homme (2004), ondanks de kloeke flacon, binnen Diors mannengamma de meest verfijnde is (komt door de hoofdrolspeler iris), heeft het merk drie andere geuren die nog hoger reiken en mikken: Eau Noire, Eau Argent en Eau Blanc (alle drie ook uit 2004). Hiermee is Dior (met Armani en Hermès) een van de eerste luxelabels met een passend antwoord op de populaire nichetrend: geuren gemaakt van de fijnste grondstoffen die niet in het assortiment van de doorsneeparfumerie zitten. Die van Dior zijn alleen te koop in de Dior Homme-boetieks, sommige Diorstands in de grote warenhuizen en worden inmiddels ook op de Diorsite aangeprezen.

Het idee is – zegt men – afkomstig van Hedi Schlimane, de jongeman die met een nieuw strak gesneden, slank-slungelig silhouet Dior in no time tot een van de invloedrijkste mannenlabels maakte. Al die jongemannen die je nu van die adembenemende strakke jeans met de band onder de taille ziet dragen… werd bedacht hem. Zijn colognes zijn qua uitstraling te simpel voor woorden: cilindervormige flacon met zware dop (met daarin CD gegraveerd) waar ter bescherming een dito verpakking omzit van wit karton.

Alleen, laat je niet misleiden door deze verpakking: nogal al groot uitgevallen in vergelijk met de flacon. Het interessante aan dit trio: het gaat niet uit van het klassieke cologne-concept op basis van veel citrusvruchten met wat bloemetjes en kruidjes. Het gaat een stap verder door ongewone combinaties die wonderwel harmoniëren. Typisch voor niche. En waar zwart in dit geval voor staat, blijkt uit de ingrediënten. Let op: de geur is sinds eind 2010 onderdeel van La Collection de Christian Dior: tien colognes waaronder ook Bois d’Argent en Ambre Nuit (2009). De rest is nieuw. Eau Blanc heeft het blijkaar niet gered.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Mooi maar merkwaardig deze als zacht-oosters omschreven lavendelgeur, want de eerste indruk van Eau Noire is… hoestsiroop. Groen, beetje zoet, beetje menthol met ‘dropachtige’ nasleep. Rondom het hart van lavendel (uit de Barrême) nestelen witte tijm en salie op een bedje van cederhout uit Virginia: mooi, warm, groen. Ik meen ook zoethout (hoestsiroop-effect) te ruiken. Maar dat zit er niet in. Is waarschijnlijk lavendel dat in de nasleep haar bloemige aspect zoeter ‘ziet’ worden door bourbonvanille en viooltje. En over dit alles waait een ‘infusion de gousses’: waarmee wellicht een groene noot afkomstig van peultjes (wel vaker gebruikt in geuren, denk aan siererwt) wordt bedoeld. Heel, heel merkwaardig: de parfumversie van Eau Sauvage (2012), lijkt heel, heel, heel erg veel op Eau Noire.

RUIK & VERGELIJK

Dat colognes inmiddels meer zijn dan simpele instantverfrissende citrus- en lavendelwatertjes blijkt ook uit:

Marc Jacobs Ivy (2006)
Guerlain Cologne 68 (2006)

BEL RESPIRO – LES EXCLUSIFS – CHANEL

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 4, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET B, NEO NICHE. Een reactie plaatsen

EEN AANGENAAM BUITEN ONDER DE ROOK VAN VERSAILLES

Jaar van lancering: 2007

Laatst aangepast: 03/06/09

Neus: Jacques Polge, Christopher Sheldrake

Soms, als je de naam van een nieuwe geur hoort, dan kun je (als parfumprofessional) alleen maar met een aangename zucht beamen: ‘wat een heerlijke naam, wat een uitnodiging om je geest te laten vertrekken naar plaatsen waar de fantasie regeert’.

Bel Respiro is zo’n naam. Vrij vertaald betekent het ‘aangenaam verpozen, aangenaam adem halen’. Tegelijkertijd hoor je dat countryzwijmelnummer The green, green grass of home (beroemd gemaakt door Tom Jones in de jaren zestig) en ‘lees’ je die andere tearjerker (puur om de naam) How green was my valley van Richard Llewellyn uit 1939.

Zoet-groen geurende herinneringen aan het verleden, wie heeft ze niet of wil ze niet hebben? Voor diegenen niet ‘very much into Chanel’ zijn: Bel Respiro was de naam van haar eerste buiten dat Coco in 1920 kocht. Het ligt in Carches, niet ver van Versailles.

Volgens Alex Madsen in zijn biografie over Chanel (Een vrouw alleen) was het een indrukwekkende art nouveau-villa in de rue Alphonnse Neuville. Haar buren waren Henri en Antoinette Bernstein en er is een foto waarop we Chanel met hun driejarig dochtertje door de straten van Carches zien wandelen. Verder was dit buiten een tijdje toevluchtsoord voor de familie van Igor Stravinksy waarmee Coco Chanel een liaison had.

Bel Respiro is onderdeel van Les Exclusifs die het couturehuis in stelling brengt om de parfumwereld – in ban van celebrityfragrances – duidelijk te maken dat je voor de betere geuren toch in Parijs moet zijn, in het bijzonder in de Rue Cambon. Waar ze verkocht worden en verder alleen in de Chanelboetieks wereldwijd. Ook de andere vijf (inmiddels met Sycomore en Beige in 2008 uitgebreid) refereren op de een of andere manier aan het leven Coco Chanel. Verder hebben ze als overeenkomst dat Jacques Polge kan spelen met ingrediënten die zich door hun beperkte beschikbaarheid niet lenen voor ‘bredere’ geuren zoals Coco Mademoiselle. In Bel Respiro is dat ambergris, de echte naar wordt beweerd!

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Eerste indruk: zacht, zepig, balsemnachtig, zoetig en groen. Dat laatste lichtjes; als groene inkt dat door een wit vel aquarelpapier wordt opgezogen. Een groot contrast met het klassieke N°19 (1970), daar is het groen met verse klodders verf op het canvas aangebracht. Het lijkt of deze geur een paar uur in de zon heeft gelegen waardoor de fris-groene sensaties zijn opgedroogd of veredeld, zoals je wilt. Het is ook een heel intiem, je moet met de draagster/drager op goede voet staan om de geur te ondergaan.

De officiële opening van Bel Respiro: frisse groene vegetale noten (takken, bladeren) omringd door een zacht-zepig aureool. Deze groenheid gaat geleidelijk over in een zeer zachte ambergrisnoot (foto) in combinatie met leer. Bel Respiro; een oefening in understated elegance.

RUIK & VERGELIJK

Om binnen de wereld van Chanel te blijven: Bel Respiro slaat een brug tussen:

Chanel N°19 (1970)
Chanel Coco Mademoiselle (2001)

VETYVER – LES MYTHIQUES – GIVENCHY

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 3, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET V, NEO NICHE, VINTAGE. Een reactie plaatsen

VETYVER, VETYVER, VETYVER!

Jaar van lancering: 1959, 2007

Laatst aangepast: 03/05/09

Neus: Françoise Donche in samenwerking met Givaudan

Flaconontwerp: Pablo Reinoso

Denk niet dat de meeste geuren alleen maar nu ‘marketing and money wise inspired’ zijn. Lees het volgende: hoewel de markt voor mannengeuren in de jaren vijftig nog klein was, kon je er geld mee als water mee verdienen – raakte je de juiste snaar. Had de couturière Madame Carven duidelijk gemaakt. Haar visie op vetiver: een schot in de roos. En aangezien Givenchy dezelfde doelgroep voor ogen had, was het niet meer dan slim een van zijn twee geuren in 1959 voor de man ook vetiver te noemen, maar anders te schrijven maar er wel naar laten ruiken.

Sterker, je kunt spreken van een marketingstunt. Want wat Givenchy – bekend om zijn chique en aimabele gedrag – doet, deed je eigenlijk niet in ‘de betere parfumkringen’: het kopiëren van de concurrent. Hij is niet de enige: in 1961 presenteert Le Galion en in 1964 Lanvin een vetivergeur (beide niet meer te koop). En Jean-Paul Guerlains eerste ‘sologeur’ die hij voor zijn familiebedrijf maakt, is ook opgebouwd rondom vetiver en heet ook zo.

Nu wordt Vetyver met andere ‘vergeten’ Givenchy’s weer gelanceerd onder de naam Parfums Mythiques. De reden: want het couturehuis zit in 2007 een halve eeuw in het parfumvak. Hubert de Givenchy beschouwde Vetyver door ‘de natuurlijke nobelheid’ van vetiver trouwens als zijn favoriet die hem dagelijks een pleziermoment schonk. Wordt nu gepresenteerd als het evenbeeld van de couturier: sterk, mooi en vol hoffelijkheid. Een omschrijving die tegenwoordig bijna aan geen enkele man, laat staan aan een geur wordt gegeven!

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Zo een puur naar vetiver ruikende geur, kom je zelden tegen in de parfumerie – de nicheafdeling en lokale Indiase markt uitgezonderd. En dat komt omdat vetiver (en wel een van de beste in zijn soort; die van het eiland Réunion) zowel in de top, het hart als in de basis is verwerkt. In de opening slechts vergezeld door de bloemige frisheid van bergamot, in het hart door kruidig koriander en in de afronding door sandelhout.

Françoise Donche, hoofd parfumontwikkeling Givenchy, heeft aangegeven dat ze geprobeerd heeft zo dicht mogelijk bij de originele receptuur te blijven. En volgens mij heeft ze met Vetyver woord gehouden, afgaande op een reactie van een Brusselse buurvrouw. Die verzuchtte een keer tegen mij ‘Ach, Vetyver van Givenchy, zo jammer dat die niet meer te koop is’.

De geur kwam bij haar weer in herinnering omdat ik op dat moment Vetiver van Carven droeg. Ik moest weten: haar man gebruikte het altijd. En ze voegde er humoristisch aan toe dat toen de geur eind jaren zestig uit de roulatie verdween is hij ‘nooit meer hetzelfde is geweest’. Toen ik haar een tijdje later trakteerde op de 2007-release liepen de tranen haar in de ogen. Haar man was inmiddels overleden maar toen ze aan Vetyver rook, had ze het gevoel dat hij er weer was! Echt gebeurd.

RUIK & VERGELIJK

Vetiver behoort tot een van de favoriete parfumingrediënten bij mannen. Niet zo vreemd omdat deze oorspronkelijk uit India afkomstige gedroogde wortel zo anders fris is. Niet citrusfris, niet fruitfris, niet marinefris. Maar wel houtig-droog fris met een groene zweem en een lichte sensuele toets.

Wil je deze klassieker eerlijk vergelijken dan moet je dat doen met vetivergeuren die ongeveer in dezelfde periode werden gelanceerd, dus met:

Carven Vetiver (1957)
Guerlain Vetiver (1959)

DUEL ANNICK GOUTAL

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 3, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET D, NICHE. Een reactie plaatsen

VOOR DE MAN DIE RUIGHEID COMBINEERT MET VIRIELE CHIC

Jaar van lancering: 2003

Laatst aangepast: 03/06/09

Neus: Isabelle Doyen

Misschien vloeken in de parfumkerk, maar de geuren voor de man die na het overlijden van Annick Goutal (1999) zijn verschijnen hebben iets origineels en eigenzinnigs – Sables (1985) uitgezonderd – dat aan de ‘oude’ geuren vaak ontbrak. Niet dat ze ‘verkeerd’ zijn – Eau de Monsieur (1981) blijft een toonbeeld van beschaving, als een smaakvolle stropdas van Hermès. Echt wild word je er niet van. Hoeft natuurlijk ook niet.

Alleen onderscheid je je daar niet echt meer mee. De concurrentie is enorm: de meeste nichemerken hebben hetzelfde uitgangspunt als Goutal: het in een nieuw licht presenteren van een geliefd geurconcept. Dus je om de aandacht vast te houden moet je meer doen. En dat doet Goutal sinds het begin van het nieuwe millennium: het kiest voor opvallende namen en dito geuren, die doen wat je van een exclusief huis verwacht: ze onderscheiden zich.

Duel is goed gekozen. Evocatieve naam. Beelden doemen op van literatuurhelden die uit principe, misplaatste trots en mannelijkheid – of een combinatie van deze drie ‘mannelijke’ eigenschappen hun vijand uitdagen tot een duel. Dramatiek ten top, want een van de twee moet het meestal met de dood bekopen.

Zoals ridder Danceny uit Les Liasions Dangereuses (1782) van Pierre Choderlos de Laclos, die burggraaf Valmont uitdaagt (de laatste sterft). Zoals Eugen Onegin (1833) uit het drama in verzen van Poeskin waarin Lenksy Eugen Onegin uitdaagt (de eerste sterft). En bij dergelijke helden verwacht je een geur die iets dierlijks en ruigs heeft met toch een zekere vorm van chic en aristocratie. De geuren die je opsnuift als je te paard door de uitgestrekte bossen jaagt. De bladeren vallen, het is vochtig, het berkenbast schuurt langs je leren laarzen… puur, aarde, mos. En dat ruik je in Duel.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Is mooi en combineert de lichtheid van citrus op aangename wijze met leer- en maténoten (foto). En dat is volgens sommigen tevens het bezwaar: een leergeur kan nooit te zwaar zijn en wachten dus met geduld op een intense versie. Ik althans.

De opening: knisperend cologne-fris door oranjebloesem uit Paraguay. Tegelijkertijd ruik je de eerste groene, beetje rokerige noten van maté – lekker hoor – die na een tijdje mooi samengaan met de leernoot – lekker hoor – met muskachtige finish. Opvallend: ‘op de achtergrond’ neem je ook een lichte, ouderwetse hooinoot waar… ik vermoed een lichte dosering van coumarine. De reden volgens mij waarom Duel zo aangenaam vertrouwd ruikt.

RUIK & VERGELIJK

Niet eenvoudig een naam te vinden die nog verrast en speels de clichés van parfum en verleiding interpreteert. De nieuwe mannengeuren van Goutal doen dat. Bij het horen van de naam ben je direct benieuwd. Hier wil je meer van weten.

Annick Goutal Eau de Fier (1999)
Annick Goutal Mandragore (2004)

LAURIER-REGLISE – AQUA ALLEGORIA – GUERLAIN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 3, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET A, GEURENALFABET L. Een reactie plaatsen

DE HEILIGE AAN APOLLO GEWIJDE BOOM

SLUIT VRIENDSCHAP MET EEN SIMPELE WORTEL

Jaar van lancering: 2008

Laatst aangepast: 03/06/09

Neus: Maria Salamagne

De Aqua Allegoria-reeks gaat het negende seizoen in met twee geuren die dit keer qua naam noch dichterlijk, noch humoristisch verwijzen naar de belangrijkste smaakmakers. Ze worden sec bij naam genoemd: Figue-Iris en Laurier-Réglise. Toch zou Guerlain, Guerlain niet zijn als het Laurier-Réglise niet nieuwsgierigmakend introduceert. Volgens het huis hoeft de aan Apollo gewijde laurier zich niet te bewijzen: de Romeinen sierden met de bladeren en takken de hoofden van overwinnaars.

En toch: hoewel koninklijk, slaagt de laurier er maar niet in om de kleine zoethoutplant die naast hem groeit in de schaduw te stellen. Komt omdat hij zo heerlijk en speciaal ruikt. Op een dag denkt de laatste: ‘Ik laat me niet meer langer intimideren door zijn afstandelijke allure, ik ga me voorstellen’. Zo gezegd zo gedaan: ‘Ik word zoethout genoemd omdat ik verborgen smaken en onvermoede heerlijkheden in me draag’. Bij het horen van dit, raakt Laurier (ondanks alles een klein hartje) ontroerd en begint het water hem in de mond te lopen…

Hij snuift zijn kleine kompaan en zeer verre familielid nog eens goed op. Het doet hem zinderen van geluk. En denkt: ‘Dit smaakt naar meer!’ Kleine Zoethout blijkt niet ongevoelig voor de warme, kruidige charme van Laurier. Ze besluiten hun krachten te bundelen en te sieren met aantal bevriende smaakmakers. Het resultaat: Laurier-Réglise.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Laurier-Réglise start fris en optimistisch met sinaasappelbloesem en bergamot. Het hart kan niet anders: ruikt naar laurier en zoethout. Minder sterk dan je zou verwachten. Ook na een half uur blijft het fris-zoete aspect de overhand houden. Komt waarschijnlijk door de anijsgeur van zoethout. Nog eens in de basis versterkt met zoet viooltje en het extreem frisse galbanum. Amber zorgt voor een zachte finish. Minder kruidig, minder groen, minder ‘houterig’, wel ‘anders’ fris!

RUIK & VERGELIJK

Veel ontwerpers en neuzen duiken voor inspiratie hun verleden in. Ach ja, die zoete en ongerepte kinderjaren toen alles nog bedekt was onder een laagje onschuld, suikerpoeder en de zon altijd scheen. Velen herinneren een ‘houtsoort’ die vroeger naast drop en kandij als het lekkerste puur natuur snoepgoed gold, maar nu bijna niet meer te koop is. Zelfs niet bij de dorpsdrogist: zoethout.

Zijn aan anijs verwante smaak, geeft aan geuren een dropachtige sensatie. Moet je wel van houden. Opvallend is ook dat zoethout tot nu toe als een echt mannelijk ingrediënt wordt gezien. Voor zover bekend in geen enkel vrouwenparfum verwerkt. Oh toch wel , bedenk ik me net: de eerste geur van Lolita Lempicka uit 1997.

Annick Goutal Sables (1985)
Chopard Casran (2000)
Ungaro Apparition pour Homme (2005)
Emporio Armani Remix He (2006)

IRIS NOIR YVES ROCHER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 2, 2009
Geplaatst in: NEO NICHE. Een reactie plaatsen

ODE OP DE MEEST GEHEIME, NOBELSTE EN ZELDZAAMSTE BLOEMENGEURNOOT

Jaar van lancering: 2007

Laatst bijgewerkt: 02/06/09

Neus: Olivier Pecheux, Nathalie Cetto

Ruik eens aan Iris Noir, zet je vooroordelen opzij en ondervindt dan ook dat een ‘goedkope’ naam als Yves Rocher op parfumgebied topprestaties kan leveren. Volgens Rocher heeft de ‘iris iets van geurende viooltjes na een regenbui, een matte geur die lang en tintelend op de huid achterblijft. Poederig en bijna koud – zelfs een beetje afstandelijk. De geur van de iris is een privilege dat verdiend moet worden…’ Geen kleine woorden. Maar anderen hebben de geur van de iris zelfs meeslepender verwoord. Wat wel opvalt: Rocher ziet de vrouw als draagster van Iris Noir. En dat terwijl de meeste pure irisgeuren (met name in de niche-sector) androgyn als etiket krijgen opgeplakt. In de ogen van Rocher is deze vrouw – volgen wederom een aantal parfumclichés – ‘ongrijpbaar, geeft niets van haar geheimen prijs en weet te verleiden door haar elegante houding en mysterieuze aura’. Tja. Wat zal Yves Rocher nu zeggen over de man die Iris Noir gaat dragen?

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Olivier Pecheux en Nathalie Cetto onderstrepen dat de creatie de groeiwijze van de iris volgt. Dus vanuit de wortels groeit de iris uit tot een bloem, als een geurdraad die zich uitstrekt, doordrenkt met contrasten en vibraties. De opening: pure elegantie van kruidig koriander en sprankelend bergamot. Het hart is als een droom die waarheid wordt: pure iris vermengd met ambrette. Volgens de neuzen een ver familielid van de hibiscus die ‘voor een vrolijke noot en ware verleiding zorgt’. De grande finale bestaat uit tonkaboon en patchoeli. De eerste geeft zachtheid en warmte, de tweede diepgang en mysterie.

RUIK & VERGELIJK

Opvallend is dat Iris Noir minder poederig, minder mat en stroef ruikt dan zijn solifleur concurrenten. Dit komt op conto van de basis en gedachte dat volgens de neuzen iris naar viooltje ruikt. Dat verschil ervaar je goed als je Iris Noir vergelijkt met:

Serge Lutens Iris Silver Mist (1994)
Hermès Hiris (1999)
Frederic Malle Iris Poudré (2000)
Chanel – Les Exclusifs – 28 La Pausa (2007)
Prada Infusion d’Iris (2007)

NOA DREAM CACHAREL

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 2, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET N. Een reactie plaatsen

DREAM ON HONEY!

Jaar van lancering: 2009

Laatst bijgewerkt: 02/06/09

Neus: Jacques Cavallier, Annick Ménardo

Wat is dat toch met Cacharel? Is het merk niet meer van deze tijd? Zijn de mensen verantwoordelijk voor de geuren niet meer in sync met de tijdsgeest, weten ze het ‘Cacharelgevoel’ niet meer naar nu te vertalen? Wat is dat toch? Ik word er prikkelig van. Promesse (2005) is niet aangeslagen, Liberté (2007) nog minder. En de geur gepland voor najaar 2009 genoemd naar die heldin uit de jaren dertig van Gone with the Wind… En dat terwijl er zoveel ‘normen en waarden’ aanwezig zijn voor een goed parfum, zou je denken…

Het enige wat ze nog kunnen: variaties op beproefde recepten. Maar dat gebeurt in zulk snel tempo, dat je als consument gaat twijfelen of die variatie over een jaar nog te koop is. Nu is Noa (1998) aan de beurt.Ze hebben er een Dream van gemaakt. Het verhaal ‘erachter’ laat zich raden: ‘een gewichtloze droom zo puur als een lucht met wolken… een nieuwe wereld vol sereniteit, rust en harmonie gevangen in een parfum gebaseerd op een fantasierijke en optimistische droom’. Het positieve: de advertentie met wolken… het werkt. Maar dat doet voor mij elke parfumflacon omringd door wolken.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

De droom van Noa Dream begint energiek met yuzu snel overlopend in het hart van sambacjasmijn (foto) en amber in de basis vastgehouden door patchoeli en sandelhout. En dit alles gehuld ‘in een luchtige, heerlijke wolk van musk’. En dan het ‘vervelende’: Noa Dream is zoals zovele flankers niet onaangenaam. Ook niet hemelbestormend (hoeft ook niet altijd), maar je vraagt je wel af of de wereld getreurd zou hebben als Noa niet was gaan dromen.

RUIK & VERGELIJK

Lucht, wolken en parfum. Voeg deze drie samen en je roept een wereld op van grenzeloze vrijheid, eindeloos plezier en zet aan tot poëtisch mijmeren. Wees ook in wolken met:

Annick Goutal Eau de Ciel (1986)
Issey Miyake A Drop of a Cloud (2009)
Moshino Cheap & Chic Light Clouds (2009)

POWER KENZO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 2, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET P. Een reactie plaatsen

EEN WILDE TULP,

EEN FLES SAKE,

SYMBOLISCHE KRACHT

Jaar van lancering: 2008

Laatst bijgewerkt: 02/06/09

Neus: Olivier Polge

Model: Andy Gillet

Art director: Patrick Guedj

Flaconontwerp: Kenya Hara

Mensen die een beetje op de hoogte zijn van de wereld van Kenzo, die weten bij het horen van zijn nieuwe mannengeur dat er iets anders bedoeld wordt dan waarvoor Power in de klassieke zin staat. Dus niet voor kracht en stoerheid, maar voor een bloem die je op het eerste gezicht ook niet direct associeert met een man, weer typisch Kenzo. Namelijk de tulp. Toch past de wilde tulp goed bij de Kenzo-man. Die is namelijk eveneens door zijn gevoelige aard een beetje nerveus en poëtisch. En toch mannelijk. Power: een verhaal over een man, een vrouw, een bloem.

Beetje zweverig dat wel. Lees maar: ‘Naderend, strelend, ondervragend. Met de vingertoppen, in de palm van zijn hand’. Hij heeft ‘een hese, robuuste en ontroerende stem’ die je hoort in een schone kamer ‘van beton’, geopend op het licht. In zijn gezelschap bevindt zich ‘de toverachtige verschijning van een naakte vrouw, vervagende en vleselijk. Niet echt realistisch. Maar wel poëtisch, een sensuele combinatie en steelse blikken’. Wat er verder gebeurt, dat laat Kenzo aan je fantasie over. In de realiteit is er inmiddels een wow-flacon van Power verschenen. De reden: een 500ml-versie.

De flacon van spiegelmetaal met eenvoudige gebogen lijnen zweeft ook een beetje. Is eigenlijk nauwelijks aanwezig. Zuiver van vorm en volgens Kenzo ‘oproepend tot stilte’. Aan de oorsprong stond een fles saké ontworpen door Kenya Hara – ‘een grote naam in design, verzot op leegte en bezinger van perfectie’ – voor Masuichi Ichimura. Het is een ‘gesigneerde flacon’ geworden. Dat wil zeggen: onderaan staat de naam van de geur plus een tekening van de tulp.

Kun je typisch Japans noemen. Raffinement, krachtig zonder ophef. Ken je ook van de doos zeggen: is wit en ‘erg leeg’ en in een flauwe trapezevorm en ‘gebeeldhouwd’ van zacht papier. En met slechts een paar ‘gegraveerde’ aanwijzingen, als afdrukken: naam, bloem, inhoudsmaat en of je met een spray vandoen hebt.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Is ook een beetje zweverig. Moet ook wel bij Kenzo. Daar passen geen krachtpatserparfums. Olivier Polge heeft het over een denkbeeldige bloem met een glimlach. Geen roos, geen jasmijn, geen fresia maar meer een gevoel dat deze bloemen oproepen, een soort van tulp. Zweverig dus, of beter gezegd ‘een zwevende bloem’ die vooraf wordt gegaan door bergamot ondergedompeld in een specerijmengsel van koriander en kardemon. En deze abstracte bloem zit mannelijk verankerd in de aarde vermengd met tolubalsem (foto) – met zijn bloemige, peperachtige noot – , cistus labdanum – met zijn vanille, muskachtige geur en – heel en droog – cederhout. Zacht in zijn kracht.

RUIK & VERGELIJK

Olivier Polge verstaat het als geen ander minimalistische en transparante geuren samen te stellen die opvallen door hun warm-zinnelijke karakter. Stuk voor stuk ruiken ze ‘anders’. Waarvan ook getuigen:

Bvlgari Eau Parfumée au Thé Rouge (2005)
Ungaro Apparation pour Homme (2005)
Salvatore Ferragamo F pour Homme (2007)

DREAMING TOMMY HILFIGER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 2, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET D, GEURENALFABET H. Een reactie plaatsen

ALS JE JE WARE IK  DROOM WILT ONTDEKKEN

Jaar van lancering: 2007

Laatst bijgewerkt: 01/06/09

Neus: Trudi Loren, Stephen Nilson

Model: Mona Johannesson

Flaconontwerp: Tommy Hilfiger

Fotografie: Camilla Akrans

De Franse schrijfster Françoise Sagan omschreef parfum ooit als ‘dromen gevangen in een flacon’. Hoe gelijk heeft ze en wat een merkwaardig proces is het eigenlijk als je je erin verdiept. Een persoon heeft een idee over een geur. Hij of zij legt het uit in woorden aan de man een of vrouw die de geur moet samenstellen. Deze neus combineert een aantal geurmoleculen. Beetje van dit, beetje van dat. Is het resultaat klaar, de opdrachtgever tevreden en verschijnt het daarna in de winkel, dan is het voor iedere consument de geur weer een andere ervaring. Beelden verschijnen die in je herinnering liggen opgeslagen en door deze specifieke combinatie van ingrediënten weer tot leven komen. Voor velen is dit moment vaak een droommoment. Ik weet, het klinkt cliché, maar het is waar.

Nu zegt de naam van een parfum ook veel. Die stuurt als het ware je opgeslagen herinneringen een beetje. Niet een klein beetje, maar heel veel wanneer een parfum Dreaming heet. Raar dat dat eigenlijk nooit eerder is gebeurd. Vond Tommy Hilfiger ook. Daarom heet zijn nieuwe geur Dreaming. Hij zegt: ‘In je dromen kun je verliefd worden, vliegen, of zelfs een moment uit je leven herbeleven. Voor vrouwen is dromen een persoonlijke en intieme ervaring en die heb ik willen vangen in deze geur. Sensueel, verleidelijk, maar toch speels en onverwachts – de ware essentie van de vrouw’. Wow!

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Sluit je ogen. Neem afstand van de werkelijkheid… laat je wiegen door het trage ritme van een innerlijke reis. Een nieuwe wereld van totale vrijheid en hevige gevoelens gaat voor je open. Het lijkt wel een déjà vu-ervaring, beter gezegd een ‘déjà senti’-gevoel.

Het begin van de droom brengt je naar een boomgaard (foto) waar alleen perziken bloeien. Je proeft de zoetheid, je voelt de zachtheid. Je loopt onder deze bomen verder en raakt met je blote voeten de frisse sensatie van witte fresia, de kruidige allure van hibiscus. Iets verder ontmoet je een bloem die voor een intense sensatie zorgt: de ‘gevaarlijke’ en sensualiteit bevorderende tuberoos. Samen vormen ze een intense, maar heldere bloemenweelde.

Je loopt verder en wordt letterlijk en figuurlijk geraakt door de lieflijke toon van iris. Je loopt nog verder in dit droomlandschap. Je bent niet bang dat je verdwaalt… je voelt dat je moe wordt. Je legt je te ruste op een plek waar de iris het veld moeten ruimen voor witte en edele houtsoorten…. mmm, wat ruikt dat allemaal lekker… je valt in een diepe slaap, je bent aan het ‘dreaming’ van een bos waar alleen zonnige perziken bloeien. Je proeft de zoetheid…

RUIK & VERGELIJK

Ik lieg als ik zeg dat er nog nooit geuren naar dromen zijn genoemd. Zo was daar ooit in 1979 My Melody Dreams van Muelhens… maar net zoals bij onderstaande geuren betrof het een ‘soort droom’ niet het feitelijk dromen zelf. Maar wil je vanaf nu met geuren alleen maar dromen, moet je ook even de volgende proberen.

Anna Sui Sui Dreams (2000)
Ferragamo Incanto Dream (2004)
Lacoste Dream of Pink (2007)
Estée Lauder Emerald Dream (2007)
Cacharel Noa Dream (2009)

Dromen op z’n Frans met een geur kan trouwens ook. Meer chic, meer poëtisch!

Lalique Songe (2004)
Annick Goutal Songes (2005)