PETITE CHERIE ANNICK GOUTAL

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 1, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET P, NICHE, NIEUWE KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN. Een reactie plaatsen

INSPIRATIEBRON: CAMILLE, DOCHTER VAN…

Jaar van lancering: 1998

Neus: Annick Goutal

Ook al vind je je eigen taal het mooist en het meest geschikt om je uit te drukken, sommige gevoelens verwoord je het beste in het Frans. Staat zoveel liever en poëtischer. Het geeft wat je wil zeggen meer gratie, verfijning en cachet. En dan maakt het niet uit wat je moerstaal is. Iedereeen – met een beetje opleiding – begrijpt direct wat je bedoelt. Dat is een van de redenen waarom parfums met een Franse naam het in andere taalgebieden niet echt moeilijk hebben. Zoals Petite Chérie, klinkt toch wat lieflijker dan Little Darling, of Schattebout. Annick Goutal vond het in ieder geval de best denkbare naam mogelijk voor de geur die ze speciaal voor haar dochter Camille creëerde op het moment dat ze veranderde ‘van een klein, onbevangen en onschuldig kind tot een vastberaden en stoutmoedige vrouw in wording’.

Het opvallende aan Petite Chérie is dat het zich ook in niet Franstalige gebieden heeft ontwikkeld tot een nieuwe klassieker. En dat komt niet alleen door de naam, de dromerige-meisjesachtige kleur van de vlinderflacon maar ook omdat Annick de onschuld en stoutmoedigheid van haar dochter wist te vertalen in verrassende (in de ware zin van het woord) fris-groene geur. Dit zei Annick Goutal zei over de geur en over haar dochter: ‘Ze is zestien, ze droomt. Ze is twintig, ze schittert. Ze is dertig, ze is gepassioneerd. Petite Chérie is parfum als liefkozing, als je de geur ruikt wil je’m kussen’.

Ter gelegenheid van het tienjarig bestaan in 2008, verschenen een aantal limited editions: een ‘roller ball’-versie (zeg maar parfumpen), unieke handbeschilderde vlinderflacons en een geurkaars.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Zacht (perzik), bloemig (‘muskusroos’), zoet (vanille), groen (vers gemaaid gras) en heerlijk luchtig (deze vier ingrediënten samen). Dat is Petite Chérie in een notendop. De opbouw lijkt verrassend eenvoudig door het ‘onschuldige’ grasgroene begin dat zich vervolgens ontwikkelt tot een volle groene geur. Het doet denken aan een bedauwd weiland vol met fris gras en lieflijke bloemekes in de ochtend waar de zon heel zacht zijn eerste honingzoete stralen over laat golven. En in de verte hoor je vogels kwetteren en een beekje kabbelen.

RUIK & VERGELIJK

Annick Goutal heeft nog een geur voor Camille gemaakt en een ander dochterlief. Ruik aan alle drie en je zult ervaren dat Annick niet alleen een bijzonder getalenteerde neus was maar ook een zeer lieve en zeer genereuse moeder.

Annick Goutal Eau de Charlotte (1982)
Annick Goutal Eau de Camille (1983)

ROSE BARBARE – L’ART ET LA MATIERE – GUERLAIN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 1, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET R, NEO NICHE. Een reactie plaatsen

EEN WILDE ‘ZOETE-ZURE’ ROOS MET DOORNEN

Laatst bijgewerkt: 05/05/08

Jaar van lancering: 2005

Neus: Francis Kurkdjian

Eén van de mooie antwoorden van Guerlain op de nichetrend is de L’Art et la Matière-serie. Niet gehinderd door commerciële en marketingbelangen, vraagt Guerlain gerespecteerde neuzen parfums te creëren waarmee ze hun reukorgaan op scherp kunnen zetten. Met andere woorden: alle olfactorische charme destilleren uit één geliefd parfumingrediënt. Zoals gardenia, leer, hout, angelicazaad en natuurlijk de koningin onder de parfumbloemen: de roos. Wat dat laatste betreft; de hoogste tijd. Want deze koningin leidt een beetje een teruggetrokken bestaan bij Guerlain. Ze wordt wel gebruikt, maar meer als onderdeel van een totaalcompositie.

Haar een hoofdrol laten spelen, dat nou weer niet! Rose Barbare is er in geslaagd om de roos – vaak geassocieerd met flauwe romantiek en brave zoetheid – anders te laten ruiken. Francis Kurkdjian heeft de naam helemaal waar gemaakt: Rose Barbare prikkelt, heeft doornen, is een beetje ruw en bewust ongeciviliseerd. Je ziet haar in gedachten groeien, daar ver weg op de woeste steppen van Mongolië, daar in de schaduw langs een rivier in de Schotse Hooglanden of, waarom ook niet, in de verkoelende schaduw van een oase in een Arabische woestijn. Rose Barbare roept het allemaal op.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Rose Barbare opent haar rode (Rose Barbare ruikt rood, ruikt naar bloed als je doordenkt en doorruikt) bladeren met een opmerkelijke aldehydenboost. De toon is gezet: vol en zoetig, en tegelijkertijd door deze aldehyden ook een beetje ‘zurig-barbaars’.

In het hart ontplooit de roos haar tot voor kort onbekende, prikkelende charme ten volste: het lijkt wel of de doornen een groenige zweem van hars verspreiden. En dan de afronding: honingachtig met een licht muskspoor op basis van patchoeli. Een mooie, nieuwe interpretatie van het chypre-concept.

RUIK & VERGELIJK

Vind je de klassieke chypre iets te vol, donker en vochtig door zijn nadruk op de eikenmos en patchoeli? Weet dan dat neuzen nieuwe, meer transparante versies ontwikkelen. Francis Kurkdjian kan het als geen ander zoals blijkt uit For Her (dat hij samen met Christiane Nagel samenstelde) en een geur van een net opgericht parfumhuis.

Narciso Rodriguez For Her (2004)
Juliette has a Gun Lady Vengeance (2007)

CORIANDRE JEAN COUTURIER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 1, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET C, KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN, VINTAGE. Een reactie plaatsen

EEN ‘EVOCATIEF’ KRUID

Jaar van lancering: 1973, nieuwe versie 1993

Laatst aangepast: 14/04/09

Neus: Jacqueline Couturier

Flaconontwerp: Jean Couturier

Dat durfden maar weinig entrepreneurs begin jaren zeventig: een nieuw parfumhuis opzetten. Deed je het, dan was je meestal een couturier met een redelijke naamsbekendheid gesteund door een cosmeticareus. Toch openden twee nieuwe huizen hun deuren in Parijs: Jacomo (est 1971) en Jean Couturier (est 1973). Over beide is eigenlijk weinig bekend wie er achter schuilgaan. Wel dat beide ‘avant niche’-huizen in het begin in de parfumwereld (later minder door zwalkend beleid) worden gewaardeerd omdat ze ieder op hun beurt een grensverleggend parfum hebben gecreëerd die later als een klassieker werd gehuldigd. De parfumdoop van Jean Couturier was trouwens direct raak: Coriandre werd met gejubel ontvangen. De eerste reden: het is zo’n aangenaam, duidelijke en donkere chypregeur.

De tweede: de geur contrasteerde opvallend met de ‘licht-groene’-geurentrend van Lancôme’s Ô (1969), Chanel N°19 (1970), Diors Diorella (1972) en Sikkim van Lancôme (1973). En er was natuurlijk de naam, die verrassend mag worden genoemd, en nieuwsgierig maakte. Want in 1973 werd dit kruid door nog maar weinig westerlingen gegeten. En hiermee bewees Couturier dat je met een bekende en tegelijkertijd onbekende naam een hele fantasiewereld kunt oproepen – een van de succesingrediënten van een goed parfum. Maar nu: ruikt de geur ook naar de naam? En: hoe ruikt koriander eigenlijk? Een beetje donker, een beetje houtig, een beetje stroef. Tenminste de tot poeder vermalen zaadjes zo populair in de Aziatische keuken. En in olie-vorm, neemt de intensiteit alleen maar toe. Komt dan een beetje in de buurt van patchoeli. Waar het om gaat, is meer het idee dan de werkelijke geur van koriander. En daarin is Jacqueline Couturier, opgeleid in Grasse en afkomstig uit een familie van parfumeurs – naar wordt beweerd – geslaagd.

Let op! Er zijn mensen die ronduit een hekel hebben aan koriander. Bij het ruiken krijgen ze visioenen van rotte vis ronddrijvend in een vervuilde zee. Valt iets voor te zeggen: ben je er niet aan gewend, dan heeft koriander inderdaad iets ‘viezigs’. Doet heel vaag denken aan zee vol met algen. Maar dan hebben we het dames en heren over het bladgroen. Want de vermalen zaden van de plant verspreiden een zacht-warme geur met pikant accent – bekend in de Aziatische keuken.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Zoals zoveel ‘oude’ geuren, heeft Coriandre een transformatie ondergaan. In 1993.

Dat wil zeggen: de pure animale noten zijn vervangen door synthetische (hoeft per definitie niet een negatief effect te hebben) en is de basis minder diep en donker. Coriandre opent, hoe kan het ook anders, met… koriander (foto). Gaat mooi samen met het groenige engelwortel en zoetzwoele en frisse oranjebloesem. Voor het volle, ‘vettige’ effect zorgen aldehyden. Het hart: een perfecte opmaat voor een klassieke chypre, dus veel bloemen: roos, geranium en jasmijn zacht gemaakt door iris. De basis: patchoeli, sandelhout, vetiver en ‘civet’ maken het chypre-genot compleet.

RUIK & VERGELIJK

Een ouderwetse chypre, kom daar maar eens om! Ze leiden de laatste jaren een schaduwbestaan. Je moet ze met een vergrootglas zoeken in de parfumerie. Op internet heb je meer kans.Daar is trouwens een hele handel ontstaan in originele versies van klassieke parfums. Maakt fans vaak niet uit dat de flacons al voor de helft leeg zijn. Hieronder nog drie prachtige, maar beetje vergeten donkere jaren zeventig chypres.

Oscar de la Renta Oscar de le Renta (1977)
Rochas Mystère (1978)
Balmain Ivoire (1979)

EAU PARFUMÉE AU THÉ BLANC BVLGARI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 1, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET E. Een reactie plaatsen

DE HEILZAME WERKING VAN WITTE THEE

Jaar van lancering: 2003

Laatst bijgewerkt: 18/06/08

Neus: Jacques Cavallier

Flaconontwerp: Thierry de Baschmakoff

Je kunt het als het ingrediënt beschouwen dat – bijna – alle geuren van Bvlgari verbindt: thee. In Eau Parfumée au Thé Vert (1992) is het groene thee. In Femme (1994) sambacjasmijn. In Homme (1995) darjeeling. In Black (1998) lapsang souchong. En nu: Eau Parfumée au Thé Blanc. In China wordt witte thee al eeuwen gebruikt voor vanwege zijn vitaliserende en zuiverende eigenschappen en – zo wordt verteld – werd het aan het keizerlijke Chinese hof gezien als een onsterfelijkheidselixer. On dit…

Tegenwoordig wordt volgens Bvlgari witte thee alleen nog maar verbouwd in kleine hoeveelheden en kunnen de blaadjes maar enkele dagen per jaar worden geoogst. Vreselijk! Hetgeen nu van witte thee dan wel weer gelukkig een nog exclusiever genoegen maakt dat past perfect bij het het imago van de Italiaanse juwelier.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Hoe ruikt witte thee eigenlijk? Ik weet het niet. Maar het zijn in feite de fijnste blaadjes in de top van de struik die op het punt van ontvouwen staan. Maar als het ruikt zoals Bvlgari het voorstelt, dan zeg je: ‘niet verkeerd!’ Jammer is dat de geur erg bescheiden in de markt is gezet. Want Eau Parfumée au Thé Blanc – voor man en vrouw – is een lekkere en originele geur is met een verkwikkend en opbeurend karakter.

Hiervoor verantwoordelijk op de eerste plaats natuurlijk de geur van witte thee – lichtgroenig volgens mij – gecombineerd met alsem in de opening. In het hart ruik je ambrette en witte peper. De basis geeft met ambergris en (witte) musk een mooie, zwoele diepte die toch helder en transparant blijft.

RUIK & VERGELIJK

Witte peper geeft aan geuren pit, kracht en karakter. Je ruikt het meestal in het hart van de geur om de bloemen en andere smaakmakers die zich daar ook bevinden een kruidig en helder accent te geven.

Maak ook kennis met witte peper in:

Dior Eau de Dolce Vita (1998)
Van Cleef & Arpels – Les Saisons – Hiver (2004)

ECHO WOMAN DAVIDOFF

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 31, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET E. Een reactie plaatsen

LA VIE EN ROSE ZONDER HET ‘LAWAAI VAN BUITEN’

Jaar van lancering: 2004

Laatst aangepast: 31/05/09

Neus: Françoise Caron

Model: Liliane Ferrarezi

Eén van de ‘basiswaarden’ van het Zwisterse luxe-merk Davidoff is de intense beleving van het leven. Met Echo Woman wordt deze ervaring, net zoals de gelijknamige mannengeur, geplaatst in een stedelijke omgeving. Want steden – denk dan wel aan plaatsen als Amsterdam, Barcelona, Beiroet, New York, Hong Kong, Berlijn – zijn volgens Davidoff nu the places to be. En in deze trendsettende metropolen leven jonge vrouwen geïnteresseerd in mode, cultuur, kunst en design. Maar nog meer houden ze ervan om één met hunzelf en de wereld te zijn. De Fransen noemen volgens Davidoff dit verlangen en gevoel la vie en rose.

Daarnaast is Echo Woman een ode op de nieuwe romantiek. Davidoff bedoelt hiermee niet de liefde – ‘alhoewel die er wel mee te maken heeft’- maar de meer op de nieuwe, zachtere gemoedstoestand die zich nu in onze levens verspreidt. Dit in harmonie zijn met geluk, welzijn en voldoening heeft een positieve, bevrijdende invloed op ons leven. Denk niet dat deze gevoelens een egocentrisch worden beleefd; ze worden met plezier gedeeld. En als we ons allemaal overgeven aan deze nieuwe romantiek, stoppen deel te nemen aan ‘het lawaai van buiten’ en meer luisteren naar onze hartslag, onze stem ‘van binnen’ – met andere woorden onze ‘echo’; de reflectie wie we zijn – dan komt het nog een keer goed met de wereld. Aldus Davidoff. Ik hoop het toch zo!

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Bij het ontwikkelen van Echo Woman was Françoise Caron gericht op innovatie. En ze is trots op het resultaat, want volgens haar definieert de geur vrouwelijkheid op een nieuwe manier. Wat wil dat zeggen? Volgens Caron dat nieuwe, nooit gebruikte smaakmakers – het verraderlijke Italiaanse digestief grappa en de frambozen-granietdruif – zich elegant mengen met klassieke parfumingrediënten. Wat de laatste betreft: ik heb me scheel gegoogeld, maar ik kwam deze rare druif niet tegen. Klassiek: iris, osmanthus, amber en ‘viooltjeshout’. Het maakt aldus de neus ‘een mooi parfum dat je kunt herkennen aan de allereerste schets’.

RUIK & VERGELIJK

Steeds meer geuren zijn onder de invloed van alcohol. Kijk of je in de volgende geuren respectievelijk de volgende benevelde akkoorden kunt herkennen: champagne, sake en appel-martinie cocktail.

Joop! Muse (2003)
Jennifer Lopez Still (2004)
Sarah Jessica Parket Lovely (2005)

CALANDRE PACO RABANNE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 30, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET C, KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN. Een reactie plaatsen

NIET WAT JE IN EERSTE INSTANTIE DENKT

Jaar van lancering: 1969

Laatst bijgewerkt: 17/06/08

Neus: Michel Hy

Flaconontwerp: Paco Rabanne

Dat je als couturier je naam in één keer kunt vestigen, bewijst Francisoco Rabaneda y Cuervo, beter bekend als Paco Rabanne. In 1966 ontketende hij een revolutie met zijn ‘douze robes importables’. In plaats van spelden, naalden, draad en stof presenteerde Rabanne ‘kleding’ die letterlijk van ijzeren haakjes aan elkaar hing. Wat tot de opschudding bijdroeg: hij showde deze couture als eerste op zwarte modellen en gebruikte er achtergrondmuziek bij. Het gevolg: een ster was geboren die in de volgende jaren alleen maar bleef rijzen door zijn even revolutionaire collecties van wegwerpkleding en collecties waarin metaal centraal stond.

Waarom zijn naam nu nog zoveel weerklank vindt – in tegenstelling tot zijn confrères Pierre Cardin en Andre Courrèges die met hem de space age hebben vormgegeven – komt vooral doordat de Spaanse cosmeticagigant Puig al in een vroeg stadium de parfumpotentie van Rabanne inzag en die (tot voor kort) nooit te grabbel heeft gegooid. Wat dat laatste betreft: je kunt je afvragen wat 1 Million (2008) met de wereld van Paco Rabanne vandoen heeft. Meer marketing dan Rabanne. Mag van mij, alleen verlies je zo wel je geloofwaardigheid op den duur. Maar is dat tegenwoordig erg?

Drie jaar na zijn eerste show zag Calandre het licht. Betekent niet zoals zovelen denken ‘kalender’, maar is genoemd naar de verchroomde grille van de radiator van een Rolls Royce. Zegt men. Anderen beweren dat het bumper betekent. Maar in het Frans is het ook bekend als een glansmachine voor metaal. En dat laatste past natuurlijk helemaal bij Rabanne. Die trouwens zelf eens heeft gezegd dat de naam komt van Calandros; de mens die Gods gelijke wilde zijn. Maar waar hij deze kennis vandaan heeft gehaald… Waar je ook zoekt – in bibliotheken of op internet – Calandros lijkt niet te bestaan. Nou in een ‘vaag’ boek wordt hij omschreven als de beschermheilige van de kruisvaarders, getrouwde koppels, maagden en al diegenen die zich verweren tegen de macht van het kwaad…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Calandre is een klassieke bloem-groene aldehyde. Dat wil zeggen vol en een beetje ‘vettig’, olieachtig. De opening: een wolk van bergamot, jasmijn en aldehyden die neerdaalt op het hart van verse roos, hyacint, geranium (het blad) en lelietje-van-dalen. In de basis ‘verwarmd’ door cederhout, vetiver en eikenmos. Het groene accent is vooral mooi door het lelietje-van-dalen en geranium in combinatie met vetiver en eikenmos.

RUIK & VERGELIJK

Eind van de jaren zestig, begin jaren zeventig zien we de opkomst van de tweede generatie bloemige aldehyden: parfums opgebouwd rondom het synthetische ingrediënt aldehyde dat, verkregen uit alcohol en plantenmaterialen, bloemen een rijke en volle touch geeft.

Velen uit deze familie hebben inmiddels het predikaat klassieker. Ze verschillen van de eerste generatie (aangevoerd door Chanel N°5 uit 1921) doordat ze lichter en minder ‘vet’ zijn.

Lancôme Climat (1968)
Guerlain Chamade (1969)
Estée Lauder Super Estée (1969)
Yves Saint Laurent Rive Gauche (1971)
Caron Infini (1972)

ECHO DAVIDOFF

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 30, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET E. Een reactie plaatsen

NIEUWE GEUR VOOR DE MILLENNIUM-MAN

Laatst bijgewerkt: 30/05/09

Jaar van lancering: 2003

Neus: Alain Astori, Beatrice Piquet, Nathalie Lorson

Model: August Kochanowsky

Flaconontwerp: Karim Rashid

Davidoff is het niet ontgaan: op het breukvlak van twee millenniums is een nieuwe man opgestaan. Doei-doei cliché-macho, doei-doei rokkenjager. En ook de klassieke vrouwenversierder – een kruising tussen Casanova en de playboy- kan het volgens Davidoff shaken. De tijd is aangebroken voor de man die ‘naar zichzelf durft te luisteren, zich nergens voor schaamt omdat hij zichzelf is’. Voor deze man ontwikkelde Davidoff Echo.

Denk je aan Davidoff, dan denk je aan het samensmelten van plezier, elegantie, luxe en de ‘intense beleving van het leven’. Hoopt Davidoff althans. Waar kun je deze art de vivre optimaal ervaren? Volgens Davidoff in de grote steden. Het concept van Echo is volgens Davidoff daarom bij uitstek een ‘stedelijke denkrichting’. En de gebruiker van Echo leeft, woont, werkt en geniet bij voorkeur in een urban omgeving. Volgens Davidoff zijn steden weer helemaal cool. Naast gevestigde ‘stijlsteden’ als New York, Londen, Parijs, Tokio en Milaan, verrijzen er nieuwe metropolen aan de horizon waar stijlbewuste mannen in gezelschap van dito vriendenkring voor een paar dagen of langere periode werken én genieten van the joy of life.

Deze stijlbewuste man is volgens Davidoff de nieuwe man. Gewapend met een krachtig bewustzijn en lak aan de traditionele mannelijke stereotypen. Hij hoeft niet meer stoer, macho en autoritair te zijn. Daarnaast heeft hij ‘geleerd een balans te vinden tussen maatschappelijk succes en persoonlijke voldoening’ – dat laatste doet het erg goed in de parfumwereld. Mooie flacon trouwens.

http://www.youtube.com/e/j5vxLBr_5lM

Terugkijkende bleek deze man zich toch niet helemaal thuis te voelen in de wereld van Davidoff. Of andersom? Was hij te jong? Gezien de opvolger Silver Shadow (2005). En was deze weer te oud en te klassiek? Dat maakt de nieuwe ‘denkrichting’ van Davidoff duidelijk. Avontuur in de natuur. Waarvan Adventure uit 2008 het beste getuigd.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Logisch dat Echo geen cliché-geurtje mag zijn dat je op elke straathoek ruikt. Om de moderniteit ervan te onderstrepen, werd het geluid van de metropool vertaald in een geur. Deuh? Makkelijker gezegd dan gedaan. De neuzen componeerden drie harmonieën die in elkaar overvloeien. En dat met heel weinig en opvallende ingrediënten: metaal, witte suède en levend vloeibare lucht. Samen levert dat een zacht-koele geur op die niet afstandelijk maar intiem is. Maar per definitie niet typisch grootstedelijk is.

RUIK & VERGELIJK

Gezien de afwijkende ingrediëntenkeuze kun je maar één ding stellen: Echo is niet te vergelijken.

CHAMARRE MONA DI ORIO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 29, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET C, GEURENALFABET N. Een reactie plaatsen

EEN EXPLOSIE VAN KLEUR

GEVAT IN EEN HEMELSE GEUR

Jaar van lancering: 2009

Laatst bijgewerkt: 29/05/09

Neus: Mona di Orio

Niet echt slim, of juist wel? Je nieuwe geur een naam geven die – we gokken – heel weinig mensen buiten het Franse taalgebied zullen begrijpen. En ik durf er Chamarré op in te nemen, dat er ook Fransen zijn die de betekenis van dit ‘ouderwetse’ aandoende woord niet kennen. Ik ken er in ieder geval een. En het is nog een Mona di Orio-fan ook! Het zegt iets over de eigenzinnigheid van Mona di Orio. Ze gelooft niet in de cliché’s die het al jaren goed doen in de parfumerie. De vrouw als vurige verleidster, de vrouw die als ‘vrouwtje’ vol smart wachtende op haar man voor de zekerheid zijn lievelingsgeurtje heeft opgedaan. Voor haar geen opgaande zon, ondergaande zon, met sterren bezaaide hemelnachten.

No way. Mona koppelt sensualiteit aan een olfactorische ontdekkingsreis. Samen maken ze emoties los die voor de draagsters (en dragers) vaak heel intens zijn! En bij haar (en bij hem) eigen beelden en vergezichten oproepen. Mooi om te zien dat parfum dat ook met je kan doen en eigenlijk moet doen! Chamarré betekent een explosie van kleuren en ‘rijk versierd’. En deze twee sensaties ruik je in de nieuwe Mona. Die zich onderscheidt van haar eerste vijf parfums – Amyitus (2008) niet meegerekend – door zijn ‘vriendelijker opening’. Chamarré is lichter, tintelt meer. Als een stralende Provencaalse lucht waar af en toe een wolkje vol van bloemen (dan weer met viooltje, dan weer met roos) zijn blaadjes naar beneden laat dwarrelen op een bodem die droog, maar toch zacht, ruw maar toch ‘aangelegd’ is.

Je waant je – pas op hier volgt een cliché – in een vergeten, overwoekerde barokke tuin met symbolische beelden en verborgen prieeltjes ergens in de Provence waar de mistral de bloemen verwarmt met zijn zwoele luchten meegevoerd uit verre oorden… Om het ingewikkelder en misschien begrijpelijker te maken: deze tuin is niet echt, maar geschilderd door een ‘magisch realist’. En op de achtergrond hoor je het eerste gedeelte uit de serenade voor strijkorkest (opus 22) van Anton Dvorak. Was het leven altijd maar zo vol pais en vree! Zucht!

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Heel gewaagd de opening: lavendel… dit Provence-cliché bij uitstek wordt de laatste jaren voornamelijk gebruikt in mannengeuren (en dan gekoppelt aan ambernoten), wordt in Chamarré weer in ere hersteld. Dat wil zeggen lavendel als een pure geur die bloemigheid combineert met zon en frisheid. En dan toch die aardse toets. Heel mooi, heel anders. Komt waarschijnlijk door de aldehyden die de verfijning van lavendel (want dat is lavendel in feite als je het een kans geeft) sublimeren.

De ware kleurenexplosie dient zich nu aan. Eerst koppelt Mona het zonnige paars van lavendel aan het aardse ‘paarspoederige’ van iris. Weer zo’n combinatie waarvan je in eerste instantie denkt cliché, maar samen toch een prachtig zacht-fris, fris-zacht effect hebben. Kan het nog zachter? Tuurlijk. En wel met het viooltje. Kan het nog bloemiger? Mais oui! De Turkse roos maakt glorieus haar opwachting.

Samen beginnen ze te tintelen en te kleuren, spelen door de lucht, jagen elkaar achterna om vervolgens neer te dalen op een bodem zo zacht, zo teer met een lichte zwoele ondertoon. Mona combineerde hiervoor opoponax, cashmeran (dat de zachtheid van kasjmier koppelt aan de geur van hout) en ambergris.

RUIK & VERGELIJK

Ik weet het niet. Moet qua lichtheid, zonnigheid en aldehyden denken aan een onbekende van Chanel. Alleen minder poederig, minder ‘houterig’ en helemaal geen lavendel. Maar dat zeg ik nu. Over tijd als ik Chamarré helemaal begrijp, weet ik wellicht meer.

Chanel Bois des Iles (1926)

 

BEAUTIFUL SHEER ESTÉE LAUDER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 29, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET B. Een reactie plaatsen

BEAUTIFUL WORDT NOG BEAUTIFULLER

Jaar van lancering: 2005

Laatst bijgewerkt: 15/06/08

Neus: onbekend

Model: Carol Murphy (?) en anoniem bruidsmeisje

Na White Linen (1978), krijgt nu ook een andere klassieker van Estée Lauder een nieuwe interpretatie. En wel Beautiful uit 1985. Het werd voorzien van het woord Sheer wat volgens het cosmeticahuis staat voor een nieuwe kijk op het hart van de oorspronkelijke geur. Daarnaast moet je Beautiful Sheer zien als een nieuwe manier van ‘ja, ik wil’ zeggen – de simpelste en mooiste woorden in het repertoire van iedere bruid. Lauder: ‘Deze drie woordjes zeggen alles en Beautiful Sheer weerspiegelt die eenvoud’. Twijfel je als aanstaande bruid. Welke van de twee te kiezen? Weet dat Beautiful Sheer tegenover Beautiful is als platina tegenover goud, maar jij… blijft altijd beautiful. Alsof een traan valt op de bruidstaart! Zo mooi gezegd.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Beautiful Sheer is niet opgebouwd uit een boven-, midden- en basistoon, maar verspreidt zijn noten als een spectrum: alle ingrediënten verschijnen als het ware door elkaar. De totaalindruk is wat lichter, groeniger en fruitiger dan de ‘ware’ Beautiful. Deze bloemen werden van de ‘ware’ meegenomen: vers gesneden roos, lelietje-van-dalen, oranjebloesem, jasmijn, tuberoos, ylang-ylang en anjer. Dit boeket wordt nu verhelderd door de michelia fogii, een groene bloembladnoot.

Hieraan toegevoegd: lindebloesem, mimosa en gemberlelie. De geur dankt zijn verkwikkende effect aan pittosporumblad (vergelijkbaaar met het groen van de oranjebloesem maar dan wranger) en nashi-peer. Padouk- en bukshout zorgen van ervoor dat de helderheid van Beautiful Sheer beklijft.

RUIK & VERGELIJK

Wie is de ware?

Estée Lauder Beautiful (1985)

ATTRACTION LANCÔME

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 28, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET A. Een reactie plaatsen

ADEM DE GEUR DIE VOOR JOU ONWEERSTAANBAAR IS

Jaar van lancering: 2003

Laatst bijgewerkt: 28/05/09

Neus: Daniela Andrier

Model: Reka Ebergenyi, Rory Marshall

Wat is dat toch, die wederzijdse attractie tussen twee personen? En in het geval van Lancôme’s nieuwste parfum, de aantrekkingskracht tussen een vrouw en een man? Volgens het huis het feit dat je telkens weer bent gefascineerd door elkaar: ‘De wereld is stil geworden, lijkt verdwenen. Bewegingen gaan gelijk op in een choreografie. Alleen jij, ik en ons verlangen om voor elkaar te bestaan, zijn er. De aantrekkingskracht ontstaat als onze blikken elkaar treffen, onze lippen elkaar raken en onze huid lijkt samen te smelten. Jij ademt de geur van mijn huid, een geur die voor jou onweerstaanbaar is’.

Met Attraction gaat Lancôme tegen de stroom in van geuren die je als man en vrouw in een – veronderstelde – sensuele en sexuele roes brengen. Het parfum etaleert zich minder erotisch, maar intiemer en lijkt hiermee aan te geven dat je zonder seks ook een intens moment van intimiteit tussen man en vrouw kunt ervaren. Geen zweetdruppels en verhitte, in elkaar verstrengelde lichamen dus. Wel twee modellen, de Hongaarse Réka Ebergeny en de uit Engeland afkomstige Rory Marshall die, zo lijkt het, vredig en in harmonie met elkaar zijn.

Terzijde: de presentatie ademt heel erg Calvin Kleins Eternity. Twee personen samen een. Het heeft iets gedwongens, iets te veel nagedacht over welke doelgroep(en) we hiermee ook kunnen bereiken. En daarin schuilt de reden waarom de geur niet echt succesvol is geworden volgens mij. Als je wilt opvallen, doe je dat door origineel te zijn – niet makkelijk in de parfumbranche, ik weet het – niet door de concurrentie te imiteren.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Attraction is ingegeven door het less is more-principe: een ontmoeting tussen het fluweelzachte en poederige iris en het kruidige, enigszins bedwelmende patchoeli. Voor de verdere verfijning zorgen ‘witte bloemen’ en de ‘groene sensatie’ van boerenjasmijn (zie foto), amber, vanille, cederhout en musk. Volgens Daniela Andrier maakt het de geur op en top vrouwelijk, sensueel en modern waarvan het licht iemand mooi maakt en de vrouw ontroerend en begeerlijk in de ogen van een man. In 2004 lanceert Lancôme als limited edition het parfumextract in een 20 ml-flacon waarin de iris- en patchoelicombinatie nog intenser en sensueler op de voorgrond treedt.

RUIK & VERGELIJK

Lancôme heeft al heel wat klassiekers op zijn naam staan. Van lieflijk (Trésor) tot eigen en complex (Poême). Van superbloemig (Miracle) tot supergroen (Ô de Lancôme). Van superjong (Miracle So Magic!) naar onverwachte combinaties (Hypnôse).

Lancôme Ô de Lancôme (1969)
Lancôme Trésor (1990)
Lancôme Poême (1995)
Lancôme Miracle (2000)
Lancôme Miracle So Magic! (2004)
Lancôme Hypnôse (2005)
Lancôme Magnifique (2008)