FLORAL JIMMY CHOO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 18, 2019
Geplaatst in: GEURENALFABET F. Een reactie plaatsen

‘ODE AAN VROUWELIJKHEID EN ELEGANTIE MET SPRANKELENDE ALLURE’

POEDERIG BLOEMIG, BLOEMIG POEDERIG

Jaar van lancering: 2019

Laatst aangepast: 18/05/19

FLORAL JIMMY CHOO 1Geurengoeroe zoekt, verlangt, smacht al jaren naar een floral die zich gedraagt zoals ze het volgens hem hoort te doen: een mix van voor de parfumindustrie geteelde bloemen en familieleden die het liefst in de vrije natuur verpozen. Maakt niet uit of de compositie ‘synthetic fantastic’, puur natuur of een combi van beide is. Mijn ijkpunten in deze: vintage Diorama (1949) van Dior, Cristalle (1974) van Chanel, Eau de Fleurs (1982) van Nina Ricci en Bright Crystal (2006) van Versace.

Niet makkelijk these days. De reden: de huidige ‘verpoedering’-trend en het feit dat het hart van de geur een steeds minder belangrijke rol lijkt te vervullen. Voor je het weet zit je na de flitsend-frisse opening in no time in de basis opgebouwd rondom een poederige musk die meestal clean eindigt.

Het gevolg hiervan is dat ik heel vaak twijfel bij een nieuwe geur – die ik altijd spuit om mijn linkerpols – of mijn neus nog wel optimaal functioneert. Ik moet soms wel tig maal uitproberen om deze twijfel weg te nemen. En ter controle, spuit ik dan altijd een krachtige neroli-geur op mijn rechterpols. Ruikt die knetterend puur natuur, dan weet ik dat ik mij niet vergist heb. Bij de nieuwste geur van Jimmy Choo dus ook niet. En dat komt dus door de zonet vermelde ‘verpoedering’.

Voor we verder gaan, eerst de mood en setting: ‘De Jimmy Choo-vrouw ademt de frisse lentegeur in terwijl ze door het park in de stad paradeert. De kleuren en geuren van vers bloeiende bloemen komen op haar af. Jimmy Choo’s Floral is een ode aan vrouwelijkheid en elegantie met sprankelende allure. Floral is een sierlijk parfum dat het plezier van de lente in de stad verbeeldt; parken en pleintjes komen uit hun winterslaap en veranderen langzaam in levendige, groene en kleurrijke plaatjes!’

LATHYRUSWAT FLORAL IK EIGENLIJK?

Heel snel door het park gejogd: bergamot, nectarine, mandarijn, magnolia, pronkerwt, abrikoosbloesem, ambroxan, musk, blond hout. Nu lekker rustig, een beetje dralend, rondslenterend van alle geuren bewust genietend met, zoals dat heet, een gezellig terrasje in het vooruitzicht.

Het is er wel, het is er niet. De citrusopening lijkt kort tevoren een verfrissende lentebui over zich te hebben gehad, gezien ik op de achtergrond ook een duidelijke waternoot bespeur. Beetje een champagnebubbelgevoel. Maar wel: meer zoetig (nectarine, mandarijn) dan fris (bergamot).

Wat vaak ‘vergeten’ wordt is dat de magnolia eerder fris dan zacht is. Door de grote, zachte (eetbare!) bladeren heeft ze de schijn tegen: door haar chemische structuur is ze dichterbij een eau de cologne dan bij een witte bloem- of rooscompositie.

De fluwelige zachtheid in Floral komt grotendeels op conto van pronkerwt (lathyrus) en iets poederig-bloemig. Dat zal de abrikoosbloesem zijn. Het heeft eigenlijk ook geen zin, om hier lang bij stil te staan, ook omdat die mogelijkheid je niet echt wordt geboden – de bloemen worden gedragen door een briesje die je af en toe opsnuift terwijl je wandelt door een park. De reden: die verdomde dan wel geliefde ‘verpoedering’, die komt snel.

In dit geval met witte musk die gelayerd is met ambroxan en blond hout. Ambroxan staat voor warmte, blond hout staat voor hout waarvan de ruwe puur natuur-schors is weggebeiteld waardoor er alleen een ‘gevoel van hout’ overblijft. Denk aan de geur van een net geslepen potlood, maar dan zonder de kenmerkende cederhoutgeur. Eigenlijk is dat geen blank, maar schoon, clean hout.

Interessant, als je luistert naar diverse reviews op Youtube, daar wordt Floral regelmatig als sexy, sultry (zwoel) en creamy omschreven. Waarmee maar gezegd wil zijn, dat iedereen op zijn/haar wijze geuren ervaart. Met dien verstande dat heel veel reviewers snel neigen om geuren zo te omschrijven.

Ik ben ook benieuwd of diehard-fans van Jimmy Choo blind Floral en L’Eau (2016) weten te onderscheiden, gezien de minimale verschillen tussen de ingrediënten die ‘ieder voor zich’ voor mijn gevoel hetzelfde gevoel oproepen.

FLORAL JIMMY CHOO 2

AAN LEERGEUREN RUIKEN TERWIJL DE VOGELTJES FLUITEN. EN HOE!

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 18, 2019
Geplaatst in: ACHTERGROND, EDUCATIE, ENTERTAINMENET, Uncategorized. Een reactie plaatsen

‘SOMMIGE CUIRS ZIJN AVONDVULLENDE PROGRAMMA’S’

‘WAS HET NU EEN WEENS KLEER- OF LEERMAKER?’

‘HIER WORD IK HEEL GELUKKIG VAN’

Een glaasje wijn is fijn. En één geur opgebouwd rondom leer vraagt om meer. Het blijft een van de wonderlijkste ingrediënten die maar niet de aandacht krijgt die het verdient naar mijn gevoel. Als je ze nauwelijks kunt kopen in de ketenparfumerie, dan is het niet vreemd dat het in het nichecircuit ook niet hoog op de agenda staat in vergelijk met oudh bijvoorbeeld.

Terwijl als je mensen die geur meer als cadeau-artikel zien (de gemiddelde consument), en niet als olfactorisch genoegen, aan een leergeur laat ruiken, dan vallen die meestal niet van hun stoel of hoge dan wel doorsneehakken. Maken geen kotsbewegingen. Dus er is nog een hele groep te winnen met leer- en suèdegeuren – zal ze leren! Zwevend tussen chic en ordi blijft een leergeur een van de spannendste ervaringen en hij wordt zo mooi één met de huid.

Besproken:

Onbekende chypre op leerbasis

Cuir de Russie Chanel (1924)

Knize Ten Knize (1924)

1902 Extrème Bois (2005)

Cuir Fétiche L’Artisan Parfumeur (2011)

Rien Etat Libre d Orange (2006)

Cuir X La Parfumerie Moderne (2013)

Leder 6 J. F. Schwartzlose (1921/2015)

Cuir de l’Aigle Russe Oriza L. Legrand (1892/2015)

Cuir Andalou Rania.J (2016)

Lover’s Tale Francisca Bianchi (2018)

En nog een paar worden aangestipt: Serge Lutens, Parfum d’Empire en Carner.

En de betekenis van Cuir de l’Aigle Russe die ik eerst niet kon lezen en later niet begrepen, ik heb het opgezocht. Leer van de Russische Adelaar. Snap’m niet. U? Ik bedoel een adelaar heeft geen leren kleed. De adelaar, of beter gezegd, dubbelkoppige adelaar was het symbool van de tsaren, maar dan nog niet… Of was het gewoon marketingtechnisch slim om de Russische adel te pleasen?

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE CUIR DE RUSSIE CHANEL OLD AD 1941

 

 

SUEDE ORRIS MOLTON BROWN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 13, 2019
Geplaatst in: GEURENALFABET S, MASSNICHE. Een reactie plaatsen

ZACHTER DAN ZACHT

MISSCHIEN WEL TE ZACHT

Jaar van lancering: 2019

Laatst aangepast: 13/05/19

Neus: Jérôme di Marino

IRIS SUEDE 3Er staat een mini-interview op de site van Molton Brown met de neus van Suede Orris – Jérôme di Marino. Laatste vraag: ‘What makes Suede Orris so unique?’ Di Marino antwoordt: ‘Het daagt het idee uit dat iris ouderwets is. Ik wilde dat het poederachtig, maar modern was. Er is een verslavende rijkdom, veel volume en sensualiteit.’

Mensen die een beetje op de hoogte zijn van geurtrends, weten dat dit niet klopt (en kunnen ingrediënten die altijd worden gebruikt als ouderwets worden gekentekend?). Dat bewijst alleen al de constante stroom aan irisgeuren in het nichecircuit – zoals zeer recent Tears of Iris (2019) uit Gucci’s The Alchemist Garden. Daarnaast, bij prestigemerken is iris ook al een tijdje een graag geziene gast. Elf jaar geleden begonnen met Prada’s Infusion d’Iris en Tiffany & Co plaatst de iris ook midden in het spectrum van zijn Eau de Parfum (en de twee variaties die er op volgden).

Ook vertelt hij dat de geur komt uit zijn privécollectie, zijn schatkist komt, die – bescheidenheid siert de neus – ‘de sleutel tot mijn grenzeloze creativiteit is’. Eveneens dat het resultaat een moderne interpretatie is van Florence’s nobele en kostbare traditie om handschoenen te parfumeren met poederige geurnoten van iris’.

Daarover wil ik graag met hem in discussie gaan, gezien dat voor het parfumeren van leren handschoenen in eerste instantie neroli (van de bittere sinaasappelboom, oranjebloesem) werd gebruikt (ter maskering van de looi-lucht van leer). Dit extract van oranjebloesem werd vernoemd naar de vrouw die dit bedacht en het in 1670 aan het hof van Versailles introduceerde – Marie Orsini prinses van Nerola: Nerola, neroli.

Genoeg gezeurd en het moet gezegd: de begeleidende slogan van Suede Orris klopt honderd procent: Soft Rules. De geur valt natuurlijk in de trend van transparante poederig-bloemige geuren (soms gelayered met een gourmanddingetje). Met een verschil: worden de meeste uitgeleide gedaan door een (over)dosis witte musk, in Suede Orris schittert die – gelukkig – grotendeels door afwezigheid, waardoor de geur een soort van niche-toets heeft. En het mooie: je ruikt de iris echt, soort van overvloedig en ruikt in vergelijk met die van Tiffany & Co bijvoorbeeld heel natuurlijk.

IRIS SUEDE 2WAT SUEDE ORRIS IK EIGENLIJK?

Dat is leuk: als je via je neus heel diep inhaleert na de eerste spray, dan lijkt het net alsof je de basis van suède – voor mijn gevoel meer leer dan suède – al goed ruikt om vervolgens snel weer terug naar het begin te gaan van Orris Suede. Althans dat is mijn idee.

Die citrus-whiff van mandarijn neem ik niet echt waar, gebeurt echt in een split second en dat komt omdat die omringd is door een lichte sluier van wierook- en elemihars, en dus de geur anders maakt; je zit als het ware direct in een andere, droog-zoete sfeer die mooi overgaat in het irishart dat lucht krijgt door jasmijn en roos.

Ja, en dan de basis: inderdaad suède, die de poederige noten van iris in zich opneemt en samen fuseren (met dank aan de ‘vasthouders’ cederhout en patchoeli). Na langer ruiken neem ik toch ‘iets’ waar van witte musk, maar dat komt doordat het cederhout, de cistus labdanum en de patchoeli wel erg clean zijn. Eindoordeel: mooi en elegant, maar toch, maar toch – en dat geldt tegenwoordig voor bijna alle geuren – maar toch light entertainment. Het had voor mij wat indringender gemogen.

IRIS SUEDE 1

PERVERSO BARUTI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 5, 2019
Geplaatst in: GEURENALFABET P, NICHE. Een reactie plaatsen

OER

VERFIJNING IN VERGROVING

Jaar van lancering: 2019

Laatst aangepast: 05/05/19

Neus: Spyros Drosopoulos

PERVERSOVergeef me deze eerste gedachte: Raf Simons had als artistic director bij Calvin Klein echt een statement kunnen maken, wanneer onder zijn auspiciën de meeste recente ‘grote’ vrouwengeur geen Women (2017), maar Perverso had geheten. Dat had als schokeffect wellicht een even grote impact gehad als Obsession in 1985.

Hiermee zou Raf Simons direct, als een schot in de roos, het parfum-dna van Calvin Klein hebben bevestigd. Calvin Klein als ontregelaar en provocateur die hij in het begin was in de parfumwereld. Wat krijg je dan: aandacht van de pers en on social media en dus – hopefully – omzet verzekerd.

Was nog mooier geweest als ‘Perverso by Calvin Klein’ exact had geroken als Perverso van Baruti. Een extra statement erbij, want anders, innovatief en vooruitblikkend, en dus haaks op de constante stroom van gladgestreken fruity-flowerly-gourmandy-musky geuren die nu het aanbod in het la-la-la-mainstreamparfumland bepalen.

Het jammere nu: dit gaat waarschijnlijk niet met ‘de echte’ Perverso gebeuren. De reden: Baruti is niche (voor mij op een bepaalde manier überniche), en hierin zijn nu eenmaal minder mensen in geïnteresseerd. Ik lees op de site van www.perfumelounge.nl dat de geur is ‘opgedragen aan alle goede dingen in het leven, Perverso drukt onze meest primitieve verlangens uit door een verleidelijke mix van rum, geroosterde noten, cacao, vijg, karamelzachte toffee, tabak, musk en ambergris’.

Ik vraag me af wat onze meest primitieve verlangens zijn; Spyros Drosopoulos stuurt je gezien de sfeerfoto wel een bepaalde kant op. Een oester met een opening die je met weinig fantasie toch kunt omschreven als een vagina. Mijn beperkte fantasie dan. In symbolische zin misschien als het begin, het begin van leven.

Dit sluit voor een gedeelte op mijn ‘voel-wat-ik-bedoel’-gedachte aan: Perverso is voor mij oer. Oer in de zin van: een duistere kracht die lichtjaren verwijderd is van het crowd pleasing parfumgetut. Het brengt je op de een of andere manier in contact met ‘wat de natuur bedoeld heeft’ (ik weet de natuur heeft geen bedoeling); wat een neus allemaal aan sensaties kan losmaken ‘uit de natuur’ en dit kan samenbrengen tot de oorsprong, de kern, ‘de bedoeling’. Niet van het leven direct, maar in ieder geval wel van het parfum anno nu.

PERVERSO 2Ik had hetzelfde gevoel bij de ‘boomgeuren’ van Bottega Veneta uit de Parco Palladio-serie: X, XI en XII (2018) waarin respectievelijk de schors van de olijfboom (Olivo), de kastanje (Castagno) en de eik (Quercia) ‘tot leven’ worden gebracht. Het knappe: je ruikt iets heel natuurlijks dat heel sterk doet denken olijf-, kastanje- en eikenbast, maar het toch niet is. Het is een illusie die geen desillusie wordt bij het ruiken aan de echte schorsen, en het deconstrueren van de geuren.

Op de site van Baruti lees ik dat het de tot nut toe het meest hedonistische parfum van Spyros is, ontworpen met slechts één doel in gedachten – to please. Dat doet Perverso zeker, maar hedonistisch in de zin van een  ‘bovengemiddeld streven naar directe lustbevrediging’, dat niet. De geur is voor mij een bevestiging dat verfijning nu in de vergroving ligt.

Wil zeggen: parfums die ruw en rauw zijn, maar gebaseerd op een weldoordachte, ingenieuze compositie they lead voor mij the way. In plaats van te gepolijste en te bewerkte exercities in het niche-circuit.

Vergeef me deze tweede gedachte: Perverso doet me denken aan hoe Leo Tolstoi de kledingstijl van Anna Karerina omschrijft: op het eerste oog eenvoudig, ‘onzichtbaar’, onopvallend en zwart, maar waar naaisters in couture-aletiers van Parijs wekenlang met hun petite vingers aan werkten voor deze little black dresses avant la lettre naar St. Petersburg werden gestuurd.

WAT PERVERSO IK EIGENLIJK?

Een geur waar je moet inkomen,  voor gevorderden. Mijn eerste indruk blind, zonder maar iets te weten: steranijs, zoethout, tabak. Toen greep Spyros via Messenger in: ‘Geroosterde hazelnoot, donkere cacao, vijg, tabak – de steranijs is een artifact’. En dan gebeurt wat zo vaak gebeurt: als je het weet dan ruik je het. De geroosterde (hazel)noten – in overvloed. Krachtig, rokerig-gebrande zoet-houtige noten die in de lucht hangen.

ROASTED NUTSStom dat ik dat niet direct onderging gezien mijn huidige tik: zelf granola maken met veel geknakte noten: pecan, walnoot, cashew, amandel en walnoot. Als ik die met de biologische basismuesli (van Lidl) en de biologische agavesiroop (ook Lidl!) na 20 minuten roosteren uit de oven haal, verspreiden de ‘nieuwe gourmandnoten’ zich door de keuken.

En dat is wat ik nu zo mooi aan Perverso vindt: dat een inmiddels uitgekauwde formule – gourmand – zo’n (st)oer-elegante draai kan krijgen. En dan in overdrive. Afgezien van de tabak, pik ik ze er niet allemaal per stuk uit maar de melange van cacao en karamel-fudge doet goed. Mooi, ‘volledig’ sensueel onderbouwd door musk en ambergris. Inderdaad vol en intens en zeer persistent. Wat me alleen niet is gelukt: de vijg detecteren. De geur wordt nog mooier als je hem vergelijkt met Thierry Muglers A*Men Pure Havane (2010). Die had enigszins dezelfde bedoelingen, maar wordt in vergelijk dan wel erg kaal en clean.

Leuk om te zien: hoe een klant van mij (die mijn hulp inroept voor twee nieuwe geuren voor zijn brand) geheel perplex is van Perverso. Het ongeloof, de verwarring in zijn ogen; dat dit überhaupt gemaakt wordt, dat mensen dit überhaupt dragen. Dan weet ik, dat je met een uitzonderlijke geur vandoen hebt.

PERVERSO 1

GUILTY COLOGNE GUCCI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 3, 2019
Geplaatst in: GEURENALFABET G. Een reactie plaatsen

EEN EAU DE TOILETTE VERPAKT ALS EAU DE COLOGNE

ZOALS HET HOORT: FRISHEID OP BASIS VAN HOUT

Jaar van lancering: 2019

Laatst aangepast: 03/05/19

Neus: Alberto Morillas

GUILTY COLOGNE GUCCI 4Historici en andere specialisten zullen waarschijnlijk pas over honderd jaar (of zelfs nog later) mijn gedachte kunnen bevestigen of ontkrachten dat wanneer een andere ‘designer du jour’ in plaats van Alessandro Michele bij Gucci de creatieve arbeid van Frida Giannini had overgenomen, Guilty Cologne ook wel was verschenen en for that matter ook The Alchemist Garden – de spectaculaire retro-retro-retro-nichelijn van Gucci.

Ontwerpers komen en gaan, lang van tevoren geplande parfumprojecten blijven bestaan. Misschien was de interpretatie en de invulling iets anders geweest, de visualisatie daarentegen zeker niet – dat is de handtekening en de visie van de opdat moment in dienst zijnde designer.

Goed bekeken is de huidige eau de cologne-variant bij heel veel masstige- en prestigelabels een vervanging van de sportgeuren en sportvariaties op een populaire geur van de afgelopen tig jaren – bijna iedereen deed eraan mee: Gucci, Prada, Chanel, Dior, Lanvin, Armani, Dolce & Gabanna, Ralph Lauren, Yves Saint Laurent. Met andere woorden: een ‘pro-actieve’ geur die borrelt van frisheid.

Ben benieuwd wat Guilty Cologne gaat doen. Want een pure eau de cologne heeft het niet echt makkelijk, buiten het nichecircuit om. En daar is de omzet ook maar zo zo. Marc Jacobs kan er over meepraten. Hij lanceerde in totaal 20 versies (in Amerika splashes genoemd). Eerst alleen te koop in 300ml, de laatste drie (gelanceerd in 2012) in 100ml. Dit kleinere formaat overtuigde blijkbaar ook niet, want daarna werd zijn eau de cologne-kraan dichtgedraaid.

Eén van de redenen volgens mij: het waren geen eau de colognes in de ware zin van het woord. De kenmerkende pure, kortdurende schurende instantfrisheid opgeroepen met voornamelijk echte citrusvruchten en kruiden werden – in plaats van een basis van hout en patchoeli – ‘platgeslagen’ door diverse basisingrediënten – waaronder witte musk en synthetisch hout. En die zorgden voor katoenachtige feel. De pure kick, het ‘waterval’-idee ontbrak.

En dat geldt ook voor een gedeelte voor Guilty Cologne. Het is voor mijn gevoel eerder een eau de toilette, alles blijft wat langer hangen, je kunt er dus langer van (na)genieten. Los daarvan, Alessandro Michele bleek al jaren een stille bewonderaar van deze klassieke kordaat-chique manier van parfumeren. Hoogste tijd volgens hem om fanatic followers of Gucci-fashion te laten kennismaken met een andere kijk op Gucci-geuren.

Volgens het persbericht ontdekte hij het geurgenot van eau de cologne, toen hij op zoek ging naar inspiratie voor nieuwe modesilhouetten. Hij belandde bij films, fotoboeken, modemagazines uit de jaren zestig en zeventig. De mannen die hij daarin aantrof waren niet alleen maar hippies en vreemde vogels op love & peace festivals. Ook zag hij veel klassieke mannen, maar dan wel gestoken in strakke geruite pakken en felgekleurde overhemden.

WAT GUILTY COLOGNE IK EIGENLIJK?

Hoe zouden deze mannen geroken hebben? Michele kwam in samenwerking met Alberto Morillas (opvallend: ik heb op internet nog geen foto gevonden waarop ze samen naar het vogeltje kijken) uit bij de klassieke eau de cologne. Die, zeg maar, een moderne bewerking kreeg. Ofwel, uiterst fris gelinkt aan stoer en warm hout, met ‘in between’ een lichte bloemennoot.

En dàt ruik je in Guilty Cologne in overdaad. Uiterst fris: fris-bloemig bergamot omringd door rozemarijn en jeneverbes. En laatste twee laten zich sterk gelden: groen, fris, beetje rokerig zelfs richting etherisch. Met – mooi gedaan – al op de achtergrond de sterke houtbasis die je door een zoetzuur spoor van viooltje (hét dandy-bloempje) en heliotroop (denk amandel, denk vanille) in totaal toch een frisse indruk achterlaat.

Het mooiste wordt dus voor de basis bewaard: vers gekapt hout afkomstig van ceder en cipres infused met patchoel’. Mooi, omdat je goed ervaart hoe met name het cederhout de bergamot en de kruiden in zich opzuigt, ‘ronder’ maakt. Daarnaast ook nog eens de bloemen vasthoudt en de totaalcompositie voorziet van de gewaardeerde droge warmte zonder dat de transparantie het onderspit delft. En de witte musk met blanke patchoeli zorgt voor een cleane toets – verplicht onderdeel van geuren van nu – zonder dat het chique en gedecideerde gevoel van ‘ouderwetse mannelijke chic’ verloren gaat.

Een ander ding: eau de cologne doet niet aan geslachtsdiscriminatie, maar Guilty Cologne is voor mij meer mannelijk dan vrouwelijk. Maar juist door de cleane toets zal ‘zij’ er ook niet van schrikken. Niet als ze het bij een man ruikt, maar als ze het zelf probeert ‘bij hem’, of in de parfumerie. Nog iets: deze cologne heeft compositorisch niets in common met Guilty pour Homme uit 2011, of Guilty (voor haar) uit 2010.

Alleen, alleen, wat ik in deze niet snap is de (aldus Youtube) officiële muziekvideo voor Guilty Cologne door K$upreme. Call me old fashioned, en ik weet dat de royalty van de r&b-scene een enorme, niet te onderschatten invloed heeft op het koopgedrag van hun followers… maar de boodschap van de geur komt bij niet over. En hij sprayt de motor van zijn Rolls Royce – echt een statement! – niet met Guilty Cologne maar met de edp- of edt-versie. Of is het dat in Amerika een eau de toilette als cologne wordt verkocht?

Zou Alessandro Michele hiervan op de hoogte zijn? Was toch leuk geweest als hij een cameo appearance had gemaakt, bijvoorbeeld als de lemonade-verkoper. Dat dan weer wel: de verschillende clips werden miljoenen malen bezocht! Gotch-a! Gucci-a!

GUILTY COLOGNE GUCCI 2

 

 

 

THE ART AND OLFACTION AWARDS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 2, 2019
Geplaatst in: ENTERTAINMENET, OPVALLEND PARFUMNIEUWS. Een reactie plaatsen

VANAVOND IN AMSTERDAM

DE MOOISTE EN MEEST INTERESSANTE ‘ART-ALTERNATIEVE’ PARFUMS

o.52805Interessant hoe tegenwoordig gebeurtenissen je toch níet kunnen bereiken. Zit ik nu gevangen in mijn eigen bubbel in Drenthe en/of de wereld van art & perfume? Dat bleek gisteren tijdens een ontmoeting in Amsterdam die ik had met Saskia Wilson-Brown, oprichter van het in Los Angeles (waar ik haar begin dit jaar ontmoette) gevestigde The Institute of Art and Olfaction, dat als doel heeft om de wereld van het parfum te democratiseren, toegankelijker te maken.

Saskia beschouwt parfum als kunst en vindt dus dat iedereen daar toegang tot moet hebben. Niet alleen ‘geprivilegieerden’ (professionals, kenners en bewust goed geïnformeerde consumenten), maar ook zeg maar, mensen ‘met een afstand tot de parfummarkt’. Denk hierbij niet alleen aan diegenen voor wie de parfumerie nog een te hoge drempel is. Sterker: denk hier niet aan. Het gaat haar meer om hoe je mensen in het algemenen kunt enthousiasmeren over de wereld van geur en daarvoor moet je dus volgens haar de schone (en lelijke) kunsten inschakelen.

Daarom organiseert ze nu voor de zesde (of negende) keer The Art and Olfaction Awards waarvoor de ‘off Paris’- en ‘off Grasse’-wereld van alternatieve, kleine indi-huizen de strijd aangaat met vertegenwoordigers uit de gevestigde geurorde. Inschrijven mag iedereen. Vanzelfsprekend, leuk en logisch: de jury moet de inzendingen blind beoordelen. Voor zover ik heb begrepen, en ook weer logisch, worden alleen de composities gejureerd niet de presentatie, de filosofie en andere artistieke waarden.

Welke categorieën en wie daarin zijn uitverkoren lees je op de site.

Rondom dit fragrance-feestje (vanavond in de Grote Kerk in Amsterdam) vinden een aantal parfumpresentaties plaats – daarvan was ik dus niet op de hoogte, anders had ik het zeker eerder vermeld – die worden gekenmerkt door een hoog ‘onder ons’- en ‘arty farty’-gehalte. Niet echt een ‘fragrance fanfare for the commom man’.

Wie, wat en waar? Ook dat vind je op de site.

Mijn interview met Saskia Wilson-Brown (in opdracht van een Amerikaanse klant) gaat over hoe en óf je een nieuw vocabulaire kunt vinden om de wereld van geuren (die van de ene kant ingewikkelder, van de andere kant eenvoudiger wordt) te vertalen in begrijpelijke woorden voor ‘mensen met afstand tot de parfumwereld’, lees: de gemiddelde burger. Of misschien moet je wel gebruik maken van beelden, geluiden en/of kleuren… Je leest het binnenkort in een bewerkte versie.

Meer info: http://www.artandolfactionawards.org

2016_Hero_Saskia_Wilson_Brown-1

 

 

 

 

 

CALYPSO ROBERT PIGUET

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 30, 2019
Geplaatst in: GEURENALFABET C, NICHE, VINTAGE. Een reactie plaatsen

RUIKT HEEL ERG NAAR NICHE VAN NU

GEMENGDE GEVOELENS

Laatst aangepast: 30/04/19

Jaar van lancering: 1953

Herlancering: 2010

Neus: Francis Fabron/Aurelien Guichard

CALYPSO VINTAGE PERFUME SPAINDat is toch vreemd, of eerder gezegd bizar: www je voor de geur Calypso dan verschijnt als eerste de site waarvan het verhaal gaat dat ze alleen maar neppers leveren: www.notino.com. Ik heb het er al een keer over gehad in parfumpraatje met www.parfumaria.com. Ook de tweede die verschijnt ‘belooft’ niet veel goeds: www.hbb24.nl. Nooit van gehoord. Pas op de achtste plaats komt www.robertpiguetparfums.

En die weet iets te vermelden wat ik nog niet wist terwijl ik toch enigszins op de hoogte ben van de Griekse en Romeinse goden. Calypso was een nimf (dochter van de Titan Atlas) die resideerde op het mythische eiland Ogygia waar ze Odysseus jarenlang vasthield tijdens zijn omzwervingen na de val van Troje. Niet voor eeuwig, want oppergod Zeus bevool haar hem vrij te laten. Dat doe je dan netjes, wil je zelf niet door de toorn van hem getroffen worden.

En ik maar in mijn onmetelijke wijsheid denken dat calypso in eerste instantie gewoon een lekkere dans was, gelijk een samba en/of rimba. De ‘erfgenamen’ van couturier Robert Piguet, speelden met deze tweeërlei betekenissen in de oorspronkelijke promotiecampagne. Zoals blijkt uit een Spaanse advertentie: ‘Het is geen dans, het is geen mythologische nymf, het is het nieuwe parfum van Robert Piguet’. Kijk, dat noem ik smart en humoristisch, iets waar het de laatste tijd nogal aan ontbreekt in de constant zichzelf feliciterende wereld van niche.

WAT CALYPSO IK EIGENLIJK?

CALYPSO ROBERT PIGUETIn ieder geval: helaas heb ik de oerversie nooit geroken (doe ik als het me lukt om weer een afspraak te maken in de Osmothèque van Versailles), maar die klinkt op papier interessanter en meer resoluut dan de nieuwe: galbanum en citrusnoten die via een door anjer gestuurd bloemboeket naar een basis afglijdt die wordt gekenmerkt door een über-injectie van dierlijke noten: civet, ambergris en suède.

De nieuwe versie doet volgens mij geen enkele poging om het origineel te benaderen. Wat je krijgt is een voorwaar zeer aangename ambergeur die alleen netjes het nichetraject van nu volgt: enigszins present-opulent – je krijgt een smeuïg, beetje naar ‘benzoïne-gourmand’ neigend parfum dat er gewoon is, zo een waarvan je zegt om iemand te complimenteren met ‘wat ruik je lekker zeg!’ En dan maar hopen dat die geste gewaardeerd wordt. Van Calypso val je niet van je stoel. Nu hoeft dat ook niet, maar gezien de vintage-status van Robert Piguet dan toch weer wel. Zeker in het geval van een herlancering.

En eerlijk gezegd, ik word een beetje amber-gourmand-moe. Hoewel in 2010 gelanceerd, waren er volgens mij toen ook al tig geuren die roos combineren met iris en patchoeli, en eindigen met een velvety touch. Wat Calypso wellicht onderscheidt is de nadruk op suède. Wat ik vooral jammer vind is de niet-opening, terwijl dat nu juist kenmerkend is voor vintage Piguet. Ik bedoel: tegen de green-greener-greenest opening van Bandit (1945) zeg ik nog steeds ‘u’.

En wat www.robertpiguetparfums verder vermeldt, deel ik niet: ‘A composition of exotic character and emotion’. Wat is exotisch aan iets wat al common knowlegde is in de parfumerie: amber/oriëntaalse geuren? De geur wordt uitgeleide gedaan met ‘lively, distinct, and unique, Calypso lingers in the memory like a haunting siren’s call’. Lively: niet echt, de compositie sprankelt in geen enkel opzicht – één en al comfortabele kasjmier-warmte. Unique: hebben we het niet over. Siren’s call: ik snap de link met de mythologie, maar zo gevaarlijk, ‘ruiken op eigen risico’ is Calypso niet. Was het maar waar.

Ik las op www.basenotes.com een anlyse van ‘gimmegreen’ die perfect met mijn bevindingen overeenkomt: ‘Een ‘oud geld’-begin – discreet, gereserveerd. Men denkt: een bloemige delicatesse met lippenstiftondertonen van iris en de zachte streling van suède. Helaas, na korte tijd, blijft er een zo-zo huid-knuffelend zoetig suède achter – en mijn neus moet zich inspannen om dat zelfs te vangen’.

CALYPSO VIINTAGE EDT

 

 

GENTILE MARIA CANDIDA GENTILE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 26, 2019
Geplaatst in: GEURENALFABET G, NICHE. Een reactie plaatsen

VETIVER ANDERS

VOORBIJ CLICHÉ MANNELIJK

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 26/04/19

Neus: Maria Candida Gentille

gentile.jpgWat fijn dat er nog neuzen zoals Maria Candida zijn. Een vrouw met een mooi klein bescheiden huis die gewoon prachtige parfums maakt. Ook zo’n neus waarvan je je afvraagt waarom de grote spelers in de markt haar niet eens vragen voor een compositie. Dat levert volgens mij een eigenzinnig, ‘draagbaar’ en ‘trendy’ resultaat op.

Alleen, ze is ook te koop op plekken waar ik het in eerste instantie niet verwacht. Ik was een beetje aan het googelen voor wa extra leuke weetjes omtrent haar; kom ik zo maar of all places op www.parfumoutlet.nl terecht. Hoe komt zíj daar terecht?

Die weet in ieder geval over haar te vermelden dat ‘de fascinatie voor parfums al sinds de kinderjaren bij haar aanwezig was. Toen zij als een klein meisje in de rozentuin van haar familie speelde, zocht zij altijd naar rozenblaadjes waarvan ze eigen rozenwater maakte, die verwerkte ze in flacons en gaf ze cadeau aan familie en andere bekenden’. Ach gossie.

Vervolgens: ‘En toen Maria moeder was geworden werd het haar duidelijk dat haar ze passie wilde ontwikkelen. Ze besloot ‘Crafting in Grasse’ te leren en werd gecoacht door Carol André – die bracht haar de beheersing van het vak bij en zo werd Candida een waardevol parfumeur. En sinds 2009 lanceerde zij haar eerste parfum’. André is een goede leermeester geweest.

WAT GENTILE IK EIGENLIJK?

Dat blijkt ook uit Gentile, omschreven als ‘understated elegantie gecombineerd met klassieke geurcomponenten, maar verre van saai’. Laatste gaat zeker op omdat ze een mooi spel speelt met vetiver. Ze zegt hierover: ‘Vetiver met zijn typische grassigheid en eigenaardige lichte zoutheid, samen met basilicum en osmanthus roepen het een gewaagde mannelijkheid op. Zachte aroma’s harmoniëren met een delicate pittige scherpte voor een ideale geur voor dagelijks gebruik die de nadruk legt op een zachte mannelijkheid’.

En echt waar, wat zijn de ingrediënten mooi puur in Gentile. Ik haal de basilicum er in eerste instantie niet direct uit omdat – bij mij althans – de sensuele sierlijkheid van osmanthus – beetje rum, beetje fruity in dit geval – direct opvalt. Vervolgens neem ik de rozig-groene geranium waar, die vervolgens mooi fuseren om samen te komen in een wel erg goede kwaliteit vetiver. Alle eigenschappen die het heeft verspreidt ‘hij’ – ‘wortel’, aards, groen, stro, mineraal. En door de originele combi met osmanthus wordt de vetiver zachter en zalvend en daardoor niet ‘typisch mannelijk’.

In vergelijk met Gentile worden de klassieke vetivers – Guerlain, Le Galion, Etro, Tom Ford, Givenchy en ga zo maar door – wel erg eentonig en ‘vintage’. Mijn levenspartner bevestigde het – een diehard vetiverfanatic. Net met een flacon van Lalique’s Encre Noire begonnen, die van Givenchy had hij tot mijn verbazing in no time tot de laatste druppel gebruikt, moest even gaan zitten bij het ruiken van Gentile. Impressed heet zoiets. Staat nu mooi te wezen op zijn badkamerplankje.

MARIA CANDIDA GENTILE LOGO

 

NUDA IL PRVFOMO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 24, 2019
Geplaatst in: GEURENALFABET N, NICHE, Uncategorized. Een reactie plaatsen

EEN ‘ONBEGRIJPELIJKE’ GEUR, ECHT WAAR

Laatst aangepast: 24/04/19

Neus: Silvana Casoli

NUDA IL PROFVMOTja, jaren, maar dan ook jaren geleden vond ik het leuk om een merk erop te ‘betrappen’ dat de naam van hun nieuwste geur al eerder was gebruikt. Nu denk ik: ‘Laat maar’, en ben ik in een iets mildere bui, dan: ‘De nieuwe geurmarketeers ontbreekt het aan historisch besef’. Maar dat neemt niet weg dat ik nog steeds spontaan begin te briesen bij het horen van Joy (2018) van Dior – hup de gevangenis is, stelletje no-knowers, stelletje chique marketing parfumpooiers met als extra taakstraf: de benodigde jasmijn- en rozenblaadjes voor het recept van de echte Joy (van Patou) met de hand plukken. Stuk voor stuk. Zal ze leren…

Anyway, over reeds eerder gebruikte namen gesproken, bij deze Nuda (die als cadeautje tussen mijn bestelling bij www.parfumaria.com zat, waarvoor mijn dank, mijn grote dank, ik ben niet waardig enzovoort, enzovoort) verscheen voor mijn ogen die van Emanuel Ungaro. Effe checke: nee, dus. De geur heette Desnuda (uit 2001). Ik kan me daarvan herinneren dat deze geur een soort van niche-toets had door het feit dat bij de edp-versie een kwastje aan de flacon bevestigd zat waarmee je de jus over de ontklede huid kon strijken. Was een enorme flopperdeflop.

Anyway, Nuda als geur heb ik al eerder besproken, en wel die van Nassamoto uit 2010. Toeval of niet, uit hetzelfde jaar stamt ook die van Il Profvmo. Als je weet welke neus achter dit label schuilgaat dan weet je zeker dat Nuda zeer vrouwelijk wordt geïnterpreteerd. Ga maar na, een: ‘Afrodisiacum die stimuleert om van intimiteit te genieten die leidt tot extase en passie’. Tuurlijk. Iets dieper snuffelend op www voor deze geur, kom ik bij Olfactoria’s Travels (die ik een tijdje heb gevolgd) terecht. Wat blijkt? De vrouw achter deze site, heeft de stekker eruit getrokken – al sinds 29 oktober 2015. Vanwege a: een internettrol die haar stalkte, b: een ziekte en c: gewoon geen inspiratie meer, time to move on. Who’s next? Me? Katie Puckrick heeft haar neus ook al aan de wilgen gehangen.

SECOND SKINSilvana Casoli vermeldt ook nog dat ‘de inspiratie komt van de geur die alleen de huid van de vrouw kan uitademen in zijn staat van extase. Nuda wordt gedragen als een tweede huid (op de foto door Jennifer Lopez en dat op 49jarige leeftijd, tjonge, tjonge, hoe doet ze het toch)… Nuda werkt als de sleutel tot verleiding en persoonlijkheid. Zijn afrodiserende kracht komt van kruidenferomonen met een vluchtige structuur’.

WAT NUDA IK EIGENLIJK?

Lang geleden dat ik een geur heb geroken die zo vreemd en ‘onverklaarbaar’ op gang komt. Kan natuurlijk aan moi-même liggen, maar toch. Eerste indruk: deze geur heeft zijn uiterlijke verkoopdatum overschreden – niet meer goed. Tweede ‘gevoelsgolf’: haarlak van moeder – minispritsjes van aldehyden. En dan: iets met bloemen, iets met kruiden gelardeerd met veel zoetigheden, iets hout-poederachtig. En dan uiteindelijk: ‘Koffie, koffie, lekker bakkie koffie, jongens wie wil er een kop?’ Ik had er niet meer naast kunnen zitten. En dan moet je weten dat ik Nuda al twee weken lang achterelkaar op mijn rechterpols spray…

Dit zit er allemaal in: rode bes, braam, druif, gember, honing, iris, wijngaardperzik, opium, musk, eikenmos en pistache. Met deze wetenschap nog een keer opgespoten. Het rode fruit haal ik er echt niet echt uit. Ik bedoel: dat moet je direct in de opening ruiken. Ik herken rode bes in combinatie braam direct – wie niet inmiddels? Wel vanaf het begin de gember die met een beetje fantasie ondergedompeld is honing. Dat poederige? Is dat iris?

En dan, en dan? Heel veel musk die zich alleen heel horizontaal, heel plat manifesteert. En die wordt voor mij niet echt bosachtig (eikenmos). De druif (die in het echt niet echt ruikt) en zijn buur wijngaardperzik – die zouden toch voor een zoetige transparantie moeten zorgen. Niet op mijn huid. Om maar te zwijgen van de pistache. Ik bedoel, dit ‘nouvel gourmand’-ingrediënt moet je toch ruiken, is toch een echte aandachtstrekker. Die werd opgevoerd in Guerlains La Petite Robe Noire Eau Fraîche (2015) en die rook je dus ook.

Nuda is voor mij onbestemd, onduidelijk, in ieder geval geen second skin-ervaring, en zeker geen erotische erupties veroorzakend elixer (om in lijn met Silvana Casoli te blijven). Tenslotte, ik zie op de homesite van Il Profvmo dat Nuda niet meer wordt aangeboden. Ben ik niet de enige die het niet begrepen heeft? En nu heb ik net Blanche Jacinthe van haar besteld omdat ik weer eens zin heb om van een pure hyacintgeur te genieten. Afwachten.

nuda-il-profvmo-1.jpg

BLIND GETEST: MVG NEEM JE NIET ZOMAAR BIJ DE NEUS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 18, 2019
Geplaatst in: ACHTERGROND, ENTERTAINMENET, TRENDS TOEGELICHT. Een reactie plaatsen

‘BEHOORLIJK SYNTHETISCH’

‘WIE DRAAGT DIT DAN?’

‘DIT SNAP IK DAN WEL’

‘IK-GA-VOOR-HET-EERST-BIJ-MIJN-NIEUWE-SCHOONMOEDER-OP-BEZOEK’-GEUR

De dag waarvan sprake is 16 februari – eerste warmterecord 2019: warmste 16 februari ooit gemeten. Maria van Geuren vindt het eng, blind testen, maar de uitkomst is, ik ben niet echt über-verrast, verbluffend goed.

Wat opvalt, en je misschien wel kunt omschrijven als een trend: een nieuwe generatie geuren wordt steeds lichter. Zowel qua inhoud (meer een nevel dan een eau de cologne/eau de toilette), zowel qua gewicht van de flacon. Denk aan de Eaux (2018) van Chanel en de nieuw verpakte eaux van Serge Lutens die ‘vanaf nu’ Les Eaux de Politesse worden genoemd. Een correctie: deze ‘gepolijste’ waters zijn 100ml.

De geuren die Maria blind test zijn:

Miami Blossom Escada

De ‘hele groene’ die Maria bedoelde is volgens mij Escada Sport Country Weekend uit 1996 – vond ik ook lekker, zie vage foto onder.

Pure Musc Narciso Rodriguez

Eros Flame Versace

L’Eau d’Armoise Serge Lutens

IndeScent KeraMen

Het was de bedoeling om de achtergrond vogelgeluiden te horen in verband met het voorjaar… maar dat lukte niet echt. En met dank aan banketbakkerij Voordijk – voor al uw exquise koekjes.

Escada Sport Country Weekend