BOSQUE HUMIECKI & GRAEF

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 23, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET B, NICHE. Een reactie plaatsen

GET INTO THE ‘GROEVE’;

BLIJ EN TEVREDEN MET JEZELF

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 23/06/10

Neus: Christophe Hornetz, Christophe Laudamiel

Artistic direction: Sebastian Fischenich, Tobias Müksch

Fotografie: Michael Mann

Te koop bij: www.perfumelounge.nl

Onbescheiden en onzeker zijn Sebastian Fischenich en Tobias Müksch niet. Toen ze in 2008 hun merk lanceerden, meldden ze dat elke geur uit het kwintet (inmiddels met twee uitgebreid waaronder Bosque) een uniek kunstwerk in een modern, gestroomlijnd design was. Dat beweren wel meer parfumhuizen.

Wat die huizen dan weer niet doen: de diverse menselijke emoties als uitgangspunt nemen voor hun geuren. Anders en gewaagd, maar of zoiets mogelijk is? Zoals ik al bij twee geurbeschrijvingen van Humiecki & Graef (ook te vinden onder Niche op deze blog), schreef: het is een kwestie van ‘zien én ruiken is geloven’.

Bosque (Spaans voor groeve, spelonk) vertaalt de ‘emotie’ tevredenheid (ik beschouw deze gesteldheid eerder als een deugd) en is het gevoel dat je als man en als vrouw krijgt wanneer je volledig één bent met het moment, wanneer je je laaft aan een ‘all-encompassing’ ontspanning.

Wanneer je jezelf overgeeft ‘in ecstatic abandon to the one who boundless intimacy you pine for’. Vrijvertaald: wanneer je je in zelfverkozen eenzaamheid – met je slaapkamer als ‘heilige’ groeve gelijk de goden in ‘ancient times’ – overgeeft aan diegene waarnaar je het meeste verlangt.

Sebastian Fischenich en Tobias Müksch zien Bosque als een moderne vorm van ‘stille sensualiteit’. Het is geen show off-parfum maar kan toch provoceren door zijn natuurlijke uitstraling en lijfelijkheid. Het is vreugdevol en ontspannen zonder über-wellustig, über-sensueel, über-wulps, über-zinlijk, über-pikant en eendimensioneel te zijn.

Het moet gezegd: Bosque geeft een über-intiem en über-comfortabel gevoel waarvan je rustig en tevreden wordt. Ik ben benieuwd welke emoties vertaald in een geur volgen. Onbescheidenheid en onzekerheid bijvoorbeeld. Of wat dacht je van frustratie (als je een geur toch niet zo heel erg lekker vind achteraf).

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Opvallend en merkwaardig tegelijkertijd, en wat me een al een tijdje bezighoudt: de eerste indruk van Bosque is gourmand. Ik meen een amandelnoot te herkennen en moet denken aan Au Masculin van Lolita Lempicka (2000). Maar ik zit er helemaal naast met mijn neus.

Of het moet zo zijn dat met andere ingrediënten een soort gelijkige zoetige geur kan worden opgeroepen? Misschien zijn saffraan, musk en Buffalo grass hiervoor verantwoordelijk. De Latijnse naam van de laatste is Anthoxanthum odoratum en is in Amerika ook bekend als vanilla grass. Dat zegt iets over het aroma dat het verspreidt.

Verder op het ‘programma’ van de geur die volgens het merk herinnert aan de geur van de huid: grapefruit (heel even in het begin), primula (wist niet dat deze voorbode van het voorjaar een parfum verspreidt, maar doet ze dat dan moet moet verantwoordelijk zijn voor de zoetbloemige nuance) die door narcissus poeticus (foto) een licht sensuele ondergrond krijgt.

Vetiver zorgt voor houvast en geeft zich heel subtiel en heel langzaam prijs. Eindindruk van Bosque: een frissig-zoetig-bloemig parfum dat je – inderdaad – een moment van tevredenheid geeft. Erg intiem, erg tevredenstellend.

RUIK & VERGELIJK

Recente parfums die mij ook een über-tevreden gevoel geven (ik beperk me tot vier):

Guerlain Quand vient la Pluie (2007)

Mona di Orio Chamarré (2009)

Maison Francis Kurdjian Cologne pour le Soir (2009)

Andy Tauer Une Rose Chyprée (2009)

LES NUITS D’HADRIEN ANNICK GOUTAL

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 22, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET L, NICHE. Een reactie plaatsen

TENDER IS THE NIGHT

Jaar van lancering: 2003

Laatst aangepast: 22/06/10

Neus: Isabelle Doyen, Camille Goutal

In de parfumerie word je serieuzer genomen, zo wil wel eens het verhaal, als je geuren vanuit een literair perspectief benaderd. Het geeft dan ze een toegevoegde waarde die intellectuelen zo waarderen. Zelfs een simpele compositie krijgt hierdoor de zo verlangde diepgang die je doet dromen en naar de pen doet grijpen. En hiermee onderscheid je je als ‘denker’ toch maar mooi van het parfumplebs dat geurtjes alleen koopt, zo wil wel eens het verhaal, om de campagne, het model dat de promotionele kar trekt en dat van de geur alleen maar kan zeggen ‘wel lekker’.

Waarom schrijf ik dit? Nou, omdat voor mij bij Les Nuits d’Hadrien ik zowaar, raar maar waar, echt ‘literair’ wordt. Ik moet dan altijd aan een van de voor mij meest eigenaardige romans uit de Amerikaanse literatuur denken: Tender is the Night (1934) van Scott Fitzgerald. En dan het is alleen de titel, want de inhoud stemt bepaald niet vrolijk. En heel merkwaardig: ik hoor tegelijkertijd een lied in mijn gedachten: Tender is the Night, gezongen door Tony Benett voor de gelijknamige film uit 1964 (je kunt ervan genieten op youtube). En dan is het niet alleen de titel maar ook de tekst:

Tender is the night
So tender is the night
There’s no one in the world
Except the two of us
Should tomorrow
Find us disenchanted
We have shared a love
That few have known
Summers by the sea
A sailboat in Capri
These memories shall be
Our very own
Even though our dreams may vanish
With the morning light
We loved once in splendour
How tender, how tender the night

Ja, bij Les Nuits d’Hadrien wordt de literatuurfan in me wakker. Goethe: ‘Kennst du dass Land wo die Citronen…’. Louis Couperus met zijn beschrijvingen van Rome en Florence: ‘Maar het eeuwige azuur van het zuiden, o gij, die op uw Hollandsche luchten pocht’. Je ziet jezelf wandelen onder een met sterren bezaaide hemel met je geliefde. De krekels gaan een wedstrijd aan met het getwitter van vogels. Ach, ziet die dans op de zwoele bries van die twee vlinders.

Het is zomer, dus de lucht is zwanger van geuren die Les Nuits d’Hadrien verspreidt. Citrusfrisse en cipres-nuances ondergedompeld in een nachtzoete weelde opgeroepen door amber, patchoeli, vanille en musk. Aards, warm, zalvend. En toch de luchtigheid van Eau D’Hadrien. Kortom, domweg gelukkig in Italië. Les Nuits d’Hadrien is een geur die heel tevreden stemt.

Camille Goutal en Isabelle Doyen omschrijven Les Nuits d’Hadrien als ‘een nieuw, vurig, mysterieus en opwindend oriëntaals parfum’. En: ‘In den beginne schiep Annick Goutal Eau d’Hadrien (1981), een citrusfrisse en tijdloze geur. Universeel en bekoorlijk. Voor haar. Voor hem. Een essence die onvoorwaardelijke liefhebbers en nieuwe ingewijden blijft prikkelen. En nu presenteert Annick Goutal een nachtversie: Les Nuits d’Hadrien. Een nieuw hoofdstuk wordt geschreven. Meer intens, meer anders’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Les Nuits d’Hadrien openbaart zich eerst met een citrusexplosie (bergamot, ijskoude Siciliaanse citroen en mandarijn) die herinnert aan Eau D’Hadrien. En dan gaat de geur op nachtelijk avontuur met alsem en geurend gras (waarschijnlijk coumarine). Warm, droog, zonnig. Je ziet jezelf (wederom) wandelen over het Italiaanse platteland en ruikt de cipres waarvan volgens Goutal ‘de gekneusde takken een geraffineerd groen en gepeperd peperachtige tonaliteit uitademen’.

Vervolgens loop je langs een kruidentuin waar basilicum, komijn en jeneverbes hun respectievelijk aardsgroene, ‘gekruid-zalvende’ en bitterfris-fruitige aroma’s verspreiden. Nu is het tijd voor de oosterse toets. Ylang-ylang paart zich (met haar volbloemige en overrompelende sensuele geur) met vanille en musk. Droog en zonnig sandelhout, donkerbruin fluweel amber en donker en aards patchoeli ronden Les Nuits d’Hadrien af met een mooie zalvende en houtachtige toets.

RUIK & VERGELIJK

Nou, wat denk je?

Annick Goutal Eau d’Hadrien (1981)

AZUREE ESTEE LAUDER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 21, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET A, KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN, VINTAGE. 1 reactie

AZUR + ESTEE = AZUREE

MEDITERRANE ZON IN AMERIKAANS PARFUMFLACON

Jaar van lancering: 1969

Laatst aangepast: 21/06/10

Neus: Bernard Chant

Ben vandaag in sentimentele bui. Waarom? De zomer is begonnen en de temperatuur is zowaar – eindelijk – in overeenstemming met het jaargetijde. En dat ruik je direct: zelfs langs de geasfalteerde straten in de stad verspreidt het ‘wilde gras’ zijn groene en hooiachtige noten, de liguster met zijn houtbloemige toets is ook opperbest gestemd en op sommige plekken ruik je al de zomerzoetheid van lindebloesem. Nog even en de boerenjasmijn staat in volle bloei. Sluit je ogen en je waant je op het platteland.

Estée Lauder was bij de samenstelling van Azurée ook sentimenteel gestemd. De geur moest haar herinneren aan haar vakantiehuis in de buurt van de Cap d’Antibes, Zuid-Frankrijk. Nou, en dat doet Azurée. De naam is een samensmelting van Côte d’Azur en de voornaam van de Amerikaanse beautyqueen: Azur + Estée = Azurée. Minder minder voor de hand liggend: de geur moest een vrouwelijk antwoord zijn op haar viriele Aramis (ook samengesteld door Bernard Chant) dat ze in 1965 op de markt zette voor ‘the man who thought who had everything’.

Dat wil niet zeggen dat Azurée een wilde leergeur is. Het is meer het houtachtig-aardse aspect van Aramis benadrukt in de basis. Droog en warm zoals je dat ruikt in het Zuiden van Frankrijk. De ‘over all’ impressie is toch bloemen waarover geen zilt, maar een zwoel-kruidig briesje waait aangevoerd vanuit de Middellandse Zee.

Met de geur is volgens mij niet geadverteerd. Dus geen sfeerplaatjes. Is ook eigenlijk niet nodig. Bij Azurée moet ik aan tekeningen denken van Henri Matisse die hij aan de Côte d’Azur in snelle lijnen en kleuren verlicht door de zon maakte. Het opvallendste aan Azurée: Estée Lauder was volgens mij de eerste die de zonnige sfeer van de mediterranée in een parfum verwerkte… een thema waarmee je nu wordt overstelpt in de parfumerie. Let op: in 2006 wordt door Tom Ford, toen werkzaam als artistiek adviseur bij Lauder, de naam Azurée gebruikt voor een nieuwe lijn zonneproducten inclusief geuren – zoals Azurée Soleil Eau Fraiche Skinscent in 2007 – die afgezien van de houtbasis weinig overeenkomsten heeft met de oorspronkelijke versie.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Het vervelende aan veel vintage-parfums: ze zijn van samenstelling veranderd. Niet dat merken het zo graag willen. Ze moeten het vanwege Europese regelgeving, die bijvoorbeeld het gebruik van eikenmos en bepaalde citrusessences verbieden wegens kans op vermeende toxicaties of huidirritaties. Alhoewel, er zijn parfumcritici die beweren dat veel huizen steeds vaker voor kwalitatief minder goede ingrediënten kiezen om de winstoptimalisatie te bevorderen. Wat duidelijk is: de mannelijke kant van de geur lijkt er bijna uit verdwenen: leer, hout, alsem en vetiver.

Ook wat de ingrediënten betreft, is er onduidelijkheid. De website van Estée Lauder geeft de volgende op – en daar gaan we maar van uit. Het begin: citroen gecombineerd met de opvallende noot van basilicum (foto) die de jasmijn mooi extra groen maakt. Het Azurée-hart is byzonder door de verwerking van artemesia (alsem) en vetiver die de roos een stoere (en wederom groene) toets geven. De afronding combineert patchoeli, mos en amber.

Moet het aardse, bosachtige gevoel van de geur benadrukken en maakt het een echte chypre en niet, volgens de Estée Lauder-site, een citrusgeur. Wat ik mis in de optelsom van de Estée Lauder-site: de zachte toets van bergamot en wat aldehyden in de opening die ik nog steeds duidelijk waarneem.

RUIK & VERGELIJK

1969 heeft een aantal mooie klassiekers opgeleverd die nu doorgaan voor vintage.

Guerlain Chamade (1969)
Lancôme Ô (1969)
Paco Rabanne Calandre (1969)

EAU SAUVAGE EXTREME DIOR

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 19, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET E. Een reactie plaatsen

HET WILDE WATER NOG FRISSER,

NOG KRACHTIGER, NOG INTENSER

Jaar van lancering:1984, 2010

Laatst aangepast: 19/06/10

Neus: François Demachy

Flaconontwerp: Pierre Camin

Model: Alain Delon

Fotografie: Jean-Marie Périer

Het persbericht van Eau Sauvage Extrême wekt de schijn dat voor het eerst een intense versie verschijnt van de klassieker Eau Sauvage uit 1966. Niet dus: al sinds 1984 kun je daarvan genieten. Niet erg. Wat me meer verbaast, is dat Dior nu, anno 2010, met een nieuwe campagne zoveel aandacht aan deze ooit als ‘tussendoortje’ gelanceerde geur besteedt.

Wat betekent dit? Dat het huis nog geen idee heeft hoe de opvolger van Homme (2005) en zijn ‘flanker’ Homme Sport uit 2008 (die in 2011 een vernieuwde samenstelling kreeg) eruit moet zien en ruiken? Dat deze twee geuren niet aan de verwachtingen voldoen? Dan is het slim om ‘ondertussen’ een klassieker in de etalage te zetten die volgens François Demachy, parfumeur-createur bij Dior, ‘in de aanzet explodeert door een intense frisheid en in de basis geaccentueerd wordt door de energieke en radicaal mannelijke houtaccenten’.

Hij vervolgt: ‘Eau Sauvage Extrême is niet zomaar een intense versie van het oorspronkelijke akkoord, de geur gaat veel verder. Alle accenten zijn opnieuw geïnterpreteerd en tot maximalen hoogten gestuwd. Niet om het opdrijven van de kracht, maar om het laten opbloeien van het opvallende karakter van Eau Sauvage. Twee dingen moesten behouden blijven, de overweldigende frisheid in de aanzet en, zoals alle mannengeuren van Dior, het bloemenaccent. Ik koos om jasmijn, aanwezig in Eau Sauvage, te behouden. De grote vernieuwing is de intense basishoutnoot die het oorspronkelijke karakter versterkt met zijn krachtige, diepe karakter’.

En waarom koos Dior nu voor een foto van Alain Delon uit 1966? Omdat ‘van dit pure en eenvoudige portret een fascinerende mannelijkheid uit gaat. Het tijdloze beeld is nog steeds even actueel als op het moment van zijn ontstaan. Met zijn tijdloze schoonheid incarneert de legendarische acteur het absolute karakter van mannelijkheid volgens Dior’. En haakt natuurlijk mooi in op de vintagetrend die al een jaar of tien door de design- en modewereld waait.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Opvallende verschillen met de 1984-versie. Ruik je in de opening. Toen:  citroen, bergamot, basilicum. Nu: citroen, grapefruit, bergamot. De basilicum verschoof naar het hart omringd door lavendel en snufje munt dat ‘het geheel extra stralend maakt’.

En ‘jasmijn zorgt voor een opmerkelijk zacht accent’. In de 1984-versie is het met jasmijn (moet dat geen hedione zijn, een synthetisch component dat een jasmijnachtige bloemigheid koppelt aan frisheid, en dat Eau Sauvage juist zijn charme geeft…) gevulde hart beduidend kruidiger door laurier en koriander.

De afronding is met sandelhout, patchoeli, mos, amber en musk daarentegen beduidend minder ‘houterig’ dan de 2010-versie. Die valt inderdaad op door de nadruk op cederhout uit Virginia ‘die urenlang op de huid blijft’ versterkt met vetiver en patchoelie. Mooi is toevoeging van elemi-hars, ‘met koude peperachtige noten’ volgens François Demachy, en ‘een subtiele band schept tussen de opening en het hart van Eau Sauvage Extrême.

Ook opvallend: ondanks de aanpassingen, ruik je dat je met een jaren tachtig-geur te maken hebt door die nadruk op de houtbasis die juist in de 1984-versie minder was. Hier sloeg de toevoeging extrême op het citrusfrisse en bloemige accent.

RUIK & VERGELIJK

Nou, we doen niet moeilijk. En trouwens er bestaat nog een Eau Sauvage-variatie die frisheid koppelt aan leer.

Dior Eau Sauvage (1966)
Dior Eau Sauvage Fraîcheur Cuir (2007)

EAU D’HADRIEN ANNICK GOUTAL

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 18, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET E, KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN, NICHE. 1 reactie

HET BESTE ONDER DE ITALIAANSE ZON

Jaar van lancering: 1981

Laatst aangepast: 18/06/10

Neus: Annick Goutal

Een van mijn mooiste herinneringen op parfumgebied: in 1999 werd ik door parfumhuis Annick Goutal uitgenodigd – als voorbereiding op de opening van de eerste boetiek in Nederland, gerund door Lianne Tio in Rotterdam – de fabriek te bezoeken waar alle parfums worden klaargemaakt voor de verkoop. Ongeveer 200 km ten zuiden van Parijs stonden in een gekoelde hal grote tanks gevuld met parfums. Een daarvan had mijn bijzondere aandacht: de tank gevuld met het inmiddels legendarische Eau d’Hadrien.

Een laborant was – geluk! – net bezig een filter te vernieuwen die er voor zorgde dat geen restanten in de gezuiverde jus achterbleven. De filter was cirkelvormig, door de ingrediënten stralend geel geworden, met een inkeping die de laborant over mijn schouders schoof. Ik snoof de ‘citrus der citrusgeuren’ op en was vervolgens even een kort moment heel lang van de wereld.

Beter gezegd: ik waande me in een ansichtkaart die het leven als een god in Zuid-Europa langs op zijn alleraangenaamst presenteerde. Een rustiek landhuis verborgen tussen de heuvels met een verwilderde, beschaduwde tuin vol citroen- en sinaasappelbomen. Her en der reikt een cipres triomfantelijk naar de hemel. De zon schijnt natuurlijk en af en toe neemt de mistral geuren van de Middellandse Zee mee.

Annick Goutal zelf vond haar inspiratie voor Eau d’Hadrien in Italië. In het landschap: ze wou een wonderbaarlijke tuin vol met fruit gerijpt door de Italiaanse zon vangen in een parfum. Voor de extra Italiaanse charme voegde ze aan de basisnoot de geur van cipres toe – voor haar een echo van Toscaanse tuinen en landschapppen.

Groen, ‘droog’, aards en warm. In de literatuur: Annick Goutal vond extra inspiratie toen ze Marguerite Yourcenars in 1951 gepubliceerde roman Memoirs d’Hadrien las, een gefingeerde autobiografie van de Romeinse keizer Hadrianus (76-138 n. Chr., zie buste) waarin hij zijn leven vertelt aan zijn 17-jarige opvolger en geadopteerde kleinzoon Marcus Aurelius (112-180 n.Chr.)

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Verfijnd in al zijn eenvoud. De overdaad aan citrusvruchten – Siciliaanse citroen, grapefruit, cederappel – verliest geleidelijk zijn sterke, scherpe, astringente karakter door de toevoeging van eerst ylang-ylang (die ervoor zorgt dat de citrusnoten een bloemige, zachte ondersteuning krijgen). Vervolgens door aldehyden (die ervoor zorgen dat de citrusnoten rond en vol worden). De basis met cipres en patchoeli schraagt als het ware de compositie van Eau d’Hadrien, geeft het een aardse kruidigheid. Alsof de citrusvruchten verwarmd worden door de zon.

RUIK & VERGELIJK

Eau d’Hadrien geldt als de standaard voor citrusgeuren. Voor mannen, voor vrouwen. De geur vergelijken is eigenlijk als vloeken in de nicheparfumerie. De laatste jaren zijn er in deze sector gelijkwaardige geuren bijgekomen, die allemaal dezelfde boodschap uitdragen: de essentie van citrus succesvol gebottled in een flacon.

Tom Ford – Private Blend – Neroli Portofino (2007)
Dior Escale à Portofino (2008)
Guerlain Cologne du Parfumeur (2010)

COLOGNE POUR LE MATIN COLOGNE POUR LE SOIR MAISON FRANCIS KURKDJIAN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 17, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET C, NICHE. 1 reactie

EEN COLOGNE VOOR OVERDAG

EEN COLOGNE VOOR DE AVOND

Jaar van lancering: 2009

Laatst aangepast: 17/06/10

Neus: Francis Kurkdjian

Artistic direction: Francis Kurkdjian

Te koop bij: www.perfumelounge.nl

Toch leuk om te zien en te ruiken dat er steeds weer nieuwe variaties op een parfumthema worden bedacht. Cologne, zoals bekend, is inmiddels weer hip en wordt weer gewaardeerd om haar vermogen à la minute frisheid op te roepen.

Een cologne met de speciale vermelding Pour le Matin en een cologne met de speciale vermelding Pour le Soir is nieuw en maakt nieuwsgierig. Francis Kurkdjian ziet zijn twee colognes als ‘een olfactorisch duet; een bedtime story voor momenten tijdens de dag of de nacht of beide, zoals je wenst’.

Cologne du Matin omschrijft hij als ‘een zalig ontwaken na een late nacht of een korte slaap tijdens de dag ergens buiten in de namiddag. Nog vol van slaap, ruik je een zonnestraal op je gezicht. Met blote voeten loop je over een grasveld of een straat geplaveid met stenen verwarmd door de zomer’.

Cologne du Soir is als ‘een winteravond of het verlangen jezelf in zachtheid te hullen. In een kasjmiertrui of in de armen van je geliefde. Je hoofd te ruste leggen in een uitnodigende en geparfumeerde hals. Je ademt het in en je vergeet jezelf, je bent even weg’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Cologne du Matin daagt het principe van de klassieke cologne uit door de combinatie van frisse citrusnoten uitmondend in een superzachte, coconachtige basis. Fris en teder, en toch – eigen aan een cologne – prikkelend en zin in het leven bevorderend. Heel aangenaam de mix van bergamot uit Calabrië en citroen uit Sicilië die elegant overgaan in het hart van Marokkaanse witte tijm (ruik je goed) en lavendel uit de Provence.

Het geeft aan Cologne du Matin een zacht-zonnige kruidigheid die met behulp van oranjebloesem uit Tunesië een lichte sensuele toets krijgt. En dan de afronding: poederachtig (viooltje, iris?), teder, zacht… inderdaad: je loopt blootvoets over door de zon verwarmde stenen.

Bij Cologne du Soir, heb je niet de indruk dat je met een cologne vandoen hebt. Zo warm, zo sensueel, zo ‘comforting’. De vergelijking met een kasjmiertrui of in de hals verdwijnen van je geliefde is treffend. De geur heeft iets klassieks ‘Guerlainesk’ door de warmte, volheid en gelaagdheid.

De grootste ‘aandachtstrekker’ is een infusie van het zachte, naar vanille-poederachtige neigende benzoïne van Siam (foto) die een verbond aangaat met Bulgaarse en Iraanse ‘rose honey’. Ik weet niet of je dit letterlijk moet opvatten. Het is volgens mij een rozenessence extra zoet gemaakt door honingachtige noten (vaak een mix van vanille en harsen). Wel zalig zacht.

Wierook zorgt tenslotte voor extra warmte. Maar een cologne… die vervliegt over het algemeen heel snel. En dat gebeurt niet met Cologne du Soir. Blijft lekker lang aanwezig op de huid, zodat je eerder het idee hebt dat je een eau de parfum hebt opgespoten.

Let op: sinds 2010 is er een intense versie van beide colognes verschenen: Absolue Pour Le Matin, gestructureerd rondom een kern van amber en viooltje verbonden rondom een iris-achtige noot. Absolue Pour Le Soir laat je intenser van de cologne genieten door ylang-ylang, komijn en ceder- en sandelhout.

RUIK & VERGELIJK

Zoals al vaker vermeldt, is de cologne herontdekt. Er verschijnen steeds meer – excusez le mot – spannende variaties.

Nieuwe colognes voor overdag:

Humiecki&Graff Eau Radieuse (2010)
Acqua Colonia Rhubarb & Clary Sage (2010)

Nieuwe colognes voor de avond:

Frederic Malle L’Eau d’Hiver (2004)
Guerlain Cologne du 68 (2006)

EPIC WOMAN AMOUAGE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 16, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET E, NICHE. Een reactie plaatsen

EEN GROOTS AVONTUUR VIA DE ZIJDEROUTE WAARIN

OUD EEN ROOS ONTMOET EN MEER

Jaar van lancering: 2009

Laatst aangepast: 16/06/10

Neus: onbekend

Artistic direction: Christopher Chong

In 1983 verscheen het eerste en tevens ‘kostbaarste parfum ter wereld’: Amouage. Even tussendoor: lange tijd werd gedacht dat Joy van Patou uit 1935 het enige parfum met deze ‘claim’ was. Fout. Kwestie van verkeerd interpreteren. De slogan was: Joy, le plus chèr du monde. Ofwel, geluk het meest dierbare ter wereld. En inmiddels heeft het Guiness Book of Records het parfum No 1 van Clive Christian uitgeroepen tot het duurste parfum ter wereld: 2050,00 euro voor 30ml.

Anyway, de man achter Amouage – een samensmelting van amour en een Arabisch woord dat golven betekent – was niet de minste: Sayyid bin Hamud bin Hamoud al bu Said, lid van de koninklijke familie van de golfstaat Oman. Het parfum verbond de verfijnde luxe van de Franse parfumerie met de eeuwenoude Arabische cultuur. In hetzelfde jaar verscheen ook Amouage Gold Men. Toen was het een tijdje stil – Ubar uit 1995 uitgezonderd – maar vanaf 2005 komt een stroom aan parfums op gang.

Eerst Arcus gevolgd door Cirrus in 2006 die middels een restyling het merk sterker, duidelijker, aantrekkelijker en ‘breder’ – hiervan getuigen ondermeer Reflection Man en Reflection Woman uit 2007, Homage uit 2008 – als absoluut luxemerk uit Arabië moest neerzetten. Dat was slim én noodzakelijk gezien de ongekende snelle opkomst in het Westen van parfumhuizen (Parfums Montale anno 2001) eveneens stevig geworteld in de Arabische parfumcultuur.

Epic is een parfum met een groot verhaal. Kort samengevat: het fuseert Puccini’s opera Turandot en een door Christopher Chong bedacht ‘epic’ met in de hoofdrol een vrouw gedreven door ambitie en macht, die in haar tocht over de gevaarlijke, maar schitterende en surrealistische Zijderoute een man als houvast en kompas heeft, gepersonifieerd door de geur Epic Man (ook uit 2009). Over Epic de geur zegt hij: ‘De rijkheid roept de kostbare waar op zoals goud, parels, thee, zijde, jade, kruiden en wierook die via deze route werden verhandeld. Daarnaast kent Epic een van de meest zeldzame ingrediënten die sinds eeuwen ook verhandeld wordt; oud. De complexe en etherische structuur van dit hout laat ik contrasteren met Chinese thee en oosterse bloemen. Dit om de fusie van twee geografische gebieden – het Verre Oosten en Arabië – met hun rijke handelsgeschiedenis te completeren’. En dit alles geldt ook voor Epic Man.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Opvallend: Chong heeft gelijk. Want direct bij de opening ervaar je iets etherisch en ongrijpbaars. Alsof je kijkt naar een lucht vol wolken waaruit bitterfrisse gestolde harsdruppels vallen. En dat is heel vreemd, want deze bittere frisheid wordt niet opgeroepen met de klassieke opening van bergamot en citrusnoten maar door een van de hoofdrolspelers van Epic; oud (gekapt op de foto). Vervolgens maakt de rosa damascena, begeleid door de mannelijke roos (geranium) haar opwachting die gekruid wordt door komijn en peper. Jasmijn voegt zich vervolgens in het spel. En wat heb je dan: een over-klassieke geur die ondanks de ook bijna klassieke chypre-basis van iris, sandelhout, patchoeli, amber, vanille en musk toch anders is.

En dat komt dus op het conto van oud. Die nu diepte en een voor mij rokerige, dus etherische schoonheid aan het bloemige hart geeft, extra versterkt door wierook (ook rokerig en etherisch), zwarte thee (idem) en guaiac-hout (dat op zijn beurt door zijn roosachtige geur de rosa damascena versterkt). Oud is iets wonderlijks. Houtachtig en toch licht en toch warm. Beetje medicinaal. En laat je bloemen op een nieuwe manier ervaren. De roos lijkt zoeter, de jasmijn stralender. Vol, rijk, overdadig. Kortom Epic is prachtig!

RUIK & VERGELIJK

Eerlijkheid gebied te zeggen: ik ken nog niet zo veel geuren waarin de roos wordt gelieerd aan oud. Ik heb wel een aantal Montale-parfums geroken die dezelfde boodschap verspreiden. Maar die moet ik nog beschrijven. Zal binnenkort gebeuren. En zodra ik nieuwe variaties van deze prachtcombinatie heb ervaren, zal ik ze direct bespreken.

Voor meer info over oud: zie de beschrijving van Juliette has a Gun’s Midnight Oud (2009), categorie Niche op deze blog.

Dat oud – ‘hout van de goden’ – een geur enorm kan opwaarderen, bewijst een nieuwe bewerking van een van de moderne klassiekers uit de parfumerie: Fahrenheit (1988)

Dior Fahrenheit Absolute (2009)

06 L’EAU RARE MATALE PARFUMERIE GENERALE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 15, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET CIJFERS, GEURENALFABET L, NICHE. 2 reacties

BLOEMEN DRIJVEN IN ZWARTE THEE

Jaar van lancering: 2005

Laatst aangepast: 15/06/10

Neus: Pierre Guillaume

Het fijne van Parfumerie Générale: de toegankelijkheid. De geuren doen niet moeilijk, gaan niet al te diep en toch blijven ze boeien. Dat wil zeggen: de geuren houden je bezig. Elke keer als je er aan ruikt, ben je weer verrast door de elegantie en originaliteit van de composities. Is trouwens ook de bedoeling van de oprichter Pierre Guillaume (foto onder). Zijn filosofie is dat hij vindt dat luxe geen kwestie is van excessief zijn en dat de zoektocht naar een moderne noot niet moet resulteren in über-intellectuele parfums die niet prêt-à-porter zijn.

Geldt helemaal voor L’Eau Rare Matale; een aangename bloemige theegeur die je in eerste instantie nauwelijks waarneemt. Beetje etherisch in het begin (vooral de theenoot), maar na verloop van tijd komt de geur mooi tot ontwikkeling op de huid. Het is eigenlijk een intieme geur die je alleen zelf ruikt. Fris, beetje groen, eindigend in een houtachtige basis omringd door kruiden. L’Eau Rare Matale is een perfecte all day, all season-geur. Pierre Guillaume selecteerde hiervoor trouwens een speciale zwarte theesoort: matale. Afkomstig uit het gelijknamige gebied op Sri Lanka waar deze thee wordt verbouwd.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Heel mooi de opening: een zachte explosie van alle ingrediënten die langzaam hun weg zoeken. Dan is het bergamot die er het eerst uitspringt, snel gevolgd door een boeket witte bloemen (waaronder jasmijn) vermengd met de bittergroene noot van salie. Heel subtiel en heel langzaam geeft matale-thee (gaat mooi samen met salie) zijn donkere, maar frisse noten prijs. Die vervolgens ook heel langzaam rust vinden op een basis van cederhout, vetiver, berkenbast en ‘verbrand’ hout. Een nuance van peper en musk zorgen in L’Eau Rare Matale voor een originele en zalvende finish. Lekker. All day, all season. In hetzelfde jaar verscheen ook Hyperessence Matale waarin de nadruk ligt op citrus in de opening en jasmijn in het hart.

RUIK & VERGELIJK

Bvlgari was de eerste die (groene) thee gebruikte in een geur. Het bleek een revolutie (vergelijkbaar met de eerste gourmandgeur: Angel van Thierry Mugler dat in hetzelfde jaar verscheen). Thee in geur zorgde voor een nieuwe standaard van frisheid. Groen, waterig, transparant… zo anders dan de traditionele citrusgeuren.

Bvlgari Eau de Cologne au Thé Vert (1992)
L’Artisan Parfumeur Thé Pour Un Été (1996)
Elizabeth Arden Green Tea (1999)
L’Occitane Thé Vert (2000)
L’Artisan Parfumeur Tea for Two (2000)

 

LUMIERE NOIRE POUR FEMME, LUMIERE NOIRE POUR HOMME MAISON FRANCIS KURKDJIAN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 14, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET L, NICHE. Een reactie plaatsen

EN TOEN WAS ER ZWART LICHT

Jaar van lancering: 2009

Laatst aangepast: 14/06/10

Neus: Francis Kurkdjian

Artistic direction: Francis Kurkdjian

Francis Kurkdjian wordt in de parfumwereld al jaren op handen gedragen. Niet zo vreemd: hij maakte een aantal geuren voor de masstige-sector gelden als moderne klassiekers. To name a few: Le Male van Jean-Paul Gaultier (1995), Green Tea van Elizabeth Arden (1999) en For Her van Narciso Rodriguez (2003 met Christine Nagel). Daarnaast weet hij ook nicheparfums te maken voor de klassieke Parijse huizen die voor mij bevestigen dat zijn metier onderdeel vormt van de ‘kleine kunsten’. Ruik aan Diors Eau Noire en Cologne Blanche (beide 2004) en Rose Barbare van Guerlain (2005).

Kurkdjian maakte een interessante ontwikkeling door. Tijdens een van onze gesprekken vertelde hij (eerst) dat hij liever herinnerd wou worden door een kleine, maar perfecte parfumcollectie dan als neus die aan de lopende band geuren voor de industrie maakte. Later veranderde hij van mening door gewoon het ‘u vraagt, wij stellen het samen’-parcours te volgen en hierdoor zoveel mogelijk mensen (via anderen) kennis met hem te laten. Toch vond hij de algemene tendens van fast forward fragrances irritant en bedenkelijk. En dan volgden weer hilarische verslagen van volgens hem mislukte concepten. En ondertussen droomde hij van grotere dingen, die hij snel realiseerde.

In 2001 startte hij de service van parfums op maat en organiseerde diverse happenings in Versailles, Parijs en New York waarin parfum centraal stond. Zijn stoutste droom: een eigen maison en die opende vorig jaar zijn deuren aan de rue d’Alger 5 in Parijs (1e arrondisement). Opvallend: Kurkdjians respect voor de Franse eeuwenoude traditie van luxe en verfijning – alles is 100 procent Made en France – die je op een moderne manier laat dromen. Het interieur, de sfeer, de flacons en ‘theatrale’ etalage wekken de indruk dat het huis al heel lang bestaat. Mooi, smaakvol, maar ook een beetje conventioneel. Dit wordt gelukkig gecompenseerd door een aantal nouveautés. Zoals zijn geparfumeerde armbanden (Tour Atour) en ‘belleblazers’ (Les Bulles d’Agathe). Laten we de speciale bewerking van Ravels Pavane als ‘huismelodie’ niet vergeten.

En natuurlijk waar het om draait: parfums. Lumière Noire (een pour Femme, een pour Homme), APOM (idem), Aqua Universalis, Cologne pour le Matin en Cologne pour le Soir. Speciale bewerkingen van Lumière Noire, Aqua Universalis en APOM zijn ook verkrijgbaar als geurkaarsen, ‘incense paper’ (geparfumeerd papier dat je aansteekt om de geur vrij te laten komen) en home fragrances. En opgelet: Aqua Universalis is ook verkrijgbaar als wasmiddel, een voor gewone en een voor donkere kleding en textiel.

Aan welke je ook ruikt, een ding is duidelijk: Francis Kurkdjian heeft het beste van zijn talent bewaard voor zijn eigen creaties. Je ruikt direct dat hij zijn klassiekers kent en er een eigentijdse draai aan geeft. Net zoals sommige geuren uit de Frederic Malle-collectie en alle geuren van Mona di Orio en Andy Tauer, roepen Kurkdjians parfums beelden op van vooroorlogse en naoorlogse verfijning. Caron, Guerlain, Patou. Hij is een neus die zijn parfumpalet gebruikt om ‘onbestemde’ emoties naar boven te halen die bijna niet onder woorden te brengen zijn, maar je wel een prettig gevoel geven.

Dat ervaar je heel aangenaam in Lumière Noire pour Femme en Lumière Noire pour Homme. Hij bedacht deze naam omdat Kurkdjian ‘loves the association of the words lumière and noire, an attraction and repulsion. A black hole lit with the image of a mysterious perfume that attracts until it provokes self-abandon. It is the idea of two opposing powers that unite to create a whole that relates, at its turn, a new story. The mention of this duality is imposed as an obvious fact, like the emblematic blend of rose and patchouli’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Zowel Lumière Noire pour Femme en Lumière Noire pour Homme is een moderne interpretatie van het chypre-concept. Heel aangenaam (en heel toepasselijk): het licht dat door de geuren schijnt waardoor de geuren niet te zwaar op de hand worden (vaak eigen aan een chypre). In beide geuren staan zoete roos en patchoeli centraal die in de vrouwelijke versie kruidig worden gemaakt door komijn en peper, en bloemig (en extra zwoel) door narcis. Verbazingwekkend dat met zo weinig ingrediënten zoveel rijkdom wordt opgeroepen.

En dat kan ook niet zo zijn. Ik ruik eveneens een hint van lelietje-van-dalen, een toets vanille, een zweem iris. Eindresultaat: een ‘carnal’, fluwelig parfum dat groots in opzet is en een klassieker in the making. Lumière Noire pour Homme wordt na een onbestemd frisse opening de zoete roos en patchoeli ‘gespicet’ door komijn en kaneel. Artemisia vulgaris geeft het geheel een mannelijke, beetje houtachtige basis. Ook hier: verbazingwekkend dat met zo weinig ingrediënten zoveel rijkdom wordt opgeroepen. En dat kan ook niet zo zijn: ik meen ook wat muskachtige noten te bespeuren.

RUIK & VERGELIJK

Francis Kurkdjians liefde voor roos onderga je ook heel prettig in:

Guerlain – L’Art et la Matière – Rose Barbare (2005)
Parfums MDCI Rose de Siwa (2006)
Juliette has a Gun Lady Vengeance (2007)
Juliette has a Gun Miss Charming (2007)

 

BANG MARC JACOBS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 13, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET B. 1 reactie

BANG VOOR MARC JACOBS’ NIEUWE MANNENGEUR?

NIET NODIG!

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 13/06/10

Neus: Yann Vasnier

Model: Marc Jacobs

Flaconontwerp: Harry Allen, Marc Jacobs

Fotografie: Juergen Teller

Interessant: sinds de geuren van Marc Jacobs onder auspiciën van Coty Prestige worden uitgebracht, zijn ze gelikter en toegankelijker geworden zonder afbreuk te doen aan het urban city-chique karakter van de ontwerper. Zijn zijn eerste geuren – Marc Jacobs (2000), Essence (2004) – bijna te klassiek voor woorden, die trouwens perfect synchroniseren met zijn retro-looks, met Blush (2004), Daisy (2007), Lola (2009) en de talloze splashes (vanaf 2006) wordt het allemaal wat relaxter, minder afstandelijk, eigentijdser en vooral jonger.

Geldt ook voor Bang, Jacobs’ tweede geur voor de man. Hij benadert hiermee geur à la de popart-beweging. Zie de flacon. Combineer het met de naam en je denkt direct aan Roy Lichtenstein. Dit zegt Jacobs: ‘The word bang came to me, and I liked that it was a sound and also it felt like it was finished, done, end of story… kind of complete’. Het persbericht zegt: ‘Bang bespeelt met humor en energie de onconventionele geurenmarkt. Een dynamische balans tussen moderniteit en Jacobs handelsmerk: ironie en brutaliteit’. En: ‘Gedurfd en krachtig, elegant en artistiek, en maakt indruk. Door de inslag wordt de klassieke vorm getransformeerd in iets totaal unieks’.

Ik zeg: Erg leuk. Een knipoog in de vaak oh zo serieuze parfumwereld is een verademing. Ik geloof ook dat de mannelijke consument nu wel rijp is voor een beetje humor in een flacon. Hij kan het zelfs waarderen omdat hij volgens mij genoeg begint te krijgen van alle cliché’s die op geuren voor de man worden geplakt. Wel raar: veel ontwerpers beginnen hun carrière vaak slank en natuurlijk geproportioneerd om vervolgens de fitnessroom in te  duiken er uit te komen als een gestyleerde spierbundel. De opvallendste voorbeelden: Calvin Klein, John Galliano en nu Marc Jacobs!

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Net zoals de flacon van Bang, lijkt de inhoud uit een te spatten. Komt door de overdosis peper die je direct ruikt in de opening: de witte, zwarte en ‘roze’ variant. Het effect: fris, prikkelend dat doet denken aan wierook geblust in water. Wees niet ‘Bang’ dat je ervan gaat niezen, want deze gepeperde aroma’s gaan snel en elegant over in de sterke houtachtige tonen van patchoelie en vetiver die op hun beurt weer mooi en elegant worden ondersteund door elimi, benzoë en ‘wit’ mos. Eindresultaat: aldus Marc Jacobs: ‘een krachtige sensualiteit’.

RUIK & VERGELIJK

Peper overgedoseerd in een geur… je ruikt het nog niet veel. Wel in:

Shiseido Basala (1993)

Davidoff Hot Water (2009)