BOIS DU PORTUGAL CREED

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 12, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET B, KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN, NICHE. Een reactie plaatsen

CLICHE, MAAR WAAR:

EEN GERAFFINERDE GEUR

DIE JE EEN BEETJE

LAAT DROMEN

Jaar van lancering: 1957

Laatst aangepast: 12/06/10

Neus: Olivier Creed

Hij voelt zich al meer dan zeven jaar thuis op mijn badkamerplankje, waar er van mij maximaal 20 mogen staan: Bois du Portugal. Ik koos hem eigenlijk ooit lukraak in de flagshipstore van Creed (anno 1760) in Parijs, overmand als ik was door het ‘best wel’ intimerende aanbod. En het dienstdoende arrogante personeel bevorderde mijn geurgemoedsrust ook niet. Hoe te kiezen uit zoveel lekkers? Ik ging op de naam af. Mooi, beetje poëtisch, beetje nostalgisch – zing mee: ‘Avril au Portugal, à deux c’est idéal’ – en toch mannelijk.

Wat schrijf ik? Mannelijk, maar dan niet schreeuwerig, maar understated. Een geur die past bij een klassiek, door een ringetje te halen outfit die je eigenlijk het liefst niet alleen op feestjes en recepties zou willen dragen. Nee, elke dag. Opvallend: ik had onlangs een vriend te logeren en toen hij uit mijn badkamer kwam, zei ik tegen hem: ‘Wat ruik je lekker? Kon de geur even niet plaatsen, maar even later riepen de warme tonen allerlei prettige herinneringen op. En toen wist ik het weer: Bois du Portugal. Een geur die ruikt naar een droog bos op een kalkachtige, droge bodem verwarmd door de zon waardoor je loopt met zweet parelend op je voorhoofd tijdens een vakantie. Je hoort krekels, op de achtergrond de oceaan. Je voelt je prettig.

En ik vraag me bij Bois du Portugal af of het geheim van een goede geur eigenlijk alleen een kwestie is van eersteklas ingrediënten die in perfecte harmonie in elkaar opgaan. Leuk om te weten, of niet… volgens overlevering was Bois du Portugal de all time favorite van Frank Sinatra.

WAT RUIK IK EIGENLIJK

Bois du Portugal, gemaakt door Olivier Creed (zie foto beneden) is geen complexe, maar overzichtelijke geur. En dat bepaalt voor een groot deel de charme. Je herkent de noten stuk voor stuk. Eerst de opening met bergamot die snel overgaat naar het lavendelhart. Heel klassiek. Dan kom je snel bij waar het in de geur om draait: de rijke houtbasis van ceder- en sandelhout. De eerste maakt Bois du Portugal droog en warm, de tweede zacht, romig en fluweelachtig. Vetiver versterkt het houtkarakter en ambergris zorgt voor een ingehouden sensualiteit.

RUIK & VERGELIJK

Strak in het pak van top tot teen. Smetteloos overhemd. Een stropdas die matcht met de kleuren van je kostuum. Nu nog een geur ter completering van het verfijnde gevoel. Ook zo lekker klassiek, ook zo lekker groenig met een houtachtige ondergrond:

Rochas Monsieur (1969)
Givenchy Gentleman (1974)
Annick Goutal Eau de Monsieur (1984)
Dior Eau Noire (2004)

 

JASMIN ET CIGARETTE ETAT LIBRE ORANGE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 4, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET J, NICHE. Een reactie plaatsen

SMOKE GETS IN YOUR NOSE

Jaar van lancering: 2006

Laatst aangepast: 04/05/10

Neus: Antoine Maisondieu

Artistic direction: Etienne de Swardt

Illustraties: Ich & Kar

Soms is een concept zo overduidelijk anti-parfumestablishment dat je je afvraagt: waarom? Etat Libre Orange heeft er ook een beetje last van. In zijn ‘onafhankelijkheidsverklaring’ zegt oprichter Etienne de Swardt dat de neuzen die zijn geuren maken geen last hebben van beperkingen normaliter opgelegd door de industrie, marketingmanagers en trends. Nee, fantasie heeft de voorrang.En dat moet ook wel gezien de namen (en de werelden die ze oproepen) die De Swardt verzint voor zijn provocatieve creaties die ‘niet zijn gemaakt voor de massa maar voor het individu   parfum als verleidingstool wil herontdekken’. We noemen slechts Putain de Palaces en Don’t get me wrong baby, I don’t swallow (allebei 2006).

Het potentiële gevaar van deze vrijzinnigheid en toch wel humoristische benadering: het staat de ware geurbeleving een beetje in de weg. En dat zou in dit geval zonde zijn omdat alle ELO-geuren zeer de moeite waard. Ruik je ze blind, dan moet je concluderen dat ze eigenzinnig, zeker anders zijn en opvallen, zoals dat zo mooi heet, door hun verrassende combinaties.

Geldt ook voor Jasmin et Cigarette. Is een ode op oude Hollywoodgodinnen – Greta Garbo, Marlene Dietrich, Rita Hayworth – die de sigaret gebruikten ter versterking van hun mysterie en eigenzinnigheid. Gefotografeerd in zwart-wit met een wolk van sigarettenrook als aura. Broeierig, wazig, zwijgend, wetende dat ze een onuitwisbaar spoor achterlaten: smoke gets in your eyes!

Maar het is tevens een eerbetoon, gezien door Serge Gainsbourg in de jaren tachtig, die minder afstandelijk en meer eigentijds is: de gewone vrouw die in jeans haar Gitanes rookt en hiermee ‘op wonderlijk natuurlijke manier haar sensualiteit claimt als recht’. Laatste snap ik niet helemaal, maar is wellicht een reactie van deze gewone vrouw op het verbannen van de erotiek door de hardcore, bh-loze tuinbroekgarde uit de feministische hoek een decennium daarvoor.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Geen ‘rookparfum’ zonder tabak. En die ruikje dus in Jasmin et Cigarette. Deze rookwaar gaat een mooi verbond aan met de hoofdrolspeler: jasmijn. De bloemigheid wordt hierdoor zwoeler en lijkt de dierlijke noot die diep in de jasmijn verborgen ligt, te versterken. Het rokerige idee wordt versterkt door een hooinoot en het ‘droge’ van een sigaret door kurkuma. Voor een extra vrouwelijke toets zorgt abrikoos. En voor dit alles in rook opgaat, blijven deze noten lekker lang op de huid ‘nasmeulen’ op een fond van cederhout, amber en musk.

RUIK & VERGELIJK

Ik heb nog geen geur gevonden waarin jasmijn zo sterk wordt vermengd met tabak. Ik heb nog nooit een huis gezien met zulke provocerende en ‘gaycommunity’ gerelateerde namen. Hoever kun je hierin gaan? Hoop ze binnenkort te beschrijven.

ELO Delicious Closet Queen (2007)
ELO Fat Electrician (2009)

 

BOSS BOTTLED NIGHT HUGO BOSS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 2, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET B. Een reactie plaatsen

DE NACHT GEBOTTLED

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 02/06/10

Neus: P&G Fragrance Team

Model: Ryan Reynolds (Linda Vojtova)

Artistic direction: onbekend

Niet mis: volgens Hugo Boss vonden sinds de introductie van Boss Bottled (1998) maar liefst 60 miljoen flacons hun plek op badkamerplankjes wereldwijd. Dat wil dus zeggen dat we te maken hebben met een moderne klassieker. Sterker, Boss Bottled is een household name. En dan is het slim om in de fast forward fragrances-gekte van de laatste jaren, die het bijna onmogelijk maakt om nog op te vallen, de kracht van een succesnummer te koppelen aan een flanker. Hugo Boss doet het nu met Bottled Night. Natuurlijk gemaakt voor de Boss Bottled-man. Wie is dat? Een karakterschets: ‘Hij is gefocust op succes. Competitief, gedreven, ambitieus. Zijn dagelijkse verzorgingsritueel (met Boss Bottled) vormt daar een integraal onderdeel van’.

Sterker, ‘het is zijn partner op wie hij dag-in dag-uit vertrouwen kan’. Boss Bottled Night ‘is voorbestemd zijn geheime tactische verleidingswapen te worden waarmee hij over dezelfde dwingende aanwezigheid beschikt zo belangrijk voor de successen die hij overdag behaalt’. Ook prettig: ‘Er wordt wel gezegd dat de man die deze geur draagt op subtiele wijze zijn zelfvertrouwen en assertiviteit vergroot’.

De Boss Bottled Night-man wordt gepersonifieerd door acteur Ryan Reynolds. Waarom? Nou, omdat ‘zijn stijl, zijn charisma en zijn zelfverzekerde en mannelijke uitstraling hem bij uitstek geschikt maakt om het geraffineerde en eigentijdse imago van het merk uit te dragen’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Boss Bottled Night is een typische Boss-geur geworden. Dat wil zeggen: hij schrikt de gemiddelde ‘geurenman’ niet af door zijn beproefde opbouw van klassieke noten voorzien van een modern, vernieuwend ingrediënt. In dit geval een ‘geur-replica’ van een hardhoutsoort nog nooit eerder gebruikt: louro amarelo die met name groeit in de Amazonebekken van Brazilië (en ook gebruikt wordt als parket). Het geeft de geur, aldus Hugo Boss, een rijke houtachtige basis vermengd met musknoten die zich pas goed prijsgeeft nadat de berkbladeren, kardemon, lavendel en vervolgens het ‘Afrikaans viooltje’ hun fris-groen, fris-bloemige werking hebben gedaan.

RUIK & VERGELIJK

De Boss-man doet niet moeilijk wat geuren betreft. Dus doet geurengoeroe niet moeilijk wat de vergelijking betreft.

Hugo Boss Bottled (1998)

 

CRAVACHE ROBERT PIGUET

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 31, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET C, NICHE. Een reactie plaatsen

EEN ZACHTE ZWEEPSLAG

Jaar van lancering: 1963/2007

Laatst aangepast: 09/05/12

Neus: onbekend

Ik heb al veel geuren van Robert Piguet beschreven. Moet ook wel gezien de reputatie die deze naam nog steeds in de wereld van parfum geniet. Na jaren van afwezigheid – zijn klassiekers Bandit (1945) en Fracas (1949) verdwenen eind jaren zeventig stilletjes van de markt – werd het merk in 1996 gereanimeerd door twee Amerikanen. En die vielen niet in de val waarin zoveel door nieuwe eigenaren wakker gekuste parfumhuizen terecht kwamen, door het imago en de geuren zelf zo trouw mogelijk te benaderen.

Dat kan helaas niet gezegd worden van de enige mannengeur van het huis: Cravache, dat zweep (van leer) betekent. Het verscheen zonder enige inbreng van de couturier; die overleed namelijk in 1957. De Nederlandse taal kende vroeger ook een verbastering van het woord dat tegenwoordig zelden nog wordt gebruikt: karwats. Het roept de wereld op van zweet, paarden, hooi, leer en bos.

Je kunt het chic interpreteren: denk aan een vossenjacht te paard. Je kunt het duister interpreteren: verboden verlangens van een echte gentleman heimelijk gebotvierd in de stallen. Beide werelden kwamen met de originele geur – een leerchypre met opvallende groene noten – mooi samen en eigenlijk direct tot leven.

In de nieuwe versie gebeurt dat niet. En dat is jammer. Je waant niet op de rug van een paard terwijl je door voor jou onbekende bossen galoppeert, maar roept eerder het idee op van een wandeling door een netjes aangeharkt bos op dat op de lijst staat van Natuurmonumenten. Cravache is namelijk een mooie varenachtige geur, maar ook erg braaf voor een huis met vintage-allure. Je vraagt je af wat de beweegreden is geweest, gezien de laatste jaren er in de niche- en vintagebranche ook voor mannen zeer uitgesproken concepten zijn verschenen. Vergeet ook niet dat leergeuren langzamerhand weer aan populariteit winnen.

Leuk zijn de oude advertenties. De zwartwit uit de jaren zestig heeft niets niche: gewoon een animatie voor vaderdag met een duidelijke verkoopboodschap. Het model: een markant en stoer, maar bijna gewoon gezicht – waarmee in combinatie met de naam je fantasie op haal kan slaan die dan vervolgens in de gekleurde advertentie uit de jaren zeventig (foto) onder tot leven komt. Moet de flacon wel in een man – geest uit de fles – veranderen

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Elegant maar voorspelbaar. En niet echt niche, daar is Cravache toch te gepolijst, toch te veel crowd pleasing voor, hoewel de smaakmakers van een excellente kwaliteit zijn. Ruik je direct in de frisse opening: een aangename en zuivere infusie van citroen, mandarijn en petitgrain. Het hart is kruidig. Een overdosis bittergroen salie – op zichzelf vernieuwend – geaccentueerd door nootmuskaat en zonnig gemaakt door lavendel. Mooie combinatie.

De afronding: een intens samengaan van patchoeli en vetiver. Dus houtig en vochtig. Maar toch te braaf voor mij en niet passend bij de reputatie die het merk geniet. Je mist de brutaliteit van Bandit, voor mij een van de beste  ‘mannengeuren’ ooit. Maar voor mannen voor wie Robert Piguet nieuw is waarschijnlijk honderd procent niche.

RUIK & VERGELIJK

Jammer dat we niet meer kunnen genieten van de originele versie van Cravache. Maar goed dat Bandit als een erg mannelijk parfum voor de vrouw wordt beschouwd. Maar goed dat Bandit ook een leer-chypre is. Maar goed dat Bandit ook veel mannelijke fans kent.

Robert Piguet Bandit (1945)

ESCALE AUX MARQUISES DIOR

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 29, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET E. Een reactie plaatsen

EEN PARFUM AFKOMSTIG VAN EEN MYTISCHE ARCHIPEL

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 29/05/10

Neus: François Demachy

Model: onbekend

Art director: onbekend

Les Escales zijn in de wereld van Dior het alter ego van de mode-cruisecollecties. Het doel: navigeren naar geuravonturen die in het teken staan van eenvoudige en authentieke elegantie. En waar brengt de cruise van Dior ons dit jaar naar toe? Vanuit Parijs gezien heel ver weg: Polynesië en wel in het bijzonder de Markiezen, een mythische archipel van twaalf eilanden met namen, aldus Dior, om bij weg te dromen… Nuku Hiva, Ua Pou, Hiva Oa. Ook opvallend aan deze door Frankrijk in de 19de eeuw geannexeerde eilanden volgens Dior: de verrassende combinatie van elegantie en mysterie: hoge bergtoppen, groene valleien en steile kliffen begroeid met weelderige bloemen en exotische vruchten. Het was een magneet voor veel kunstenaars voor wie het leven in het ‘wilde westen’ te hectisch was geworden. Op de Markiezen vonden bijvoorbeeld Paul Gauguin en Jacques Brel rust en creëerden er – aldus Dior – hun mooiste werken. Nog een link met de Markiezen en Dior: ‘marquise’ was ook de naam die de couturier aan de meubelen en juwelen voor zijn salons gaf. Als symbool voor de mooiste materialen, couturesfeer, weelderige luxe en uitbundigheid.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Elegant en understated deze cologne, die opvalt door zijn kruidige en exotische bloemigheid met licht-sensuele toets. En toch, zoals het een cologne betaamt, verfrissend en ‘knisperend’. En dat is knap gezien er nauwelijks citrusessences in Escale aux Marquises zitten. Steringrediënt: tiaré, met zijn geur die volgens François Demachy ‘tussen tuberoos en jasmijn valt’ en ‘voor Polynesië is wat jasmijn is voor India’. De zoetigheid van de bloem wordt vanaf al het begin getemperd door de kruidige opening van roze peper, kardemon, peper, kaneel, kruidnagel en koriander ‘verfrist’ door een lichte zweem van bloedsinaasappel en citroen. En de zachtheid van de tiarébloem (gekweekt in Tahiti) wordt in de basis geaccentueerd door elimi- en benzoëhars.

RUIK & VERGELIJK

Tiaré, ook wel de gardenia van Tahati genoemd, wordt door de oorspronkelijke bevolking – de Monoï – verwerkt in guirlandes en geschonken aan gasten en gebruikt tijdens ceremonieën. Daarnaast is het vermengd met kokosnootolie een populaire bodycrème en versterkend haarproduct. De bloesems verspreiden een sensuele en overvloedige zoete geur, vandaar de bijnaam. In het westen kun je van deze bloesems onder meer genieten in:

Hermès 24, Faubourg (1995)
Serge Lutens Douce Amère (2000)
Estée Lauder Pleasures Intense (2002)
Cacharel Anaïs Anaïs Eau Légère (2006)
Gucci Gucci by Gucci (2007)
Vera Wang Princess (2008)

Dior en tiaré:

Dior Sweet Sun (2004)
Dior Dior Bronze Gelée de Monoï (2006)

 

CHROME SPORT AZZARO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 28, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET C. Een reactie plaatsen

MANNEN WILLEN SPORT

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 25/05/10

Neus: Michel Almairac

De gewone man die niet al te moeilijk wil ruiken – lees: ‘sportief’ – en zijn geuren het liefst betrekt van prestigieuze labels, daarvoor heeft de parfumindustrie sinds enkele jaren dé oplossing gevonden: geuren met de naam Sport.Noem je een geur zo, dan weet de man wat hij krijgt voorgeschoteld: een licht-frisse geur met zomers karakter en met een sterke nadruk op citrusvruchten. Koppel je Sport aan een reeds bestaande populaire geur, dan wordt de keuze voor de man nog eenvoudiger. Azzaro koppelt het nu aan Chrome (1996). Chrome Sport gaat aldus het persbericht ‘uit van een nieuw, levendig temperament, versterkt door een energieke harmonie. Het verwerft een nieuwe geurbeleving, een tonic-frisheid’. Niet bijster origineel. Maar je bent als merk wel gek als je níet meedoet. Ieder merk van af nu zijn eigen sportgeur.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Sportief is Chrome Sport zeker. In de opening ‘ontploft’ een cocktail van hesperiden die is als een frisse wind: citroen, bittere sinaasappel, mandarijn en grapefruit vermengd met de bloemige frisheid van bergamot. Het hart stuurt de geur in een meer groene en aquatische richting; ‘alsof je over de oceaan vaart’. Gember zorgt voor ‘pit’. De afronding van witte musk en ‘houtachtige ambernoten’ is meer gemaakt om deze frisheid vast te houden, dan voor het licht-sensuele effect dat de geur in de drydown toch heeft.

RUIK & VERGELIJK

Recente combinaties van man en sport.

Guerlain Habit Rouge Sport (2009)
Lanvin L’Homme Sport (2009)
Burberry Sport for Him (2010)

SANDALO ETRO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 24, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET S, NICHE. Een reactie plaatsen

MODERNE VIRILITEIT

Jaar van lancering: 1989

Laatst aangepast: 25/05/10

Neus: onbekend

Sfeerfoto: Etro

Hoewel alle geuren van Etro als uniseks worden geëtaleerd, heeft Sandalo een duidelijk mannelijk signatuur. Dat lees je in de begeleidende, beetje gezwollen, maar toch wel interessante  verantwoording: ‘Viriliteit in de moderne wereld is een complexe en veelzijdige eigenschap. Het vraagt een vorm van sensualiteit die zowel sterk als bescheiden, zelfverzekerd als magnetisch is. Het vergt een speciaal soort gevoeligheid samengesteld uit moed en een contrastrijke levendigheid’.

Verder moet viriliteit ‘het vermogen hebben zich te doen gelden op een vriendelijke manier’ – en nu komen we bij Sandalo – ‘zoals de mannelijkheid van sandelhout zich blendt met het klassieke karakter van lavendel’.

En: ‘viriliteit in combinatie met gratie is als het mengen van de kracht van patchoelie met de frisse noten van citrus en kruiden’. Als de tijd rijp is, onthult viriliteit complexe gevoelens, ‘gepersonifieerd door de zoetheid van vanille en lelie vermengd met de kalme beslistheid van amber en musk’.

Bent u er nog? Niet meer? Misschien maakt de opmerking van Simone Beauvoir, die dient als leidraad van Sandalo, het begrip ’moderne viriliteit’ duidelijk: ‘De man die het nodig vindt om over mensen heen te lopen en absurde eisen oplegt aan anderen is als een grillig, nukkig en wispelturig kind. Hij is allesbehalve viriel. Ware viriliteit toont zich zonder pronkerig gedrag’. Maar wat nu met de sfeerfoto wordt bedoeld…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Pure sandelhout ruikt lekker, maar ook een beetje saai (tenminste als je niet met het originele hout uit India die te maken hebt; dat vormt door de roos- en melknoten al een parfum op zichzelf). Je hebt meer nodig om de warmbloemige en romige geur ervan tot zijn recht te laten komen. Zo lost Etro het: rondom een geprononceerd sandelhouthart plaatst het in Sandalo een frisse opening van citroen, petitgrain en lavendel.

Om het houtige en dus mannelijke en viriele karakter te benadrukken, werden patchoeli (ruik je goed) en cederhout (idem) toegevoegd. Aangenaam, mannelijk, ‘droog’, klassiek. De basis zorgt ervoor dat Sandalo aan diepgang en complexiteit wint… ‘gepersonifieerd door de zoetheid van vanille en lelie vermengd met de kalme beslistheid van amber, musk’ en coumarine. Wil de deze geur minder viriel, meer vrouwelijk, dus zachter ervaren, layer Sandalo dan met Heliotrope of Musk (beide 1989).

RUIK & VERGELIJK

Er zijn niet veel geuren waarin pure sandelhout wordt verwerkt (daarom ter vergelijk nog enkele ‘pure’ Etro-geuren ook in hetzelfde jaar van Sandalo). Dat heeft vooral te maken met het feit dat India (de grootste producent van sandelhout) ‘zichzelf’ sinds een aantal jaren door een aantal misoogsten (verergerd door de tsunami in 2004) en nalatig management een soort van exportverbod heeft opgelegd.

Hierdoor mag dit ‘heilige hout’ alleen nog maar op nationaal niveau gebruikt worden waarvoor het ‘oorspronkelijk’ het meest werd gebruikt: als brandmateriaal (ofwel wierook) tijdens religieuze rituelen. Zoals bij begrafenissen omdat ‘men’ geloofde dat sandelhout helpt de ziel te bevrijden.

Sandelhout wordt inmiddels ook in andere tropische landen gekweekt voor de parfumindustrie. Maar geen enkel van deze soorten schijnen qua geur (verkregen via distallatie) de vergelijking te kunnen doorstaan met de Indiase soort, santalum album, die van het Mysore-district in het byzonder.

Etro Vetiver (1989)
Etro Patchouly (1989)
Etro Ambra (1989)

ACQUA DI GIOIA GIORGIO ARMANI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 24, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET A. Een reactie plaatsen

GEURGELUK VERBORGEN IN EEN DRUPPEL

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 23/05/10

Neus: Loc Dong, Anne Flipo, Dominique Ropion

Model: Emily DiDonato

Fotograaf: Owen Bruce

Ten eerste: leuke woordspeling op de voornaam van de ontwerper. Ten tweede: Acqua di Gioia verbeeldt voor mij Giorgio Armani’s visie op parfum treffender dan bijvoorbeeld Armani Code (2005) en Idole d’Armani (2009). Dat is: minimal chic gecombineerd met het ‘bevrijdende gevoel’ dat een geur kan oproepen. Geen elixir om ‘de man van je dromen’ aan je vast te haken, maar puur voor het persoonlijke genot.

Acqua di Gioia is trouwens ‘rechtstreeks’ afkomstig uit het verloren paradijs. In Armani’s ogen een maagdelijk bos met een waterval van waaronder een vrouw met animale uitstraling je recht in de ogen kijkt en ziet genieten van de sensaties van Acqua di Gioia. De ontwerper noemt haar ‘de nieuwe Eva van de Armani-verleiding; sterk, sereen, vrij van geest en in perfecte harmonie met Moeder Natuur’.

De geur – ‘een creatie vol van vreugde die de huid liefkoost’ – geeft haar het gevoel dat haar zintuigen subliem worden verheft. Armani vond de inspiratie voor Acqua di Gioa op zijn favoriete eilanden Pantelleria en Antigu die hij aandoet als hij op zoek is naar rust. Maar de geur is meer: een nieuwe manier om de minimal chic van Armani te etaleren. Zie de flacon: een gestileerde druppel. Volgens Armani de essentie van de natuur waarin de golven van de zee en een vrouwenlichaam in elkaar opgaan.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Wat wil Acqua di Gioia? Heel simpel: ongedwongenheid en natuurlijke frisheid oproepen. Opvallend: Acqua di Gioia is zoeter dan je zou verwachten afgaande op de ingrediënten. Deze zoetheid komt volgens mij eerst op conto van de ‘limone primo fiore femminello’ geëxtraheerd uit de eerste lentebloesems van deze citroensoort uit Calabrië. Dit wordt gecombineerd met groene sensatie van geplette munt. Het hart is ‘als zonlicht in het water’. Zo wordt namelijk het effect van waterjasmijn (geliefd om zijn transparante, lichte, bloemige, maar bovenal zonnige toets) omschreven.

Het is ook wel bekend onder de mindere poëtische naam hedione. De basis van Acqua di Gioia is een licht-sensuele combinatie van cederhout en cistus labdanum; een natuurlijke hars van het zonneroosje met zijn dierlijke en muskachtige nuance. Origineel: de toevoeging van een zweempje bruine suiker (foto). Deze gourmandtoets geeft Acqua di Gioia zijn ‘tweede’ zoetheid.

Let op: in 2011 verscheen het eau de parfum in 2012 gevolgd door een satin-versie.

RUIK & VERGELIJK

Giorgio Armani was een van de eersten die de verrukkingen van de zee vertaalde in een ‘ziltzoetige’ en bloemige geur met een ongekende, ‘andere’ frisheid. Je kunt er nog steeds van genieten:

Giorgio Armani Acqua di Giò (1994)

COLOGNE DU PARFUMEUR GUERLAIN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 16, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET C, NICHE. Een reactie plaatsen

EEN HONDERD PROCENT

KLASSIEKE COLOGNE

MET ONGEKEND FRIS AURA

Jaar van lancering: 2010

Laatst bijgewerkt: 16/05/10

Neus: Thierry Wasser

De ouderwetse cologne is terug. Lang geassocieerd met het (groot)omaatje dat zuinig enkele druppels op heur zakdoekje aanbracht, werd het water met instantverkwikking in een keer weer hip. De renaissance begon rondom 2000 toen er nieuwe variaties van merken verschenen waarvan je het eerlijk gezegd niet verwachtte: Frédéric Malle, Thierry Mugler en Marc Jacobs. Een huis, waarmee eau de cologne eigenlijk synoniem was, hield zich een beetje afzijdig: Guerlain. Zelfs hun vermaarde colognes (nog steeds te koop), werden niet in de etalage gezet. Gedenk Eau de Cologne Impériale uit 1853. Dat kwam wellicht omdat ‘de parel in de kroon van de Franse parfumerie’ drukdoende was met zijn eigen renaissance in 2005 en werd volbracht met de spectaculaire heropening van de flagshipstore aan de Champs Elysées.

Dit leverde trouwens wel een cologne op, maar Cologne du 68 (2006) was door haar warme noten eerder een modernistische dan een klassieke versie die (nog steeds) wordt gekenmerkt door de uitbarsting aan hesperidenoten wel of niet besprenkeld met enkele kruiden. Nu presenteert Guerlain Cologne du Parfumeur, samengesteld door de nieuwe hoofdneus van het huis Thierry Wasser (foto). Hij zegt erover:  ‘Aanvankelijk heb ik deze eau de cologne voor mezelf gemaakt. Ik stelde hem samen terwijl ik aan Idylle (2009) werkte. Het was mijn ontspanning. Ik wilde een cologne in de lijn van de grote klassiekers, maar met een moderne draai’.

Nou, niets te veel gezegd. Het lijkt of Cologne du Parfumeur er al altijd is geweest. Het ruikt vertrouwd bloemig-zoetfris, heeft een sierlijke eenvoud, geeft dat direct wakkergevoel en je krijgt de neiging het te drinken. Zo knisperend, zo helder. Dit vertrouwde  gevoel wordt versterkt door de presentatie. Net zoals de klassieke colognes in het assortiment, is Cologne du Parfumeur gehuld in de beroemde bijenflacon die, als je wilt, wordt voorzien van je initialen. Dat geldt alleen voor de flacons van 250, 500 en 1000 ml. Wachttijd een maand.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Wat direct opvalt aan Cologne du Parfumeur: de duidelijke noot van oranjebloesem (foto). Thierry Wasser betrok deze essence afkomstig van de bloesems van de bittere sinaasappel van een vriend genaamd Giorgio in Calabrië. Wasser: ‘Hij neemt de tijd om op het beste moment te oogsten, wanneer de bloem haar hoogtepunt bereikt. Zijn oranjebloesem is uitzonderlijk zoet, maar heeft tevens een pittige, groene nuance die ik nergens anders vind’.

Hieraan toegevoegd: citroen, bergamot gecombineerd in de basis met (niet nader omschreven) groene nuances en musk. Het effect: een ongekende, watertandende frisheid die doet aan citroensorbet net uit de vriezer.

RUIK & VERGELIJK

Wie zich nu de uitvinder van eau de cologne mag noemen, daarover verschillen historici. Zowel het Franse Roger & Gallet als het Duitse Mülhens beweren het oerrecept te bezitten van ‘aqua mirabilis’. De voorganger van de eerste (Jean-Marie Farina) zou het in 1695 in Parijs hebben gekregen van ene Jean-Paul Féminis, de tweede in 1792 in Keulen van een monnik als trouwcadeau.

Het is vooral Wilhelm Mülhens die de potentie van dit Kölnisch Wasser, zoals hij dit wonderwater was gaan noemen, onderkent. Hij opent een fabriek aan de Glockengasse. Dan bezetten in 1794 de Franse revolutietropen het Rijnland. Om orde te krijgen in de wirwar van straatnamen en het inkwartieren te vergemakkelijken, beval de Franse commandant ook in Keulen alle huizen doorlopend te nummeren. Mülhens’ bedrijf kreeg 4711. Dat bracht de ondernemer op een briljant idee: hij deponeerde dit nummer als handelsmerk.

Ook aan geluk ontbrak het Mülhens niet. Tegenover zijn bedrijf was een drukbezochte paardenpost. De talloze reizigers kochten voor hun vertrek vaak een paar flessen. Dat verklaart waarom 4711 snel over de grenzen bekend was. Bovendien stuurden vele Franse officieren het als geschenk naar het thuisfront. Omdat zij Kölnisch Wasser niet konden lezen, laat staan uitspreken, vertaalden ze het met Eau de Cologne.

Ouderwets lekker:

Mülhens 4711 (1792)
S.Frecceri Acqua di Genova (1853)
Guerlain Eau de Cologne du Coq (1894)
Acqua di Parma Colonia (1916)

Nieuwerwets lekker:

Thierry Mugler Cologne (2001)
Frédéric Malle L’Eau D’Hiver (2003)
Chanel – Les Exclusifs – Eau de Cologne (2007)

Recent nieuwerwets lekker:

Hermès Eau de Pomplemousse Rose (2009)
Marc Jacobs Pomegranate (2010)
4711 – Acqua Colonia – Blood Orange & Basil (2010)

Ook niet vergeten:

Hermès Eau d’Orange Verte (1979)
Annick Goutal Eau d’ Hadrien (1981)
Bvlgari Eau de Cologne au Thé Vert (1992)

MAGIE – LA COLLECTION – LANCOME

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 15, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET M, KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN, NICHE, VINTAGE. Een reactie plaatsen

DE MAGIE VAN EEN VINTAGE-PARFUM

Jaar van lancering: 1950

Laatst bijgewerkt: 15/05/10

Neus: Gerard Coup

Er zijn van die geuren die ‘terugruikend’ revolutionair en hun tijd ver vooruit blijken te zijn. Zoals Magie van Lancôme. Het is een feite een parfum dat vooruitloopt op de geuren die tien jaar later de toon in de parfumerie bepaalden – zie Ruik & Vergelijk. Er is geen info meer voorhanden over het hoe en waarom van de geur tijdens de introductie. Maar er is niet veel fantasie voor nodig om het in te vullen. Want in de naam ligt alles besloten wat een parfum in de jaren na de Tweede Wereldoorlog (eigenlijk altijd) graag wou oproepen: dromen, fantasie, verrukking en natuurlijk betovering. Dit alles werd door Lancôme sfeervol gepresenteerd in een magievolle spiraalvormige flacon (die in 2005 ook gebruikt werd voor Hypnôse) en talrijke poëtische illustraties waarin die typische Franse smaak en verfijning optimaal tot zijn recht komt. De geur is ook helemaal des jaren vijftig: vol, rijk, vrouwelijk maar die zijn boeket toch ingetogen en discreet verspreidt: je moet wel op erg intieme voet met de draagster staan, wil je Magie ervaren.

Sinds 2005 is Magie onderdeel La Collection Lancôme, de verzameling van klassieke parfums van het cosmeticahuis. Hiermee toont het, net zoals de concurrentie, dat het ondanks de huidige parfumwedloop, zijn ‘kroonjuwelen’ nog steeds serieus neemt en een nieuwe generatie parfumliefhebbers de kans geeft om de magie van vintageparfums te ontdekken.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Op de site van Lancôme wordt Magie omschreven als een geur die ‘rozen, jasmijn, viooltjes, musk en amber het hart magisch laten veroveren’. Maar er wordt volgens mij een belangrijk ingrediënt vergeten dat er voor zorgt dat dit boeket nog voller en overtuigender zijn boodschap verspreidt: aldehyden. Het lift de totaalcompositie als het ware omhoog en zorgt er volgens mij ook voor dat Magie vanaf de opening een helder-frisse toets krijgt (gezien de klassieke frisse start ontbreekt). Maar het is vooral de roos-jasmijncombinatie die de toon bepaalt. Viooltje zorgt voor een licht poederig effect. De afronding met amber maakt het geheel aangenaam sensueel zacht. En dat heel bescheiden, beetje zepig (positief bedoeld) zoals het een chic en vrouwelijk parfum uit de jaren vijftig (en zestig) betaamt.

RUIK & VERGELIJK

Ruikend aan Magie, dan moet ik direct aan onderstaande geuren denken. Hoewel in detail verschillend, is het hart gevuld met een van de geliefdste en meeste klassieke bloemencombinaties: jasmijn en roos, mooi begeleid door aldehyden.

Samen zorgen ze voor een bloemige verfijning: het zoete van de roos, de helder-frisse toets van jasmijn ondergedompeld in een sensuele waas in de basis. Kun je ook ervaren met:

Robert Piguet Baghari (1950)
Rochas Madame (1960)
Hermès Calèche (1961)