HAPPY IN BLOOM CLINIQUE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 20, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET H. Een reactie plaatsen

‘BLOEMWEG’ GELUKKIG

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 20/05/11

Neus: onbekend

Terwijl bijna ieder merk – ook de cosmeticahuizen – de ene na de andere geur lanceert, blijft Clinique een beetje achter. Hoe komt dat? Tevreden met opbrengsten van Aromatics Elixir (1973) en Happy (1997). Bereid het in het geheim een nieuw charmeoffensief voor dat de concurrentie (tijdelijk) het zwijgen oplegt? Tot die tijd moeten Clinique-fans het doen met een recente variatie op Happy. Happy in Bloom. Pas de derde. Beetje vreemd: valt zoveel uit deze naam te halen. Elk seizoen een nieuwe variatie! Zet wat voor Happy – ‘Oh so’ –  of erachter – ‘Holiday’ – en je ruikt de geur als het ware. Maar eerst Happy in Bloom: een fris-fluwelen foulard die over de geur is gelegd. Door alle nieuwe ingrediënten heen, ruik je Happy. Leuk voor de fans.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Happy in Bloom wordt omschreven als een fresh floral. Toegevoerd aan het klassieke Happy-hart: lelietje-van-dalen en fresia voor de frisheid, mimosa en gele pruim voor de bloemige zoetheid. Hierover waterachtige nuances met het effect van bedauwde ochtenden. En dit alles rust op een bedje van witte houtsoorten.

RUIK & VERGELIJK

Happy zus, happy zo…

Clinique Happy (1997)

Clinique Happy Heart (2003)

Clinique Happy to be (2005)

LES MAITRESSES DE LODEWIJK XIV ROMEA D’AMEOR

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 18, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET L, NICHE. Een reactie plaatsen

VERSAILLES REVISITED

Jaar van lancering: 2007

Laatst aangepast: 03/10/12

Neus: Pierre Bourdon

Concept: Annie Vannier

Geschiedenis: een dankbare inspiratiebron in de parfumwereld. Sinds een aantal jaren, zijn er neuzen die er hun specialiteit van hebben gemaakt. Sterker, ze richten er een parfumhuis voor op. Histoires de Parfum (anno 2000) en Parfum d’Empire (anno 2003) kruipen in de huid van historische personen en/of duiken onder in een roemruchte periode om vandaar uit ‘historisch getrouwe’ parfums te destilleren.

In 2007 volgt Roméa d’Améor, een huis dat via zeven geuren je ‘de geheimen laat ontdekken van heldinnen die geschiedenis geschreven hebben’. Met één verschil: Roméa d’Améor (beetje gekunstelde naam) neemt het niet zo nauw met de feiten, wat voorop staat: het oproepen van een sfeer en een gevoel. Erg? Nee, maar wel als je bij een geur een verhaal vertelt dat niet recht doet aan de historische overlevering. Lees de verantwoording van Les Maîtresses de Louis XIV: ‘Juni 1668, Versailles, het kasteelpark. Bij ontwaken, negeert de Zonnekoning uitzonderlijk de regels van het protocol…

… hij houdt van het rustig ontwaken van de natuur en het overschouwen van zijn tuinen en fonteinen. Met half gesloten ogen snuift hij de geuren van de lente op. Hij beslist dat van al zijn courtisanes één zijn geliefkoosde zal zijn. De vrouw die het meest opmerkelijke, onweerstaanbare parfum draagt op zijn volgend feest in de spiegelgalerij. Het moet een parfum zijn die hem doet denken aan zijn aangename en onweerstaanbare park…’

Lodewijk XIV had, volgens bronnen, meer dan 16 maitresses. Waaronder Louise de la Vallière, Marie Angélique de Fontanges, Madame de Montespan en Madame de Maintenon. De laatste had het meeste geluk. Ze begon in 1669 als nanny voor zijn kinderen (van Montespan), werd zijn geliefde rondom 1680 en trouwde met hem in het geheim in 1683.

Hoewel op de homesite Roméa d’Améor ‘dieper’ op deze gelegenheid wordt ingegaan, plaats ik toch kanttekeningen: in 1668 is Lodewijk 30 jaar en geeft dan opdracht tot de spectaculaire uitbreiding van Versailles. Vanaf dat moment krijgt het paleis langzamerhand de pracht en praal die we nu associëren met de Zonnekoning. Ik had het hem ook gegund om in 1668 zijn ‘parfumparty’ in de spiegelzaal te geven, ware het niet dat de bouw daarvan in 1678 werd gestart.

Heb ik het nog niet eens over de persoonlijke parfumvoorkeuren van Lodewijk XIV (daar zijn verschillende studies aan gewijd en zie hem eens dansen op deze gravure), het geloof in de werking van geuren tijdens de 18de eeuw (boeken over vol geschreven) en het feit dat de strakke, symmetrische en ‘getailleerde’ tuinen van Versailles de natuur als het ware verbande.

Genoeg ge-geur-zeurd. Nou vooruit, nog een laatste opmerking. Ruikend aan Les Maîtresses de Louis XIV, was het volgens mij wijzer geweest de geur te vernoemen naar de vrouw van Lodewijk XVI – Marie-Antoinette (1755-1793). Zij wordt wel beschouwd als diegene die Versailles bevrijdde van de zware, dierlijke geuren in zwang tijdens Lodewijk XIV en zijn achterkleinzoon Louis – le bienaimé – XV. Deze ‘Laura Ashley avant la lettre’ propageerde – conform het Verlichtingsidee – het genieten van het ongekunstelde, van de natuur in al haar simpele rijkdom.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Want dat is wat ik ruik: ongekunsteldheid opgeroepen met een doordachte compositie. Les Maîtresses de Louis XIV is een zachtbloemig boeket waarin de frisheid en lichtheid van roos, jasmijn, lelietje-van-dalen en narcis wordt benadrukt. En dat op elegante wijze. Want heel mooi: hoewel de bloemenfontein direct begint te spuiten, ruik je heel subtiel de fris-sensuele noot van galbanum begeleid door de zoete frisheid van zwarte bes en meloen. Het is vooral de combinatie van jasmijn en lelietje-van-dalen die de partituur van deze compositie bepaalt.

De afronding is als een barokke poederdoos die je opent: noten van talk (opgeroepen met iris), een hele zachte musk ondersteund door nectarine, amber, ‘hout- en bostonen’. Wat ik alleen niet ruik: de gloriosa superba (klimlelie). Grappig: hoe ik ook goochel op google met deze naam, het brengt me telkens bij de beschrijving van Les Maîtresses de Louis XIV.

RUIK & VERGELIJK

Hoewel in het begin minder groen en krachtig, doet deze geur heel sterk denken aan:

Dior – Les Créations de Monsieur Dior – Diorella (1972, 2009)

En dan kom je automatisch ook terecht bij:

Frédéric Malle Le Parfum de Thérèse (2000)

ZEN WHITE HEAT EDITION SHISEIDO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 17, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET Z. Een reactie plaatsen

KAN ZEN OOK ‘WITHEET’ ZIJN?

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 17/05/11

Neus: onbekend

Een merk dat zo stil, zo fluisterend en zo ‘zenzationeel’ is als het op parfums aankomt (is dit wel correct Nederlands?), lanceert twee nieuwe versies van Zen. Een voor haar, een voor hem. Krijgt de toevoeging: White Heat. Maar ‘witte hitte’ is wel het laatste waarmee ik Zen en het Japanse cosmeticamerk associeer. Want is Zen niet een manier van mediteren die tot verlichting leidt? Waarin beheersing, wijsheid en een goed gevoel voor humor van belang is? Misschien is dat laatste wel de bedoeling: iets totaal anders dan verwacht lanceren en daarmee – wink, wink – de consument verrassen. Ik weet het niet. Wat ik wel weet: Zen White Heat for Women en Zen White Heat for Men zijn geen tussendoortjes: ze worden opgenomen in het permanente parfumbestand van Shiseido.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Don’t be fooled by the name: Zen White Heat for Women heeft niets ‘wit-heets’. Het is een elegante en ‘understated’ geur die fruit-zoetig opent met bergamot, zwarte bes, framboos en koriander. In het hart bloeien erg ‘Zen-wise’ pioenroos, magnolia, fresia, ‘blauwe roos’, hyacint en jasmijn. Dus licht, teder, bijna etherisch: je ziet ze voor je op het water drijven. En dat alles wordt klassiek en beschaafd opgevangen in de basis met patchoeli, sandelhout, musk en amber.

Zen White Heat for Men daarentegen is groen. Merk je direct in de kick off. Een frisse wind door een bossage. Denk: appel, nashi-peer (ook te ruiken in Zen for Men), limoen, mandarijn. Ik weet: de rhodondendron (idem) ruikt lekker (staat nu in volle bloei – zie foto) maar ervaar de geur ervan niet echt.

Of het moet de lichtbloemige noot zijn. De reden: ze wordt overwoekerd door jeneverbes, kardemon, alsem en salie. Weer groen dus, maar dan bitter. Ook hier is de afronding met sandelhout en musk beschaafd.

RUIK & VERGELIJK

Kom echt tot rust met:

Shiseido Zen (2007)

Shiseido Zen for Men (2009)

 

TROIS FLEURS PARFUM D’EMPIRE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 16, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET T, NICHE. Een reactie plaatsen

DE DRIE MEEST EMBLEMATISCHE BLOEMEN GESUBLIMEERD

Jaar van lancering: 2009

Laatst aangepast: 16/05/11

Neus: Marc-Antoine Corticchiato (zie foto onder)

Een lokale misdaad tegen de mens(elijk)heid: Parfum d’Empire wordt niet meer in Nederland verkocht. Schreef ik vorig jaar. Ik weet: er zijn andere wereldse wantoestanden een strijd meer waardig, maar toch. Een groot gemis voor de nicheparfumerie. Mijn mening is natuurlijk gekleurd. Ik beschouw Marc-Antoine Corticchiato als een van de meest getalenteerde neuzen (dit schreef ik vorig jaar. Gelukkig nu wel online te koop via parfumaria.com).

Dat ruik je ook in een geur die ik al lang had moeten beschrijven: Trois Fleurs. Corticchiato plukte de drie meest emblematische bloemen in de parfumwereld en sublimeerde ze tot een verbluffende geurervaring. Het lijkt wel of er manden vol van worden leeg gestrooid en het opvallende: het is geen wedstrijd tussen de roos, jasmijn en tuberoos. Alle drie groeien, elkaar respecterend, wellustig naast elkaar. Want dat is het geheim, Corticchiato haalt het meest erotische van deze drie bloemen naar boven.

Trois Fleurs heeft ook iets – aangenaam – ouderwets. Het is een parfum aan de vooravond van de hoogtijdagen de klassieke parfumindustrie. Toen de neus nog minder kon spelen met ingrediënten en alleen was aangewezen op wat Moeder Natuur in de aanbieding had.

Zo ziet Corticchiato Trois Fleurs. La première fleur: volgens hem kan je alles missen, behalve de roos: ‘Dante riep met haar het paradijs op, haar onvergelijkbaar parfum is aanwezig in de Perzische poëzie waar ze pure liefde voorstelt. En voor Pierre de Ronsard (1524-1584) is ze het parfum van de goden. Ze staat symbool voor passionele liefde, is opgedragen aan Venus; haar zoon Cupido zelf draagt een rozenkrans’.

La deuxième fleur: jasmijn. Corticchiato: ‘Symbool van de romantiek in alle grote beschavingen. Het is één van de meest courante evocaties in de literatuur van het Midden-Oosten, waar jasmijn ook dient om liefdesamuletten te maken. Heeft Shéhérazade haar vertellingen uit duizend-en-één-nacht niet ingepakt in de zachte warmte van jasmijnwolken?’

La troisième fleur: tuberoos. Corticchiato: ‘Bloem van verlangen en wellust, haar kracht wakkert sensuele pleziertjes aan. Als bloem van verboden liefde verspreidt ze tijdens de nacht wilde noten die jonge meisjes van de Italiaanse renaissance angst inboezemden; het was ze verboden ’s nachts te wandelen in tuberoostuinen, uit angst dat de provocerende geur de verdediging van een strenge opvoeding omver zou werpen. De tuberoos onthult het ongrijpbare van sensueel verlangen’.

De eerste keer dat ik Trois Fleurs op mijn pols sprayde, dacht ik: ‘Wow, wat een dierlijke jasmijn ruik ik hier’ om daarna de andere twee bloemen in hun overdonderende pracht te ondergaan. De tuberoos (foto) uit India speelt hier een wel erg erotisch spel die doet denken aan Fracas (1949) van Robert Piguet.

De Bulgaarse roos ervaar ik het minst, die slingert zich als het ware om de jasmijn en tuberoos heen, om dan – bij latere testen – weer gelijkwaardig haar geurspoor te verspreiden. Heel eerlijk gezegd, ervaar ik niet echt de sensuele frisheid van galbanum (mijn fetish-ingrediënt) en de groene noot van munt. Wel dat de drie bloemen in de basis kopje ondergaan in zachte, omhullende musksoorten gecombineerd met niet nader omschreven ‘gepoederde noten’. Fluwelig is de finish van Trois Fleurs zeker, alsof je je net hebt gewassen met de meest schuimige, romige en exclusieve zeep denkbaar.

OEIL DE TIGRE VALEUR ABSOLUE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 15, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET O, NICHE. Een reactie plaatsen

EEN ZOETE JEUGDHERINNERING

GARANT STAAND VOOR EEN

WARM EN ‘TROOSTRIJK’ PARFUM

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 15/05/11

Neus: Christel Bergoin

Model: onbekende schone lijkend op Hillary Swank

Op de bodem van alle flacons van Valeur Absolue rusten naar de geur vernoemde stenen die, naar wordt beweerd, op een bepaalde manier ‘iets met je doen’. Oeil de Tigre kun je letterlijk vertalen: tijgeroog. Is een kwarts-variëteit en wordt zo genoemd omdat het een spleetvormig licht reflecteert dat doet denken aan – inderdaad – het oog van de tijger. Dit effect is het meest optimaal als de steen cabochon (bol) geslepen wordt. Het doet de neus Christel Bergoin denken aan karamelbonbons die ze als kind zo heerlijk vond. Bergoin: ‘Deze herinnering was de inspiratie voor een snoepachtige en troostvolle geur, die herinnert aan de beschermende kindertijd’.

In de wereld van helende stenen staat tijgeroog – volgens www. spiritualgarden.nl – voor de steen ‘die de aandacht naar binnen richt en naar het grotere geheel’. Wow! Klinkt zo mooi! ‘Beschermt tegen negatieve invloeden van buitenaf en geeft inzicht in onszelf en anderen’. Ook weer zo wow! ‘Helpt afstand te nemen, overzicht te bewaren, informatie te integreren en je doelen te bereiken. In moeilijke periodes geeft tijgeroog kracht, moed en vertrouwen. Helpt met interne conflicten, dilemma’s, twijfel en besluiteloosheid. Bevordert rust, werkt pijnstillend, helpt bij te veel prikkels van het zenuwstelsel en gaat hyperventilatie tegen’. Had ik het maar eerder geweten.

En ook dat ‘tijgeroog een positieve invloed heeft op verkoudheid, astma, ogen, keel, geslachtsorganen – geurengoeroe vraagt zich af hoe – en ontkrampt bij spanningen. Nuttig bij persoonlijkheidsstoornissen, depressies en verslavingen’. Aangezien daar tweederde van de westerse wereld  – apart of in combinatie – onder gebukt gaat, zeg ik: ‘Koopt Oeil de Tigre!” 

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Verdomd als het niet waar is: als de geur meer dan vier uur op je huid zit, voel je je omringd door een aura van warmte die – ik durf het bijna niet te zeggen – troostend is. Heel even onderga je in de opening de opliftende werking van grapefruit. Niet scherp, maar zacht. Komt omdat het – heel subtiel – wordt begeleid door rode thee die doet denken aan Bvlgari’s Eau Parfumée au Thé Rouge (2006).

Daarna ruik je een prachtige zwoele jasmijn (foto) die weer doet denken aan Mona di Orio’s Oiro (2006). Vol, zonnig en tegelijkertijd ‘stroef’. Hiervoor verantwoordelijk: guaiac-hout met zijn licht gerookte en gezouten aroma. Samen in de basis met musk, vanille en karamel zorgt het voor het gourmandeffect.

Dat gelukkig heel subtiel gedoseerd. Waardoor de ‘herinnering aan gelukkige tijden’ precies is zoals Oeil de Tigre: niet overweldigend, eerder een echo.

RUIK & VERGELIJK

Meer weten over Valeur Absolue, zie

Valeur Absolue Améthyste (2010)

FOUGERE ROYALE HOUBIGANT

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 14, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET F, KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN, NICHE. Een reactie plaatsen

DE WEDERGEBOORTE VAN DE MANNENGEUR

DIE DE PARFUMWERELD VOORGOED VERANDERDE

Jaar van lancering: 1882/2010

Laatst aangepast: 20/03/12

Neus: Paul Parquet (1883), Rodrigo Flores-­Roux (2010)

Was het nu een van de nazaten van de oprichter, Jean François Houbigant (1752-1807), die bij de introductie van Fougère Royale zei: ‘Ik weet dat varens niet ruiken, maar als ze het zouden doen dan zou het deze geur zijn’. Of de Franse schrijver Guy de Maupassant (1850-1893)? Ik hoop dat iemand binnenkort me bevrijd van deze twijfel.

Inderdaad varen scheidt van zichzelf geen noemenswaardige geur af. Wat Fougère Royale wil oproepen is de denkbeeldige geur van koninklijke varens groeiend onder bomen in een vochtig bos waar de zon nauwelijks door het dikke gebladerte weet heen te breken.

En dat was anno 1882 nieuw in de parfumwereld. Geen direct te detecteren herkenbaar, natuurlijk parfum (citrus, lavendel, kruiden, bloemen, dierlijke geurstoffen) maar een abstracte en kunstmatige interpretatie. En dat komt in deze geur voor een groot deel op conto van coumarine. Genoemd naar de Franse benaming voor Braziliaans teakhout – coumarou – een chemische substantie gewonnen uit met name tonkaboon, maar ook uit reukgras, lievevrouwebedstro, windbloemtoorts (koningskaars), zoete klaver en kaneel.

Waar ruikt het naar? Het zweeft zo heerlijk aangenaam tussen vers gemaaid hooi en gedroogd gras, met noten van klaver en vanille Was vroeger een belangrijk onderdeel van mannencolognes. Het geheim van de neus Paul Parquet was dat hij Fougère Royale injecteerde met een overdosis coumarine. En dat maakte indruk. De geur was de geboorte van een nieuwe familie aan de parfumboom – de varengeur – die in feite geldt als de stamvader van mannengeuren.

Nu heeft Houbigant de geur opnieuw gelanceerd. Dat wil zeggen: de nieuwe eigenaren van het merk Houbigant. Heb ik zo mijn kanttekeningen bij. Zowel in presentatie als in geur. Wat eerste betreft: de publiciteitsfoto (helemaal boven). Stylish jongeman met op de achtergrond voormalige fans van Houbigant: Napoleon Bonaparte, tsaar Alexander III.

Doet niet recht aan de niche-aspiraties van de geur. Volgens mij wil je als connaisseur van de betere parfums niet geassocieerd worden met modellen. Doen de neo-nichelijnen van Armani, Chanel, Dior en Guerlain ook niet. Een moderne interpretatie van de klassieke advertentie – nog steeds modern door zijn zwierige strakheid – voldoet lijkt me. Ook raar: varen is groen, waarom is dan de ‘verpakking’ van de parfumversie (zie foto beneden) in gelakt zwart?

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

We mogen blij zijn dat Houbigant probeert zo dicht mogelijk bij het origineel te blijven – die ik (helaas) nooit heb geroken. Wat je ruikt is goed, mooi, maar ook vol en zwaar. En dat laatste vind ik een handicap.

Zo opent dus een standaardgeur van een klassieke fougère: een melange van citrusvruchten vermengd met een boeket van mediterrane kruiden. Het kruid dat dus echt niet mag ontbreken is lavendel. Hieraan toegevoegd: Marokkaanse kamille, die van ‘zichzelf’ ook een coumarine-noot heeft.

Dan in het hart een modern ‘rondeletia’-akkoord (geranium vermengd met warme kruiden) dat gezelschap zoekt met anjer, roosessence en -absoluut rijkelijk voorzien van peper en kaneel. Mooi gedaan: bloemig-kruidig, kruidig-bloemig want de anjer (van zichzelf al gepeperd) krijgt hier door een opwaardering.

De basis van Fougère Royale: aards, warm-donker, ‘mossig’ en groen door salie, patchoeli, amber en hout. Het effect: warm, groen en rond. En dan… komt pas het revolutionaire coumarine om de hoek kijken. Volgens mij iets te laat.

Het typische ‘dans les foins’-idee gaat verloren. Ik vraag me af of de keuze van Houbigant voor alleen een eau de parfum- en parfumversie wijs is geweest. Ik denk dat een cologneversie met een overdosis coumarine in de opening dichter in de buurt zou zijn gekomen van het origineel. Neemt niet weg dat je als parfumliefhebber kennis moet maken deze elegante geur.

RUIK & VERGELIJK

De varengeur is het meeste geliefde geurconcept bij mannen. Maar om met de tijd mee te gaan – klassieke varengeuren kunnen nogal saai ruiken in vergelijk met nieuwe – heeft de industrie een nieuwe familie bedacht: neo-fougère. Hierin ligt de nadruk minder op de lavendel-coumarine-combinatie gecombineerd met een mossige basis, maar meer op groene frisheid opgeroepen met ‘nieuwe’ smaakmakers.

Klassieke navolgers van Fougère Royale:

Paco Rabanne Pour Homme (1973)

Azarro Pour Homme (1978)

Van Cleef & Arpels Tsar (1989)

Een nieuwe fougère inclusief coumarine:

Montblanc Legend (2011)

IMOGEN ROSE – GORILLA PERFUME – LUSH

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 13, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET I. Een reactie plaatsen

EN WE NOEMEN HAAR… IMOGEN

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 13/05/11

Neus: Simon Constantine

IMOGEN ROSELush is leuk. Lush is lekker. Lush is apart. Want in tegenstelling tot zijn ‘concullega’s (The Bodyshop, L’Occitane en Provence) kiest Lush niet voor de gulden middenweg wat geuren betreft. Elke geur laat je even wel even verwonderd stilstaan en afvragen: ‘Wat ruik ik nu eigenlijk, wat is de dissonante noot?’ Zo ook Imogen Rose.

‘Maar geachte Geurengoeroe, wat betekent Imogen eigenlijk?’ Hij antwoordt: ‘Leuk dat je er naar vraagt, zit namelijk zo. Imogen is de naam (ik citeer nu wikipedia) waarschijnlijk bedacht door William Shakespeare. Ze betreedt de planken in het toneelstuk Cymbeline. Imogen (eigenlijk Innogen, maar de Engelse bard heeft het verkeerd overgenomen naar men zegt) was een legendarisch persoon waarvan de naam is afgeleid van het Keltische Inghean, en dat betekent maagd’.

En deze naam wordt tegenwoordig steeds meer aan meisjes gegeven. Deed de neus van deze geur ook, zijn dochter heet zo. Nou en dan is de bedoeling duidelijk: we hebben te maken met een maagdelijke roos. Maar zo rein en puur is deze geur niet want dit is niet een tijdens het ochtendgloren ontwakende roos, want…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE LANCOME CENTIFOLIA… ik onderga een erg hoog, maar prettig vintage-gevoel. De dissonante noot in Imogen Rose is niet een op zichzelf staand ingrediënt, maar de totaalindruk in de opening: heeft iets zurigs, azijn, rabarberachtig, fijn groen gewreven blad – vetiver en bergamot?

Maar dit vervliegt snel om ruimte te geven aan de centifoliaroos (foto) die bedolven lijkt onder een talklaag. Hiervoor verantwoordelijk: iris. Een zeer elegant duo dat in de nasleep warm, zoet en sensueel wordt onthaald door ambrette en tonkaboon. En, verrassend, die apart fris-wrange noot in de opening komt af en toe voorbij in hart en basis.

RUIK & VERGELIJK

Qua rozige zoetheid moet ik heel erg denken aan:

The Perfumer’s Workshop Tea Rose (1976)

Minder zoet, maar ook een prachtige roos-iriscompositie is:

Jean-Charles Broisseau Ombre Rose (1981)

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE LUSH COLLECTION

CHINATOWN BOND N°9 NEW YORK

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 12, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET C, NICHE. Een reactie plaatsen

HOE RUIKT CHINATOWN?

Jaar van lancering: 2005

Laatst aangepast: 09/05/11

Neus: Aurélien Guichard

Voor als je het nog niet wist. Bond N°9 New York brengt sinds 2003 de wereld van New York in kaart en gaat daarmee een stap verder dan bijvoorbeeld Donna Karan en Carolina Herrera: deze twee ontwerpers roepen met respectievelijk het DKNY-portefolio en de 212-collectie het ‘algehele’ gevoel op dat in de lucht van de Big Apple hangt.

Bond N°9 gaat iets preciezer te werk: het stelt geuren samen gebaseerd op beroemde buurten en zelfs straten. Dus ook Chinatown. Als ik deze wijk in een geur zou moeten vertalen, dan denk ik hartig – pekingeend, vijfsterrenpoeder, gember – niet zoet, niet aan een fortune cookie.

En aan een sentimenteel verlangen naar het land van oorsprong: fijne bloesemblaadjes van fruitbomen (perzik, mandarijn) die dwarrelen door zonnige, beheuvelde landschappen. De neus denkt daar duidelijk anders over. Voor hem is Chinatown een ontmoeting tussen volle bloemen en zoetigheid die als de geur langer op de huid zit zijn ware ‘Chinese’ karakter toont.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Mijn impressie van deze floriental zonder naar de ingrediënten te kijken: een bloemige wolk met een overdosis aan kardemon die steeds zoeter wordt – vanille, harsen. Veel hout, veel patchoeli, geen musk, beetje een christmaspudding-sensatie.

Zit er een beetje naast in Chinatown: de wolk blijkt opgebouwd uit perzikbloesem, pioenroos (foto), gardenia, tuberoos en oranjebloesem. Die ruik ik niet stuk voor stuk. Het enige bloemige dat ik ervaar is de zachte noot in het begin en vervolgens de volle ‘boterigheid’ van gardenia en tuberoos.

Echt lang kun je daarvan niet genieten omdat de basis het snel overneemt. De bloemen verdrinken in een warm en comfortabel bad van patchoeli en vanille waar het hout het voor het zeggen krijgt: ceder-, guaiac- en sandelhout.

RUIK & VERGELIJK

Qua geur spookt de eerste door mijn hoofd. Qua ‘feel’ de tweede.

Kenzo Jungle (1996)

Guerlain – Un Parfum, Une Ville – Paris-New York (2009)

TIARE MOANA L’ATELIER BOHEME

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 10, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET T, NICHE. Een reactie plaatsen

FIJNZINNIGE TIARE

Jaar van lancering: onbekend

Laatst aangepast: 10/05/11

Neus: Crystelle Darchicourt

Zat gisteren wat te geurmijmeren over Ormonde Jayne. Hoe komt het toch dat haar parfums zo anders exotisch zijn? Of beter gezegd: ik heb het idee dat ze met blinde neus de beste kwaliteit jasmijn, tiaré, champaca en frangipani (plumeria) plukt in de zwoel-vochtige fauna van Azië en Polynesië. Bij haar zijn ze zonnig, knisperend vers, ‘dauwachtig’ en rondt ze nooit af met cliché-ingrediënten. Elke keer voegt ze een ‘alternatieve’ bloem, hars of kruid toe die ze zo weet te doseren, dat je het gevoel hebt een nieuwe geur te ruiken.

En toen zag ik in mijn ‘monsterdoos’ naast Ormone Jayne’s Taif (bespreek ik binnenkort) Tiaré Moana liggen. Deze zevende geur van Crystelle Darchicourt is ook erg ‘Polynesisch’; neemt je terug naar de tijd toen de Franse schilder Paul Gauguin (1848-1903) naar Frans-Polynesië (eerst Tahiti, later de Marquesas-eilanden) vertrok om daar in ongestoorde, paradijselijke rust en gevrijwaard van burgelijke conventies zijn metier te kunnen voortzetten.

Tiaré Moana ligt voor mij op hetzelfde niveau als de geuren van Ormonde Jayne. Hoewel iets ‘platter’ en minder eigen, ervaar je toch die verfijnde exotische allure die andere merken meer door de sfeer, dan door de geur zelf proberen op te roepen. (Strand)hoedje af!

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Mocht je je afvragen wat moana betekent, wel: oceaan in het Polynesisch. Maar laat je hierdoor niet leiden, want Tiaré Moana heeft niets oceanisch. Frappant is de merkwaardige groene noot waarmee de geur gelayerd is. Ik hou het maar op de ‘groene banaan’ en hibiscuszaad. De eerste maakt zijn opwachting in de opening begeleid door mandarijn. De tweede doet de geur uitgeleide met heel veel cocos en patchoeli. En ondertussen ruik je met volle teugen tiaré. Bloemig, zonnig, zoet, zwoel.

RUIK & VERGELIJK

Meer weten over Crystelle Darchicourt, zie:

L’Atelier Bohème Immortelle pour Femme (????)

LA PETITE ROBE NOIRE MODELE N° 2 GUERLAIN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 9, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET CIJFERS, GEURENALFABET L, NICHE. Een reactie plaatsen

BIJTJE ZOEKT NIEUW JURKJE

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 24/07/12

Neus: Thierry Wasser

‘Er was eens een bijtje – het iconische symbool van Guerlain – dat al lang van liefde droomde’. Aantrekkelijk voorkomen: ‘Wespentaille, honingzoete blik’. Pech voor haar: ‘Nog altijd geen geliefde’. Dus ‘besluit ze de korf te ontvluchten met haar beste gevleugelde vriendin voor een tour door Parijs. De een in haar zwarte jurkje geparfumeerd met La Petite Robe Noire, de andere op hoge naaldhakken en gestreepte outfit. Volgens gerucht zoemen daar de knapste dandyhommels rond’.

Eerst: ‘Een beetje sporten, de spieren versterken, want hommels prefereren wespentailles’. Vervolgens: ‘Biologische en verse voeding voor lichaam en geest’ om vervolgens ‘te relaxen in een spa met bubbels’. Druk-druk-druk: ‘Een make-upsessie waar het bijtje een steek van jaloezie voelt. Een verterend verlangen het naar chique, elegante parfum van haar vriendin, La Petite Robe Noire’. Zij moet er ook een hebben. Dus zoemen ze naar Guerlains flagshipstore. En wat blijkt: zojuist gearriveerd La Petite Robe Noire Modèle N°2. Ze trekt het aan en ze zoemt nog lang en (wordt) gelukkig als ze in de verte, aangetrokken door de geur, het gegons van een hommel hoort.

Guerlain gaat niet met Chanel maar met Alexis Mabille een partnerschap aan voor de confectionering van de twee zwarte jurkjes die de flacons van de gelijknamige geuren sieren. Deze It-dresses (van de toekomst vraagt Guerlain zich af) worden tentoongesteld in de Guerlainwinkels en zijn te koop bij Alexis Mabille. En in de winkels waar de geuren worden verkocht, worden die ook als lollies van suikerdraad gepresenteerd. Gemaakt door een van de beste confisseurs van Frankrijk: Succès Berckois die de voornaamste noten van La Petite Robe Noire Modèle N° 1 (rood fruit, zoethout, roos) en La Petite Robe Noire Modèle N° 2 (bergamot, althea, iris-bergamot) heeft verwerkt.

Onduidelijk is of dit jurkje te koop zal blijven, nu Guerlain heeft besloten om voor najaar 2012 een nieuwe versie de eerste La Petite Robe Noire Modèle te lanceren in bredere distributie.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

De geur is zoals het model van de jurk: eenvoudig, met fijne, sobere lijnen. Thierry Wasser: ‘Een recht model dat rechtstreeks tot het hart spreekt’. La Petite Robe Noire Modèle N° 2 is niet getekend als een piramide maar als een crinoline. Hoofd en hals steken er bovenuit. Ofwel, een fris-groen, licht sensueel sierlijk decolleté van bergamot, Italiaanse citroen en galbanum.

Dan het hart: geschetst als een wespentaille. Ofwel een ‘iris-marshmallow’-akkoord: de poederige geur van zuivere iris vermengd met althea en oranjebloesem. Even terzijde en interessant: althea officinalis (of heemst – op de tekening) stamt uit de kaasjeskruidfamilie waarvan het slijm uit de wortel traditioneel werd gebruikt ter bereiding van marshmellow en daarom ook wel marshmallowplant wordt genoemd.

Dan de uitwaaierende rok van de crinoline met de lichtheid van kant. Ofwel, diepe akkoorden van leer en witte musk, voor een sensueel fluweelachtig effect. Eindresultaat: sierlijke geur waarin je de galbanum (begeleid door een groene vijg-noot) heel subtiel ruikt die heel harmonieus overgaat in de ‘bepoedersuikerde’ iris. Geldt ook voor de leernoot die door witte musk het marsmellow-akkoord versterkt. Maar gelukkig niet te gourmand.

RUIK & VERGELIJK

Een statement van understated chic: the little black dress. Hoeveel zullen er nog op de parfumcatwalk verschijnen?

Guerlain La Petite Robe Noire (2008)