VIOLETTE PRECIEUSE CARON

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 1, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET V, NICHE. Een reactie plaatsen

GROEN VIOOLTJE, ZOET VIOOLTJE, WARM VIOOLTJE

Jaar van lancering: 1913/2006

Laatst aangepast: 01/06/11

Neus: Richard Fraysse

Een van mijn favoriete ‘bloemen’ – is meer een struik – zelden in parfums verwerkt: de liguster. Bloeit nu volop, overal en zal het de hele zomer doen. De geur zweeft tussen groen-houtig, zonnig, geel-bloemig, bitter en wrang. Waarom schrijf ik dit? Krijg een beetje hetzelfde gevoel bij het ruiken van het eerste spoor dat Violette Précieuse verspreidt. De geur verscheen zonder veel toeters en bellen. En in eerste instantie alleen te koop bij Sephora.

Ware parfumfans weten dat het een re-issue is van de gelijknamig geur uit 1913 die geldt als een van de mooiste viooltjesparfums ooit. De beschrijving van de ingrediënten en het effect brengt je neusvleugels naar hogere gebieden. Ik heb hem nooit geroken en de nieuwe versie heeft volgens mij weinig met het origineel van doen.

Toch is Violette Précieuse ‘niet verkeerd’. Zweeft tussen de niche- en populaire tak van Caron. En heeft niet de ‘makke’ van veel pure viooltjesparfums: een zoetigheid die maar door en doorgaat. Waardoor er geen verfijning, geen ‘verdieping’ optreedt. Te veel snoepjes, te weinig parfum.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Ja, het is die merkwaardige groene noot in de opening die direct de aandacht vasthoudt. Groen viooltjesblad waarop winterse regendruppels van oranjebloesem vallen, vermengd met een voor mij lichte even groene anijsnoot. Mooi, ‘knisperend’. Het maakt de hoofdrolspeelster in hart minder aanstellerig, capricieus en cliché vrouwelijk-onschuldig.

Hier bloeit het viooltje zoals het volgens mij hoort: zoet maar gedoseerd. Komt door de toevoeging van iris -tekening. Die maakt Violette Précieuse zachter, ‘stoffiger’. Het bloemeffect komt op conto – viooltje ruikt niet echt naar bloem vind ik – jasmijn en lelietje-van-dalen die de frisheid van de opening continueren. Dit alles gaat samen ‘gezellig’ onder een warme en volle basis van sandelhout, musk, vetiver en framboos. Laatste twee neem ik eerlijk gezegd niet echt waar.

RUIK & VERGELIJK

Er bestaan heel veel leuke weetjes over het bosviooltje. Waar ze symbool voor staat, wat haar geneeskrachtige werking is. Doen we dit keer niet. Wel de plain facts: het maarts viooltje (viola odorata) groeit op grond onder heggen, aan beschaduwde slootkanten, onder bomen en langs oude muren (de zaden worden door mieren verspreid) van laagland tot het voorgebergte.

Net zoals bij de iris, levert de gedroogde wortel de geur die als verfijnd, licht poederachtig en zoet wordt omschreven. Lange tijd voor de parfumindustrie nog in het wild verzameld. Tegenwoordig wordt de geur voornamelijk in de parfumlaboratoria nagebootst; zo is er een aldehyde met een duidelijk viooltjesaccent. ‘Vroeger’ ware pure viooltjesgeuren zeer geliefd. De meest gebruikte variëteiten die hiervoor werden geteeld waren Violette Victoria (de lekkerste geur) en Violette de Parma (het makkelijkst te cultiveren).

Het bloemeke is eigenzinnig: als je er aan ruikt merk je de geur op, blijf je echter langer aan het viooltje ruiken dan neem je de geur niet meer waar. Dit heeft William Shakespeare in Hamlet beschreven: ‘The forward violet thus did I chide: sweet thief, whence didst thou steal thy sweet that smells, if not from love’s breath’. Toch nog een leuk weetje.

Een grote klassieker met geprononceerd viooltjesaccent:

Guerlain Après l’Ondée (1905)

Twee moderne klassiekers met veel viooltje:

Bvlgari Pour Femme (1996)

Lolita Lempicka Lolita Lempicka (1997)

Ook veel viooltje in:

Thierry Mugler Violet Angel (2005)

Guerlain Insolence (2006)

Niche-viooltjes:

Annick Goutal La Violette (2001)

Creed Love in Black (2010)

NIET MAD MEN, MAAR ‘MAD WOMAN’

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 31, 2011
Geplaatst in: OUDE FILMS MET PARFUMINFO, TRENDS TOEGELICHT. 3 reacties

‘FRAGRANCE ANYONE, FRAGRANCE EVERYONE?’

Een veel geoefende hobby: terugkijken. Op zoek naar momenten in het verleden toen alles beter was. Ook de smaak van toen, blijft inspireren. De jaren zestig doen het wat dat betreft goed. Opvallend: we komen er steeds meer achter dat de swinging sixties meer was dan alleen de opkomende hippybeweging (luister naar Jefferson Airplane’s White Rabbit) en de space age (remember Paco Rabanne?). Want terwijl de eerste de maatschappelijke structuren ter discussie stelde – demonstratief en provocatief – de tweede liever de ogen op de toekomst richtte, was het de ‘conservatieve’ smaak die de toon bepaalde. Dit wordt nu onder de noemers retro, vintage en heritage opnieuw voor het voetlicht geplaatst. Wat blijkt: de behoudende cultuur van toen, blijkt nu heel erg stijlvol en vervult ons met een verlangen: ‘Ach, zo zou ook ik wel geleefd willen hebben’.

Reality check: voor veel van onze (groot)ouders was dit een ‘mode de vie’, nu ook wel bekend al lifestyle. De tv-serie Mad Man heeft de ‘l’air du temps’ van deze neo-klassieke smaak die speelt met nieuwe opkomende visies prachtig en perfect gevangen. Als je kijkt naar deze Avon-promotiefilm over geuren, waan je je in deze wereld. Niet Mad Men, maar Mad Woman.

Chanelchic: wil je weten hoe Coco tijdens deze jaren dacht over stijl, klik de clip hierboven. Wat jammer dat ik kan niet liplezen. Trouwens de voice over geeft tips die nog steeds het praktiseren waard zijn. En in mijn volgende leven wil ik – back to the future – vertoeven in deze wereld. Als man, als vrouw, als hond… maakt me niet uit.

TOMMY GIRL SUMMER 2011 TOMMY HILFIGER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 30, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET T. Een reactie plaatsen

‘FINE, FINER, FINEST’

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 30/05/11

Neus: onbekend

Geschreven door Maria van Geuren en Pope of Perfumes

Logisch wat Tommy Hilfiger zegt: ‘Tommy girl was de eerste geur die we lanceerden en zal daarom altijd een speciale plek innemen in onze collectie’. Met het volgende doet Hilfiger alsof het de eerste keer is: ‘Met deze limited edition wilden we Tommy Girl revitaliseren, zodat fans kunnen genieten van een leuke lichte versie van de geur waar ze zo van houden’.

Want: er verschenen al tig zomervariaties op Tommy Girl, waar de inspiratie bijna hetzelfde was als deze nieuwe versie: een perfecte Amerikaanse zomerdag, geurende bloemenvelden, een frisse verkwikkende zomertuin, late middagzon, genieten van een zomerse cocktail met vers fruit’. En: ‘De consument een heerlijke koele en energieke bries geven’. En: ‘De frisheid van vers gesneden bloemen, de warmte van zomerzon op je huid en het gevoel van een douche na een lange warme dag komen samen’.

Oh, en presentatiegewijs: the Pope of Perfumes krijgt een erg kerstgevoel bij het zien van de verpakking van Tommy Girl Summer 2011 en Maria van Geuren daarentegen een erg warm gevoel.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

De geur vangen van ‘vrouwelijke schoonheid van bloemen in bloei’, met als hart de ‘southern magnolia’ die ook bloeit in Tommy Girl, vermengd met fris-waterige nuances en citrusvruchten, eindigend in een zomerse tuin, compleet met zomerse cocktails, een schommelstoel op een veranda.

Tommy Girl was meer een knalgeur met behoorlijk wat power en ook wat ‘droger’. Tommy Girl Summer 2011 komt toegankelijker, romiger, warmer en daardoor iets meer ‘afgerond’ en daardoor weer iets ‘deftiger’ over. Toch blijft het een sprankelende geur met jonge geest. Is het origineel ‘girl, girlier, girliest, deze zomerversie is ‘fine, finer, finest’.

Oh, en technischerwijs: de geur magnolia kan niet uit de bloem gehaald worden. Wat doet de neus:  zoekt bloemen die samen voor een tederzacht, fragiel parfumeffect zorgen. In het Amsterdamse Vondelpark groeien prachtige magnolia’s. We roken ze begin van deze lente: heel lief, heel onschuldig met een opvallend fris citrusaccent.

RUIK & VERGELIJK

Kan er maar een zijn. En voor de echte Hilfiger-fans: dit verschijnt ook Hilfiger Woman Peach Blossom (nog niet geroken, maar in gedachten…).

Tommy Hilfiger Tommy Girl (1997)

 

 

 

TOM OF FINLAND ETAT LIBRE D’ORANGE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 29, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET T, NICHE. 1 reactie

BESCHAAFD LEER, GEEN HOMOGEIL LEER

Jaar van lancering: 2008

Laatst aangepast: 29/05/11

Neus: Antoine Lie

Artistic direction: Etienne de Schwardt

Etat Libre Orange maakt erg goede geuren die door de tongue in cheek-namen en vaak te nichterig-kitschy styling aan de aandacht ontsnappen. Het is allemaal ‘too much so called funny’, dat je als buitenstaander denkt: ‘Zal wel niet veel wezen’. De geur Tom of Finland bevestigt weer eens dit terechte vooroordeel. Voor alle hetero’s die het niet weten: Tom of Finland (1920-1991) was een – inderdaad Finse – illustrator die het geheime seksleven en -verlangen van veel homo’s in de jaren zeventig, tachtig, negentig heeft vormgegeven met tekeningen die niets aan de verbeelding overlieten.

Alles in overdrijving: mannen hebben mega-opgepompte lichamen, tepels zijn ‘super’, billen te bol, lullen XXXL en doen maar één ding: nemen of zich laten nemen op alle plekken denkbaar: bos, park, kantoor, gevangenis, ‘thuis’ en natuurlijk in die ouderwets gezellige leertenten waar ‘dit soort mannen’ elkaar in ontspannen sfeer ontmoeten. Hij is vereerd met een geur. En die ruikt, logisch, naar leer. Alleen, iedereen die ooit een duistere homokroeg of honk van een motorclub heeft gefrequenteerd (en uitgezet wegens het iets te diep kijken in… ) moet ‘toegeven’ dat Tom of Finland een intense, maar beschaafde leergeur is.

Wat ik mis is de geur van ijzig metaal (kun je oproepen met aldehyden – ruik maar eens aan de opening van Yves Saint Laurents Parisienne uit 2009), sigaretten en as (wierook, gerookte vetiver), verschraald alcohol (ze kunnen tegenwoordig met scenttrack toch alles omzetten in geuren?) en verdovende middelen (in sommige geuren van Tom Ford zou coke zijn verwerkt).

Het idee: een man die net onder de douche vandaan komt en daarna in zijn leren broek glijdt. Maar mag volgens de Tom of Finland Foundation, die opdracht tot deze geur gaf, niet de natuurlijke geur van de drager maskeren. Niet makkelijk als je een geur opdoet, en helemaal niet met een leergeur. Voor mij is Tom of Finland een weliswaar sterke leergeur die later wordt getemd; een snoepje verpakt in leer.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Zoals gezegd: een klassieke en mooie leergeur die van start gaat met citroen ondergedompeld in aldehyden zonder het metalen effect ervan echter. Het hart van Tom of Finland klopt aangenaam door een stevige groene ‘macho’-mix van berkblad, dennennaald, galbanum, geranium, cipres en peper.

In de afronding – alsof je de rits van een lang gedragen leren broek opent – komt het ware leerkarakter naar boven met musk, ambergris, suède en ‘gepyrogeneerde’ styrax. Gepyrogeneerd? Wil zeggen dat deze hars (van de Sumatra-boom) met zijn met balsemachtige en wierookachtige noot (tekening) is bewerkt met koortsverwekkende stoffen, afkomstig van micro-organismen, die na intraveneuze injectie bij mens (en dier) verhoging van de lichaamstemperatuur gedurende meerdere uren veroorzaken… wat zou dat toch betekenen?

RUIK & VERGELIJK

Zet Tom of Finland naast onderstaande recente leergeuren, en je merkt dat de geur helemaal niet zo hitsig en heet is. Of je moet leergeuren over het algemeen te veel van het goede vinden.

Odori – Profumo di Firenze – Cuoio (2008)

Mona di Orio – Les Nombres d’Or – Cuir (2010)

Maria Candida Gentile Barry Lyndon (2010)

BRUT CLASSIC (FABERGE)

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 28, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET B, KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN. 1 reactie

OOK GIJ HELEN OF TROY LIMITED?

OOK GIJ BRUT(US)?

Jaar van lancering: 1964

Laatst aangepast: 28/05/11

Neus: Karl Mann

Model: Ron Capps, Joe Namath, Hank Aaron, Wilt Chamberlain, Muhammed Ali, Henry Cooper, Kevin Keegan, Barry Sheene, Franz Beckenbauer, Paul Gascoigne

Was gisteren op bezoek bij parfumerie Marjo aan de Zeedijk in Amsterdam. Een begrip voor veel parfumliefhebbers. Waarom? Het vertegenwoordigt de ideale parfumerie (op internet bekend als www.parfumerie.nl) op een bepaalde (maar op op dit moment not fashionable) manier: want het maakt geen onderscheid tussen popi jopi-geuren, masstige-parfums en prestigieus geurgenot. Je vindt het er allemaal. Popi-jopi: Diesel Denim (2011). Masstige: Mon Jasmin Noir van Bvlgari (2011). Prestigieus: Guerlains Mouchoir de Monsieur (1904). En dan heb ik het nog niet gehad over bijna de in Nederland vergeten klassieke merken (Balmain, Rochas) én nieuwkomers zoals Elie Saab. En ik zag er ook, de ooit klassieke ‘ladykiller’ voor mannen: Brut.

Heet nu Brut Classic. Toeval denk ik: in hetzelfde jaar presenteerde Estée Lauder haar eerste mannengeur: Aramis (heet nu Aramis Classic). Toen was de parfumwereld nog vrij overzichtelijk en maakte zich nog niet echt druk om wat de concurrentie in zijn schild voerde. Het verschil: Lauder koppelde aan de geur ‘for the man who thought he had everyhting’ ook een uitgebreide grooming line, de eerste in zijn soort.

De overeenkomsten: beide Amerikaans, beide mikten (in eerste instantie) op de man uit de hogere segmenten van de samenleving. Want raar maar waar: die was voor zijn geuren voornamelijk aangewezen op lokale barbershops met zijn eenvoudige colognes ‘tegen de prik’. Had je als Amerikaan een uitgesproken smaak dan haalde je je geuren uit Europa. Het succes van Brut was gegarandeerd door a: de geur, b: de naam en c: de mannen die de promotionele kar achtereenvolgens hebben getrokken: voornamelijk professionele sporters. De meest legendarische: de boksers Henry Cooper en Muhammed Ali. De meest recente: Paul Gascoigne.

De boodschap: aan Brut kleeft – nog steeds – niets feminins en verfijnds. En sinds de geur naar het middelsegment afdaalde, geldt het als typisch voor mannen die qua geur geen al te hoge eisen stellen. Qua marketing deed Fabergé trouwens iets revolutionairs wat merken als Chanel, Dior, Lancôme en Guerlain nooit hebben aangedurfd: een lichtere versie van een populaire geur lanceren die tevens stukken goedkoper is. Fabergé deed het met Brut 33. Bevatte slechts 33 – leuk bedacht – procent van de originele geurconcentratie en werd geleverd in een plastic fles. Brut blijf onlosmakelijk verbonden met Fabergé (niet de juwelier!) ondanks het feit dat het merk nogal van eigenaar veranderde. 1978: Unilever. 1989: Chesebrough-Pond’s division.

Die noemde Brut 33 vanaf dat moment Brut, en de klassieke versie Brut Classic by Fabergé. En dan wordt het onduidelijk en eigenlijk niet interessant. Voor het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk en het Verre Oosten schijnt Unilever nog steeds de producent te zijn –  promoot de geur met ‘the essence of man’ – voor de rest van de wereld is het Helen of Troy Limited.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Ik weet één ding zeker: aan de originele versie is heel wat gesleuteld. Niet verwonderlijk als je de opsplitsing van eigenaren ziet. Je zou eigenlijk een krachtig-stoere versie op het chypreconcept moeten ruiken, maar hier voor in de plaats krijg je van Helen of Troy Limited nu een zeperig-zoet, onbestemde geur met licht kruidenaccent waarin je af en toe iets herkent: lavendel, anijs, vanille en veel musk. Niets stoer, niets macho.

Wat ik mis is die vroegere krachtpatserige-frisse opening van citroen en bergamot, kruidig en helder gemaakt door lavendel en anijs. Ik ruik vervolgens geen basilicum, en in het hart al helemaal geen geranium, jasmijn en ylang-ylang. Ja, de basis is wel herkenbaar, alleen vaag deze mix sandelhout, vetiver, patchoeli, eikenmos, vanille en tonkaboon. Ik ga toch eens binnenkort de versie van Unilever ruiken…

RUIK & VERGELIJK

‘Weet je nog wel oudje’? Je hebt van die ‘we doen niet moeilijk’-geuren, die gewoon worden gekocht. Generatie in, generatie uit. Van vader op zoon. Misschien zijn ze wel in de genen van gaan zitten.

Shulton Old Spice (1937)

Silvestre Pino Silvestre (1955)

Puig Aqua Brava (1968)

Sir Irisch Moos (1969)

(UNTITLED) L’EAU MAISON MARTIN MARGIELA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 27, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET L, GEURENALFABET U, NICHE. Een reactie plaatsen

LICHT OP GROEN!

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 27/05/11

Neus: Daniela Andrier

Beetje merkwaardige toelichting krijgt (untitled) l’eau: ‘(untiteld) heeft, een jaar na introductie, haar uniekheid bevestigd door het breken met de regels van de traditionele parfumindustrie’. Mijn bescheiden vraag: welke regels? Dan: ‘(untitled) een verdergaand statement in anti-glamour’. Klopt. Dan: ‘Weerspiegelt de experimentele benadering en poëtische inspiratie verworven in het DNA van Maison Martin Margiela’. Snap ik gewoon niet. Ik bedoel, weet wel wat er staat, maar het klopt niet helemaal.

En dan: ‘De uitzonderlijk verfrissende geur van dit uniseksparfum toont de originaliteit en de creativiteit van het merk verder aan’. Let’s be fair: er zijn talloze merken die een lichtere en frissere variatie op hun eau de parfum lanceren. To name a few: Dior doet het met Miss Dior Chérie (2005), Prada doet het met Infusion d’Iris (2007). En als er een groen water is voor allebei dat gelijk (untitled) l’eau uitzonderlijk verfrist, dan is het wel Sisley’s Eau de Campagne. Uit 1975. Wat niet wegneemt dat (untiteld) l’eau een bijzonder parfum is door zijn nadruk op galbanum. Het is in feite de ‘groendruk’ van het huis: ‘klassiekers neerzetten met een nieuwe twist, alsof een herinnering nieuw leven krijgt ingeblazen’. Galbanum, van zichzelf fris én sensueel; het effect ervan kan geïntensiveerd worden met citrusnoten. En dat gebeurt in (untitled) l’eau.

De neus verwoordt het zo: ‘Ik heb mij geconcentreerd op verfrissende koelte, zonder iets van de intensiteit af te doen. Ik nam, heel eenvoudig, de bestaande geur en dompelde die onder in groene en citrusnoten, waardoor de geur nog frisser, lichter en helderder wordt onthuld, terwijl ik tevens een element van mysterie heb toegevoegd’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Eerlijk is eerlijk: galbanum (tekening) is mijn fetish-ingrediënt. Zo gauw ik weet dat het in een geur is verwerkt raakt mijn reukorgaan in verhoogde staat van paraatheid. Ruik je direct in de opening die, om het eau-effect te benadrukken, wordt omringd met citrusessences van mandarijn, limoen, ‘gewreven’ munt en buchu. Laatste is ook bekend onder de namen bucco en bokbuchu. Heeft een aangenaam frisse geur zwevend tussen munt en zwarte bes.

Ook altijd goed om een geur frisser en bloemiger te maken: oranjebloesem – ook present in (untitled). Beetje jasmijn (idem) kan ook geen kwaad. Wordt in het hart gekoppeld aan wederom galbanum en, om de frisse groenigheid extra te versterken, aangelengd met lentisque (idem). Ofwel… mastiek: een harsolie met superfris aroma lichtjes neigend naar… terpentijn.

De afronding van (untitled) l’eau zorgt dat de all over groene frisheid een zeker zonnige warmte krijgt, ofwel mysterie. Opgeroepen met wierook (idem), patchoeli en ‘sérénolide’ (idem). Laatste is een superzachte, omhullende musk die pas tot leven komt als dit groener-dan-groen-water helemaal één is met de huid. En nu maar wachten op (untitled) l’eau de cologne en/of (untitled) le parfum.

RUIK & VERGELIJK

Om je volledig te focussen op galbanum en Maison Martin Margiela:

Maison Martin Margiela (untiteld) (2010)

ADVENTUROUS ESTEE LAUDER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 26, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET A, TAX FREE. Een reactie plaatsen

GEURSAFARI

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 26/05/11

Neus: onbekend

Model: Hilary Rhoda

Geschreven door Maria van Geuren en Pope of Perfumes

Reizen of ‘zo maar ergens naar toegaan’ stond lang geleden voor onvoorziene gebeurtenissen en avontuur. En het was exclusief. Tegenwoordig is alles voor de massatoerist van a to z geregeld waardoor er nog weinig avontuur (wil zeggen: een reis met kans op gevaar) te beleven valt. Zelfs een vakantie in het ‘wildste’ gebied van de wereld gebeurt in veilig overleg met de aanbieder. Nog zoiets: aan avontuur en avontuurlijke reizen kleeft nog steeds iets mannelijks – remember Adventure van Quasar (1999), Gant (2005) en Davidoff (2008)? Moet Estée Lauder niets van weten. Daarom heet de geur voor de vrouw voor het taxfree-circuit dit jaar Adventurous.

Gebotteld in een bijna niet platter te krijgen flacon – mooi en strak! En de promotie-talk klinkt als een commercial op CNN waarin een exotisch land al zijn ongerepte charmes in de strijd gooit: ‘Vind spanning op de meest avontuurlijke plekken op aarde. Vermijd platgetreden paden. Verken het onbekende. Voel je zintuigen prikkelen terwijl de zinderende hitte van de dag overgaat in de koelte van de schemering’. Ik pak mijn koffers en vlieg met Hilary Rhoda mee – see you! En van mij mag heel snel Adventurous Men volgen. In een nog plattere flacon graag.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Zegt Estée Lauder: Adventurous is ‘een moderne blend van verschillende werelden, neemt de zintuigen mee op een adembenemende safari’. Eerst blind ruiken: gezien de stijlvolle flacon geloof ik niet dat het hier een simpele fruity gaat. Klopt. Alhoewel Adventorous fiks fruitig en zoet romig opent, is het de sterjasmijn in het hart die de aandacht vasthoudt. Ook mooi: de daaraan gekoppelde lotus zorgt een waterige noot die samen met vetiver voor een bijzonder avontuur zorgt. ‘Wachten’ op de basis is moeite waard. Heerlijk zoet, vol romig en mooie, zachte houtsoorten en patchoeli op het eind.

Nu ruiken aan de hand van de opgegeven ingrediënten. In de top: rode bes en mandarijn met fijngeweven blad – ruik je al snel en je duikt even snel naar het hart vol jasmijn die je goed waarneemt. ‘Getemd door vetiver’. Dat ruik ik dan weer minder. Beter de lotus en de aquatische werking ervan.

Tropischzoet plumeria (frangipani),  vanillezoet heliotroop (foto) en ylang-ylang in de basis zorgen voor een exotische romigheid, en vijlt de doornen van Afrikaans (houtig) struikgewas omringd met ‘wilde’ patchoeli. Conclusie: geen wilde ‘op safari’-geur. Niet complex, toch boeiend. Mooi en vooral onmiskenbaar vrouwelijk. Droomde ik nu dat ik op safari was, was het de geur die de stewardess droeg?

RUIK & VERGELIJK

Estée Lauder heeft voor dit jaar nog een limited edition. Nog niet geroken deze mix van – in alfabetische volgorde – amber, brem, fresia, gardenia, goudsbloem, iris, jasmijn, lelietje-van-dalen, mandarijn, musk, sandelhout, viooltjesblad en waterlelie. Speciaal ontwikkeld voor de Aziatische markt.

Estée Lauder Wild Elixir (2011)

F BY FERRAGAMO POUR HOMME FREE TIME

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 25, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET F. Een reactie plaatsen

HET CASUAL FRIDAY-GEVOEL

VOLGENS FERRAGAMO:

ELEGANT-NONCHALANT

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 25/05/11

Neus: Olivier Polge

Flaconontwerp: Sylvie de France

Gelukkig: Ferragamo doet vooralsnog niet mee met de sportieve geurentrend bij mannen. Dat wil zeggen de nieuwste geur heet dus niet F by Ferragamo pour Homme Sport maar F by Ferragamo pour Homme Free Time. De geur roept natuurlijk wel hetzelfde gevoel op, maar dan iets chiquer gekaderd: ‘F by Ferragamo pour Homme Free Time verenigt het elegante karakter van de Ferragamo-man met een meer casual en nomadisch element. Ideaal voor naar vrijheid en elegantie zoekende mannen die hun vrije tijd invullen zoals ze willen; altijd klaar om van een formele naar een casual situatie over te stappen’.

Maar het liefst 24/7 leven met deze casual friday-instelling en ondertussen ook nog eens ‘niet hoeven te kiezen tussen hun leven leiden en dromen waarmaken’. Allemaal opgeroepen in een marineachtige omgeving: het houtachtige kenmerk van de F by Ferragamo pour Homme-collectie wordt verbeeld door zeil, touw en hout – ‘een beeld van mannelijke elegantie en warme hartnoten’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Typisch weer een Olivier Polge-creatie, deze less is more-exercitie. Of zoals Ferragamo het zelf zegt: ‘Een geraffineerde frisheid met de kenmerkende basis van hout’. Het eerste wordt in F by Ferragamo pour Homme Free Time explosief opgeroepen met citroen omringd door roze peper en gember genietend van een zeebriesje. Deze fris-kruidigheid wordt voortgezet met kardemon waarvan de houtachtige en groene noot wordt versterkt in de basis met vetiver en cederhout. De laatste twee zien hun eigen licht-sensuele karakter versterkt door musk.

RUIK & VERGELIJK

Ook gemaakt door Olivier Polge. Ook lessen in less is more.

De overdag-versie:

Ferragamo F by Ferragamo Pour Homme (2007)

De nachtversie:

Ferragamo F by Ferragamo Pour Homme Black (2009)

SAFRAN NOBILE LIBERTIN LOUISON

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 24, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET S, NICHE. Een reactie plaatsen

EEN INDIASE VROUW TIJDENS HAAR BOLLYWOOD-GESTYLDE HUWELIJK

Jaar van lancering: 2008

Laatst aangepast: 24/05/11

Neus: Libertin Louison

Denk ik aan saffraan, dan zie ik een klassieke primo piatto van de Italiaanse keuken voor me: een lekker borrelende risotto à la Milanese. Door de zachte noten van de ‘rijstepap’ ruik je het steringrediënt van dit gerecht: saffraan. Hoe moet je de geur ervan omschrijven? ‘Stroef’ en tegendraads. Zonnig maar roestig. Zacht als fluweel, maar dan tegen de vleug in strijkend. En tegelijkertijd stoer. Ik zeg: Libertin Louison (meer weten zie Indiscrète) slaagt er wonderwel in om de essentie van saffraan te vangen. Bij de eerste spray van Safran Nobile, ruik ik risotto à la Milanese.

Zijn inspiratiebron: een Indiase vrouw tijdens haar Bollywood gestylde huwelijk: ‘Gekleed in haar sari verpakt als een cocon, kijkt ze discreet en wil niet de aandacht op zich vestigen’ (moeilijk als bruid dunkt me). Maar toch, ‘beetje bij beetje geeft ze zich bloot verlaat de vlinder haar cocon om’ – moet het volgende nu echt? – ‘een warm, aardige en gracieuze persoonlijkheid te onthullen’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Safran Nobile leest bijna als een risotto-recept. Eerst een frisse opening van citroen en sinaasappel (beide doen het goed in een risotto) om snel daarna saffraan toe te voegen, en wel in overdosis.

Prachtig en subtiel ondersteund door zwoel jasmijn die zich bescheiden opstelt tussen kardemon en anijs. Beide goed te ruiken. En in de basis van deze ‘anders’ oriëntaalse geur gaat de saffraan zich zwoeler gedragen. Van stroef en droog naar warm en sensueel. Komt op conto van benzoïne en vanille. Een prachtcombinatie. En zoals wel vaker, ruik ik de toegevoegde patchoeli niet echt.

RUIK & VERGELIJK

Crocus sativus, ofwel saffraan, zijn de hele of tot poeder gemalen gedroogde stempels van een op de krokus lijkend bolgewas. Wordt ongeveer 35 cm hoog, heeft smalle grasachtige groene bladeren en trechtervormige, dieppaarse bloemen. De prijs (bijna ‘gelijkwaardig’ aan goud) komt door de arbeidsintensiteit tijdens de oogst: elke bloem wordt handmatig geplukt, elke stempel wordt dito van de bloem getrokken. De stempel is zo licht dat voor een kilo meer dan 400.000 bloemen nodig zijn.

Het eerste gebruik ervan is opgetekend in China: werd in de zevende eeuw gebruikt als drug – high van saffraan! – en parfum. Ook de Oude Grieken – Grieks voor saffraan is ‘crocus’ – en Oude Romeinen waren zich bewust van de sterk aromatische werking en gebruikten het als parfum en badolie.

Vanwege de veronderstelde troostende en opwekkende werking werd het in medicijnen verwerkt. De naam is afkomstig uit Arabië, waar ‘za’faran’ geel betekend. Vanuit hier werd het door de kruisridders tijdens de middeleeuwen meegenomen (samen met hyacint, tulp, kamperfoelie en iris) bij terugkeer uit het beloofde land. Door schaarste en daardoor hoge prijs was het geliefd als parfum bij de snobby elite uit die tijd. Hierdoor was de verleiding voor vervalsing aanwezig. De Duitser Findeker werd tot de brandstapel veroordeeld omdat hij het niet kon weerstaan nepsaffraan te maken: goedkope saffraan bestaat niet.

Als parfum is saffraan geleidelijk uit de gratie geraakt. De belangstelling neemt aan het eind van de twintigste eeuw weer toe. Hiervan getuigen:

Saffraan goed herkenbaar voor haar:

Claude Montana Parfum d’Elle (1990)

Agent Provocateur Agent Provocateur (2001)

Donna Karan Black Cashmere (2003)

Lancôme Magnifique (2008)

Saffraan goed herkenbaar voor hem:

Giorgio Armani Mania Homme (2002)

Versace Men (2003)

Comme des Garçons 2Man (2004)

Davidoff Silver Shadow (2005)

‘Niche-saffraan’ 100 procent herkenbaar in:

Comptoir Sud Pacifique Sultan Safran (1996)

L’Artisan Parfumeur Safran Troubant (2002)

Montale Aoud Safran (onbekend)

EAU DE ROCHAS ROCHAS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 23, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET E, KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN. Een reactie plaatsen

‘EEN VAN DE EERSTE FRISSE WATERS VOOR DE VROUW’

Jaar van lancering: 1970

Laatst aangepast: 23/05/11

Neus: Nicholas Mamounas

Model: Jessica Stam (recent)

Artistic direction: Bruno Aveillan

Eau de Rochas: een klassieker die je geroken moet hebben. Niet makkelijk in Nederland, bijna niet verkrijgbaar. Dan maar het internet op, of op bezoek bij de zuiderburen. Daar geldt Rochas sort of nog als een prestigieus huis in de ketenparfumerie.

Geldt als een van de eerste moderne eaux – zowel inhoudelijk als in presentatie: de geur werd niet als supervrouwelijk en ultiem symbool van luxe werd neergezet, maar gewoon als een alledaagse en verkwikkende geurtussendoortje. Dat zag je nog niet bij de eerste versie (Eau de Roche), wel toen de naam definitief werd veranderd in Eau de Rochas: een vrouw omringd door wild opstuwende zeegolven.

Toch: laat je niet door de naam misleiden. Eau de Rochas is niet zo fris zoals we nu van eaux gewend zijn. Want in de geur herken je duidelijk de klassiek-moderne cologne in gang gezet door Diors Eau Fraîche (1953). Dat wil zeggen: een lichte chypre waarin je patchoeli en eikenmos in de basis duidelijk herkent, waardoor de geur nu wellicht een beetje mannelijk overkomt. Fris in het begin, ‘huidwarm’ op het eind.

Vind je dat inderdaad, Rochas – dat de laatste jaren behoorlijk zwabbert op geurengebied – komt hierin tegemoet met het in 2010 verschenen Eau de Rochas Light waarmee tegelijkertijd het veertigjarig jubileum wordt gevierd. Een ‘cadeautje’ – gemaakt door Jean-Michel Duriez – helemaal in lijn met nu: de ‘zwaarte’ van de basis is verdwenen. Hiervoor in de plaats witte bloemen drijvend op een koele stroom van bergamot. In de onderstroom ruik je iris, liatris, musk en een snufje eikenmos.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Energieke citrusopening met bergamot en mandarijn die anders fris wordt door verbena en limoen – het (nu nog steeds) moderne accent. Het hart: bloemig en toch donker en gekruid. Komt doordat roos en jasmijn zijn omringd door anjer en koriander.

Maar dat gaat snel voorbij en dat is maar goed ook, want in de basis van Eau de Rochas gebeurt het wonder: deze frisse bloemigheid wordt donker en warm door heel aards, beetje ‘modderig’ patchoeli en eikenmos (vermengd met amber en musk). En toch met een zekere lichte en luchtige toets. Komt doordat – zoals in een klassieke chypre – de bergamot steeds contact blijft zoeken met de basis.

RUIK & VERGELIJK

Zelden gebruikt in geuren: liatris (of lampenpoetser). Met een beetje fantasie zie je er een plumeau in. Bloeit met stijve aren vol (lila)roze bloemen. ‘In het buitenland’ hebben ze leukere namen voor haar bedacht: gay feather, blazing star en button snakeroot. De een verafschuwt haar vanwege de stijve, opgaande bloeiwijze. De ander raakt enthousiast en dan met name door de geur die licht ruikt naar tabak. Ruik je ook in :

Robert Cavalli Man (2003)

Trussardi Jeans Woman (2003)

Trouwens de volgende geur doet ook heel sterk aan Eau de Rochas denken:

Abaci Abaci (2011)