ROSE OUD, INCENSE OUD – ARABIAN NIGHTS – BY KILIAN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 7, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET I, GEURENALFABET R, NICHE. Een reactie plaatsen

EEN ‘OUDE’ ROOS, EEN ‘BEWIEROOKTE’ ROOS

Jaar van lancering: 2010/2011

Laatst aangepast: 07/11/12

Neus: Caliche Becker, Sidonie Lancesseur

Concept & realisatie: Kilian Hennessy

Ik heb van enkele mensen het verwijt gekregen dat ik over het algemeen niet bepaald positief ben over By Kilian. Tja. De reden: wandel door enkele van mijn recensies. Hoewel ik vind dat het nogal meevalt, zeg ik: ‘You can’t please every one’. Maar behold, ik ga nu iets vleiends over hem schrijven. Met dien verstande: hij is niet de eerste die oud vol en ‘massief’ in zijn geuren verwerkt – die eer komt nog steeds Pierre Montale toe.

Maar wel de eerste die er een overkoepelend thema bij presenteerde. En die is cliché, want al tig keer als inspiratiebron gebruikt: de Vertellingen uit Duizend en één Nacht. Alleen dit keer kun je het letterlijk opvatten omdat The Arabian Nights Collection – Pure Oud (2009), Rose Oud (2010), Incense Oud (2011), Amber Oud (2012) – met name lijkt gemaakt voor de Arabische markt. Die begint zich steeds meer te interesseren hoe westerse huizen dit ‘hout der goden’ interpreteren. Is natuurlijk ook een kwestie van commercieel denken: deze contreien hebben niet bepaald last van de wereldwijde economische crisis. Dus: ‘U vraagt, wij creëren’.

Hij is niet de enige. Wellicht door hem geïnspireerd hebben ook Giorgio Armani en Guerlain zich op het nabije oosten gestort. Het is, gelijk By Kilian, niet alleen oud wat ze presenteren, toch overheerst de niet-Europese gedachte. De eerste presenteerde in 2010 – heel origineel – de One Thousand and One Nights Collection in de Armani Privé-lijn. Oud Royal en Rose d’Arabie (beide 2010), Ambre d’Orient (2011) en Cuir Noir (2012). Guerlain lanceerde dit jaar onder de vlag Les Déserts D’Orient een trio: Rose Nacrée du Désert, Songe d’un Bois d’Eté en Encens Mythique d’Orient.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Pure Oud heb ik nooit geroken. De reden: was toen (en wordt nog steeds) moe van al die zich onderscheidende nichehuizen die allemaal de ene oud na de andere afscheiden. Heb me er sinds een tijdje bij neergelegd, en zit nu eigenlijk vol ongeduld te wachten op het moment dat na Dior en Guerlain, Chanel en Serge Lutens het ook gaan doen.

Rose Oud begeleidt me al een tijdje. Ik ben onder de indruk omdat het meer dan een klassieke roos-oud-combinatie is. En wat ik bij sommige By Kilian-geuren heb – de prijs staat niet in verhouding tot de kwaliteit van de ingrediënten – ervaar ik met Rose Oud niet. Je krijgt als het ware waar voor je geld. En de roos  – een superbe blend van Bulgaarse roos en centifoliaroos – begint direct te bloeien.

En hoe! Vol en opulent. Dit is niet de koningin, maar de keizerin van de (Arabische) tuin . Haar blaadjes lijken van fluweel. Ze is maar wat trots op haar verschillende karaktertrekken. Zoet, zonnig, fruitig, snoeperig. En ze wat pronkt ze er mee zonder zich aan te stellen. Vervolgens mengt zich een likeurachtige sensatie in het spel die lijkt op een mengeling van pruim en perzik ondergedompeld in een kruidig-zoete sensatie die als het fijnste poeder over de rozenblaadjes ligt. Kardemon (ruik je lichtjes),  kaneel (iets meer) en saffraan (heel goed ruiken).

Dan moet het mooiste nog komen, want heel geleidelijk openbaart zich het oud. Hoewel het vanaf het begin – de lichte etherische toets – al zijn schaduw vooruit werpt, komt het nu echt tot leven. Oud ondersteunt de roos om haar verder te laten stralen. Oud is in dit geval een combinatie van oud, cederhout, cypriol en patchoeli, en krijgt een onverwachte warme ondersteuning door rokerig en zoet tabak die Rose Oud een licht dierlijke toets geeft. En door al deze oud- en houtsensaties blijft de keizerin bloeien en bloeien.

Ik ben even enthousiast over Incense Oud. Gemaakt door Sidonie Lancesseur. Is bij mijn weten de eerste keer dat het ‘nieuwe’ steringrediënt zo mooi is verweven met het oudste in de parfumerie: wierook. Alle bezwaren die je tegen wierook kunt hebben – te heftig, te rokerig, te ‘katholieke kerk’ – kun je terzijde schuiven.

Alhoewel, ‘roken’ doet het nog wel, maar wordt nu ‘getemd’ door oud dat nu een meer ondergeschikte rol speelt. Prettig is ook de toevoeging van roos die dit keer een bescheiden rol opeist en er voor zorgt dat de geur een bloemige toets behoudt. Gaat als volgt. Eerst een fris-groene en spetterende opening, als een briesje dat snel overwaait, van kardemon, grapefruit en veel roze peper. Prettig. Dan de Turkse roos ondersteund door geraniumblad (dat vaak meer naar roos ruikt dan roos zelf volgens ‘geraniumgekken’).

En je blijft haar subtiel ruiken, ook als de houttonen zich gaan verspreiden: ceder- en sandelhout, patchoeli, papyrus en eikenmos die samen oud oproepen en tegelijkertijd het genot van een ouderwetse chypre schenken. Ofwel een ‘diep-in-het-bos’-gevoel. En tussen al dit ‘oud’-hout smeult, broeit, kringelt en rookt het wierook dat 25 procent van de totaalcompositie bepaalt en een al even klassiek-zalvende en zoete ondersteuning krijgt van cistus labdanum en musk.

RUIK & VERGELIJK

Annick Goutal was toch het eerste nichehuis dat het mysterie van de Oriënt voor het eerst heeft gerubriceerd in een trio, twee jaar later gevolgd door een vierde variant. Het huis heeft zich nog niet aan oud gewaagd. Ben benieuwd of het net als Chanel en Lutens de – commerciële – verleiding kan weerstaan…

Annick Goutal – Les Orientalistes A.M.E – Ambre Fétiche (2007)

Annick Goutal – Les Orientalistes A.M.E – Myrrhe Ardente (2007)

Annick Goutal – Les Orientalistes A.M.E – Encens Flamboyant (2007)

Annick Goutal – Les Orientalistes – Musc Nomade (2009)

VIVA LA JUICY LA FLEUR JUICY COUTURE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 6, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET V. Een reactie plaatsen

EEN EERSTE LIEFDE

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 06/11/12

Neus: onbekend

Model: Sacha Pivovarova

Concept & realisatie: Juicy Couture

Voor het echt serieus parfumwerk moet je natuurlijk niet bij Juicy Couture zijn. Het is geen haute couture vertaald in geur, geen niche zoektocht naar het absolute parfum. Integendeel. Juicy Couture is puur parfumfun – juicy. Dat het merk zichzelf wat dat betreft zich niets verbeeldt en niet helemaal serieus neemt, bewijst de presentatie. Het is cheap couture met een glimlach. Wat dat betreft heeft het Amerikaanse lifestylemerk wel wat gemeen met de eerste geuren van Moschino.

Viva La Juicy La Fleur is een iets makkelijker manier om de lijfspreuk van Juicy Couture – vier couture ieder dag – in praktijk te brengen. Het is namelijk een bloemige interpretatie van de meest succesvolle geur uit de Juicy Couture-collectie: Viva la Juicy. Hoort natuurlijk een verhaal bij, dat je eigenlijk ook niet serieus kunt nemen gezien de boeketreeks-romantiek.

In het kort: ‘Viva La Juicy La Fleur is een nieuw facet in het leven van Sacha – het moment dat ze wordt overgedragen aan de vreugde van een eerste liefde, de sensatie van verliefd worden, het opwindende gevoel dat alles overneemt en de rest er niet meer toe doet’. Mijn vraag: moeten we overdragen letterlijk of figuurlijk opvatten, of beide? In ieder geval kan Sacha, terwijl ze de geur opdoet, nog meer wegzwijmelen, nog meer dagdromen en zich laten meeslepen door de emoties van een eerste liefde.

En voor zakenvrouwen en -mannen onder de lezers: ‘We are excited to expand the fragrance wardrobe. With Viva La Juicy La Fleur we complement the best-selling Viva la Juicy. We wanted to offer our loyal consumers something new and special. It’s a fresh perspective, beautifully balanced with juicy floral and the addictive gourmand notes in Viva la Luicy’. Zegt Robin Mason, senior vice president Juicy Couture Fragrances.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Is Viva la Juicy een bloemenbonbon gevuld met karamel, Viva la Juicy La Fleur is er een gevuld met, nogal logisch, bloemen. De verandering is minder opvallend dan verwacht. Het is een verschuiving van accenten. Minder gourmand, meer bloemen. Dus meer kamperfoelie (foto), meer gardenia, meer jasmijn. Nu geholpen met zacht-frisse waterlelie omringd met de fruitige opening van Viva la Juicy: wilde bessen (wat zijn dat?) en mandarijn. En hoewel minder banketbakkerig de basis van vanille en karamel (ondersteund door romig sandelhout) ga je volgens Juicy Couture watertanden. Wat ik leuk aan (beide) geuren vindt: het gebruik van honingzacht en dauwvoorjaarsfris kamperfoelie. Geeft de zoete bloemenweelde een verrassende toets. Tenminste als je dat kunt ruiken, want voor mij moet La Fleur in het hart het toch afleggen tegen ‘Le Gourmand’ in de afronding.

Opvallend: de verschillen in prijs tussen de verschillende maten wordt steeds groter. Wil zeggen: je betaalt veel, veel minder voor de grootste maat. Merk je ook goed bij Viva La Juicy La Fleur. 40 ml kost € 49,00, 150 ml € 98,00. Slechts € 49,00 verschil. Zou omgerekend eigenlijk € 183,75 moeten zijn…

RUIK & VERGELIJK

Kan er maar een zijn voor de ware fans:

Juicy Couture Viva La Juicy (2008)

ANGEL, ALIEN – LES PARFUMS DE CUIR – THIERRY MUGLER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 5, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET A, NICHE IN DE PARFUMERIEKETEN. Getagd: . Een reactie plaatsen

WORDT LEERGIERIG MET THIERRY MUGLER

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 05/11/12

Neus: onbekend

Concept & realisatie: Thierry Mugler (ism Clarins)

Had dit weekend een geurengek bij me op bezoek in Brussel. Misschien ken je haar. Maria Vlisma van www.parfumaria.com. Opvallend: ondanks alle nichegeuren die ze verkoopt (zijn er heel veel) en zelf heeft gekocht (volgens mij moet ze 5417 jaar worden om die allemaal tot op de bodem leeg te spuiten) blijft ze een groot zwak houden voor Thierry Mugler. Van Angel (1992) wordt ze nog steeds blij, van Alien (2005) nog meer. Womanity uit 2010… ze snapt nog steeds niet dat deze geur zo slecht begrepen wordt. Ze komt woorden te kort om de schoonheid van alle drie uiten. Een en al euforie. Vlisma heeft bijna alle variaties die afgelopen jaren verschenen.

Leuk dus om met haar dus Les Parfums de Cuir te testen. Vooropgesteld: leer is voor zowel mij als voor haar een zeer favoriet ingrediënt. Noemt een parfum zich een leerparfum dan moet die zijn donkere, zwoele en ‘huidzweet-nuances’ voor de volle honderd procent verspreiden. Niks tams en verfijnds. Gewoon ruig, ongeciviliseerd, het moet tegen de huid schuren. Maar dan niet cliché macho, een zekere gratie moet er in besloten liggen.

WAT RUIKEN WE EIGENLIJK?

Een bekend parfum voorzien van een leernoot is natuurlijk een andere zaak – zoals ik onlangs al besproken heb bij de Les Parfums de Cuir-versie van Womanity. En dat geldt nog meer voor Angel en Alien, die op zichzelf ook al zeer uitgesproken zijn. Ze zijn voor de fans zo vertrouwd, ze zijn benieuwd en hopen dus dat je die verandering direct waarneemt. En dat is een beetje het probleem. Na heel lang ruiken en de geuren te laten ademen op je huid, voel je pas dat de leernoot zich presenteert.

Voor mij lijken de gourmandnoten van Angel verpakt in een chique leren handschoen. Maar heel subtiel, je moet er echt heel vertrouwd zijn mee zijn om het leer te ruiken. En dat geldt misschien nog meer voor Alien. Je denkt in eerste instantie: het leer zal de jasmijn-amber-hout-combinatie een flinke zweepslag geven, want jasmijn en leer kunnen samen een geur een enorme erotische opwaardering geven. Maar ook hier: weer subtiel. Meer suède dan leer.

Hier de impressies van Maria: ‘Ik rook de leer-Alien eerst op een blotter. Omdat ik weet dat er dus leer in zit, ging ik er als een speurhond naarstig naar op zoek. Alien is van ‘zichzelf’ best dominant waardoor ik het niet direct echt kon bespeuren.

Nadat de geur tot rust was gekomen, komt er een soort romige suède-achtige ondertoon naar boven die Alien veranderde, zij het een tikje. Op de huid is het leer iets beter te bespeuren al blijf ik hier hetzelfde herhalen. Alien en Angel (en Womanity) zijn van zichzelf zo eigenzinnig en dominant (zeer positief bedoeld) dat de nieuwe ‘meespeler’ meedoet, maar meer op de achtergrond. Het leer komt naar voren, maar ik vind wel dat dit komt omdat je het weet. Ten eerste door de naam, ten tweede door de noten waardoor je toch gaat zoeken om het te willen vinden.

Als ik de geuren blind zou opdoen, had ik waarschijnlijk de leernoot niet ontdekt, had ik gedacht dat het de originele Angel, Alien (of Womanity) zou zijn. Ze krijgen stuk voor stuk een iets warmere dimensie en daardoor iets ‘rubberachtigs’. Het blijft een hele klus telkens iets toe te voegen waardoor geuren een andere toon krijgen, maar toch zichzelf blijven. Een soort verkleedpartijtje dus waardoor je toch ziet wie er achter de vermomming zit. Ze hadden voor mij best iets meer uit de bocht mogen knallen – verpakt in een stoere leren jas. Ach, het is natuurlijk geen kwestie van de beste stuurlui staan aan wal. Maar ik neem mijn petje nog steeds af voor deze drie wonderschonen die mijn leven nog steeds een heerlijke geurige draai geven’.

Met Les Parfums de Cuir viert Mugler zijn twintigjarig jubileum als parfumeur. Op de verpakkingen zit een zegel geplakt met daarop ’20 Ans’. Ook op die van A*Men (bespreek ik binnenkort). Jammer dat er geen spectaculaire editie – was in het verleden wel anders, gedenk de 1999 millennium-versie Big Bang – verschijnt van het revolutionaire parfum dat het allemaal in gang heeft gezet, de parfumwereld enorm heeft verrijkt en nog steeds inspireert: Angel.

RUIK & VERGELIJK

‘What’s next?’, vroegen we ons af. Je kunt natuurlijk je geuren eeuwig blijven vernieuwen, verlichten en ‘verzwaren’ met nieuwe smaakmakers. Als Mugler het volgend jaar ook doet (afgezien van de zomerversies), hopen Geurengoeroe en Maria Vlisma dat het oud zal zijn. De ketenparfumerie is er klaar voor!

Thierry Mugler Angel (1992)

Thierry Mugler Alien (2005)

TERRY DE GUNZBURG OMBRE MERCURE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 5, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET O, NICHE. Getagd: . Een reactie plaatsen

EEN NIET ZO ONSCHULDIG VIOOLTJE

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 05/11/12

Neus: Jacques Fleuri

Concept & realisatie: Terry de Gunzburg

Ik hoorde van haar voor het eerst bij Yves Saint Laurent. Daar was Terry de Gunzburg (tot 1998) hoofd make-up en ontwikkelde voor ‘hem’ onder meer de nu gelauwerde concealer Touche Éclat. Daarvoor had ze al een naam als make-upartist die – gebeurt wel vaker – tot stand kwam door geluk: Maria Carita van het gelijknamige beautylabel vroeg haar out of the blue een sessie te doen voor een haute couture-editie van de Vogue. Het resultaat was er dus naar.

Daarna zette ze haar eigen merk op: By Terry. Een tijdje verkocht in ze haar Parijse boetiek verschillende nichehuizen naar ik begreep. En die zijn nu wel of niet uit de collectie gehaald met de presentatie van haar geurkwintet: Fragrant Délice, Parti Pris, Rêve Opulent, Lumiéres d’Epices en Ombre Mercure. Ze vindt zelf dat we hierdoor worden getrakteerd op haute parfumerie.

Ik vraag me wel eens af: wie de eerste in de branche is geweest die haute voor parfumerie heeft gezet. Want: eigenlijk doe ‘je’ dat niet. Decennialang volstond de ‘naam’ van een huis – Chanel, Guerlain, Dior, Givenchy – door hun haute couture. Met andere woorden: kocht je een geur van deze huizen dan was excellente kwaliteit verzekerd. Onnodig dat te onderstrepen met ‘haute’. Deden ze dus ook niet. Nu wel zoals Dior. En om te onderstrepen dat het echt waar is wordt haute parfumerie ook nog eens met hoofdletters geschreven – nu geloven we het pas echt…

Haute parfumerie volgens De Gunzberg: ze houdt geen rekening met de ‘dos and don’ts’ opgelegd door trends of commerciële belangen. Vrij van deze beperkingen volgde ze dus haar instinct om pure, originele, extravagante en parfums van hoge kwaliteit te creëren. Een mooi streven, dat bijna door ieder nichehuis wordt nagestreefd. Ik zeg: nogal vanzelfsprekend en moet ‘gewoon’ uit het aangebodene duidelijk worden. Moet gezegd: op een bepaalde manier hebben haar geuren het. De kwaliteit is (vanzelfsprekend) ‘hors de question’.

Ik heb haar kennismakingsdoosje dat ik van Skins heb ontving (waar haar geuren dus exclusief verkocht worden) meegenomen op mijn recente herfstvakantie. Elke dag spoot ik er één op voor ik de deur uitging. Mijn eerste indrukken zweefden tussen ‘what’s new?’ en markant, tussen goed en elegant. Maar echt kapot ervan, dat dan weer niet. En tegelijkertijd overwegend dat het nu bijna onmogelijk is om je echt te onderscheiden – uitzonderingen daargelaten. Alles is al gedaan, alles is een variatie op een thema. Wat opvalt: de volheid aan ingrediënten. Dat ervaar je heel mooi in Ombre Mercure. Dit zegt ze er over: ‘Pure verleiding. De dromerige sensatie van een vallende druppel, fatale aantrekkingskracht tussen mysterie en geraffineerd. Een betoverende mix van iris en viooltje die ons meeneemt naar het donkerste deel van de nacht’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Interessant: normaal is een mix van iris en viooltje (foto) hét recept voor een lief en onschuldig parfum. De iris met zijn poederige noten polijst als het ware de vlakke noten van het zoeter dan zoet viooltje. En om de bloemige noten van beide te versterken worden klassieke bloemen toegevoegd; roos, jasmijn en ylang-ylang.

Doet ‘Terry de Gunzberg’ ook, maar ze doet iets ‘extra’s, ze voorziet het van een krachtig houten fond, in dit geval patchoeli. Hierdoor verliest de geur zijn onschuld, wordt – ik zou bijna zeggen – stoer. En vilein door de toevoeging van musky, leerachtig benzoïne ondergedompeld in vanille. Het resultaat volgens De Gunzberg: ‘Een herinnering aan losse poeder, rode lipstick en klassieke chypre-parfums vooral gemaakt voor gepassioneerde persoonlijkheden’. Het resultaat volgens geurengoeroe: geen klassieke chypre maar een parfum dat vrouwelijke onschuld combineert met mannelijke gedrevenheid – lang leve de clichés. Maar wat ‘grappiger’ is….

RUIK & VERGELIJK

… de associatie met ‘losse poeder, rode lipstick’. Dat ruikt naar de inhoud van een klassieke Hermès-tas. En dan denk ik gelijk aan onderstaande geur. En als je beide geuren ‘in je opneemt’, valt pas op – hoewel met andere ingrediënten gemaakt – de overeenkomst toch frappant is. Poederig, rozig, met een leer/houtachige ondertoon.

Hermès Eau d’Hermès (1951)

GREENE STREET ETRO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 3, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET G, NICHE, NICHE IN DE PARFUMERIEKETEN. 1 reactie

ETRO HEEFT EEN WINKEL GEOPEND IN GREENE STREET, DUS…

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 03/11/12

Neus: onbekend

Bond N°9 New York is een nichemerk opgericht in 2003 opgericht door de voormalig directeur van de Amerikaanse tak van Creed, training director Lancôme én ‘introducé’ van Annick Goutal in de VS: Laurice Rahmé. Het idee hiervoor kreeg ze na 9/11/2001. Rahmé wou iets ‘terugdoen’ voor de stad die haar ‘geadopteerd’. Ofwel: de diversiteit van the big apple vertalen in geuren. Haar eerste missie: ‘to make New York smell good again’. En dat heeft de stad geweten: bijna elke belangrijke straat en buurt werd olfactorisch in kaar te gebracht (en met de meest recente geuren rekt Bond N°9  het ‘begrip’ New York wel heel erg op).

Geluk voor Etro dat Bond N°9 nog geen tijd heeft gehad een van de meeste hippe straten van nu te parfumeren: Greene Street. Is samen met Broome Street het kloppende hart van de wijk SoHo (dat staat voor South of Houston, de straat). Met zijn neo-klassieke gebouwen en 19de eeuwse ‘cast iron’-architectuur – inmiddels tot National Historic Landmark verklaard – is het een geliefde buurt die de laatste jaren steeds meer labelchic-approved is geworden. Eerst zaten hier vooral kunstenaars die dit gebied herontdekten, later gevolgd door galeries.

En in dit artistieke umfeld voelen steeds meer luxemerken zich thuis, waardoor naast de trendy boetieks ook upscale-merken hier maar wat graag hun winkels openen. Zoals Etro in 2010 op nummer 89. Greene Street is dus een ode op de creativiteit en het bohemienne karakter van deze straat en buurt, die zoveel relaxter is dan de klassieke ‘uptight’-chic van 5th en Madison Avenue.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Greene Street is helemaal in lijn met andere Etro-geuren. Dat wil zeggen uniseks, geprononceerd (in dit geval kruidig) en met die (nu niet ontoevallige) groene noot die prettig aan zoveel geuren van het Italiaanse label kleeft. In de opening is dat basilicum die een ‘stroeve’ en pittige ondersteuning krijgt door respectievelijk nootmuskaat en roze peper.

In het hart is dat geraniumblad (met zijn roos-nuance) die heel mooi samengaat met het zoete viooltje. Maar echt tijd om hun zoete bloemnuances te verspreiden krijgen ze niet omdat rokerig wierook gecombineerd met een lichte harsnoot (die ruikt naar dennennaalden) zich laat gelden. De basis is voor mij het mooiste van Greene Street door de zwoel-poederige noten met een licht dierlijke ondertoon van musk, cistus labdanum en ambergris. Het effect: een oosters-warm gekruide geur die het volgens mij het ook heel goed zal doen als geurkaars.

RUIK & VERGELIJK

Etro ontkomt ook niet aan de ‘geurengektegolf’ van de laatste jaren die je als merk ‘verplicht’ op zijn minst één keer per jaar je fans te verrassen met een iets nieuws.

Etro Pegaso (2009)

Etro Via Verri Vintage (2010)

Etro Paisley (2011)

ZEN SECRET BLOOM SHISEIDO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 2, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET Z. Een reactie plaatsen

SHISEIDO VIERT 140 JARIG BESTAAN MET ZENSATIONEEL PARFUM

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 02/11/12

Neus: Michel Almairac

Concept & realisatie: Shiseido

De bedoeling van de flacon van Zen uit 2007: een abstracte voorstelling van een Japans theepaviljoen. Het wordt opgeroepen met slechts twee vierkante plaatjes: één van glas (flacon), één van plastic (dop). Ik vond het eerlijk gezegd wel heel vergezocht en kaal. Je moet wel over verdomd veel fantasie beschikken om in dit minimalisme een zo rijke traditie van Japan te zien. Met een nieuwe interpretatie – zowel in geur, zowel in presentatie – die verschijnt ter gelegenheid van het 140jarig bestaan van het Japanse cosmeticahuis – gebeurt het ‘eindelijk’.

Althans met mij: door de gouden gloed en het toegevoegde bloemenpatroon – zowel op de bovenkant van de flacon, als op een van de zijkanten van de dop – en slechts een beetje verbeeldingsvermogen, zie ik nu met Zen Secret Bloom een theepaviljoen voor me. Dit is mij voor moderne Japanse esthetiek: less is more maar verbonden met gratie. Noem het neo art deco. Het ‘vloeiende bloemen’-motief is afkomstig van de allereerste Zen (1964) en werd toen gemaakt door illustrator Marehide Susuki: ‘Met zijn magische penselen en zwarte sumi-inkt creëert hij delicate lijnen waarmee bloemen tot leven worden gebracht die door de flacon lijken te vloeien’.

Niet geïnteresseerd in de geschiedenis van Shiseido, ga naar Ruik & Vergelijk. Volgens het persbericht was het motto van Shinzo Fukuhara (1883-1948), de derde zoon van de oprichter van Shiseido, Arinobu Fukuhara: ‘Om te zien zijn er schilderijen. Om te horen muziek. Om te voelen beelden. Maar wat is er om te ruiken? Ik wil geur verheffen tot een kunstwerk’. Hij was naast eerste directeur van Shiseido ook geurkunstenaar en fotograaf, iemand met een fijnzinnige artistieke smaak die geleidelijk de focus van de onderneming van farmaceutica naar cosmetica verlegde. Bijzonder: Shinzo Fukuhara was de eerste die de Japanse holistische benadering van het leven combineerde met technologie en wetenschap.

In 1917 bracht Shiseido zijn eerste, zelf geproduceerde geur op de Japanse markt. Voorheen werden die ingevoerd of betrof het slechte kopieën. Fukuhara was de eerste die geuren ontwikkelde op basis van ‘Japanse’ bloemen en voegde iets vernieuwend toe: kunst. Hij creëerde parfums niet uitsluitend op basis van ingrediënten, maar nam ook concepten, emoties en beelden mee in de ontwikkelingsfase.

Zo was Snow Fairy (1934) gebaseerd op een verhaal over een sneeuwprinses. Hiermee creëerde hij een totaal nieuwe geurervaring voor Japan. Onder hem ontwikkelde Shiseido meer dan 50 variaties op bloemige parfums waardoor journalisten hem omdoopten tot ‘Hana no Fukuhara’, ofwel de kunstenaar van bloemige parfums. In het Japans betekent ‘Hana’ zowel bloem als neus.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Komt het nu omdat ik Zen als geur al ken? Komt het nu omdat het daadwerkelijk zo is ? Want ook Zen Secret Bloom verspreidt een enorme vredig en ‘geruststellend’ aroma. Een van de redenen: geen frisse opening. Je zit direct in een zalvende sfeer. Door Michel Almairac omschreven als een bloemige chypre: ‘Ik wou een intense en mysterieuze geur met contrasten die alle belangrijke ingrediënten afzonderlijk uitvergroot en versterkt, gouden bloemen die bloeien in de nacht’. Ik hou het meer op een neo-chypre.

Het geheim en de charme van de geur: de volheid van het hart. Jasmijnabsolu (in dit geval een die zweeft tussen zonnig en zwoel) en frisse fresia. Die neem je inderdaad apart goed waar, maar toch gaan ze een fusie aan. Het effect: de geur begint te stralen. De basis zorgt dat de bloemen een diep en intens aard aura krijgen, opgeroepen met houtigachtig patchoeli, benevelend, rokerig wierook en een toets zoet-zwarte vanille (die door de wierook een kruidachtige toets krijgt).

En zonder dat er één de baas wordt: ‘hand in hand’ zorgen ze er voor dat Zen Secret Bloom warme gouden golven verspreidt die ‘zensationeel’ is en, om maar eens een cliché van het zuiverste parfumwater te gebruiken, lichaam en geest één laat worden. Is natuurlijk wel een kwestie van geloven in.

RUIK & VERGELIJK

Tien jaar geleden was de parfumerie in de ban van geuren die meer dan alleen maar lekker roken. Ze maakten je actief dan wel lekker loom, zetten aan tot een vredig gevoel. Is nu helemaal voorbij. Shiseido blijft er in geloven…

Shiseido Zen (2007)

FRESH WOMAN JAGUAR

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 1, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET F. Een reactie plaatsen

DYNAMISCHE FRISHEID, DYNAMISCHE VROUWELIJKHEID, DYNAMISCHE SENSUALITEIT

Jaar van lancering: 2005

Laatst aangepast: 01/11/12

Neus: Marie Salamagne

Flaconontwerp: Thierry de Baschmakoff

De emancipatie in autowereld verloopt volgens mij langzamer dan in de echte wereld, het hier en nu. Welke autobeurs wereldwijd je ook bezoekt, het zijn nog steeds de vrouwen die als ‘lokmiddel’ ingezet worden. Ze hangen dan niet meer als stoeipoezen over de auto – een vooruitgang -, hooggehakt en kortgerokt zijn ze nog steeds wel.

Vol verwachting kijk ik uit wanneer een automerk het aandurft de rollen eens om te draaien. Want zoals gisteren al bij Jaguars Fresh Man (2005) geschreven: steeds meer vrouwen kopen zelf een auto om er zelf in rond te rijden. Sterker, voor haar zijn al diverse modellen van de lopende band gerold. En die zijn meestal sportief-elegant gestyled. Kun je ook van Fresh Woman zeggen de geur die tegelijkertijd met de mannenversie verscheen.

Het is een van de vier geuren – Woman in 2004, Woman Ivory Edition en Woman Purple Edition beide uit 2010 – die Jaguar voor haar tot nu toe lanceerde. En correct me if I’m wrong: volgens mij is Jaguar het enige luxe automerk dat ook geuren voor de vrouw maakt. En die is volgens Jaguar ‘heel zelfverzekerd en in tune met de wereld om haar heen’. Daar hoort een geur bij die ‘dynamische frisheid, dynamische vrouwelijkheid en dynamische sensualiteit tot in het perfecte combineert met behulp van bloemen ondergedompeld in water’. En dat werd door de jonge neus

Marie Salamagne vertaald in een compositie die met een beetje fantasie aanvoelt alsof je in Jaguar F Type het spoor volgt van een fris klaterend beekje dat al slingerend door een lentelandschap alle sensaties van het voorjaar in zich opneemt. Fresh Woman is fris, charmant, niet offensief en bescheiden.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

In het beekje van Fresh Woman word je getrakteerd op verschillende stromen van aroma’s die onder en boven elkaar voortbewegen. De eerste indruk: fris-zoet. Komt op conto van een rijk melange van amalfi-citroen, watermeloen, zwarte bes, peer en ananas. Laatste drie zoete noten blijven het langst hangen en glijden over in een bloemenstroom van lelietje-van-dalen en viooltje die een groene ondertoon krijgt van klimop, tomatenblad (foto) en munt.

Maar echt groen wordt het niet omdat de basis van musk, amber en vanille snel naar bovenkomt. En over dit alles waait ook nog eens een frisse windje van regenachtige noten. Eindresultaat: discrete luxe net zoals Fresh Man. Maar even ter verduidelijking: niche is het niet. Daarvoor is de melange te onbestemd, de onuitgesproken.

RUIK & VERGELIJK

Ze is een van de jongste neuzen in het parfumcircuit. En ze wordt steeds meer serieus genomen. Dat wil zeggen: Marie Salamagne wordt sinds kort ook gevraagd om geuren samen te stellen voor het niche-circuit.

Mainstream:

Kenzo Tokyo (2007)

Guerlain – Acqua Allegoria – Manderine Basilic (2007)

Vivienne Westwood Let it Rock (2007)

Roger & Gallet Rose Imaginaire (2012)

Niche-stream:

Giorgio Armani – Armani Privé – La Femme Nacré (2012)

Maison Martin Margiela – Replica – Flower Market met Jacques Cavallier (2012)

Maison Martin Margiela – Replica – Funfair Evening met Jacques Cavallier (2012)

Maison Martin Margiela – Replica – Beach Walk met Jacques Cavallier (2012)

FRESH MAN JAGUAR

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 31, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET F. Een reactie plaatsen

DISCRETE LUXE

Jaar van lancering: 2005

Laatst aangepast: 31/10/12

Neus: Harry Frémont

Flaconontwerp: Thierry de Baschmakoff

De teller staat nu op 16. Het aantal geuren van Jaguar dat is verschenen sinds 1988. Hiermee is het Engelse automerk (anno 1935) de meest populairste parfumproducent onder de luxe automerken. Het is wel een echt mannenmerk gebleven. Ook wat gebeuren betreft. En dat ondanks het feit dat steeds meer vrouwen niet meer vanzelfsprekend naast de bestuurder zitten, maar zelf achter het stuur van deze snelle en elegante (gelijk een jaguar) auto plaatsnemen: slechts vier.

Waaronder Fresh Woman (bespreek ik binnenkort) dat in hetzelfde jaar verscheen als Fresh Man. Waarom ik deze geuren nu pas behandel en niet eerder, heeft verschillende redenen. A: Jaguar is niet de enige die geuren maakt. B: ik me bij veel geuren afvraag of ze het uiteindelijk wel zullen redden.

Dus wacht ik vaak ‘even’ af om ze vervolgens te vergeten. C: Jaguar is en blijft een goed voorbeeld van een merk dat je niet direct met geuren associeert, maar dat wil niet zeggen dat de kwaliteit minder is. Integendeel, Jaguar maakt gebruik van dezelfde neuzen en flaconontwerpers in het masstige- en prestigesegment. D: Fresh Man is zo’n typische moderne geur die gemiddelde man verwacht van een chique label.

Het verschil met de Diors, Chanels, Calvin Kleins, Armani’s en al die andere grootgeurleveranciers: wat ingrediënten betreft is het allemaal wat braver en veiliger. Geen gemberkoek, geen komkommer, geen rum, geen geknakte spercieboontjes, wel vertrouwde smaaksmakers. En dat levert in dit geval een geur waar volgens de Jaguarsite ‘elke Jaguar-man van droomt: origineel, onafhankelijk, discrete luxe gecombineerd met kracht en sensualiteit’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Fresh Man is een ‘feest der herkenning’ omdat hierin twee trends samenvloeien die het nog steeds goed doen: ‘aqua’ en groene melanges die samen opgaan in een hout-muskbasis. Dat merk je direct in de opening: op een oceanische, beetje zilte golf van enorme frisheid zoeken mandarijn en grapefruit aansluiting bij de diffuse, onbestemde groen noten omschreven als ‘aquatische planten’ versterkt met aloë vera.

Het hart versterkt deze groene stemming met salie (foto) die zacht, maar krachtig wordt ondersteund door koriander en nootmuskaat. De basis van rozenhout, patchoeli en vetiver zorgen voor het mannelijke gevoel die, ondanks alles, toch een frisgewassen totaalindruk achterlaat. Dat komt op conto van witte musk en de ‘citrus-aqua’-noten uit de opening, want die blijven ook in de basis hun frisheid verspreiden. Fresh Man is een beschaafde geur die niemand zal storen én verbazen. Discrete luxe is eigenlijk een hele goede omschrijving.

RUIK & VERGELIJK

Harry Frémont is een veel gevraagde neus, ondanks het feit dat hij veel kritiek op de branche heeft. Hij pleit er al jaren voor dat merken meer moeten investeren in de geur zelf, dan het gedoe er om heen.

Ralph Lauren Polo Sport (1993)

Valentino Very Valentino for Men (1999)

Michael Kors Michael for Men (2001)

Nautica Latitude Longitude (2000)

Gant Adventure (2005)

Hij is ook verantwoordelijk voor een echte klassieker:

Calvin Klein ck One (1994) met Alberto Morillas

En in het niche-circuit overtuigde Frémont met:

Tom Ford – Private Blend –  (2007) Noir de Noir met Jacques Cavallier

Tom Ford – Private Blend –  (2007) Tuscan Leather met Jacques Cavallier

NUIT ETOILEE ANNICK GOUTAL

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 30, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET N, NICHE. Een reactie plaatsen

EEN ANDER SCHILDERIJ VAN VAN GOGH

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 29/10/12

Neus: Isabelle Doyen, Camille Goutal

Ik bezocht vorige week tijdens een vakantieverblijf in het Duitse Kaiserstuhl een paar keer Frankrijk. Naast Colmar stond ook Straatsburg op het programma. Gezien hier ook een gedeelte van het Europees parlement zetelt, verbaasde me het niet dat in de zijstraatjes die uitmonden op het centrale plein (door Unesco op het de werelderfgoed-lijst gezet) met de wereldberoemde kathedraal (gaat dat zien, gaat dat zien) veel parfumwinkels zaten.

Naast L’Occitane, Sephora en winkels met een niche-aanbod, liep ik ook langs de boetiek van Annick Goutal. En toen weer terug. En toen weer verder. En weer terug. Ik wou even binnenwippen om nóg een keer te ruiken aan Nuit Etoilée. Had ik al een paar keer gedaan in Brussel aangezien de importeur ‘vergeten’ was me een flacon toe te sturen en de geplande introductie aldaar door Camille Goutal op het laatste moment werd afgelast. Maar iets weerhield me: de uitstraling.

De boetiek zit namelijk in een nogal sombere hoek. Dat is niet erg: de geuren verlichten als het ware de omgeving. Alleen zag het er allemaal zo shabby uit. Afgebladderde kozijnen, de deur vol met kale plekken en het allerergste: het boven de winkel geplaatste lichtlogo was kapot (zie foto onder). En dat was volgens mij de manier waarop de a uit Goutal ‘hing’ niet onlangs gebeurd. Toch maar naar binnen. Ging niet vanzelf: eerst op een bel drukken voor dat een vrouw de deur persoonlijk opende.

Ik vroeg op mijn aller fatsoenlijkst Frans ‘Madame, je voudrais sentir le dernier parfum d’Annick Goutal pour homme et pour femme’ en ter verduidelijking ‘dans le flacon bleu’. Alsof het het duurste parfum ter wereld betrof, spoot ze een ‘mini-pssst’ op mijn pols. Toen ik vroeg of ze dit nog een keer wou herhalen, zag je haar denken: ‘Que pensez-vous?’ En tous cas, ze deed het, en leidde me naar de deur.

En ik door de Straatsburgse straten maar ruiken en ruiken aan Nuit Etoilée. Maar wist eigenlijk al vanaf het begin dat het wonder weer niet zou geschieden, dat ik niet weer niet zou ervaren wat Isabelle Doyen en Camille Goutal samen voor ogen stond: ‘Tijdens de nacht rondwandelen in een natuur die nog wild is. Luisteren naar zaden en dennenappels die je onder je voeten verbrijzelt. Takken van coniferen verzamelen, ze breken en de harsachtige geur ervan op je vingertoppen ruiken. En dan in het maanlicht je uitstrekkend op de grond, je hebt het gevoel dat je alleen op de wereld bent’.

Slaat bij deze mijmeringen de vonk nog niet over, misschien handig om te weten: de geur is geïnspireerd op een van de geliefdste schilderijen van ‘onze’ Vincent van Gogh: Sterrennacht (1889). Nuit Etoilée in het Frans. Bij mij had deze extra kennis geen positieve uitwerking.

Hiermee doet zich een interessant ‘probleem’ voor: kan een boodschap, een idee daadwerkelijk een geur verbeelden en ofroepen? Of juist teniet doen? In geval van Nuit Etoilée: ik stel me bij het schilderij een andere geur voor: de zwoele lucht van de mistral die door de dalen van de Provence stroomt terwijl je de krekels horen tjirpen. Vertaald in reeds bestaande Goutalgeuren: even een citrusbriesje (een psst van Nuit Hadrien uit 1981) dat snel daarna houtig en zwoel wordt.

Denk aan een mix van Eau de Monsieur uit 1981 en Sables uit 1985. De inhoud van Nuit Etoilée ‘à la Vincent’ doet me eerder denken aan schilderijen van hem waarop cipressen overdag en tijdens de schemering staan afgebeeld, zoals Weg met Cipres en Personen (1889) en Landschap met Olijfbomen (1890). En dat komt natuurlijk door…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… de all over groene impressie die bij de eerste psst sterke reminiscenties oproept met Guerlains Herba Fresca (1999). Dit zijn de ‘officiële’ ingrediënten: citroen, sinaasappel, Siberische dennenboom, dennenhars, munt, strobloem en engelenzaad. Samen levert dat een ‘overdaggeur’ op, geen ‘nachtparfum’.

Het is een groen verpozen in een zomerwei die, terwijl zon krachtiger wordt, geleidelijk een warme, bijna sensuele ondertoon krijgt, gelayerd – interessant – met een melkachtige toets. Eindigend in een dennenbos in de schemering, maar nacht wordt het nooit. Merkwaardig: na de frisse opening, roepen de groene, hars- en houtachtige ingrediënten (met een knisperend effect) samen in eerste instantie het effect op van galbanum (begeleid door een lichte jasmijnnoot) dat vervolgens wordt overschaduwd door een pittige muntinjectie die lijkt gecombineerd met karwei. De overloop naar de zoetige basis verloopt vlekkeloos.

Hiervoor verantwoordelijk: strobloem (zoet, een soort tonkaboon in overdrive) en engelenzaad (zoet, met een groen-musky ondertoon) zonder dat het milky gevoel weggaat. Mooi, maar qua groen gevoel komt Nuit Etoilée voor mij – te – toch dicht in de buurt van Nimfeo Mio uit 2010.

RUIK & VERGELIJK

Ook Annick Goutal kan de druk niet weerstaan en doet dus mee met de ‘ieder jaar op zijn minst één introductie’-trend. Dat levert niet altijd meesterwerken op omdat minder tijd wordt besteed aan meer geuren. Nuit Etoilée is voor mij eerder een aanzet, een schets, dan een compositie die af is. Dat kun je niet zeggen van onderstaande geur. Die is perfect is zijn totaliteit. Alleen, jammer, door de grote verschijningsfrequentie, zou het zo maar kunnen dat mensen deze Goutal ook als een ‘tussendoortje’ zien, niet als een ‘Grote Geur’ met aspiraties voor een nieuwe klassieker.

Annick Goutal Mon Parfum Chéri par Camille (2011)

WOMANITY – LES PARFUMS DE CUIR – THIERRY MUGLER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 29, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET W. Getagd: , . Een reactie plaatsen

ZOUT EN LEER IN EEN GEUR DAT HET ZOUT EN LEER VAN ‘JEZELF’ VERSTERKT

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 29/10/12

Neus: Fabrice Pellerin?

Kijk als Lady Gaga haar eerste geur – zie mijn vorige bericht – nou had laten ruiken als Womanity uit de Les Parfums de Cuir-collectie, dan pas was ze volgens mij niet gek, wel goed, maar nog meer goed gek geweest. Want deze nieuwe variatie op Womanity is voor mij zoals een moderne geur in de klassieke zin moet ruiken: geen zoveelste variatie op een populair thema in de parfumerie, maar een die in eerste instantie niet aardig gevonden wil worden door te pleasen met bekende noten, maar die de grenzen opzoekt. Je begrijpt de geur niet direct; geleidelijk aan slaat verwondering om in bewondering omdat je je realiseert dat je iets anders ruikt. Dat is een.

Dit is twee: Ik was vorige week op vakantie in Zuid Duitsland en ging een paar keer de Rijn over ter ‘parfuminspectie’ in Frankrijk. Wat ik onder meer zag en me eigenlijk niet verbaasde: Womantiy lag in de aanbiedingenbak bij Sephora. De reden: zie bovenstaande. Daarom is het alleen al te prijzen dat Thierry Mugler deze geur toch serieus blijft nemen door het naast Angel (1992), A*Men (1996) en Alien (2005) op te nemen in Les Parfums de Cuir waarmee tevens het twintigjarig parfumjubileum van huize Mugler wordt gevierd.

Leer wordt na jaren van afwezigheid weer vol overgave in geuren gestopt. Let wel: het is wel een ‘niche-ding’ uitgesproken leergeuren, en wordt nog steeds meer door mannen – leer is volgens het cliché stoer – dan door vrouwen gewaardeerd. Is wel eens anders geweest: vlak na de Eerste Wereldoorlog was leer een tijdje in populair in de chique en bevrijde modekringen van Parijs en aanverwante ‘smaakcentra’ van de wereld.

Het stond net zoals roken in het openbaar en autorijden symbool voor de geëmancipeerde vrouw die niet meer achter haar man stond, maar haar plek naast hem opeiste: denk Coco Chanel (1883-1971). Thierry Mugler liet zich voor The Fragrances of Leather inspireren door de eeuwenoude kunst van parfumeurs en handschoenmakers, die volgens hem ‘parfum op leer sprenkelden om de intense geur ervan te verlichten. Door de combinatie van rauw, vers gelooid leer en parfum ontstond een zeer bijzondere geurexplosie’. Zo makkelijk is het in werkelijkheid niet gegaan.

Volgens overlevering is het prinses Anna Maria de la Trémouïlle (exacte data niet te vinden), geweest die op dit idee kwam. Ze was getrouwd met Flavio Orsini (idem), hertog van Bracciano en vorst van Nerola (in de buurt van Rome). Ze vertoefde in de 17de eeuw veel aan het hof van een ver familielid van haar, Lodewijk XIII van Frankrijk. Daar introduceerde ze in 1670 sinaasappelbloesem-olie dat haar werd opgestuurd uit Calabrië.

Zij besprenkelde zichzelf, kleren en handschoenen met deze essence (die op aangename wijze de looigeur van het leer maskeerde) waardoor na verloop van tijd ‘iedereen’ deze geur neroli (van Nerola dus) ging noemen. In feite is zij het geweest die naam gaf aan het reeds bestaande gebruik van het parfumeren van leer en handschoenen.

Vandaar dat veel handschoenmakers (gantiers) ook parfumeurs werden. Ook interessant in dit verband: voor dat Grasse (en omstreken) bekend werd als de parfumhoofdstad van de wereld, was hier de leerlooi-industrie gevestigd. Geïnspireerd door dit gebruik liet Mugler ‘zijn vier parfums rijpen in roestvrijstalen vaten met reepjes leer’. Zo gaat dat dus niet ‘in het echt’. Wil je een leernoot toevoegen aan een geur, dan kun je dat op verschillende manieren doen. Met (zeer overheersende) berkenteerolie, jeneverbes, styrax, quinolene (een groep van chemische aroma’s) of een mix van eikenmos en cistus labdanum gecombineerd met civet en musk.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Ik vermoed dat de leernoot in Womanity eerst een combinatie is van styrax en jeneverbes gezien de etherische uitwerking van het originele recept van Womanity die later warmer wordt door quinolene en veel cistus labdanum. Womanity nog even in een notendop: vijg (blad en rijpe vrucht) ondergedompeld in kaviaar. Ofwel, de bittergroene noot van vijgenblad en de sappige, melkachtige geur van de vrucht zelf vermengd met een zoutmolecuul en een onbestemde zoetige bloemennoot.

Op zichzelf al een vernieuwende (en voor velen nog steeds onbegrijpelijke) combinatie die in deze leerversie alleen maar dieper en voller wordt. Het duurt trouwens even voor deze noten zich met het leer vermengen. Maar dat gebeurt wel heel ‘huideigen’. Dat wil zeggen: het lijkt of het leer en de zoutnoot van Womanity de lichte, zilte geur van de huid (denk zweet zonder negatieve connotatie) wordt versterkt.

Dat wil zeggen: ‘ons’ leer, ofwel de huid zuigt de leer- en zoutnoten van de geur in zich op waardoor ze als het ware samen één worden. Heel aangenaam, heel anders, maar voor velen waarschijnlijk toch heel vreemd.

RUIK & VERGELIJK

Opvallend in dit verband: wat heel veel nieuwe nichehuizen claimen en maar weinig kunnen waarmaken doet Womanity wel: je echt laten verbazen. Niet door het sprookje, het verhaal, het topmodel, maar puur door de geur zelf. Ik denk dat Womanity over een tijdje net zoals Angel als ijkpunt wordt gezien voor een nieuwe generatie geuren (weliswaar meer door de branche dan door de consument). Ik noem die generatie nouvel gourmand. Met andere woorden hartige geuren. Een bewijs: recente geuren waarin aards truffel zit verwerkt, zoals:

Valentino Valentina (2011)

Stella McCartney L. I. L. Y (2012)